สวี่อินอินเดินไปได้ครึ่งทางก็หยุดเท้า ไม่ได้มุ่งไปทางเดิม เซี่ยซินเห็นเช่นนั้นก็ไม่ถามสิ่งใด เพียงเดินตามอย่างเงียบ ๆ เดินเลียบฝั่งแม่น้ำมาได้ครู่หนึ่ง ก็ถึงหุบเขาแห่งหนึ่ง ในหุบเขานั้น ดอกไม้ป่าหลากชนิดเบ่งบานเต็มผืน ดูไม่เกรงกลัวความหนาวเย็นของฤดูเหมันต์เลยสักนิด ดุจดอกเหมยที่ผลิบานอย่างท้าทาย สวี่อินอินยังไม่ทันจะได้ชื่นชมความงามเหล่านั้น เสียงอิเล็กทรอนิกส์ของระบบในหัวก็ดังขึ้นด้วยความตื่นเต้นจนแทบสั่น
“[โฮสต์ โปรดทราบ! ตรวจพบสิ่งมีชีวิตที่สามารถเก็บได้! ตรวจพบสิ่งมีชีวิตที่สามารถเก็บได้!]”
“[โปรดเก็บพืชชนิดหนึ่งชื่อ จื่อฮวาตี้ติง!]”
“[โปรดเก็บพืชชนิดหนึ่งชื่อ ถงฉวนเฉ่า!]”
“[โปรดเก็บพืชชนิดหนึ่งชื่อ ข่วนตงฮวา!]”
“[โปรดเก็บ…]”
“[…]”
ระบบราวกับเปิดประตูน้ำไม่อั้น รายงานต่อเนื่องไม่หยุดจนศีรษะของสวี่อินอินแทบจะระเบิด ไหนเลยจะมีอารมณ์มาชมดอกไม้ป่าอีกเล่า! นี่มันโอกาสแลกเปลี่ยนของมีค่าเชียวนะ! ดินแดนทองคำอยู่ตรงหน้าแล้ว!
รีบเก็บเสียเถิด! นางกำลังจะยื่นมือออกเก็บ ทันใดนั้นก็นึกขึ้นได้ว่าด้านหลังยังมีเซี่ยซินอยู่ ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ไม่นานก็ยังคงตัดสินใจลงมือเก็บต่อไป
เซี่ยซินเห็นนางก้มเก็บดอกไม้ คิดเพียงว่านางอยากเก็บดอกไม้ป่ากลับไปชมเล่น จึงรีบถลกแขนเสื้อขึ้นมาช่วยเก็บด้วย สวี่อินอินก็ไม่เก็บเพียงต้นละหนึ่งดอก แต่เก็บเสียเต็มมือ คิดว่าเมื่อถึงเวลาระบบตรวจนับจะได้เก็บสะดวก
อีกทั้งดอกไม้เหล่านี้ก็สวยไม่น้อย หากมัดรวมเป็นช่อ ย่อมงามนัก
นายบ่าวทั้งสองก้มหน้าขะมักเขม้นอยู่ครู่หนึ่ง ไม่นานก็ได้ดอกไม้เต็มอ้อมแขน
สวี่อินอินเห็นดังนั้นจึงหักกิ่งหญ้าที่ดูสวยงามเพิ่มอีกหลายกิ่ง คิดจะนำกลับไปจัดเป็นช่อมอบให้เหล่าคุณหนูทั้งหลายคนละช่อ ระหว่างทางกลับ เนื่องด้วยดอกไม้ในอ้อมแขนมากเกินไป บังสายตาไปครึ่งหนึ่ง สวี่อินอินจึงพลาดก้าว ลื่นล้มหน้าคะมำอย่างแรง
…
จริงแท้แล้ว ดอกไม้ข้างทางหาเก็บเล่นได้ไม่! เก็บแล้วเป็นได้เรื่อง!
นางเก็บมากเกินไป ครานี้ถึงกับโชคร้ายจนข้อเท้าแพลง สวี่อินอินเจ็บจนหน้าซีดเผือด เซี่ยซินตกใจแทบสิ้นสติ รีบทิ้งดอกไม้แล้วเข้ามาพยุง ก่อนแบกสวี่อินอินกลับเรือนสวนทันที
“อา ดอกไม้ของข้า ดอกไม้ของข้า!”
“คุณหนู ข้าขอพากลับก่อนเถิด รอให้อาการดีขึ้นแล้วข้าจะไปเก็บมาให้อีก!”
เซี่ยซินแบกสวี่อินอินกลับถึงเรือนสวนอย่างรวดเร็ว ทำเอาข้ารับใช้ในเรือนแตกตื่นกันไปทั่ว หมัวมัวผู้ดูแลเมื่อได้ข่าวว่าสวี่อินอินข้อเท้าแพลง ก็รีบส่งคนไปเชิญหมอมาจากในเมือง
หมอมาถึงพร้อมกันนั้น คุณหนูต่งชิงฮวากับพวกก็พอดีตื่น ต่างพากันมารวมอยู่ในห้องของสวี่อินอินเพื่อดูอาการ
สวี่อินอิน : … “เอ่อ ข้าไม่เป็นไรดอก เพียงแค่เท้าแพลงนิดหน่อย พวกเจ้ากลับไปกินข้าวเช้าเถิด ไม่ต้องห่วงข้า”
สิ้นคำ หมอก็ตรวจดูแล้วเอ่ยว่า “ไม่เป็นอะไรมาก เพียงใช้เหล้ายาทา รักษาสักสองสามวันก็หายดี”
เมื่อได้ยินหมอว่าเช่นนั้น คุณหนูต่งชิงฮวากับพวกจึงค่อยวางใจ ฝากให้นางพักผ่อนให้ดี แล้วพวกตนจึงไปกินข้าวเช้า เสร็จแล้วจะกลับมาเยี่ยมอีกที
เซี่ยซินรับยาทาที่หมอให้มา แล้วนวดให้สวี่อินอินเรียบร้อย ก่อนเอ่ยลาออกไป
ไม่นานก็กลับมาพร้อมตะกร้าใหญ่ที่เต็มไปด้วยดอกไม้ป่า
สวี่อินอิน : …เพราะเดินไม่สะดวก สวี่อินอินจึงย้ายมานั่งบนตั่งนุ่ม แล้วเริ่มจัดดอกไม้เป็นช่อ เซี่ยซินมองนางจัดช่อดอกไม้อย่างคล่องแคล่ว สีสันเข้ากันงดงามนัก จึงช่วยไม่ได้ที่จะเผลอมองอยู่อย่างเพลิดเพลิน ใบหน้าของคุณหนูผู้ตั้งใจทำงานนั้นดูงดงามราวภาพวาด
สวี่อินอินเห็นนางเหม่อ ก็ทำเป็นไม่สนใจ มือยังคงจัดดอกไม้ไปพลาง ใช้โอกาสนั้นให้ระบบเก็บพืชที่ต้องการไปด้วย เมื่อมองไปยังหน้าต่างระบบ ตัวเลขจำนวนโอกาสแลกเปลี่ยนก็เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว มุมปากของนางยกขึ้นอย่างพอใจ เมื่อมีโอกาสแลกเปลี่ยนเพิ่มขึ้นมากมายถึงเพียงนี้ ย่อมต้องให้รางวัลแก่ปากที่เงียบเหงามานานเสียหน่อย
“ระบบ ข้าต้องการแลกเปลี่ยนมันฝรั่งทอดหนึ่งกระบอก”
【กำลังแลกเปลี่ยน... แลกเปลี่ยนสำเร็จ!】
สิ้นเสียงแจ้งเตือน บนชั้นวางของในพื้นที่ระบบก็ปรากฏกล่องทรงกระบอกขึ้นมาหนึ่งกล่อง สวี่อินอินกลืนน้ำลาย ห้ามใจแทบไม่อยู่ เหลือบมองเซี่ยซินแวบหนึ่ง แล้วเร่งมือจัดช่อดอกไม้ให้เสร็จในไม่กี่อึดใจ จากนั้นก็ไล่เซี่ยซินให้นำช่อดอกไม้ไปมอบให้คุณหนูต่งชิงฮวากับพวก
เมื่อคนออกไปแล้ว สวี่อินอินก็ลูบมือเข้าหากันอย่างยินดี ก่อนหยิบกล่องมันฝรั่งทอดออกมาจากพื้นที่ระบบ เปิดฝาออก กรอบ กรอบ
กำลังเพลิดเพลินกับรสเค็มหอมอยู่นั้นเอง เงยหน้าขึ้นอย่างไม่ได้ตั้งใจ ก็เห็นเซี่ยซินยกม่านเข้ามาพอดี เอ่อ...
เซี่ยซินมองนาง แล้วก้มมองของแปลกทรงกระบอกในมือ ก่อนจะเงยหน้ามองอีกครั้ง สิ่งนั้นคืออะไรหรือ? คุณหนูกำลังกินสิ่งใดอยู่? ดูเหมือนนางไม่เคยเห็นมาก่อนเลย
สวี่อินอินมองเซี่ยซิน แล้วก้มมองของในมืออีกที ก่อนจะเหลือบมองนางอีกหน จะเก็บเข้าพื้นที่หรือ? แต่เซี่ยซินเห็นอยู่ต่อหน้าต่อตา ตอนนี้จะเก็บก็ไม่ได้ ไม่เก็บก็ไม่ได้เช่นกัน
“เจ้ากลับมาเร็วจริงนะ มานี่สิ มาชิมดูหน่อยว่านี่คืออะไร”
อธิบายไม่ออกก็ให้ลองเสียเลย ถ้าไม่ร้อนรน ทุกอย่างก็ไม่มีปัญหา
“คุณหนูต่งกับพวกกินข้าวเสร็จแล้วกำลังจะมาหาท่านพอดี ข้าออกไปก็เจอ จึงมอบช่อดอกไม้ให้ไปเรียบร้อยแล้ว” เซี่ยซินพูดพร้อมขยับเข้าไปใกล้
สวี่อินอินสะดุ้ง เงยหน้าขึ้นอย่างตกใจ — เช่นนั้นก็หมายความว่า…
“พี่หญิงสวี่!” เสียงของต่งชิงฮวาดังขึ้นจากหน้าประตูตามมาไม่ผิดคาด
สวี่อินอินสะดุ้งเฮือก รีบซ่อนกระบอกมันฝรั่งทอดไว้ใต้ตั่ง แล้วเงยหน้าขึ้นรับสายตาฉงนของเซี่ยซิน นางยกนิ้วขึ้นจรดริมฝีปากเป็นสัญญาณให้เงียบไว้
“ไปเชิญคุณหนูต่งเข้ามาเถิด”
เซี่ยซินเห็นท่าทางของนางกะพริบตาเบา ๆ แก้มกลมเล็กพองขึ้นอย่างน่ารัก “เจ้าค่ะ” ว่าแล้วก็หันหลังออกไป สวี่อินอินลูบอก ถอนหายใจเบา ๆ หลอกคนของตนเองยังพอไหว ดีกว่าหลอกคนอื่นนัก
ไม่นาน เหล่าคุณหนูทั้งหลายก็ทยอยเข้ามา กลิ่นหอมอ่อนละมุนลอยอบอวล ทำให้ห้องทั้งห้องดูสว่างไสวยิ่งขึ้น