สวี่ต้าจวิ้นรีบเปลี่ยนเรื่อง “เรื่องร้านให้ข้าจัดการเองเถิด เย็นนี้ข้าจะมาบอกผล”
พูดจบก็รีบก้มหน้ากินข้าวอย่างขะมักเขม้น หลังจากกินเสร็จ เขาบ้วนปากแล้วหยิบตะกร้าใส่ตำราออกจากบ้านไปสำนักศึกษา
ช่วงนี้โรงครัวของสำนักศึกษากำลังมีเรื่อง คนครัวหลักคือแม่เฒ่าเฉินต้องลาหยุดหลายวันเพราะลูกชายจะแต่งงาน จึงให้ลูกศิษย์ชื่อเปาไฉมาทำแทน ผลก็คือมื้อแรกที่เขาทำแทบทำให้ทุกคนอยากหนีไปให้พ้น
กินเคยแต่ฝีมือแม่เฒ่าเฉิน มาถึงฝีมือเปาไฉ กลับจืดชืดจนใครก็กลืนไม่ลง
นักเรียนทุกคนพร้อมใจกันประท้วงเสียงดังอื้ออึง จนท่านอาจารย์ฟางฟังแล้วถึงกับอนุญาตให้สองวันนี้กลับไปกินข้าวที่บ้านได้ตอนกลางวัน
สวี่ต้าจวิ้นถือหนังสือเข้ามาในสำนักศึกษา ยังเช้าอยู่ อาจารย์ยังไม่เริ่มสอน เด็กนักเรียนแต่ละคนจึงอยู่ในห้องเรียนฝึกเขียนอักษรกันเอง เขามาถึงก่อนใคร วางตะกร้าหนังสือลง แล้วเดินไปด้านหลังหาฟางฉงอวิ๋น
เขาคุ้นกับที่นี่ดี เพราะมาเยี่ยมบ่อย แม้แต่ฟางไป๋ซื่อผู้เป็นย่าของฟางฉงอวิ๋นเห็นเขาก็เอ็นดู ให้เข้าออกได้ตามสบาย ส่วนหมัวมัวผู้เฝ้าประตูชั้นในก็รู้จักเขาดี ไม่เคยขัดขวาง
สวี่ต้าจวิ้นเดินตรงเข้ามายังเรือนชิงผู่หยวน ฟางฉงอวิ๋นกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ในห้องหนังสือ
ปกติเขาพักตอนเที่ยงเพียงหนึ่งเค่อ พอพักเสร็จก็จะหยิบหนังสือขึ้นมาอ่านทันที เห็นสวี่ต้าจวิ้นมา เขาจึงวางหนังสือลงแล้วเอ่ยถาม “มีเรื่องใดหรือ? หรือมีคำถามอยากถามอีก? เหตุใดจึงมามือเปล่าเช่นนี้ ไม่เอาตะกร้าหนังสือติดมาด้วย?”
นับจากเหตุการณ์ที่พวกเขาไปที่เมืองน้ำพุร้อน ครั้งนั้นฟางฉงอวิ๋นเคยถามเขาด้วยถ้อยคำบางอย่าง สวี่ต้าจวิ้นก็ยังคาใจจนถึงบัดนี้ เขาอยากรู้ว่า คำถามนั้นของอีกฝ่ายเป็นเพียงการพูดเล่น หรือมีความหมายแอบแฝง ยิ่งไปกว่านั้น พี่สาวของเขา สวี่อินอิน ก็ออกจะชื่นชอบคนผู้นี้ทั้งรูปลักษณ์และน้ำเสียงนัก
ในฐานะน้องชาย เขาย่อมต้องช่วยพี่สาวเปิดทางไว้ก่อน ดังนั้น ต่อให้ไม่มีเรื่อง เขาก็ยังหาเรื่องมาคุยด้วยอยู่ดี ส่วนถ้ามีเรื่องจริง ๆ เขาก็ยิ่งยกมาเป็นข้ออ้างเพื่อได้ใกล้ชิด
________________________________________
เมื่อก่อนเวลาเขามาที่เรือนหนังสือของฟางฉงอวิ๋น เขาไม่เคยสนใจสิ่งอื่นเลย มีแต่เรื่องถามความรู้เท่านั้น แต่คราวนี้ใจคิดอีกอย่าง ก็เริ่มมองรอบห้อง เห็นการจัดวางแสนจะงดงามสะอาดตา โดยเฉพาะชั้นหนังสือขนาดใหญ่ที่กินพื้นที่เกือบเต็มผนังนั้น เห็นแล้วสะดุดตาไม่น้อย หนังสือเรียงกันเป็นชั้น ๆ ราวกับห้องสมุดเล็ก ๆ และเรียบเรียงเป็นระเบียบจนเขานึกถึงชั้นหนังสือในห้องของสวี่อินอินในอดีต ทั้งสองคนนี้ ดูไปก็เหมือนกันตรงที่รักหนังสือ
สวี่ต้าจวิ้นคิดพลางหัวเราะในใจ ก่อนจะกล่าวขึ้น “ท่านมีหนังสือเยอะดีนะขอรับ”
ฟางฉงอวิ๋นหัวเราะเบา ๆ “เจ้าจะอ่านเล่มใด ก็หยิบไปได้เลย”
สวี่ต้าจวิ้นยิ้ม “มีหนังสืออย่าง 《บันทึกสี่ราชวงศ์》 หรือ 《บันทึกเบ็ดเตล็ดหว่านเฟิ่งถิง》 หรือไม่ขอรับ?”
ฟางฉงอวิ๋นเลิกคิ้ว “เจ้าก็ชอบอ่านหนังสือประเภทนี้ด้วยหรือ?”
สวี่ต้าจวิ้นจับน้ำเสียงได้ทันที โดยเฉพาะคำว่า “ก็” ที่อีกฝ่ายใช้
เขาเหลือบตามองอีกฝ่าย แล้วยิ้มอย่างมีเลศนัย “ไม่ใช่ข้าดอก พี่สาวของข้าต่างหากที่ชอบอ่าน พอดีเห็นว่าท่านมีหนังสือมาก เลยอยากถามดู เผื่อยืมไปให้พี่สาวข้าอ่านเล่น”
“พี่สาวของเจ้า?”
ฟางฉงอวิ๋นไม่คิดว่าหญิงสาวผู้นั้นจะสนใจหนังสือเกี่ยวกับราชสำนัก ระเบียบการเมือง หรือเกร็ดประวัติบุคคล พอนึกถึงหญิงสาวหัวไวแววตาฉลาดที่เคยเห็นในครั้งก่อน ใจของเขาก็สั่นไหวชั่วครู่ แต่ไม่นานก็สงบลง แล้วกล่าวเรียบ ๆ ว่า
“ชั้นที่สามกับชั้นที่สี่นับจากด้านบนมีอยู่เจ้าสามารถหยิบไปได้เลย”
สวี่ต้าจวิ้นจับสีหน้าเขาอย่างถี่ถ้วน และเห็นชัดว่ามีแวววูบหนึ่งในสายตาอีกฝ่าย เขาจึงลูบคางอย่างครุ่นคิด รู้สึกว่าตนค้นพบอะไรบางอย่าง แล้วก็ยิ้มออกมา เขาเดินไปเลือกหนังสือหลายเล่มที่สวี่อินอินกำลังอ่านอยู่พอดี
อย่างน้อยก็ไม่ต้องเสียเงินซื้อเองอีกเล่ม แน่นอน ตามนิสัยพี่สาวของเขา ถ้าชอบจริง ๆ ถึงอ่านแล้วก็จะซื้อกลับมาไว้สะสมเองอยู่ดี
เลือกหนังสือได้แล้ว เขาเดินกลับมาที่โต๊ะ “ขอบคุณศิษย์พี่ พอพี่สาวข้าอ่านจบจะนำมาคืนนะขอรับ หนังสือเหล่านี้ท่านคงยังไม่ได้อ่านตอนนี้ใช่หรือไม่?”
ฟางฉงอวิ๋นเหลือบตามองหนังสือในมือเขา คิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหยิบหนังสืออีกเล่มจากกองบนโต๊ะแล้ววางซ้อนบนสุด “เล่มนี้ก็ดีเหมือนกัน ไม่ต้องรีบคืนหรอก ค่อย ๆ อ่านไป”
สวี่ต้าจวิ้นเลิกคิ้วขึ้นนิด แล้วยิ้มรับ ก่อนจะเก็บรวมไว้ในมือ
จากนั้นจึงกล่าวถึงเรื่องสำคัญ “ศิษยพี่ฟางฉงอวิ๋น ข้าจำได้ว่าคราวก่อนท่านพูดว่าท่านมีร้านอยู่ที่ตรอกซวงกุ้ย ไม่ทราบว่าร้านนั้นว่างหรือไม่?”
ฟางฉงอวิ๋นนึกขึ้นได้ว่าก่อนหน้านี้เคยได้ยินเขากับฟางจื้ออันพูดถึงเรื่องที่บิดามารดาของเขาอยากเปิดร้านอาหารเล็ก ๆ
จึงตอบว่า “มีอยู่ร้านหนึ่ง ขายขนม ของหวานนิดหน่อย ทำไปทำมาไม่ค่อยคึกคักนัก จะเปิดหรือปิดก็ได้ หากเจ้าสนใจ ข้าจะขายให้เลย” ร้านในมือของเขามีมากอยู่แล้ว จึงไม่ถือสาเรื่องร้านหนึ่งร้านใด ให้เพื่อนถือเป็นไมตรีก็ยินดี
สวี่ต้าจวิ้นดีใจจนตบบ่าอีกฝ่ายแรง ๆ “เยี่ยมไปเลย! เช่นนั้นร้านนี้ขอข้าซื้อต่อนะขอรับ เดี๋ยวข้าจะเลี้ยงข้าวท่านตอบแทน!”
ร้านดี ๆ หาไม่ได้ง่าย อีกฝ่ายไม่ได้เดือดร้อนเรื่องเงิน แถมยอมขายให้เอง ย่อมต้องถือว่าเป็นเพื่อนแท้
ฟางฉงอวิ๋นหัวเราะเบา ๆ “เลี้ยงข้าวหรือ? คงไม่ใช่ลากพวกเพื่อนมาด้วยสินะ?”
สวี่ต้าจวิ้นชะงัก มองสีหน้าอีกฝ่ายแล้วพลันคิดอะไรขึ้นมาได้ จึงตอบทันที “ไม่ ๆ เลี้ยงท่านคนเดียวสิ! มาที่บ้านข้าเถิด พ่อข้าทำอาหารอร่อยมาก!”
“เช่นนั้นถือเป็นเกียรติของข้า” ฟางฉงอวิ๋นยิ้มอย่างอ่อนโยน
สวี่ต้าจวิ้นตบมือดังฉาด “เช่นนั้นเอาเป็นเย็นนี้เลยดีไหม?”
ฟางฉงอวิ๋นพยักหน้า “ตกลง เย็นนี้แหละ!” สวี่ต้าจวิ้นกล่าวอย่างมั่นใจ ใจเขาเต้นแรงด้วยความตื่นเต้น
ทั้งบ่ายนั้น เขาเรียนอย่างเหม่อลอยแทบตลอด ไม่อยากให้เพื่อนอย่างฟางจื้ออันหรือคนอื่นรู้เรื่อง จึงตกลงกับฟางฉงอวิ๋นว่าค่อยแยกกันกลับ เขาจะกลับไปก่อน ส่วนอีกฝ่ายค่อยตามไปทีหลัง เพราะเหตุผลหนึ่งนั้น… เขาเองก็มีแผนเล็ก ๆ ซ่อนอยู่ในใจ