ฟางถงสือหมายเลขหกหันมามอง “เจ้าคือนักล่าอย่างนั้นหรือ? ข้าขอบอกฐานะของข้าก่อน ข้าเป็นเพียงชาวบ้าน รอบก่อนที่ข้าลงคะแนนตามหมายเลขเก้า ก็เพราะถูกคำพูดที่ดูจริงใจของเขาหลอกเสียได้ คาดไม่ถึงว่าลงคะแนนผิด รอบก่อนยังมีหมายเลขหนึ่งที่ลงให้อีกฝ่ายด้วย หากเจ้าคือนักล่าจริง เช่นนั้นหมายเลขหนึ่งก็แน่ชัดว่าเป็นไพ่หมาป่า! รอบนี้ข้าจะลงคะแนนนาง!”
เผิงรุ่ยหยวนหมายเลขสี่ปาดคางอีกครา แย้มยิ้มยียวน “ข้านึกวิธีที่เร้าใจอย่างหนึ่งได้ มิสู้รอบนี้เราทุกคนลงเสียงหมายเลขเจ็ดดีหรือไม่? เขามิใช่นักล่ากระนั้นหรือ? เราลงคะแนนเขา ให้เขาพาหมายเลขหนึ่งตายตามไป!”
หวังหนิงซวงหมายเลขสามได้ฟังก็เอ่ยขึ้นโดยมิอาจกลั้น “สนุกดี! ตกลงเช่นนี้แหละ!”
ฟางหรูอี้หมายเลขหนึ่ง “……”
“ข้าเป็นชาวบ้านนะ! หมายเลขสี่กับหมายเลขหกจงใจจ้องเล่นงานข้า เช่นนั้นพวกเจ้านั่นแลที่เป็นหมาป่า! นักล่าจะพาข้าไปก็หามีสิ่งใดให้หวาดหวั่นไม่ แต่หมายเลขเจ็ด เจ้าจะยิงศรได้หรือไม่กัน?”
คำพูดชุดเดียว เล่นเอาถูกเหยียบไปสามคน
“เช่นนั้นก็คอยดูกัน!” สวี่ต้าจวิ้นทำท่าคว้าเงินไหลมาเทมา
เริ่มลงคะแนน ทั้งหมดในที่นั้นรวมทั้งสวี่ต้าจวิ้นเอง ต่างก็ลงเสียงให้สวี่ต้าจวิ้น
แน่นอนว่า คะแนนของเขาเองไม่นับ หากผู้ที่ถูกลงคะแนนออกก็เป็นเขาอยู่ดี
ผู้ตัดสินประกาศว่า “หมายเลขเจ็ดออกจากกระดาน เจ้าสามารถพาใครไปก็ได้”
เผิงรุ่ยหยวนตบมือ “ชวนตื่นเต้นยิ่งนัก!”
สวี่ต้าจวิ้นเอ่ยอย่างมั่นใจ “ข้าพาหมายเลขหนึ่ง!”
เมื่อผู้ตัดสินเอ่ยถ้อยคำว่า “การเล่นจบแล้ว ฝ่ายคนดีชนะ” ฟางหรูอี้ก็หน้าแดงเรื่อ ถอยออกไปเงียบ ๆ
________________________________________
“รอบนี้น่ายินดียิ่งนัก!” ฝ่ายคนดีต่างปลื้มปิติ
ฟางเหวินเหอยักไหล่อย่างจนใจ การละเล่นนี้ช่างสนุกเสียจนอยากเล่นไม่รู้จบ
ทว่าเวลาบัดนี้ก็ไม่เช้าเสียแล้ว ใกล้เข้าสู่ยามจื่อแล้ว ขณะที่หมัวมัวผู้ดูแลงานซึ่งติดตามต่งชิงฮวาออกมา ก็เข้ามากระซิบบอกนางอยู่หลายครา
แม้บรรดาคุณหนูจะยังคึกคักอยู่ แต่ก็จำต้องจำใจลาจากกลับไปพัก หากชักช้า ปล่อยให้หมัวมัวผู้ดูแลงานนำความไปแจ้งถึงหูผู้ใหญ่ที่เรือน เมื่อถึงครานั้นพวกนางย่อมถูกลงโทษ คุณหนูทั้งหลายออกจากเรือนข้างตะวันออก ไม่ให้บรรดาบุรุษเห็น
ยังคงมิได้เห็นเงาสีเขียวหยกนั้น ฟางฉงอวิ๋นจึงดึงสายตาคืนจากทิศนั้น มีเสียดายอยู่บ้าง หากก็ไม่ถึงกับเสียดายมากนัก ท้ายที่สุด เขารู้แล้วว่านางอยู่ในหมู่คนเหล่านั้น ค้นหาให้พบก็เป็นเพียงเรื่องของเวลา
เมื่อเหล่าคุณหนูทั้งหลายจากไปแล้ว เหล่าหนุ่มๆก็พากันกลับไปยังเรือนสวนของสกุลฟาง เพียงแต่ต่างคนยังคงอารมณ์คึกคักอยู่
ดังนั้นนอกจากฟางฉงอวิ๋นแล้ว คนอื่น ๆ ก็ยังล้อมวงกันอีกครา เล่น “ล่าหมาป่า” ต่อเนื่องกระทั่งสว่างคาตา
ทางนี้ สวี่อินอินกลับถึงเรือนพัก เซี่ยซินต้มน้ำร้อนให้นาง นางจึงบอกให้เซี่ยซินไปพักที่ห้องชั้นนอก ไม่ต้องคอยรับใช้ เซี่ยซินเป็นคนพูดน้อย สวี่อินอินว่าอย่างไรก็ทำตาม เมื่อให้ออกไปพัก นางก็ออกไป
พอคนออกไปแล้ว สวี่อินอินก็เริ่มล้างเครื่องสำอางล้างหน้า แล้วลงยาประทินผิวตามลำดับ ครั้นเสร็จสิ้นก็หาวหวอดใหญ่อีกหนึ่งครา ล้มตัวลงนอนบนเตียง
ผ้าห่มใหม่ของเรือนใหม่อบอวลด้วยกลิ่นดอกเหมย หลับมาแล้วหลายคืน ดูเหมือนนางคุ้นชินไปเสียแล้ว ครั้นนอนอยู่บนเตียงแปลกที่นี่กลับรู้สึกไม่ค่อยชิน ทั้งที่คราวหนีภัยเคยหลับบนพื้นหญ้าที่แข็งจนทิ่มแสบตัวแท้ ๆ บัดนี้กลับมาบ่นว่าที่นอนไม่ดีเสียแล้ว
สวี่อินอินส่ายหน้ายิ้มเบา ๆ พลิกตัว หลับตาลง เสียงทุ้มชวนฟังนั้นก็พลันผุดขึ้นในห้วงคำนึงโดยไม่รู้ตัว
ฟางฉงอวิ๋น…
“เสียงไพเราะมักหน้าตาขี้เหร่งั้นหรือ ไม่นึกเลยว่าเขาจะเป็นศิษย์พี่ของสวี่ต้าจวิ้น…” นางพึมพำเบา ๆ แล้วค่อย ๆ หลับไป
สวี่อินอินมีนาฬิกาชีวิตของตนเอง ตั้งแต่วันที่หนึ่งถึงวันที่ห้า ไม่ต้องอาศัยนาฬิกาปลุก เมื่อถึงยามหกก็จะตื่นเอง ส่วนวันที่หกและเจ็ด ต่อให้นาฬิกาปลุกดัง ก็จะกดดับซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่ยอมลุก ทำงานห้าวันพักสองวัน เคยชินมานาน
พอมาถึงที่นี่ไม่มีคำเรียกวันทั้งเจ็ด นางเองก็แยกไม่ออกว่าวันนี้ควรเป็นวันใดพรุ่งนี้เป็นวันใด
ทว่าทุกห้าวันลุกแต่เช้าตามด้วยอีกสองวันนอนตื่นสาย ก็เหมือนจะเกิดขึ้นเองโดยธรรมชาติ วันนี้เป็นวันต้องตื่นเช้า ฉะนั้นแม้หลับดึก คืนนี้ถึงเวลา นางก็ตื่นขึ้น นางยืดกายลุกนั่ง สวมเสื้อสวมรองเท้าลงจากเตียง
เซี่ยซินที่ห้องนอกได้ยินเสียง จึงรีบเข้ามา บ่าวสาวตามเรือนต่าง ๆ ล้วนตื่นกันแล้ว นางจึงตื่นด้วย เห็นคุณหนูของตนลุกแต่เช้า จึงเอ่ยว่า
“คุณหนูต่งยังนอนหลับอยู่เลยเจ้าค่ะ คุณหนูเหตุใดจึงตื่นแต่เช้าเล่าเจ้าคะ? มิสู้นอนหลับต่ออีกสักหน่อยไม่ดีหรือเจ้าคะ?”
“เมื่อตื่นแล้วก็หลับไม่ลง” สวี่อินอินส่ายหน้า แล้วสวมเสื้อกั๊กตัวนอกให้เรียบร้อย เซี่ยซินเห็นนางไม่บรรทมต่อ จึงออกไปตักน้ำร้อนมาให้นางล้างหน้า
ล้างหน้าเสร็จเรียบร้อย สวี่อินอินแต่งหน้าบางเบาอย่างคล่องแคล่ว ชนิดที่ดูไม่ออกว่าได้แต่งหน้า
แล้วจึงพาเซี่ยซินออกจากห้อง ตรงไปยังครัวที่เรือนสวน หากจะนอนตื่นสายแล้วไม่กินข้าวเช้าก็พอได้ แต่เมื่อยามเช้าแล้วมิได้กิน ท้องก็เหมือนคันยุบยิบ อึดอัดใจนัก
ครานี้ครัวกำลังยุ่ง เวลาที่เหล่าเจ้านาย จะมากินข้าวเช้าโดยมากก็หลังยามเฉิน ไปอีก นี่ยังเช้าอยู่ มิได้จัดเตรียมไว้ แต่พ่อครัวมือไว ก็ลวกบะหมี่น้ำใสให้สวี่อินอินหนึ่งชาม แล้วต้มไข่ลวกลงไปอีกสองฟอง
เมื่อเจ้านายผู้มาเยือนมีสำรับกิน บ่าวสาวอย่างเซี่ยซินซึ่งมากับเจ้านายก็ย่อมมีของกินด้วย นายบ่าวทั้งสองซดบะหมี่จนหมดชาม กายใจอบอุ่นสบายนัก
“ยามนี้พวกนางยังไม่ตื่น เราออกไปเดินเลียบแม่น้ำกันสักหน่อย เสียทีจะได้ออกกำลังกายยามเช้าด้วย”
สวี่อินอินจึงพาเซี่ยซินออกจากเรือนสวน มุ่งสู่ริมแม่น้ำ เมื่อวานเพิ่งไปมา วันนี้จึงคล่องทาง พอถึงริมแม่น้ำ ก็พบว่ามีผู้ที่มาก่อนนางอีก เช่นเดียวกับเมื่อวาน ทั้งศาลาริมน้ำ ทั้งสองต่างเป็นคนเดิม คนหนึ่งก้มหน้าดูหนังสือ อีกคนยืนทอดสายตาสอดส่ายไปรอบด้าน คราหนึ่งยังพอว่าเป็นเรื่องบังเอิญ คราสองเล่าจะมิให้สงสัยว่ามีใจคิดอย่างอื่นได้อย่างไร?
คุณชายตระกูลใหญ่พวกนี้ กฎระเบียบมากนัก เดี๋ยวจะมาหาเรื่องปักป้ายให้นางว่าเป็นสตรีหลงรูปชาย จงใจมาเจอโดยบังเอิญเข้า นางก็ลำบากจะชี้แจง
เท่าที่นางเคยอ่านมา ก็เขียนกันอย่างนี้ทั้งนั้น สวี่อินอินจึงชะงักฝีเท้า ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เพื่อหลีกเลี่ยงความยุ่งยากที่ไม่จำเป็น นางจึงมิได้ขึ้นสะพานระเบียง หากกลับหันไปเดินอีกทางหนึ่งแทน