สวี่ต้าจวิ้นยกตะกร้าหนังสือขึ้นแล้ววิ่งฉิวไปเร็วกว่ากระต่าย ทำเอาฟางจื้ออันที่อยากชวนไปเล่นด้วยคว้าไว้ไม่ทัน ได้แต่หัวเราะพลางด่า
“เวลาเลิกเรียนวิ่งนำหน้าทุกครั้ง แต่ตอนเรียนกลับไม่เห็นกระตือรือร้นสักนิด!”
สวี่ต้าจวิ้นใช้เวลาเพียงหนึ่งเค่อกว่า ๆ ก็วิ่งถึงเรือน ก่อนอื่นเขารีบตรงไปยังครัวเรือนตะวันออก แจ้งแก่สวี่ชุนซานกับจางซิ่วหลานที่กำลังยุ่งอยู่ในนั้นว่า คืนนี้จะมีสหายมารับประทานอาหารด้วย ขอให้ช่วยเตรียมไว้ให้เรียบร้อย
แล้วจึงมุ่งหน้าไปยังเรือนหลังทันที พอดีกับที่ชาวสวนซึ่งตกลงส่งดอกไม้ระยะยาวไว้เพิ่งนำดอกไม้สดชุดใหม่มาส่ง สวี่อินอินกำลังทำงานปรุงน้ำมันหอมระเหยร่วมกับเซี่ยซิน เซี่ยซินนั้นแรงมาก แต่ไม่ถนัดงานละเอียด จึงทำอย่างร้อนรน พอเห็นสวี่ต้าจวิ้นเข้ามาก็ราวกับเห็นผู้ช่วยชีวิต รีบเอ่ยขึ้นว่า
“บ่าวจะไปต้มน้ำให้คุณชายเจ้าค่ะ”
แล้วก็เผ่นออกไปในพริบตา สวี่อินอินส่ายหน้าอย่างขบขัน ก่อนจะมองน้องชาย “เจ้าวิ่งมาทำไม หรือมีพวกเด็กเกเรตามหลังเจ้ามา?”
“มีแต่เจ้าที่พูดเรื่องพรรค์นี้ให้ดูดีได้ขนาดนี้” สวี่ต้าจวิ้นพูดพลางหยิบกองหนังสือจากตะกร้าออกมายื่นให้ สวี่อินอินรับมา เห็นว่าเป็นหนังสือที่นางชอบอ่านช่วงนี้ทั้งนั้น จึงยิ้มอย่างยินดี แต่แล้วก็อดสงสัยไม่ได้
“ว่ามาเถอะ มีอะไรจะให้ข้าช่วยอีกล่ะ?”
สวี่ต้าจวิ้นทำตาโต “ข้าแค่นำหนังสือมาให้ยังต้องมีเรื่องขอร้องอีกหรือ สวี่อินอิน เจ้าช่างระแวงเกินไปแล้ว!”
เขาไม่มีวันเผยความคิดในใจเล็ก ๆ ของตนแน่ จึงรีบเปลี่ยนเรื่อง
“เรื่องร้านข้าจัดการให้ท่านพ่อท่านแม่เรียบร้อยแล้ว เพื่อเป็นการขอบคุณ ข้าจะเชิญสหายมาบ้านคืนนี้ ก็คือฟางฉงอวิ๋น หนังสือพวกนี้ข้าก็ยืมมาจากเขานั่นแหละ! ข้าบอกเลยนะ เขามีหนังสือเต็มห้อง เหมือนหอสมุดย่อม ๆ หนังสือมากขนาดนั้น ถ้าจะอ่านให้หมดก็คงถึงปีวอกเดือนจันทร์นั่นแหละ! แต่ข้อดีคือชอบหนังสือเหมือนเจ้านั่นล่ะ.”
“เจ้ามิได้ว่าข้ามีรสนิยมแปลกหรือไร? คืนนี้เขามา เจ้าก็ดูเองสิ แล้วจะรู้ว่าที่ข้าพูดมันถูกหรือไม่.”
สวี่อินอินนิ่งไปชั่วครู่เมื่อรู้ว่าหนังสือเหล่านี้มาจากฟางฉงอวิ๋น แล้วพอได้ยินว่าเขาจะมารับประทานอาหารที่บ้านคืนนี้ คิ้วเรียวก็ยกขึ้นเล็กน้อย — อยากเห็นอยู่เหมือนกันว่าคนที่เสียงดีนักหนานั้นหน้าตาเป็นอย่างไร
แต่นางก็ถามต่อ “เจ้ามั่นใจหรือว่าจะให้สหายเจ้ามารับประทานอาหารกับพวกเราด้วย?”
สวี่ต้าจวิ้นชะงัก คิดว่าก็ไม่เห็นเป็นไรหากไม่มีคนนอก ไหน ๆ ฟางฉงอวิ๋นก็อาจจะเป็น “พี่เขยในอนาคต” ก็ได้
แต่ถ้า “อาจจะ” ยังไม่แน่นอน ก็อย่าปล่อยให้ได้เปรียบไปก่อนเลย “ใครบอกว่าจะต้องนั่งกินด้วยกันถึงจะเห็นหน้า? เดี๋ยวพอเขามา ข้าจะพาเดินชมรอบเรือน เจ้าคอยแอบมองจากไกล ๆ ก็ได้ ยังไงเจ้าก็สายตาดีนี่นา เห็นชัดแน่!”
สวี่อินอินฟังแล้วก็พยักหน้า — วิธีนี้ก็ดี แอบดูเสียหน่อยก็คงไม่เป็นไร คิดแล้วก็อดรู้สึกตื่นเต้นไม่ได้
ฝ่ายสวี่ชุนซานกับจางซิ่วหลานพอรู้ว่าเป็นสหายที่ช่วยเหลือบุตรชายมาหลายเรื่อง จะมารับประทานอาหารที่บ้านก็ตั้งใจต้อนรับยิ่งนัก ทำกับข้าวเลี้ยงแขกนั้น พวกเขาคุ้นเคยอยู่แล้ว พอจัดเตรียมเครื่องปรุงหม้อไฟเสร็จ ทั้งสองก็เร่งลงมือทำอาหารกันอย่างกระตือรือร้น
ส่วนสวี่อินอิน เมื่อจัดการงานในมือเสร็จแล้ว ก็ออกเดินสำรวจรอบเรือน หามุมเหมาะ ๆ สำหรับซ่อนตัวสอดส่องโดยไม่ให้ใครเห็น ไม่นาน ฟางฉงอวิ๋นในชุดใหม่สะอาดเรียบ พร้อมอู๋ถงผู้ติดตามก็เดินมาถึงหน้าประตู
ครั้งก่อนตอนสกุลสวี่ย้ายเรือน เขาเพียงส่งของกำนัลมาแสดงน้ำใจ มิได้มาด้วยตนเอง นี่จึงเป็นครั้งแรกที่เหยียบเรือนสกุลสวี่ — และจริง ๆ แล้ว เขารู้จักเรือนนี้ดีกว่าคนในบ้านเสียอีก เพราะเมื่อก่อนตอนยังเป็นของเขา เขามักมาชมดอกเหมยที่นี่ทุกฤดูหนาว
สวี่ต้าจวิ้นยิ้มพาเข้ามา “ยังพอมีเวลาหน่อย ศิษยพี่ฉงอวิ๋น ข้าพาท่านชมรอบเรือนสักนิดดีหรือไม่?”
ฟางฉงอวิ๋นยิ้มบาง “ได้สิ”
สวี่ต้าจวิ้นชอบท่าทีสงบสุขุมของเขาเป็นพิเศษ — หากจะหาคำมาอธิบาย คงเป็นคำว่า “สำรวมสง่างาม” เด็กหนุ่มไร้เดียงสาที่พูดจาร้อนรนย่อมไม่อาจเข้าตา สวี่อินอินแน่ เขารู้ดี เขาจึงตั้งใจทำหน้าที่มัคคุเทศก์อย่างกระตือรือร้น “เรือนหลังนี้ตอนท่านมอบให้ ทุกอย่างก็เรียบร้อยอยู่แล้ว เราจึงแทบไม่ต้องเปลี่ยนแปลงอะไรนัก เห็นแล้วคงคุ้นตาไม่น้อยใช่ไหม? บ่อปลานี้เดิมไม่มีปลา ท่านพ่อข้าเพิ่งไปจับปลาทองมาเลี้ยงไว้ เวลานั่งให้อาหารตอนหน้าร้อนก็ดูเพลินดีทีเดียว ดอกเหมยหลังเรือนกำลังบาน ข้าเลยไม่พาท่านไปด้านหลังหรอก มานั่งที่ศาลานี่เถิด.”
แม้ศาลาจะโล่งและอากาศเย็น แต่สวี่ต้าจวิ้นก็จงใจพามานั่งที่นี่ — เพราะใต้ต้นเหมยนั้นเอง สวี่อินอินกำลังหมอบหลังหน้าต่างลายหมื่นอักษร แอบมองอยู่เงียบ ๆ จากมุมนั้นนางจะเห็นศาลาชัดเจนที่สุด
อู๋ถงไม่ได้ตามเข้ามา หลังจากนำของขวัญมอบให้ก็กลับไปก่อน ถ้าเขาอยู่ คงใช้สายตาคมดุราวมีดกวาดมองไปรอบ ๆ และอาจเห็นแววตาที่แอบมองจากมุมมืดเป็นแน่
ในศาลา สวี่ต้าจวิ้นพูดไม่หยุดเพื่อดึงความสนใจของฟางฉงอวิ๋น ขณะที่สวี่อินอินก้มตัวแนบหน้าต่าง มองลอดช่องไม้เห็นหน้าของเขาอย่างถนัด
เพียงแวบแรกที่เห็น นางก็คิดในใจ —
“ชายผู้นี้ช่างขาวนัก!”
ผิวขาวก็ว่ากันไป แต่เขากลับไม่ขาวซีดแบบบุรุษอ่อนแอ หากแต่ขาวสว่างเปี่ยมพลัง ดูอบอุ่นและแฝงเสน่ห์อย่างประหลาด ดึงดูดสายตาจนยากจะละไป
เขาสวมอาภรณ์ไหมสีฟ้าเทียนปักลายดอกเหมยแน่นละเอียด มวยผมม้วนเป็นมวยกลมปักด้วยปิ่นไม้ไผ่เรียบ ๆ ไรผมเรียบเฉียบดุจถูกสลักด้วยมีดโกน คิ้วดั่งวาดด้วยหมึก ดวงตาอ่อนละมุนราวแสงน้ำในฤดูใบไม้ร่วง สันจมูกโด่งตรง ริมฝีปากอวบอิ่ม