“ข้าอยู่ที่ตำบลเฉียนเจิ้นต่ออีกสองวัน คิดจะลองเสี่ยงดูว่าพอจะมีวาสนาได้พบคนบ้างหรือไม่ อย่างไรเสีย การส่งจดหมายก็ต้องให้ถึงมือเจ้าของถึงจะถือว่าทำสำเร็จมิใช่หรือ?”
น่าเสียดายที่พยายามถามข่าวอยู่หลายวันกลับไม่อาจได้เบาะแสใด ๆ กลับได้ยินแต่คนพูดกันว่า ทั่วทั้งเมืองอู่หนิงนั้น ภัยพิบัติร้ายแรงที่สุดแล้ว ตอนนั้นผู้คนพากันอพยพหนีไปจนเกลี้ยง พวกตระกูลใหญ่แม้แต่อำเภอหรือศาลากลาง ล้วนถูกพวกโจรเร่ร่อนปล้นสะดมไม่เหลือ ดีไม่ดีพวกเจ้าของที่ดินก็ยิ่งเดือดร้อนหนัก!
ว่ากันว่าที่ตำบลเฉียนเจิ้นนั้น มีเจ้าของที่ดินแซ่หวังอยู่คนหนึ่ง ไม่เพียงแต่ข้าวในยุ้งถูกโจรเร่ร่อนบุกปล้นจนเกลี้ยง แม้แต่คนทั้งบ้าน รวมถึงพวกคนงาน ก็ถูกฆ่าตายหมดสิ้น! มีคนเล่าว่า พวกที่หนีภัยออกมาก่อนยังพอมีทางรอด ส่วนพวกที่ออกมาทีหลังเกรงว่าคงมีแต่เคราะห์ร้ายเสียมากกว่า!”
“ท่านเถ้าแก่สวี่!!!”
ผู้ดูแลเซียวเห็นใบหน้าผู้เฒ่าสวี่ซีดขาว ก่อนกลอกตากลับแล้วเอนหลังหมดสติ รีบเข้าไปพยุงไว้ด้วยความตกใจ พร้อมทั้งหันไปดุคนงานของตนว่าอย่าพูดอะไรต่ออีก ข้างใน สวี่เอ้อร์หลางได้ยินเสียงโกลาหลก็รีบออกมาเห็นท่านปู่เป็นเช่นนั้นก็ตกใจ รีบเข้ามาช่วยพยุง “เกิดอะไรขึ้นนี่!”
ผู้ดูแลเซียวรีบอธิบายสั้น ๆ “ข้าคาดว่าท่านเถ้าแก่สวี่คงถูกตกใจจนรับไม่ไหว เจ้าช่วยพยุงท่านเข้าไปพักก่อนเถิด ข้าจะขอเรียกหมอให้ระหว่างทาง ส่วนข้าที่ต้องไปดูแลงานในสถานีรับฝากจดหมายอีกมาก ข้าจะไม่รบกวนมากกว่านี้ หากท่านเถ้าแก่ฟื้นแล้วมีสิ่งใดจะถามเพิ่มเติม ก็ให้มาหาข้าได้ทุกเมื่อ”
พูดจบเขาก็ถอนมือออกจากร่างผู้เฒ่าสวี่ แล้วรีบดึงลูกน้องออกจากร้าน ขณะลงบันไดก็อดไม่ได้จะด่าขึ้นว่า “ให้เจ้าพูดถึงแต่เรื่องหาบ้านเจ้าโจวกับหมู่บ้านหม่าไม่เจอเท่านั้นก็พอ จะพูดฟุ้งซ่านมากมายไปทำไมกัน! ถ้าเขาตกใจจนเป็นอะไรขึ้นมา เจ้าระวังจะถูกเขาเล่นงาน!”
คนงานผู้นั้นเป็นคนซื่อ พึมพำตอบ “ก็ท่านให้ข้ารายงานสถานการณ์ ข้าย่อมต้องพูดตามจริงสิ มิฉะนั้นหากอีกหน่อยพวกเขากล่าวหาว่าข้าขี้เกียจไม่ส่งจดหมายอย่างตั้งใจจะทำอย่างไร อีกอย่าง ข้าก็เล่าดี ๆ แล้วนะ ที่ข้าได้ยินยังมีเรื่องน่ากลัวกว่านี้อีก บางที่ถึงกับกินคน ตีแหลกกระดูกมากินหมด ข้ายังไม่ได้พูดเลย...”
“พอแล้ว ปากเจ้าหยุดพูดเถอะ!”
ทั้งสองพูดพลางเดินห่างออกไป เสียงลมพัดเอาคำพูดขาด ๆ กลับมา ลอยเข้าหูผู้เฒ่าสวี่ที่ยังคงมึนงงอยู่ ทันใดนั้นร่างทั้งร่างก็ทรุดฮวบหมดสติลงอีกครั้ง
ผู้เฒ่าสวี่สลบไป สีหน้าซีดขาวราวหิมะ ทำเอาคนในร้านรวมถึงสวี่ชุนหลินตกอกตกใจไปตามกัน
สวี่อินอินแทบจะให้สวี่เอ้อร์หลางรีบเอารถม้าไปรับสวี่ชุนเหอกลับจากหมู่บ้าน ให้เซี่ยซินกลับไปแจ้งสวี่ชุนซานที่ตรอกชิงอวิ๋นฝาง และไปเชิญแม่เฒ่าสวี่จากตรอกจินอวี่ฝาง เพื่อให้ทุกคนมาพร้อมหน้ากัน
โชคดีที่หมอมาดูแล้วบอกว่าเป็นเพียงอาการหน้ามืดจากความตกใจ ทำให้ลมปราณติดขัด ไม่ถึงกับเป็นอันตราย ใช้เพียงเข็มเงินแทงหนึ่งจุด ผู้เฒ่าสวี่ก็ฟื้นคืนสติ หมอยังสั่งกำชับให้คลายใจ อย่าให้มีเรื่องสะเทือนใจอีก พร้อมจ่ายยาบำรุงจิตใจไปดื่ม
สวี่ชุนหลินส่งหมอออกไป แล้วถือโอกาสแวะไปซื้อยาด้วย สวี่อินอินนั่งอยู่ข้างเตียง มองใบหน้าผู้เฒ่าสวี่ที่ยังดูซีดเผือด ถามด้วยความห่วงใย
“ท่านปู่ เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ? ได้ยินว่าผู้ดูแลสถานีรับฝากจดหมายมาหา?”
ผู้เฒ่าสวี่ที่เพิ่งสลบไปหนึ่งรอบ ตอนนี้อารมณ์คงที่ขึ้นมากนัก ชีวิตผ่านพายุใหญ่เล็กมาก็ไม่น้อย หากถึงขั้นเรื่องนี้ยังควบคุมใจไม่อยู่ เขาคงไม่สามารถตัดสินใจขายบ้านขายที่ พาครอบครัวหนีภัยได้ทันเมื่อปีก่อน
พวกเขาถือว่าหนีออกมาก่อนกลุ่มใหญ่ก็จริง แต่ก็เพียงไม่กี่วันเท่านั้น ตอนออกเดินทางยังเห็นผู้อพยพมากมายเต็มถนน ไม่กล้าคิดเลยว่า พวกที่หนีออกมาช้ากว่านี้ จะต้องเจอเหตุการณ์อย่างไร หากรู้เช่นนี้แต่แรก ก็ควรใจแข็งให้มากกว่านี้ บังคับให้ลูกชายคนโต กลับไปพาน้องสาวสวี่ชุนสี่และลูก ๆ ของนางมาด้วยกันเสียก็สิ้นเรื่อง! แต่จะทำอย่างไรได้ “หากรู้ล่วงหน้า” นั้นไม่มีขาย
ตอนนี้ทำได้เพียงภาวนาให้สวี่ชุนสี่กับลูกหลานยังมีบุญคุ้มครอง เหมือนพวกเขา ที่ได้ตั้งหลักอยู่ที่ไหนสักแห่งอย่างปลอดภัย
สวี่อินอินเมื่อได้ฟังเรื่องทั้งหมด ก็รีบปลอบใจผู้เฒ่าสวี่ว่า “ท่านปู่โปรดอย่ากังวลเลยเจ้าค่ะ ข้าเชื่อว่าอาหญิงกับครอบครัวต้องปลอดภัยแน่ ท่านปู่สู้มาได้ขนาดนี้ ย่อมไม่สูญเปล่า ฟ้าคงไม่ใจร้ายกับพวกเราหรอกเจ้าค่ะ สักวันเราจะได้พบพวกเขาแน่นอน!”
แต่แท้จริงในใจนางก็ไม่แปลกใจกับผลลัพธ์นี้นัก เมื่อตอนส่งจดหมาย นางกับสวี่ต้าจวิ้นก็เคยพูดคุยกันเรื่องนี้แล้ว ว่าฤดูเหมันต์ปีนั้นที่มณฑลอวิ๋นโจวเพิ่งเริ่มมีฝนตกในเดือนสิบสอง การอยู่ในหมู่บ้านโดยไม่หนีภัยนั้นแทบเป็นไปไม่ได้ เรื่องนี้เกิดขึ้นเร็วหรือช้าเท่านั้นเอง
เพียงแต่ไม่รู้ว่าพวกที่หนีออกมา จะมีสภาพเช่นไร ได้แต่หวังว่าทุกอย่างจะดีเถิด หากไม่เป็นเช่นนั้น ก็ไม่ต้องพูดถึงผู้เฒ่าสวี่เลย แม้แต่แม่เฒ่าสวี่ก็คงจะทนไม่ไหว ต้องล้มป่วยแน่
ผู้เฒ่าสวี่เองก็กลัวว่าภรรยาจะรับไม่ไหว จึงกำชับสวี่อินอินและทุกคนว่า เรื่องที่ผู้ดูแลสถานีจดหมายมาเยือนนั้น ห้ามบอกใคร ให้พูดเพียงว่ายังไม่มีข่าว แล้วค่อยถ่วงเวลาไปก่อน รอให้เขาคิดหาหนทางอีกที แล้วจะให้คิดอย่างไรได้เล่า?
หนทางเดียวที่ผู้เฒ่าสวี่พอคิดออก ก็คือฝากคนช่วยสืบข่าวต่อไป
เมื่อดื่มยาเรียบร้อย ฟื้นแรงขึ้นบ้าง เขาก็ออกจากบ้านมุ่งหน้าไปที่ที่ว่าการเพื่อหาน้องเขยฟางฉางซวี่ ที่อื่นเขาไม่มีทางไปได้ แต่ในอี้หยางฝูนั้น ยังมีอำเภอและตำบลอยู่มาก เผื่อว่าครอบครัวสวี่ชุนสี่จะอยู่ในเขตใดเขตหนึ่งก็ได้ รวมถึงบ้านญาติฝ่ายสะใภ้ด้วย
เมื่อปีก่อน ก่อนที่อ๋องเข่าซานจะบุกเข้ามณฑลชิงโจว เจี่ยงโจวมู่เคยออกประกาศให้ทุกเมืองและอำเภอในใต้ปกครอง จัดการดูแลผู้อพยพให้เหมาะสม
อี้หยางฝู่นั้นก็ไม่รู้ว่ารับผู้อพยพไว้มากเท่าใด
ฟางฉางซวี่ทำงานเป็นเสมียนในกรมบัญชี ย่อมมีทางรู้ข่าวมากกว่าคนทั่วไป
เขาไม่มีใครไว้ใจได้มากกว่านี้ จึงต้องฝากให้ฟางฉางซวี่ช่วยอีกแรง นอกจากอี้หยางฝู่แล้ว ผู้เฒ่าสวี่ยังเห็นว่าควรสืบที่เมืองเฉิงหยางฝู่ด้วย
เพราะเมื่อครั้งอยู่ที่ฮวาหยางฝู่ เขาเคยได้ยินพวกผู้อพยพพูดกันว่า ผู้ว่าการเมืองเฉิงหยางฝู่เป็นคนดี มีเมตตา ผู้คนจำนวนมากจึงมุ่งหน้าไปที่นั่น หากสวี่ชุนสี่ได้ยินข่าวเหล่านี้ก็คงเลือกทางนั้นเช่นกัน เมื่อคิดถึงเฉิงหยางฝู่ ผู้เฒ่าสวี่ก็นึกถึงพ่อค้าคนหนึ่งที่แซ่หลินขึ้นมาได้
พ่อค้าผู้นั้นเป็นคนเมืองเฉิงหยางฝู่ ทำการค้าขายเครื่องหอม ขายดีไม่น้อย แถมยังมีสายตาเฉียบแหลม เมื่อคราวก่อนเดินทางผ่านอี้หยางฝู่ ได้ยินเรื่องร้านเครื่องใช้ความสะอาดสวี่จี้เข้า
เขาเป็นคนแรกที่มาหาถึงที่ แสดงความประสงค์จะร่วมทำการค้าระยะยาว
ผู้เฒ่าสวี่คิดอยู่ครู่หนึ่ง จึงปรึกษากับสวี่อินอินว่า “อีกไม่นานโรงงานของเราก็จะสร้างเสร็จ เมื่อถึงเวลาผลิตของออกมามาก ๆ ย่อมต้องหาตลาดภายนอก ท่านหลินผู้นั้นเป็นคนไม่เลว พวกเราสามารถเริ่มเจรจาการค้ากับเขาเป็นคนแรกได้”