เสียกิริยาไปถึงเพียงนั้น...ไม่หรอกกระมัง...
สวี่ต้าจวิ้นมองฟางฉงอวิ๋นด้วยสายตาประหลาดขึ้นมาในทันใด เจ้านี่ตาถึงขนาดนั้นเชียวหรือ? ถึงกับชอบแบบเซี่ยซินเช่นนั้นหรือ?
ฟางฉงอวิ๋น (ในใจ): ข้าขอบใจเจ้ากับสมองของเจ้านักเถอะ แน่นอน เขาไม่รู้ความคิดในใจของสวี่ต้าจวิ้น เพียงรู้สึกว่าสายตาอีกฝ่ายไม่ปกติ จึงขมวดคิ้วน้อย ๆ เอ่ยเสียงต่ำว่า
“มีอันใดหรือ? ข้าทำให้เจ้าลำบากใจหรือเปล่า ถือว่าเมื่อครู่ข้าไม่ได้ถามเถอะ”
สวี่ต้าจวิ้นรีบส่ายหน้า “นั่นคือสาวใช้ของพี่สาวข้า นางชื่อเซี่ยซิน ปีนี้สิบแปดแล้ว แรงมากยิ่งนัก” เมื่อได้คำตอบแน่ชัด ฟางฉงอวิ๋นรู้สึกบอกไม่ถูกนัก ส่วนประโยคที่อีกฝ่ายพ่วงท้ายว่า “แรงมาก” นั้น ทำให้เขางุนงงอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ไม่มีเวลาคิดมาก
“ดี เช่นนั้นข้ากลับก่อน เจ้าไม่ต้องมาส่ง พรุ่งนี้เจอกันที่สำนักศึกษา”
เขาพยักหน้าให้สวี่ต้าจวิ้นหนึ่งที แล้วก้าวลงบันได ก่อนจะหันกลับมาโบกมือเป็นเชิงล่ำลา แล้วเดินจากไปตามทางเดิม ยังไม่ทันเดินไกล ก็เห็นอู๋ถงถือโคมออกมารับเขาพอดี ฟางฉงอวิ๋นปรายตามองอู๋ถงนิ่งๆหนึ่งครา มิได้เอ่ยสิ่งใด เดินกลับเรือนไปจนถึงเรือนชิงผู่หยวน
อู๋ถงเห็นนายกลับถึงเรือน ก็ตั้งใจว่าอีกเดี๋ยวซื่อไป๋คงมาเปลี่ยนเวร เขาจะได้กลับไปอาบน้ำพักผ่อนเสียที แต่แล้วก็ได้ยินเสียงเจ้านายเอ่ยอย่างเรียบเย็นว่า
“ไปต้มน้ำร้อน ข้าจะอาบน้ำ”
อู๋ถงชะงักเล็กน้อย ปกติเรื่องเช่นนี้เป็นหน้าที่ของซื่อไป๋แท้ ๆ แต่เขาก็ไม่กล้าถาม เพียงรับคำแล้วรีบไปครัวหิ้วน้ำขึ้นมา หลังจากฟางฉงอวิ๋นชำระกายเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อย อู๋ถงช่วยเช็ดผมให้แห้ง ใช้ผ้าคาดมัดไว้ครึ่งศีรษะเหมาะแก่การพักผ่อน เขาคิดว่าครานี้คุณชายคงจะเข้านอนแล้ว ตนจะได้ไปนอนบ้าง เพราะเมื่อคืนมัวอ่านหนังสือเรื่องแต่งจนดึก จนง่วงแทบลืมตาไม่ขึ้น
แต่กลับไม่เป็นเช่นนั้น ฟางฉงอวิ๋นมิได้เข้านอน หากแต่กลับสั่งให้จุดตะเกียงแล้วไปที่ห้องหนังสือ ให้เขาคอยรับใช้ปากกาและหมึก อู๋ถงกลั้นหาว แอบส่งสายตาขอความเห็นใจกับซื่อไป๋ ก่อนจะจำใจเดินตามเจ้านายไป
เขาจุดตะเกียง บดหมึกให้เรียบร้อย ยืนอยู่ข้าง ๆ ดูนายคลี่กระดาษ ม้วนแขนเสื้อขึ้น จุ่มพู่กันลงหมึกแล้วเริ่มเขียน แต่ตนกลับเริ่มง่วงจนเปลือกตาตีกันอยู่แทบไม่หยุด
“อู๋ถง”
“เอ๊ะ...ขะ ข้าอยู่นี่ขอรับ! นายมีรับสั่งอันใดหรือ?” เขาตกใจแทบหงาย รีบตอบทั้งงัวเงีย
“หนังสือนี่ เจ้าหยิบไปอ่านให้ข้าฟัง”
อู๋ถงงงงันไปชั่วครู่ ปกติคุณชายเวลาเขียนบทความไม่ใช่ต้องการความเงียบหรือ? เหตุใดให้เขาอ่านหนังสือแทน? แต่ก็ไม่กล้าขัด รับหนังสือมาเปิดแล้วเริ่มอ่านออกเสียง อ่านไปอ่านมา ตัวเองก็เกือบหลับอยู่ตรงนั้น
แต่ยังไม่ทันจะงีบ นายก็เรียกอีกให้สะดุ้งตื่น “อู๋ถง ชงชา” จากนั้นไม่นานก็ “อู๋ถง เอาขนมมา” อีกครู่ก็ “อู๋ถง เอาอีกอย่างมา”
เขาถูกใช้ไปมาจนหัวหมุน ง่วงจนจะล้มอยู่รอมร่อ จนเมื่อเจ้านายวางพู่กันลงเสียที เขาโล่งอก คิดว่าคงได้หลับเสียทีแล้ว แต่กลับได้ยินว่า
“ข้าจะไปพัก ส่วนเจ้าอยู่เฝ้าคัด ตำราสามอักษร ห้ารอบ พรุ่งนี้เช้าข้าจะตรวจ”
อู๋ถง: “…” มองแผ่นหลังเจ้านายเดินห่างไปอย่างหมดเรี่ยวแรง น้ำตาแทบไหลออกมา ได้แต่นั่งลงข้างโต๊ะ เริ่มคัดหนังสืออย่างสิ้นหวัง เวลาผ่านไปนานจนฟ้าสาง เขาคัดจบครบทุกบรรทัด แต่ก็ยังไม่เข้าใจว่าตนไปทำผิดสิ่งใด
เมื่อฟางฉงอวิ๋นลุกจากที่นอน อู๋ถงจึงนำหนังสือที่คัดไว้ในมือมาส่ง ดวงตาดำคล้ำด้วยความอิดโรย แต่เจ้านายเพียงเอ่ยสั้น ๆ โดยไม่แม้แต่จะเปิดดู
“วางไว้ แล้วไปซื้อ ซาลาเปาทอด ที่ถนนตงเจีย ข้าอยากกิน”
อู๋ถงอ้ำอึ้งก่อนถามเสียงกล้า ๆ กลัว ๆ
“คุณชาย บ่าวเผลอทำสิ่งใดผิดไปหรือไม่ขอรับ ขอได้โปรดบอกข้ารู้ด้วยเถิดขอรับ”
ฟางฉงอวิ๋นปรายตามอง “ไปซื้อ”
อู๋ถงได้แต่รับคำ “ขอรับ…” แล้วรีบออกไปซื้อ โชคดีที่ถนนตงเจียอยู่ไม่ไกล ไม่นานก็กลับมาพร้อมของ เมื่อรับประทานอาหารเช้าเสร็จ ฟางฉงอวิ๋นออกจากเรือนพร้อมอู๋ถงที่เดินตามหลัง เขาเรียกขึ้นว่า
“อู๋ถง”
“ขอรับ คุณชาย”
“เรื่องคุณหนูเสื้อเขียว เจ้าสืบแน่ชัดแล้วหรือ?”
“แน่สิ ก็คุณหนูตระกูลหวังไม่ใช่หรือ? คุณชายเองก็รู้อยู่แล้วนี่นา”
“เจ้ามั่นใจหรือ?”
“มั่นใจ…กระมัง”
“เล่ามาให้ละเอียด เจ้าสืบมาอย่างไรวันนั้น”
อู๋ถงจึงเล่าทั้งหมดให้ฟัง “เช่นนั้น เจ้าสืบเพียงเรื่องคุณหนูตระกูลหวังเท่านั้นหรือ?”
อู๋ถงตอบอย่างมั่นใจ “แน่ละสิขอรับ ข้าสืบรู้ว่าตระกูลสวี่กลับหมู่บ้านไปฉลองปีใหม่ คงไม่สะดวกจะถามฝ่ายนั้น ส่วนตระกูลหวังอยู่ใกล้ ข้าก็เลยถามถึงว่าวันนั้นคุณหนูหวังสวมเสื้อสีอันใด หากนางสวมเสื้อเขียว ก็แสดงว่าเป็นนาง หากไม่ใช่ ก็ต้องเป็นคุณหนูสวี่แน่ ๆ แล้ววันนั้นนางก็สวมเสื้อเขียวจริง ๆ ดังนั้นคนที่นายพบย่อมเป็นนางแน่นอน ไม่จำเป็นต้องสืบต่อแล้ว”
ฟางฉงอวิ๋นถอนใจยาว สายตาที่มองเขาเต็มไปด้วยความอึดอัด “คัด หลุนอวี่ หนึ่งรอบ ส่งให้ข้าก่อนเข้าห้องเรียน”
อู๋ถงแทบร้องไห้ “คุณชาย…จะให้ข้าคัดอีกหรือ? ข้ามือแทบจะหงิกอยู่แล้วนะขอรับ อยากนอนเหลือเกิน”
ฟางฉงอวิ๋นไม่แม้แต่จะเหลียวมอง เขาหยิบตะกร้าหนังสือ เดินออกจากเรือนด้วยก้าวที่เบาและมั่นคง มุ่งหน้าไปยังสำนักศึกษา ครั้นถึงหน้าอาคารเรียน ก็พอดีพบกับสวี่ต้าจวิ้น
เขายิ้มพลางพยักหน้า “ต้าจวิ้น สวัสดียามเช้า”
สวี่ต้าจวิ้นเหลือบมองอย่างสงสัย — ทำไมศิษยพี่ฟางวันนี้ถึงดูแปลกไป?
“สวัสดียามเช้าขอรับ ศิษยพี่ฟาง ข้านำเงินมาแล้ว ตอนบ่ายหลังเลิกเรียน ท่านว่าควรให้อู๋ถงหรือใครพาข้าไปที่ตรอกซวงกุ้ยดี?”