“ไม่เป็นไรหรอก!”
แต่ในเวลานี้ หม่าซื่อที่นั่งอยู่ในหอชากลับอยากจะย้อนเวลาเสียให้ได้ ไม่อยากมาที่นี่ตั้งแต่ต้นเลยด้วยซ้ำ
________________________________________
ก่อนหน้านั้นราวสองเค่อ
หม่าซื่อพาสวี่ต้าหลางมาที่หอชาตามเวลานัด พอถึงหน้าประตูก็พบกับแม่สื่อที่มายืนรออยู่ก่อนแล้ว ทันทีที่เห็นสองแม่ลูก แม่สื่อก็ยิ้มจนปากแทบฉีกถึงหู เอ่ยชมสวี่ต้าหลางไม่หยุดปาก ทั้งหล่อเหลา ทั้งสง่างาม ทั้งมีวาสนา
ปากแม่สื่อพูดเก่งนัก คำชมพรั่งพรูเสียจนหม่าซื่อที่รู้อยู่แก่ใจว่าลูกชายตนไม่ได้ดีเลิศถึงเพียงนั้น ก็ยังอดยิ้มพอใจอยู่ในใจไม่ได้ คนเป็นแม่ที่ไหนจะไม่ชอบให้คนอื่นชมลูกของตนเล่า
หม่าซื่ออารมณ์ดี จึงพาลูกชายเดินตามแม่สื่อเข้าไปในหอชา เข้าห้องชั้นดี แล้วก็ได้พบกับฝ่ายหญิง จากนั้น… ความดีใจทั้งหมดก็เหมือนถูกโยนลงในถังน้ำลายของผู้อื่น ชวนให้พูดไม่ออกบอกไม่ถูกเสียยิ่งกว่าสิ่งใด แค่เห็นเท่านั้น หม่าซื่อก็อึ้งไป—หญิงสาวผิวขาวอวบอ้วน ขาวจริง อ้วนจริง ราวกับหมูที่เลี้ยงไว้สองปีเต็มไม่มีผิด ดวงตาเล็กจนแทบกลายเป็นเส้นเดียว น้ำหนักคงไม่ต่ำกว่าสามร้อยชั่ง! นั่งอยู่ตรงนั้นเหมือนภูเขาลูกเล็ก ๆ
นางไม่เคยเห็นคนอ้วนถึงเพียงนี้มาก่อน นี่กินเข้าไปเท่าไรกันถึงได้อ้วนขนาดนี้? ทันใดนั้น หม่าซื่อก็อยากจะหนีให้ไกลหายเสียเดี๋ยวนั้น ยิ่งเห็นสีหน้าเหม่อ ๆ ของลูกชายก็ยิ่งอยากร้องไห้
นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย! แต่จะลุกหนีโดยไม่เอ่ยคำใดก็ดูจะเสียมารยาท ยิ่งกลัวอีกฝ่ายเอาไปพูดให้เสียชื่อทีหลัง
หม่าซื่อเลยนึกถึงคำที่พ่อสามีเคยกล่าวถึงท่านอาจารย์ของซานหลาง ว่าแม้ดูภายนอกไม่เหมือนอาจารย์ แต่กลับสอนคนได้ดี นางจึงพยายามคิดว่า “อย่าดูเพียงรูปกาย ภายในอาจเป็นคนดีมีคุณธรรมก็ได้”
ใครจะรู้เล่า บางทีแม้นางจะอ้วน แต่ใจอาจอ่อนโยนและเป็นคนขยันขันแข็ง
แต่คิดอีกทีก็อดกังวลไม่ได้ คนอ้วนปานนี้จะทำอะไรได้หรือ เดินยังลำบาก แล้วจะช่วยงานบ้านหรือให้กำเนิดบุตรได้หรือไม่ก็ยังไม่รู้ หม่าซื่อปลอบใจตนเองไม่ไหว ยิ่งคิดยิ่งอึดอัด
นางฝืนยิ้ม นั่งลง แล้วคิดว่าจะพูดคุยพอเป็นพิธีสักสองสามคำ จากนั้นหาเหตุขอตัวกลับก็แล้วกัน แต่ใครจะคาดคิด ฝ่ายโน้นกลับดูจะพอใจพวกนางนัก แม่ของฝ่ายหญิงพูดจาไม่หยุดปาก ชมลูกชายตนรัว ๆ ยิ่งพูดยิ่งคึก ถึงขั้นผลักสวี่ต้าหลางเข้าไปใกล้ลูกสาวตนเอง ส่วนแม่นางผู้นี้ก็หน้าแดงยิ้มเขิน กลับยิ่งโน้มตัวเข้าใกล้ ท่าทางนั้นชวนให้คนดูแทบอยากหาผ้ามาปิดตา — ดูแล้วเหมือนอยากจะ “เข้าห้องหอ” เสียเดี๋ยวนั้น!
ในที่สุด หม่าซื่อก็ทนไม่ไหว รีบแหวกตัวเข้าไป แยกแม่ลูกคู่นั้นออกจากลูกชายที่นั่งเหวออยู่ แล้วหันไปเอ่ยใส่แม่สื่อที่ยืนหัวเราะอยู่ข้าง ๆ ว่า
“นี่เจ้าพาเราไปเจอคนบ้านไหนกันเนี่ย? เป็นแม่สื่อแบบนี้ ข้าก็เพิ่งเคยเห็นวันนี้แหละ!” พูดจบ นางก็ลากสวี่ต้าหลางจะออกจากห้องให้ได้
แต่แม่ของฝ่ายหญิงกลับไวกว่า พุ่งเข้ามากันประตูไว้ก่อน ส่วนลูกสาวอ้วนท้วนก็ไม่ยอมน้อยหน้า ยื่นสองมืออวบอ้วนคว้าแขนสวี่ต้าหลางไว้แน่น แล้วพุ่งตัวทับลงไป
แม้สวี่ต้าหลางเป็นชาย แต่ก็ถูกทับเสียจนขยับไม่ไหว ถูกภูเขาลูกใหญ่กดไว้แน่น จะดิ้นยังไงก็ไม่หลุด จังหวะนั้นเอง แม่ฝ่ายหญิงรีบเปิดประตูห้องออก สีหน้าเปลี่ยนไปพลัน
“ตายแล้ว! ตายแล้ว! มีคนลวนลามหญิงสาวกลางหอน้ำชา!”
เสียงดังสนั่น เพราะห้องนี้อยู่ชั้นล่าง ผู้คนในห้องโถงที่กำลังดื่มชาและฟังเรื่องเล่ากันอยู่ต่างพากันหันมามองทันที พอมีเรื่องวุ่นวาย ใครบ้างจะไม่อยากดู คนในหอน้ำชาพากันลุกขึ้นหันมามุง
หญิงคนนั้นเปิดประตูให้กว้าง แล้วร้องโวยวายก่อนจะหันกลับเข้าไป “ช่วยลูกข้าที! เจ้าไอ้คนชั่ว ปล่อยลูกสาวข้าเดี๋ยวนี้!”
ผู้คนเห็นภาพตรงหน้า—ชายหญิงคู่นั้นกำลังกอดกันอยู่ในห้อง แล้วได้ยินเสียงร้องกล่าวหาเช่นนั้น ต่างพากันเชื่อหูตาตนเอง รีบมุงเข้ามาดู กลางวันแสก ๆ มีคนกล้าทำเรื่องลามกในที่สาธารณะเชียวหรือ!
หม่าซื่อแทบพูดไม่ออก กับความหน้าด้านของแม่ลูกคู่นั้นถึงกับอึ้ง พอตั้งสติได้ นางรีบพุ่งเข้าไปช่วยดึงคนออกจากลูกชาย แล้วพูดเสียงดังว่า
“ใครลวนลามลูกสาวเจ้ากัน? พูดให้มีสำนึกหน่อยเถิด! ลูกสาวเจ้าหน้าตาอย่างนั้น ลูกข้าจะต้องไปลวนลามทำไม!” ว่าแล้วก็โวยเสียงดังให้ชาวบ้านช่วยตัดสิน
ชาวบ้านมองสองฝ่ายแล้วเห็นว่าฝ่ายชายหน้าตาสุภาพ ซื่อ ๆ ดูไม่น่าจะเป็นคนเลว ส่วนฝ่ายหญิงอ้วนพีเหมือนหมูอ้วน ก็นึกในใจว่าชายหนุ่มไม่น่าจะมาลวนลามจริง ๆ แต่แม่ลูกคู่นั้นก็ร้องไห้คร่ำครวญเสียจนคนฟังเริ่มลังเล สงสารฝ่ายหญิงแทน
สุดท้ายทุกคนก็แยกไม่ออกว่าใครพูดจริง แต่ต่างก็ยืนดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น แม่ลูกคู่นั้นเห็นท่าทีคนเริ่มเอนเอียง จึงแสดงต่อสุดฝีมือ ร้องไห้โวยวายเสียจนเหมือนเรื่องจริงยิ่งกว่าจริง บังคับให้หม่าซื่อต้องออกหน้ารับผิดให้ได้
หม่าซื่อจนปัญญา จึงหันไปให้แม่สื่อพูดเป็นพยาน ว่าความจริงเป็นอย่างไร
แต่แม่สื่อกลับเข้าข้างอีกฝ่ายเต็มตัว พูดหน้าตายว่า
“ทุกคนเห็นกันอยู่ ข้าเป็นเพียงแม่สื่อ พาเขามาดูตัวกันเท่านั้น ใครจะคิดว่าพอฝ่ายชายเห็นหญิงสาวก็อดใจไม่อยู่ ลงมือไม่สำรวมเสียเอง น้องสาวข้าตกใจจะพาลูกสาวกลับ เขากลับพุ่งเข้ากอดไว้แน่นไม่ยอมปล่อย!”
หม่าซื่ออยากจะร้องไห้ แต่ร้องไม่ออก ทั้งโกรธทั้งอาย ทั้งอยากจะด่าพวกคนเหล่านี้ให้หายแค้น ผู้คนรอบข้างเริ่มพากันซุบซิบ ชี้นิ้วใส่แม่ลูกตระกูลสวี่ด้วยสายตาไม่ไว้ใจ เห็นทีจะเชื่อคำของแม่สื่อและฝ่ายหญิงเข้าแล้ว
ขณะหม่าซื่อกำลังจนปัญญา ไม่รู้จะทำอย่างไรดีนั้นเอง ก็มีเจ้าหน้าที่กรมการเดินเข้ามาในหอน้ำชา เห็นคนมุงจึงเข้ามาดู ในกลุ่มนั้นมี ฟางอวี้หลิน อยู่ด้วยพอดี
“พี่สะใภ้ใหญ่? ต้าหลาง? เกิดเรื่องอันใดขึ้นหรือ?”
ฟางอวี้หลินเห็นหม่าซื่อกับสวี่ต้าหลางก็ถึงกับอึ้ง รีบก้าวเข้ามาสอบถามทันที