หมัวมัวเซี่ยถูกสีหน้าหม่นหมองของบุตรชายทำให้ชะงักไปชั่วครู่ มือที่จับไว้ก็คลายออกโดยไม่รู้ตัว จึงปล่อยให้เขาวิ่งหนีออกไปได้ แต่เมื่อคิดได้อีกทีก็รู้สึกว่ามันผิดปกติ นางรีบก้าวเท้าอย่างรวดเร็วตรงไปยังเรือนของฮูหยินผู้เฒ่า
พอเข้าไปถึงก็เอ่ยขึ้นว่า
“เจ้าลูกบ้านั้นเอ่ยว่าชอบสาวชุ่ยสี่แห่งร้านขายหมูสกุลหู บอกให้บ่าวไปสู่ขอให้ แต่บ่าวคิดไปคิดมาก็ว่ามันไม่ชอบมาพากล เห็นทีเจ้าลูกบ้านี้คงหลอกบ่าวเสียมากกว่า บ่าวดูเขาสามวันห้าวันนี้เที่ยววิ่งออกนอกเรือนอยู่ไม่ขาด เห็นทีจะเกี่ยวข้องกับคุณชายแน่ ๆ”
ฮูหยินผู้เฒ่าฟางฟังแล้วก็รู้สึกว่า มีเค้าความจริงอยู่ไม่น้อย เพราะในฐานะแม่คน ย่อมรู้ดีว่าบุตรของตนเป็นคนเช่นไร เพียงแต่คราวนี้หมัวมัวเซี่ยพูดถึงเรื่องที่เกี่ยวกับฟางฉงอวิ๋น — แล้วเหตุใดเจ้าเด็กนั่นถึงได้ยิ้มร่าเหมือนเจอสมบัติล่ะ?
ทันใดนั้นนางก็นึกถึงคำพูดของหลานชายในตอนมื้ออาหารก่อนหน้า ตอนนั้นนางเพียงคิดว่าเขาพูดปลอบใจเท่านั้น แต่พอนึกทบทวนอีกที ก็อาจมิใช่เพียงเท่านั้น ในฐานะย่า นางเองก็เข้าใจนิสัยของหลานชายดี
หลังตรึกตรองอยู่ชั่วครู่ ฮูหยินผู้เฒ่าฟางก็หันไปกระซิบข้างหูหมัวมัวเซี่ยอยู่สองสามประโยค หมัวมัวเซี่ยพยักหน้ารับต่อเนื่อง ใบหน้ามีประกายตื่นเต้นดีใจเสียจน หากใครไม่รู้ความจริงคงคิดว่านางกำลังจะไปเอาคืนศัตรูเก่าก็ไม่ปาน
________________________________________
ระหว่างนั้น ฝั่งของอู๋ถงรีบวิ่งสุดฝีเท้ากลับมายังเรือนชิงผู่ ฟางฉงอวิ๋นเพิ่งหลับตาพักสายตาได้ครู่หนึ่ง เขียนอักษรใหญ่เสร็จไปสองแผ่น พอเห็นอู๋ถงวิ่งกลับมาก็เอ่ยถามขึ้นว่า “ไปที่ใดมา?”
อู๋ถงตอบด้วยสีหน้าปลาบปลื้ม “คุณชาย ข้ารู้แล้วขอรับ ว่านางเป็นใคร!”
ฟางฉงอวิ๋นเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
“เป็นคุณหนูหวังขอรับ!”
“จริงหรือ?”
“จริงแน่แท้! ไม่มีผิดเลย! ข้าไปถามคนขับรถม้าของบ้านตระกูลหวังมาแล้ว วันนั้นคุณหนูหวังไปวัดผู่หนิงก็สวมเสื้อสีเขียวหยกจริง ๆ!” อู๋ถงพยักหน้ารัวเหมือนกลอง แววตาของฟางฉงอวิ๋นหรี่ลงเล็กน้อย แต่ไม่ได้พูดอะไรต่อ เพียงโบกมือส่งสัญญาณให้ออกไป
อู๋ถงยังงงอยู่ พอออกจากห้องหนังสือก็ยังไม่เข้าใจ ว่าทำไมพอรู้แล้วว่าเป็นนาง คุณชายกลับไม่ดีใจเลยสักนิด จนถึงยามโพล้เพล้ เมื่อเขาสลับเวรกับซื่อไป๋ แม้อยากถาม แต่คุณชายก็ไม่แม้แต่จะปรายตามอง เขาจึงได้แต่ก้มหน้าคอตกเดินออกไปอย่างห่อเหี่ยว ไม่เข้าใจจริง ๆ!
คืนนี้เขาไม่ต้องเข้าเวร สามารถกลับไปกินข้าวฉลองกับครอบครัวได้ ในจวนตระกูลฟางมีข้ารับใช้ไม่มากนัก ที่อยู่จึงกว้างขวาง สำหรับครอบครัวของอู๋ถงนั้น เขาเป็นเด็กรับใช้ประจำตัวคุณชาย มารดาเป็นหมัวมัวคนสนิทของฮูหยินผู้เฒ่า ส่วนบิดาเป็นหัวหน้าคนดูแลในเรือน ด้วยเหตุนี้ทั้งสามจึงได้เรือนอยู่ส่วนตะวันตกเฉียงใต้ของจวน ซึ่งถือเป็นเกียรติอย่างยิ่งจากนายท่าน
อู๋ถงก้มหน้าเดินไปทางเรือนนั้น แต่พอผ่านพุ่มไม้ใหญ่ข้างทาง ก็มีคนสองคนกระโจนออกมาจับแขนเขาไว้โดยไม่พูดไม่จา แล้วลากเขาออกไปอีกทาง
หากไม่ใช่เพราะเห็นหน้าชัดว่าเป็น “ฟางต้า” กับ “ฟางเอ้อร์” เขาคงร้องเสียงหลงจนหลังคาถล่มแล้ว
ถึงจะไม่ร้อง แต่ก็พยายามดิ้นสุดแรง พลางบ่นเสียงลอดฟันว่า
“ฟางต้า ฟางเอ้อร์ พวกเจ้าจะทำอะไรน่ะ ปล่อยข้านะ! ได้ยินหรือไม่! หาไม่ข้าจะฟ้องท่านพ่อ ว่าพวกเจ้าลอบเล่นลูกเต๋าหลังเลิกเวร!”
แต่ทั้งคู่ไม่ฟัง แถมยังลากเขาไปเร็วกว่าเดิมอีก อู๋ถงร้องจนเสียงแหบก็ไม่มีผล เพราะสองคนนั้นลากเขาไปยังเรือนร้างที่ไม่มีคนอยู่ จะตะโกนให้ขาดคอก็ไม่มีใครได้ยินอยู่ดี ไม่นาน ทั้งสองก็ลากเขาเข้าไปในลานบ้าน แล้วผลักเข้าไปในห้องหนึ่งทันที จากนั้นปิดประตูใส่กลอนดังปัง!
อู๋ถงสะบัดแขนที่เจ็บปวดจากการถูกจับหิ้ว ครั้นหันขวับไปก็เห็นมารดานั่งอยู่กลางห้องไม่ไกล กำลังจ้องเขาไม่กะพริบ เทียนบนโต๊ะตรงหน้าเป็นแสงเดียวที่ให้แสงสว่าง ส่องให้ใบหน้านางขาวซีด ส่วนมุมอื่นของห้องกลับมืดมิด บรรยากาศเย็นยะเยือกจนขนลุกซู่ อู๋ถงโดยสัญชาตญาณคิดจะถอยหนี
“นั่งลง”
“เอ่อ... ท่านแม่ นั่งอยู่ตรงนี้ทำอันใดหรือขอรับ? พวกเราไม่กลับไปกินข้าวกันหรือ ท่านพ่อคงรออยู่นะ”
“นั่งลง”
อู๋ถงได้แต่เก้ ๆ กัง ๆ ลากเก้าอี้ไปนั่งตรงข้าม แสงเทียนสะท้อนใบหน้ามารดาและบุตรชายให้ซีดขาวพอกัน ดูแล้วน่าขนหัวลุก
อู๋ถงนั่งไม่ติด “ท่านแม่ นี่ตกลงจะทำอันใดหรือขอรับ?”
หมัวมัวเซี่ยกล่าวเสียงเรียบ “ก็แค่นาน ๆ ทีแม่ลูกถึงจะได้นั่งคุยกันสองต่อสอง เจ้าจะไม่อยู่เป็นเพื่อนแม่หน่อยหรือ?”
อู๋ถงคิดในใจว่า — คุยก็ว่ามาเถิดเถอะ แต่ช่วยจุดตะเกียงเพิ่มอีกสักดวงได้ไหม บรรยากาศแบบนี้มันชวนสยองเกินไปจริง ๆ
“ก็ได้... ท่านแม่อยากกล่าวอันใดก็ว่ามาเถิด”
“บอกมาเถอะ เจ้าสามวันดีสี่วันรุดออกไปข้างนอก ทำอันใดอยู่?”
“แม่ก็รู้นี่ว่าข้าชอบสาวชุ่ยสี่ ข้าแค่แอบไปดูนางเท่านั้น!”
“หากเจ้าไม่ใช่ลูกที่ข้าอุ้มออกมาจากท้องเอง ข้าคงเชื่อคำโกหกนี้ไปแล้ว”
อู๋ถง: … “ข้าจะโกหกท่านแม่ไปทำไมกันเล่า? เอ๊ะ ท่านแม่! ตกลงนี่ท่านแม่จะทำอันใดแน่? ลูกหิวแล้ว กลับไปกินข้าวได้ไหม? จะลากข้ามาสอบสวนหรือไร?”
“เฮอะ เจ้าพูดแบบนี้ข้าชักคิดได้ ข้ายังขาดเครื่องมือสอบสวนอยู่นี่นา” หมัวมัวเซี่ยพยักหน้าอย่างจริงจัง แล้วหันไปตะโกนเรียก
“เข้ามา! เอาเก้าอี้ไม้มา!” ทันใดนั้นประตูเปิดออก ฟางต้าและฟางเอ้อร์คนละมือถือไม้กระบอง อีกคนแบกเก้าอี้ไม้เข้ามา ทั้งสองจับอู๋ถงกดให้นั่งแน่น แล้วตั้งท่าจะเงื้อมือขึ้นได้ทุกเมื่อ หัวใจของอู๋ถงเต้นระรัว รีบร้องเสียงหลงว่า
“ท่านแม่! นี่ท่านแม่จะเอาจริงหรือ? ข้าเป็นลูกแท้ ๆ ของท่านแม่นะ จะทำอันใดกันแน่ วันนี้มันวันปีใหม่เชียวนะ!”
หมัวมัวเซี่ยฮึดเสียงต่ำ “จะให้โอกาสเจ้าอีกครั้ง บอกมาดี ๆ ว่าคิดทำอันใด หากยังไม่พูด ความเจ็บจะเป็นของเจ้าเอง!”
อู๋ถงชูก้านคอเถียง “ข้าจะสารภาพอันใดอีกเล่า! ข้าก็พูดไปแล้วว่าชอบแม่นางชุ่ยสี่ อยากให้ท่านแม่ไปสู่ขอให้ แล้วจะเค้นข้าอีกทำไม!”
เห็นเขายังดื้อไม่ยอมพูด หมัวมัวเซี่ยก็เริ่มลังเลขึ้นมานิด ๆ ว่าตัวเองอาจจะคิดมากไปหรือไม่ ว่าแท้จริงแล้วลูกชายอาจไม่ได้ปิดบังอันใดเลย แต่คิดอยู่ครู่หนึ่งก็ตัดสินใจจะลองอีกครั้ง นางหันไปส่งสัญญาณให้ฟางต้าลงมือ
ฟางต้ามองกลับด้วยแววตาเหวอ ๆ — “จะเอาจริงหรือขอรับ? นี่ลูกชายท่านเชียวนะ”
หมัวมัวเซี่ยตอบด้วยสายตาหนักแน่น — “ลงมือ!”