อาจารย์ฟางที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ก็ผงกหูขึ้นฟัง ฟางฉงอวิ๋นไม่อยากพูด เพราะกลัวว่าหากเอ่ยไป ท่านย่าจะยิ่งกังวล แต่ถ้าไม่พูด ท่านย่าก็จะยิ่งคิดไม่ตก จึงจำต้องตอบไปว่า “เป็นคุณหนูรองตระกูลหวังขอรับ”
“คุณหนูรองตระกูลหวังรึ?!”
ฮูหยินผู้เฒ่าฟางพอได้ยินชื่อก็แทบจะถอนใจยาวแทบไม่ทัน เมื่อครู่ยังเพียงแค่รู้สึกห่วงหลานอยู่บ้าง ครานี้ถึงกับห่วงหนักยิ่งกว่าเดิม เหตุใดจึงต้องเป็นคุณหนูรองตระกูลหวังเสียได้!
เจ้าบ้านตระกูลหวังกับพี่ชายต่างสาขาในตระกูลนั้น มีบุตรสาวอยู่เพียงสองคนเท่านั้น ทั้งสองจึงเป็นที่รักและหวงแหนของตระกูลยิ่งนัก บุตรสาวเช่นนี้ แน่นอนย่อมมิพ้นถูกจับคู่สมรสเพื่อผูกสัมพันธ์ทางการเมืองให้เป็นประโยชน์ในภายหน้า ยิ่งไปกว่านั้น ตระกูลหวังยังเป็นสกุลที่ถือเคร่งครัดเรื่องชาติตระกูล หากหลานชายยังไม่มีตำแหน่งขุนนาง เกรงว่าเจ้าบ้านตระกูลหวังจะไม่แลแม้แต่น้อย
ฟางฉงอวิ๋นพยักหน้า “ขอรับ คือนาง” นั่นเองจึงเป็นเหตุผลว่าทำไมตอนบ่าย เขาถึงได้ถอนหายใจเมื่ออู๋ถงมาบอกว่านางคือคุณหนูตระกูลหวัง
เขารู้ดีว่านางเป็นสตรีที่เขาปรารถนา แต่เพื่อให้สมเกียรติและมีสิทธิ์เอ่ยปากสู่ขอได้ เขาจำต้องมีฐานะพอสมควร หากยังสอบไม่ได้ แม้จะกล่าวว่าเขารักนาง และเขาจะดูแลนางไปชั่วชีวิต จะไม่รับอนุภรรยาเลยก็ตาม คำพูดเหล่านี้ย่อมไร้ความหมายในสายตาของตระกูลหวัง
พูดตามจริง หากไม่รู้ว่าสตรีในชุดเขียวผู้นั้นเป็นคนตระกูลหวัง เขาคงไม่มีวันยินดีผูกสัมพันธ์กับตระกูลที่ถือดีในอำนาจถึงเพียงนี้แน่ แต่เมื่อสตรีในชุดเขียวนั้นเป็นคุณหนูตระกูลหวังจริง เขาก็ยินดีจะก้าวลงไปในบ่ออันลึกนั้นสักครั้ง เพื่อ “นาง” คนเดียว เพราะบางสิ่งในโลกนี้ มิอาจใช้เหตุผลอธิบายได้
โดยเฉพาะสิ่งที่เรียกว่า “ความรัก”
________________________________________
ฮูหยินผู้เฒ่าฟางจะพูดอะไรได้อีกเล่า ได้แต่เก็บความกังวลไว้ในใจ คุกเข่าต่อหน้าพระโพธิสัตว์ทุกวัน ขอพรให้หลานชายสอบสำเร็จสมดังใจหมาย
หลังจากนั้น นางก็ขวนขวายจัดยามบำรุงสารพัด เพื่อให้หลานชายมีกำลังกายและจิตใจดีพอจะรับมือกับการสอบใหญ่ที่จะมาถึง
ส่วนอาจารย์ฟางก็ยังคงสงบนิ่งเช่นเดิม มิได้เอ่ยอันใดให้มากความ เพียงแต่หลังจากนั้นกลับเข้มงวดกับการเรียนของหลานยิ่งกว่าเก่า
________________________________________
วันขึ้นปีใหม่ ไม่มีการออกเยี่ยมญาติ แต่ชาวบ้านในหมู่บ้านเดียวกันจะไปมาหาสู่กันอย่างครึกครื้น ผลัดกันแวะบ้านโน้นบ้านนี้เพื่ออวยพรปีใหม่
เด็ก ๆ แต่ละคนก็ถือกระเป๋าเปล่าเดินจากบ้านหนึ่งไปอีกบ้านหนึ่ง ตักเมล็ดแตงโม ถั่วลิสง ผลไม้แห้ง และขนมหวานใส่กระเป๋า — ไม่ใช่เพราะความโลภ แต่เพราะเชื่อว่าจะเป็นเคล็ดแห่งความสุขและโชคลาภในปีใหม่
เจ้าของบ้านแต่ละบ้านต่างก็เตรียมขนมไว้อย่างเต็มใจ ไม่มีใครหวงห้าม
เช้าวันนั้น เด็กเกือบทั้งหมู่บ้านต่างวิ่งกรูไปที่บ้านสกุลสวี่เป็นแห่งแรก ไม่มีใครยั้งไว้ได้ ก็เมื่อวาน กลิ่นเนื้อจากบ้านนั้นอบอวลไปทั่วหมู่บ้านจนน้ำลายสอ ใครจะทนไหว!
ไม่ว่าลูกหลานบ้านไหน หรือเด็กบ้านอื่นก็ตาม บ้านสกุลสวี่ก็ยิ้มแย้มรับไว้หมด มีทั้งเมล็ดแตงโม ถั่วลิสง ลูกอม และส้มวางเรียงเต็ม
เด็ก ๆ ทุกคนต่างยกมือคำนับอวยพร “สวัสดีปีใหม่” เสียก่อน แล้วค่อยหยิบของใส่กระเป๋าอย่างนอบน้อม ไม่มีใครหยิบมากเกินไป เห็นได้ชัดว่าผู้ใหญ่สั่งไว้ก่อนแล้ว เมื่อเก็บเสร็จ ก็วิ่งแจ้นออกไปบ้านอื่นต่อ ไม่ช้า เหล่าผู้ใหญ่ในหมู่บ้านก็ตามมาร่วมอวยพรปีใหม่ด้วย แต่ผู้ใหญ่ไม่เก็บของกินใส่ถุงเช่นเด็ก ๆ เจ้าของบ้านเพียงยื่นถั่วหรือขนมให้ชิมติดมือ พวกเขาก็หัวเราะรับไว้เพียงน้อย
ในบรรยากาศที่ครึกครื้นนั้นเอง จู่ ๆ ก็มีเงาร่างเล็ก ๆ พรวดเข้ามาในเรือน รวดเร็วราวกับกระต่าย คว้าขนมในตะกร้าเต็มกำมือแล้วหมุนตัววิ่งหนีในพริบตา ทุกคนยังไม่ทันตั้งตัว
“นั่นเจ้าโก่วต้านใช่ไหม!”
“ใช่แล้ว! เด็กคนนี้นี่ช่างไม่เป็นที่รักเสียจริง ทำตัวเหมือนขโมยเชียว! ปีใหม่ปีใหม่แท้ ๆ ยังจะทำอย่างนี้!”
อีกคนพูดเสริม “ข้าได้ยินว่า พ่อเจ้าโก่วต้านไปเที่ยวค้าขายกับพวกหาบเร่ทางใต้ ตอนปีใหม่ก็ยังไม่กลับมา เมียเขาเมื่อวานยังไม่สบาย ไม่มีแรงทำกับข้าว เด็กนี่ก็เลยไปกินข้าวบ้านสกุลม่อแทน เมียเจ้าม่อก็ยังด่าดังจนได้ยินไปถึงท้ายตรอก!”
“อ้าว แล้วเหตุใดอยู่ดี ๆ ถึงไม่สบายเล่า?” มีคนถามขึ้น
“ใครจะรู้!” อีกคนเหลือบตามอง เหมือนจะพูดอันใดต่อ แต่เห็นอยู่ในบ้านสกุลสวี่ จึงกลืนคำลงคอ อีกคนที่เห็นท่าทางนั้น ก็รีบเปลี่ยนเรื่อง “เอาเถอะ พ่อแม่ไม่สั่งสอน เด็กโตไปก็ไม่ดีแน่!”
“ใช่แล้ว! เด็กหากเริ่มขโมยเข็ม วันหน้าก็จะขโมยทอง!”
“ได้ยินว่าครอบครัวนั้นแต่เดิมมีลูกตั้งห้าคน หนีภัยมา เหลือรอดมาได้แค่เจ้าโก่วต้านคนเดียว ก็เลยตามใจเสียจนเสียคน จะให้พ่อแม่อย่างนั้นมาสั่งสอนได้อย่างไรกันล่ะ! พวกเราคงต้องระวังไว้จะดีกว่า!”
“ก็จริงอย่างว่าล่ะ!”
________________________________________
วันที่สองของปีใหม่ สะใภ้ทั้งหลายต้องกลับไปเยี่ยมบ้านมารดา แม้ครอบครัวอื่น ๆ ในหมู่บ้านจะไม่มีญาติไปมาหาสู่ แต่บ้านสกุลสวี่กลับคึกคักเป็นพิเศษ
สะใภ้แต่ละคนต่างกลับบ้านของตน —
โจวซื่อกลับบ้านโจว, สือซื่อกลับบ้านสือ, เติ้งซื่อกลับบ้านเติ้ง, จางซิ่วหลานกลับบ้านจาง, เจิ้งซื่อกลับบ้านเจิ้ง — วนไปวนมาเหมือนงานเทศกาล
ความครึกครื้นของบ้านสกุลสวี่ทำให้ชาวบ้านคนอื่นมองด้วยความอิจฉา แต่ก็ได้แค่ยิ้มตาม
ส่วนฟางสวี่ซื่อก็จะพาครอบครัวกลับมาเยี่ยมพี่ชายเช่นกัน แต่ละปีนางเพียงฝากของมาทางเกวียน นี่เป็นครั้งแรกในรอบยี่สิบกว่าปีที่ได้กลับมาด้วยตัวเองในวันขึ้นสอง นางตื่นเต้นยิ่งนัก เพราะต่อไปบ้านเกิดอยู่ใกล้เพียงเท่านี้ ปีต่อ ๆ ไปนางก็จะได้กลับมาเยี่ยมพี่ชายทุกปีเสียที!
บ้านนั้นมีกันสามคน คือฟางฉางซวี่ ภรรยาฟางสวี่ซื่อ และบุตรชายคนรองฟางอวี้ซิง ขับรถล่อเข้ามา พร้อมหอบของขวัญปีใหม่เต็มคัน
ผู้เฒ่าสวี่กับแม่เฒ่าสวี่ออกมาต้อนรับ เห็นของฝากมากมายก็เอ่ยว่า “พวกเจ้าช่างเกรงใจนัก! เพิ่งส่งของมาก่อนปีใหม่แท้ ๆ วันนี้กลับยังขนมาซะเต็มรถอีก”
ฟางฉางซวี่กับฟางสวี่ซื่อเพียงยิ้มพลางพูดว่า “ของพี่น้องกัน ทำถูกแล้วล่ะ”
ทุกคนจึงพากันเข้ามานั่งในห้องโถง สนทนาและอังไฟด้วยความอบอุ่น
ส่วนในครัว เหล่าสะใภ้ต่างขะมักเขม้นจัดเตรียมอาหารกันอยู่