ยังไม่ทันฟางฉงอวิ๋นได้แก้มือดี เขาก็ต้องตายก่อนจะล้างแค้นได้ ความคับแค้นใจนี้อย่าพูดถึงให้เสียเวลาเลย เมื่อถึงคราวทบทวนเกม ทุกคนต่างตื่นเต้นกันยกใหญ่ ฟางฉงอวิ๋นถึงกับจ้องเผิงรุ่ยหยวนจนแทบทะลุเป็นรู ทำเอาอีกฝ่ายรีบยกมือยอมรับผิดพลางรับปาก “คราวหน้า ข้าจะช่วยแน่ ๆ สาบานเลย!”
สวี่ต้าจวิ้นที่ทำหน้าที่ผู้ตัดสินมาหลายตาเริ่มกระสับกระส่าย “ตานี้ใครจะเป็นผู้ตัดสิน ข้าอยากลงเล่นบ้าง!”
ฟางโจวที่ถูกฟางเหวินเหอหลอกซะยับจนแพ้อย่างราบคาบรีบยกมือ “ข้ามาเองเถอะ!” การเล่นครั้งที่สองเริ่มขึ้น สวี่ต้าจวิ้นเฝ้าภาวนาอยากได้บทดี ๆ แต่พอเปิดไพ่กลับเป็นแค่ชาวบ้าน ไม่เป็นไร ๆ ชาวบ้านก็มีวิธีเล่นของชาวบ้าน เขาเล่นเกมนี้มานับครั้งไม่ถ้วน เดินทางก็ยังน้อยกว่าที่เคยเล่นเสียอีก จะให้พวกหนุ่ม ๆ พวกนี้เล่นเก่งกว่ากระนั้นหรือ? แต่แล้วก็โดนโหวตตายตั้งแต่รอบแรก
สาเหตุการตาย: พูดมากเกินไป เขาได้แต่นั่งหน้าเซ็งรอจนเกมจบ กว่าจะถึงตาใหม่ นี่มันช่างยาวนานเหลือเกิน! รู้แบบนี้สู้เป็นผู้ตัดสินต่อยังดีเสียกว่า
พอขึ้นตาใหม่ ในที่สุดเขาก็จับได้บท “นักล่า” แต่กลับถูกแม่มดวางพิษตาย
เขาได้แต่ร้องในใจว่า
“〒_〒 ข้าโกรธจนแทบหัวใจวาย!” ให้ตายเถอะ รีบเอาเครื่องช่วยหายใจมาให้ข้าเร็วเถอะ! รอบที่สาม เขาจับได้บทชาวบ้านอีกครั้ง คราวนี้เขาระวังตัวอย่างดี ไม่พูดมาก ไม่ขยับเยอะ ตั้งใจจะรอดให้นานที่สุด แต่ก็ถูกหมาป่าฆ่าตายตั้งแต่คืนแรกอีกจนได้
รอบที่สี่ ดวงดูเหมือนจะเข้าข้าง เขาจับได้บท “หมาป่า” เสียที
สวี่ต้าจวิ้นแสยะยิ้ม ลับมีดในใจเตรียมล่าเหยื่อ “ฮึหึ คอยดูเถิด!”
แต่ยังไม่ทันได้ลงมือ ก็ถูกโหวตตายรอบแรก เหตุผล: “เจ้า สายตาไม่ซื่อ”
……
สวี่ต้าจวิ้นได้แต่ตะโกนลั่นในใจ “ฮัลโหล 120 ใช่ไหม ที่นี่มีคนจะหัวใจวายตายแล้ว รีบส่งรถมารับที!” หัวใจของเขาแทบจะแตกสลาย
การที่เขาเอามือตบหน้าผากตัวเองไปมา ทำให้พวกหนุ่ม ๆ ทั้งวงหัวเราะกันครืน ต่งซวงฉีแกล้งว่า
“ต้าจวิ้น เจ้าอย่าบอกนะว่าทนแพ้ไม่ไหว? ดูท่าทีสิ เหมือนจะลงมือชกใครสักคน!”
เผิงรุ่ยหยวนหัวเราะเสริม “เจ้าตัวเล็กแบบนี้จะไปสู้ใครได้ ฟังพี่นะ ดื่มน้ำชาเสียหน่อยใจเย็น ๆ ก่อน”
สวี่ต้าจวิ้นฮึดฮัดลุกพรวดขึ้น ยกเท้าวางบนเก้าอี้ มือหนึ่งเท้าเข่า อีกมือชี้ไปนอกห้อง “พวกเจ้า! กล้าหรือไม่—จะประลองกับพี่สาวข้า!”
หาเรื่องคนในบ้านมาช่วย? ก็ให้มันได้อย่างนี้สิ! จะหาพ่อมาก็ว่าไปอย่าง แต่นี่เล่นไปหาพี่สาวเนี่ยนะ? ทุกคนถึงกับทำหน้าไม่ออก
แต่พอคิดอีกที... พี่สาวของสวี่ต้าจวิ้นทั้งงามและฉลาด เล่นการละเล่นใช้สมองก็น่าจะเก่งเหมือนกัน จะว่าไป ก็น่าลองเห็นฝีมือสักครั้ง!
ฟางเหวินเหอหัวเราะพลางโบกมือ “เหตุใดจะไม่กล้า!”
“งั้นไปกันเลย!”
“แต่ตอนนี้มันยามไห่ต้นแล้ว รอพรุ่งนี้ดีหรือไม่?” ฟางถงสือเอ่ยเตือน
“ยามไห่ต้นแล้วจะเป็นไร! ตอนคัดลอกคัมภีร์ เรายังนั่งยันสว่างเลย พวกเจ้าจะหลับได้หรือ? อย่างข้านี่สิ หลับไม่ลงแน่ คืนนี้ต้องเอาคืนให้ได้!” สวี่ต้าจวิ้นเปี่ยมด้วยไฟแห่งชัยชนะ ไม่ล้างแค้นคืนนี้เห็นทีไม่หลับแน่!
จริงอยู่ว่าการละเล่นนี้สนุกเหลือใจ ทุกคนเองก็ยังอยากเล่นต่อ หนุ่มสาววัยคะนอง ไม่บ้าสักหน่อยจะเป็นวัยเยาว์ได้อย่างไร ไหน ๆ ผู้ใหญ่ก็ไม่อยู่ ไม่มีใครห้าม เล่นยันสว่างจะเป็นไร!
“ไป ๆ ๆ!” ฟางจื้ออันกับหม่าอวี่หลินตะโกนขึ้นก่อน ลุกพรวดพาเดินออกไป
ต่งซวงฉีตามติดทันที ระหว่างนั้นก็สั่งให้บ่าวชื่อเส่าหงรีบวิ่งไปแจ้งข่าวทางต่งชิงฮวา ฝ่ายฟางฉงอวิ๋นที่นิ่งสุขุมกำลังจะปฏิเสธ แต่ก็ถูกเผิงรุ่ยหยวนกับฟางเหวินเหอยกตัวขึ้นหิ้วออกไปด้วย กลุ่มหนุ่ม ๆ จึงยกขบวนกันไปพร้อมเสียงโห่ฮา บ่าวรับใช้รีบถือโคมตามนำทาง
ทางด้านเรือนของตระกูลต่ง การละเล่นแรกที่นี่สิ้นสุดลงด้วยชัยชนะของฝ่ายหญิง ภายใต้การนำของหวังหนิงซวงผู้เฉียบคม ที่พาเปิดโปงหมาป่าสองตัวสุดท้ายจนหมดสิ้น สวี่อินอินที่ทำหน้าที่เป็นผู้ตัดสินต่ออีกสองรอบ ก่อนจะส่งไม้ต่อให้คนอื่นแล้วลงมาเล่นเอง รอบแรกที่นางลงสนาม มือเล่นเฉียบแหลมจนบรรดาสาว ๆ ส่งเสียงปรบมือไม่ขาดสาย
ต่งชิงฮวาถึงกับร้องว่า “พี่หญิงสวี่ รอบหน้าข้าขอตามท่านอีกนะ ตามท่านทีไร ชนะทุกที!”
สวี่อินอินยกมือแตะหน้าผาก “ถ้ารอบหน้าพวกเราไม่ได้อยู่ทีมเดียวกันเล่า เจ้าจะไม่กลายเป็นตัวถ่วงหรือ?” สาว ๆ หัวเราะพรืดออกมาพร้อมกัน
ขณะที่กำลังจะเริ่มการละเล่นใหม่ บ่าวสาวคนหนึ่งเข้ามารายงานกับต่งชิงฮวา ว่าเส่าหงมาขอพบ ต่งชิงฮวาคิดว่าเกิดเรื่องกับพี่ชายจึงรีบให้พาเข้ามา
พอเส่าหงเข้ามาและบอกความตามคำของต่งซวงฉี พวกสาว ๆ ในห้องต่างอึ้งไปตาม ๆ กัน
“อะไรนะ? พวกหนุ่ม ๆ จะมาร่วมเล่นกับพวกเราด้วยหรือ?”
ทันใดนั้นเสียงพูดคุยจ้อกแจ้กดังขึ้นไม่หยุด สาว ๆ แต่ละนางแม้ดูเรียบร้อย ก็ล้วนมีเชื้อสายแห่งความคะนองอยู่ในใจ เรื่องเช่นนี้ คิด ๆ ไปก็น่าตื่นเต้นดีไม่หยอก อีกอย่าง พวกเขาก็แค่จะเล่นการละเล่น มิได้ทำสิ่งไม่เหมาะไม่งามอันใด
แท้จริงแล้ว หากนับตามสายสัมพันธ์ก็ไม่ใช่คนนอกเลย
ฝ่ายโน้นมีน้องชายของสวี่อินอิน มีพี่ชายของต่งชิงฮวา มีน้องชายของฟางหรูอี้ มีลูกพี่ลูกน้องของเถาเต๋อฮุ่ย ส่วนคนอื่นอย่างฟางเหวินเหอ ฟางฉงอวิ๋น ต่างก็เป็นญาติร่วมตระกูลกับฟางโย่วฉิน รวม ๆ แล้ว ก็ถือว่าเป็นพี่น้องญาติ ๆ กันทั้งนั้น! ดังนั้นร่วมเล่นด้วยกันก็หาใช่เรื่องใหญ่ไม่
ต่งชิงฮวาจึงตอบตกลงทันที สาว ๆ เข้าไปพักผ่อนแต่งองค์ให้เรียบร้อยกันในห้องฝั่งตะวันออกของเรือน ระหว่างนั้นบ่าวก็นำชามาเสิร์ฟให้จิบแก้กระหาย
ไม่นานนัก ภายนอกก็เริ่มมีเสียงอึกทึก แต่กลับไม่มีผู้ใดเดินเข้ามา มีเพียงพวกคนงานถือโคมตามด้วยคนดูแลบ้านเดินเข้ามาจัดแจงตั้งฉากกั้นกลางห้องโถงใหญ่ ต่งชิงฮวารีบให้หงซิ่งไปถามดูว่าเกิดอะไรขึ้น
หงซิ่งกลับมารายงานในไม่ช้าว่า
“ได้ยินว่าคุณชายสวี่เป็นคนสั่งไว้ ให้ตั้งฉากไว้ตรงกลาง จะได้เล่นการละเล่นด้วยกันอย่างสบายใจทั้งสองฝ่ายเจ้าค่ะ”
อ๋อ ที่แท้ก็เช่นนั้น ฟังดูแล้วก็นับว่าเหมาะดี — ระหว่างชายหญิงควรมีขอบเขตไว้บ้าง ตั้งฉากกั้นไว้ย่อมสุภาพและปลอดภัย ที่งานเลี้ยงบางแห่งก็จัดที่นั่งแยกชายหญิงเช่นนี้เหมือนกัน
ต่งชิงฮวาหันไปยิ้มกับสวี่อินอิน “พี่หญิงสวี่ น้องชายของท่านนี่ช่างรอบคอบยิ่งนัก”