หลังจากเดินตรวจดูทั้งด้านในด้านนอกจนทั่วแล้ว สวี่ต้าจวิ้นยิ่งพอใจนัก จึงหันไปพูดกับฟางฉงอวิ๋นว่า
“ท่านบอกเองว่าจะขายให้ข้า งั้นข้าก็ไม่เกรงใจแล้วนะ! เดี๋ยวพรุ่งนี้ท่านกลับคำอีก รีบเถอะ ข้าจ่ายเงิน ท่านส่งโฉนด!” ว่าจบก็หยิบตั๋วเงินที่พกมาจากอกเสื้อออกมาทันที ตั๋วเงินเหล่านี้เป็นส่วนแบ่งกำไรจากร้านหม้อไฟ พกพาง่าย เขาจึงมักใช้รูปนี้เสมอ
ฟางฉงอวิ๋นหัวเราะเบา ๆ “ข้าจะกลับคำได้อย่างไร? ไม่มีวันแน่นอน วางใจได้เถิด” ว่าแล้วก็หยิบโฉนดที่เตรียมมาส่งให้ พร้อมเรียกเจ้าของร้านมาสั่งความให้พรุ่งนี้หยุดขาย ไม่ต้องทำขนมอีก
“บอกพวกคนในร้าน รวมทั้งเจ้าด้วย พรุ่งนี้ไปหาผู้ดูแลซ่งให้เขาจัดงานอื่นให้ทำ” พูดเสร็จจึงหันไปบอกสวี่ต้าจวิ้นว่า
“หลังจากวันนี้ พรุ่งนี้พอเก็บกวาดเรียบร้อย เจ้าก็ให้ท่านลุงมาดูเรื่องตกแต่งจัดวางได้เลย”
สวี่ต้าจวิ้นพยักหน้า “ข้าว่าร้านนี้ตกแต่งไว้ดีแล้ว ไม่ต้องปรับอะไรมาก แค่จัดโต๊ะเก้าอี้ให้ครบ ซื้อของเข้าบ้านสักหน่อยก็คงเปิดได้แล้ว”
“เช่นนั้นดี เมื่อกำหนดวันเปิดร้านแล้ว อย่าลืมบอกข้า ข้าจะได้เตรียมของขวัญไปแสดงความยินดี”
“ไม่ต้องเกรงใจเลย ศิษยพี่ฟางท่านช่างเกรงใจเกินไปแล้ว!” สวี่ต้าจวิ้นหัวเราะ ก่อนเปลี่ยนเรื่อง “ข้าขอเลี้ยงมื้อหนึ่งเป็นการขอบคุณก็แล้วกัน ร้านตรงหัวถนนนั่นข้าได้ยินว่าอร่อยมาก ศิษย์จากสำนักศึกษาหลายคนก็ไปกินบ่อย”
ฟางฉงอวิ๋นเหลือบตามองห่อกระดาษน้ำมันในอ้อมแขนเขา แล้วตอบอย่างสุภาพ “ไว้คราวหน้าเถิด ตอนนี้ดึกแล้ว กลับบ้านก่อนดีกว่า”
“จริงสิ ท่านคงต้องกลับไปทำการบ้านต่อสินะ” สวี่ต้าจวิ้นพยักหน้า เมื่ออีกฝ่ายไม่รับปากจึงไม่เซ้าซี้ต่อ
________________________________________
สวี่ต้าจวิ้นอุ้มถังหูลู่เต็มสองมือกลับถึงบ้าน ก้าวพรวดตรงไปยังเรือนหลังใน
พักนี้สวี่อินอินอยู่แต่ในห้องกับเซี่ยซิน กำลังกลั่นน้ำมันหอม จึงหาง่ายนัก
สวี่ต้าจวิ้นเปิดประตูเข้ามาอย่างเร่งรีบ แล้วยื่นถังหูลู่ทั้งห่อให้เซี่ยซิน “เอ้า เอาไปกิน!”
เซี่ยซินที่ถูกยัดห่อของเข้ามาในมือถึงกับงง “คุณชาย?”
สวี่อินอินก็มองเขาอย่างงุนงง “เจ้าทำอะไรของเจ้า?”
“ก็ถังหูลู่ไง กินสิ!” เขาจะพูดได้อย่างไรเล่าว่าจริง ๆ แล้วฟางฉงอวิ๋นเป็นคนซื้อให้เซี่ยซิน? อีกฝ่ายก็ไม่ได้เอ่ยชัด เขาจะพูดออกมาตรง ๆ ได้อย่างไร ดูอย่างไรก็ไม่เหมาะสม
“คุณชายซื้อถังหูลู่ให้บ่าวหรือเจ้าคะ?”
“สวี่ต้าจวิ้น เจ้าซื้อถังหูลู่ให้เซี่ยซิน?”
ทั้งสองพูดขึ้นพร้อมกัน—คนหนึ่งประหลาดใจ ส่วนอีกคนขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน
“อืม รีบกินสิ ของแบบนี้ค้างคืนแล้วจะไม่อร่อย!” สวี่ต้าจวิ้นตอบขัด ๆ แล้วหันหลังจะหนีออกจากห้อง
“หยุดเดี๋ยวนี้นะ!”
เขาชะงัก หันกลับมา “มีอะไรรึ?”
สวี่อินอินมองเขาด้วยสายตาเค้นเอาความ “แน่ใจนะ ว่าทั้งหมดนั่นเจ้าซื้อให้เซี่ยซิน?”
“แน่สิ!” เยอะขนาดนั้นจะไม่แน่ได้อย่างไร ฟางฉงอวิ๋นนี่นะ คิดจะให้เซี่ยซินกินจนฟันละลายแน่ ๆ!
“ไม่มีของข้าสักไม้เลยหรือ?” เสียงเย็นยะเยือกดังขึ้น
“แน่สิ!” เขาตอบตามตรงอย่างไม่ทันคิด ก่อนจะเริ่มรู้สึกขนลุกขึ้นมา—ทีแรกยังเข้าใจว่าฟางฉงอวิ๋นสนใจพี่สาวตนเอง ที่แท้กลับชอบสาวใช้ในบ้านอย่างเซี่ยซินงั้นหรือ!
“สวี่ต้าจวิ้น!!”
“หา? สวี่อินอิน เจ้าตะโกนทำไม หูข้าจะดับแล้ว!”
สวี่อินอินสูดลมหายใจลึก “จะให้เจ้าอีกโอกาสหนึ่ง ไปซื้อมาให้ข้าเดี๋ยวนี้ ไม่เช่นนั้นคืนนี้เจ้าอย่าหวังจะได้ไปนอน!”
สวี่ต้าจวิ้น : … เขามองแววตาดุดันของพี่สาว แล้วเริ่มเข้าใจอะไรบางอย่าง รีบแก้ตัวทันที “เดิมข้าก็ซื้อให้เจ้าด้วยนะ แต่ไม้ของเจ้าดันตกพื้นเสียก่อน!”
สวี่อินอินตาโตขึ้น — ให้เซี่ยซินเป็นสิบไม้ แต่ให้พี่สาวแค่ไม้เดียว แถมยังทำตกอีก แล้วไม่คิดจะซื้อใหม่!
“ไสหัวไป!” เซี่ยซินที่ถือถังหูลู่เต็มมือรู้สึกอึดอัดไปหมด เมื่อเห็นคุณชายโดนไล่ออกไป จึงรีบวางห่อกระดาษลงตรงหน้าคุณหนู
“คุณหนูกินเถิดเจ้าค่ะ บ่าวไม่กิน!”
สวี่อินอินมองนางแล้วยิ้มออกมา “ตกใจล่ะสิ? อย่าคิดมากเลย ข้ากับน้องชายก็เป็นเช่นนี้เสมอ เดี๋ยวเจ้าอยู่ไปนาน ๆ ก็จะชิน ของที่เขาซื้อมาให้เจ้ากินเถิด ไม่ต้องเกรงใจ” เซี่ยซินเป็นคนซื่อๆ ใครพูดอย่างไรก็เชื่ออย่างนั้น นางมองถังหูลู่ในมือแล้วกลืนน้ำลายเบา ๆ
“แต่มันเยอะเหลือเกิน บ่าวกินไม่หมดหรอกเจ้าค่ะ”
สวี่อินอินชำเลืองมองดูแล้วก็อดหัวเราะไม่ได้ “สิบเอ็ดไม้แน่ะ เจ้ากินไม่หมดก็ช่างเถอะ กินเท่าที่อยากกินก็พอ”
พูดพลางหยิบขึ้นมาหนึ่งไม้ “ข้าขอสองไม้นะ เจ้าไม่ถือสาหรอกใช่หรือไม่?”
เซี่ยซินรีบส่ายหน้า “คุณหนูอย่าพูดเช่นนั้นเลยเจ้าค่ะ!”
“ดี เช่นนั้นกินด้วยกันเถอะ”
สวี่อินอินกัดเข้าไปคำหนึ่งแล้วร้องเบา ๆ “โอ๊ย เปรี้ยวจี้ดได้ใจจริง ๆ! ไม่รู้ต้าจวิ้นไปซื้อที่ไหนมา รสชาติดีกว่าครั้งก่อนเสียอีก” สองนายบ่าวนั่งกินถังหูลู่กันอย่างเพลิดเพลิน
ส่วน สวี่ต้าจวิ้น—เจ้าน้องชายผู้ซื่อบื้อ—ถูกไล่ออกจากเรือน ยืนมองประตูที่ปิดสนิท คิดถึงหน้าพี่สาวตอนตวาดเมื่อครู่ก็รู้สึกเย็นวาบไปทั้งหลัง เขาจึงตัดสินใจวิ่งออกจากบ้านไปซื้อใหม่ แต่เวลานั้นฟ้ามืดแล้ว พอถึงตรอกซวงกุ้ย พ่อค้าเฒ่าที่ขายถังหูลู่ก็เก็บร้านกลับไปนานแล้ว
เขาเลยวิ่งตระเวนหาทั่ว แต่จนฟ้ามืดสนิทก็ไม่เจอร้านไหนขายถังหูลู่เลย
สุดท้ายจึงจำใจกลับบ้าน เดินอ้อยอิ่งอยู่หน้าประตู ไม่กล้าเข้าไป สวี่ชุนซานที่เพิ่งออกมาจากครัวเห็นเข้าพอดี ก็จ้องมองแล้วเอ็ดว่า
“เจ้ามาทำอันใดอยู่ตรงนี้? กลับบ้านตัวเองทำไมเหมือนขโมย! ไปก่อเรื่องอะไรมาอีกสิ?”
สวี่ต้าจวิ้นสะดุ้งเฮือก ดั่งแมวที่ถูกเหยียบหาง รีบหันหลังเผ่นแน่บ
“ท่านพ่อ! คืนนี้ข้าจะไปค้างบ้านเพื่อนร่วมสำนัก ไม่กลับแล้ว!”