สวี่ชุนซานมองดูลูกชายที่รีบออกจากบ้านด้วยท่าทางลุกลี้ลุกลนแล้วส่ายหน้า พลางเข้าไปบอกจางซิ่วหลานว่า
“ดูท่าแล้วไอ้เจ้าลูกคนนี้ คงก่อเรื่องไว้แน่ ๆ ถึงไม่กล้ากลับบ้าน”
จางซิ่วหลานหัวเราะหยัน “มังกรเกิดเป็นมังกร หงส์เกิดเป็นหงส์ ลูกหนูย่อมขุดรูเป็นเหมือนกัน เจ้ารู้จักนิสัยของตัวเองดีไม่ใช่หรือ ลูกของเจ้า จะไปทำเรื่องเลวร้ายอะไรได้?”
สวี่ชุนซานครุ่นคิดแล้วก็พยักหน้าเห็นด้วย เรื่องเลวร้ายที่สุดที่เจ้าลูกคนนี้เคยทำก็แค่แอบเล่นเกมตอนดึก ๆ เท่านั้น ให้สิบใจก็ไม่กล้าทำเรื่องฆ่าคนหรือวางเพลิงแน่ จึงวางใจลง ลูกชายโตขนาดนี้แล้ว จะหายไปสักคืนก็ไม่น่ากังวล ไม่ถึงกับถูกพวกค้ามนุษย์ลักพาไปหรอก
สวี่ต้าจวิ้นวิ่งออกจากบ้านจนแน่ใจว่าไม่มีใครตามมา จึงตบหน้าอกตัวเองอย่างโล่งใจ ไม่ได้ซื้อถังหูลู่กลับไปคืนนี้แน่ ๆ ดังนั้นไม่กลับบ้านดีกว่า รอพรุ่งนี้ค่อยซื้อแล้วค่อยกลับ ถึงตอนนั้นถึงพี่สาวจะอยากเล่นงานเขา ก็ต้องเห็นแก่ถังหูลู่บ้างล่ะ คิดได้ดังนั้น เขาก็รีบตัดสินใจ เดินหนีออกจากบ้านต่อ แต่พอเดินไปสองสามก้าวก็หยุดคิด — ดึกป่านนี้จะไปนอนบ้านใครดี?
แล้วก็ผุดความคิดขึ้นมา “ใครเป็นต้นเหตุให้ข้ากลับบ้านไม่ได้ ก็ไปนอนบ้านคนนั้นละกัน!”
ดีเหมือนกัน จะได้สังเกตใกล้ ๆ ด้วย ว่าเจ้าคนนั้นเวลานอนกรนไหม เท้ามีกลิ่นหรือเปล่า หรือว่ามีกลิ่นตัวหรือไม่ คิดได้ก็ลงมือทันที สวี่ต้าจวิ้นยืดอกเดินองอาจตรงไปยังตรอกซงหลินฝาง
ยามคนเฝ้าประตูเปิดออก เห็นสวี่ต้าจวิ้นยืนอยู่ก็แปลกใจ “คุณชายสวี่ มีของตกอยู่ในสำนักศึกษาหรือขอรับ?”
สวี่ต้าจวิ้นส่ายหน้า “ไม่ใช่ ข้ามาพบคุณชายของเจ้าต่างหาก”
ยามได้ยินดังนั้นก็ไม่ซักถามอีก เปิดทางให้เข้าไป สวี่ต้าจวิ้นเดินตรงเข้าไปถึงด้านใน สาวใช้สูงวัยประจำประตูชั้นในเห็นเขามายามค่ำก็คิดว่ามีเรื่องด่วน จึงรีบให้คนไปแจ้ง
เวลานี้ที่บ้านฟางกำลังรับประทานอาหารเย็นกันอยู่ สวี่ต้าจวิ้นที่เดินเข้ามาอย่างองอาจพอถึงโต๊ะอาหารกลับต้องเก็บท่าที ยกมือคำนับให้ฟางเซียนเซิงและฮูหยินฟางไป๋ซื่ออย่างนอบน้อม
ฟางไป๋ซื่อเห็นเขามาก็ดีใจนัก พอรู้ว่ายังไม่ได้กินข้าวก็รีบสั่งให้คนจัดสำรับเพิ่มอีกชุด และให้ครัวทำกับข้าวเพิ่มอีกสองอย่าง สวี่ต้าจวิ้นมองฟางเซียนเซิงแล้วคำนับขอบคุณ ก่อนนั่งลงอย่างสุภาพ
ฟางไป๋ซื่อพูดยิ้ม ๆ “ต้าจวิ้น ตักกับข้าวกินเลย อย่าเกรงใจ บ้านนี้ถือเสมือนบ้านเจ้าได้เลย เจ้าเองก็รู้ ข้ากับท่านย่าเล็กของเจ้าสนิทกันเพียงใด!”
เมื่อฟางเซียนเซิงมัวแต่กินข้าว ไม่ได้พูดอะไรหรือมองเขาเลย สวี่ต้าจวิ้นก็ค่อย ๆ คลายความเกร็ง ตอบคำถามฟางไป๋ซื่อได้อย่างราบรื่น แถมยังพูดจาได้ถูกใจจนอีกฝ่ายหัวเราะเสียงดัง
ฟางไป๋ซื่อพูดพลางหัวเราะ “แล้วพี่สาวเจ้าช่วงนี้เป็นอย่างไรบ้าง? ทำอะไรอยู่หรือ? ข้าน่ะไม่ได้เห็นหน้านางเสียนาน คิดถึงเหลือเกิน”
ฟางฉงอวิ๋นที่นั่งข้าง ๆ ทำทีไม่สนใจแต่ก็แอบตั้งใจฟัง
สวี่ต้าจวิ้นตอบ “พี่สาวข้าสบายดีขอรับ กินได้ นอนดี ถ้าไม่อ่านหนังสือก็มัวแต่หมกมุ่นอยู่กับพวกขวดโหลของนาง ไม่เคยอยู่ว่างเลยขอรับ”
“นางก็พูดถึงฮูหยินผู้เฒ่าอยู่เสมอเหมือนกันขอรับ”
ฟางไป๋ซื่อหัวเราะเบา ๆ “นางก็ชอบอ่านหนังสือสินะ สองพี่น้องตระกูลสวี่นี่เป็นเด็กดีจริง ๆ ฝากบอกนางด้วยว่า หากมีเวลาว่างให้มาเยี่ยมข้าบ้าง อย่าทำตัวห่างเหินกันเลย เราไม่ใช่คนนอกกันเสียหน่อย”
สวี่ต้าจวิ้นรีบพยักหน้ารับ “ได้ขอรับ!”
ฟางฉงอวิ๋นนึกถึงสายตาแอบมองเมื่อคืน ก็อดพยักหน้าเห็นด้วยในใจไม่ได้ เอาเถอะ อีกหน่อยค่อยหาโอกาสช่วยสนับสนุนเรื่องนี้สักหน่อย
________________________________________
หลังรับประทานอาหารเสร็จ สวี่ต้าจวิ้นตามฟางฉงอวิ๋นกลับไปที่เรือนชิงผู่หยวน ฟางฉงอวิ๋นคิดว่าเขามีเรื่องจะมาปรึกษา จึงพาเข้าห้องหนังสือ ชงชาให้แล้วนั่งรอ แต่สวี่ต้าจวิ้นกลับไปหยิบหนังสือมาเล่มหนึ่ง นั่งอ่านเงียบ ๆ แล้วโบกมือบอกว่า
“ท่านทำธุระของท่านไปเถอะ ไม่ต้องสนข้า รอท่านเสร็จแล้วค่อยเรียกข้าไปนอนด้วยก็พอ”
ฟางฉงอวิ๋นเลิกคิ้ว “หา?”
เห็นสีหน้าอีกฝ่ายเต็มไปด้วยความงุนงง สวี่ต้าจวิ้นจึงรีบอธิบาย “คืนนี้ข้าไม่กลับบ้าน ขอนอนที่นี่ด้วยนะ ท่านไม่รังเกียจใช่หรือไม่?”
ฟางฉงอวิ๋น — ที่จริงก็รังเกียจอยู่ไม่น้อย เขาไม่ชอบนอนร่วมเตียงกับผู้อื่น โดยเฉพาะกับผู้ชายด้วยกัน สองชายหนุ่มนอนเตียงเดียวกัน มันชวนให้รู้สึก... แปลกประหลาดเหลือเกิน
เขาจึงพูดอย่างสุภาพว่า “เรือนนี้มีห้องรับรองอยู่ เดี๋ยวให้ซื่อไป๋ไปจัดเตรียมให้เจ้านอนเถิด”
สวี่ต้าจวิ้นรีบโบกมือ “อย่าเลย! ไม่ต้องยุ่งยาก ข้านอนกับท่านก็พอ!”
ฟางฉงอวิ๋น: ……ปกติเขาคงจะปฏิเสธทันที แต่ตอนนี้กลับพูดไม่ออก เมื่อสบตาคู่นั้นที่กลมโตใสแจ๋วขึ้นมา หรือว่านัยน์ตาของพี่สาวเจ้าจะกลมโตสวยเหมือนกันนะ…
“ก็ได้” เขาจำใจตอบ
________________________________________
หนึ่งชั่วยามต่อมา ฟางฉงอวิ๋นก็เริ่มเสียใจนักที่พูดประโยคนี้ออกไป เขานอนลืมตาอยู่ในความมืด มองเพดานเหนือศีรษะ ฟังเสียงกรนเบา ๆ ไม่ขาดสายของอีกฝ่าย กับกลิ่นเท้าเจือจางที่โชยมาตามลม ทั้งอึดอัด ทั้งทรมาน เป็นคืนที่ยาวนานและน่าจดจำที่สุดคืนหนึ่งในชีวิตเขา
สวี่ต้าจวิ้นกลับนอนหลับสบาย ไม่ว่าที่ไหนก็หลับได้สนิท ตื่นขึ้นมาก็สว่างพอดี ร่างกายสดชื่นเต็มไปด้วยพลัง แต่พอออกจากห้องกลับพบว่าฟางฉงอวิ๋นตื่นก่อนแล้ว เขากำลังยืนอยู่กลางลานซ้อมกำลังภายใน ขณะในห้องหนังสือยังได้ยินเสียงอ่านตำราดังชัด
เสียงนั้น… ช่างน่าฟังยิ่งนัก จนสวี่ต้าจวิ้นที่เป็นชายด้วยกันยังเผลอรู้สึกเคลิบเคลิ้ม ด้วยเสียงนั้นเป็นแรงกระตุ้น ทำให้การฝึกตอนเช้าของเขาวันนี้ขยันกว่าทุกวัน ซ้อมจนมากกว่าปกติอีกหนึ่งเค่อ เมื่อฟางฉงอวิ๋นออกมา เห็นเขายังฝึกอยู่ครึ่งชุดก็อดเลิกคิ้วถามไม่ได้
“เจ้าฝึกกระบวนท่าอันใดอยู่?”
“ก็แค่ท่าบริหารร่างกายเท่านั้น ท่านดูสิ ข้านี่ตัวผอมเกินไป กลัวว่าวันหนึ่งเวลาไปสอบจะล้มป่วยก่อนสอบเสียอีก ก็เลยคิดว่าจะฝึกไว้ก่อนเพื่อป้องกันล่วงหน้า”
ท่ากำลังภายในชุดนี้ สวี่อินอินเป็นผู้แลกมาให้จากระบบ ถึงไม่รู้ว่ามาจากสำนักใดหรือเป็นของใคร แต่ก็ต้องยอมรับว่า เขาฝึกมาได้สองเดือนแล้ว เห็นผลชัดเจนจริง ๆ