สวี่ต้าจวิ้นอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองฟางฉงอวิ๋นพลางถามขึ้นว่า
“ท่านจะลองฝึกด้วยกันหรือไม่? หมัดชุดนี้ใช้ได้ดีทีเดียว”
ฟางฉงอวิ๋นมองเขาซึ่งดูมีเลือดฝาดกว่าแต่ก่อนนัก ตั้งแต่มาเรียนที่สำนักศึกษา สีหน้าก็แจ่มใส แข็งแรงขึ้นกว่าก่อนมาก เขานึกถึงตอนปู่ของตนสอบการสอบระดับมณฑลพลาดเพราะร่างกายอ่อนแอ จึงอดคิดตามไม่ได้ “ได้หรือ?”
“แน่นอนสิ! พรุ่งนี้ข้าจะเอาคู่มือหมัดชุดนี้มาให้ท่าน!”
ถึงอย่างไรคู่มือนั้นก็เป็นเพียงสมุดเล่มเล็กที่ดูเหมือนสมุดเย็บด้วยเชือกธรรมดา ด้านในมีแต่รูปวาดคนตัวเล็ก ๆ ไม่มีอักษรแม้แต่ตัวเดียว เอามาให้ดูก็ไม่เป็นไร
หลังล้างหน้าล้างตาเรียบร้อย ทั้งสองก็นั่งกินอาหารเช้าด้วยกัน
สวี่ต้าจวิ้นกัดหมั่นโถวไส้เนื้อคำโตไปครึ่งลูก พลางเอ่ยอย่างอารมณ์ดี “ที่นอนของเจ้าช่างนุ่มสบายจริง ๆ เมื่อคืนนี้ข้านอนหลับสบายสุด ๆ เลย!”
ฟางฉงอวิ๋นกลัวว่าอีกฝ่ายจะอยากมานอนอีกคืนนี้ จึงรีบพูดแก้ทันที
“เครื่องนอนของข้าใช้ผ้าไหมอวิ๋นจิ่น(ผ้าไหมเมฆา) ซึ่งเป็นสินค้าพิเศษของแถบเจียงหนาน ภายในยัดด้วยขนห่านบางเบานุ่มนวล นอนแล้วจึงรู้สึกสบายจริง หากเจ้าชอบ เดี๋ยวข้าจะให้คนเตรียมไว้ให้สักผืน เจ้าชอบสีอะไรเล่า?”
“อย่างนั้นก็ดีสิ! ข้าขอบใจไว้ก่อนเลย สีอะไรก็ได้ ข้าไม่เรื่องมาก เอาแบบสีน้ำเงินของเจ้าก็พอ!”
สวี่ต้าจวิ้นไม่เกรงใจแม้แต่น้อย ที่จริงผ้าห่มนั้นนุ่มละเอียดจนแนบผิว รู้สึกสบายยิ่งกว่าผ้าห่มขนเป็ดที่เคยใช้มาก่อนเสียอีก ฟางฉงอวิ๋นพยักหน้ารับ บอกว่าจะให้คนเตรียมไว้ แล้วจะส่งไปให้
พอเลิกเรียน สวี่ต้าจวิ้นก็รีบไปซื้อถังหูลู่ทันที เขาไม่เพียงซื้อไม่กี่ไม้ แต่ยกเอาทั้งแท่นหญ้าที่เสียบเรียงไว้ติดกันกลับมาทั้งหมด เดินหิ้วเข้าบ้านอย่างภาคภูมิ
เมื่อเดินเข้าลานหลังบ้าน เห็นสวี่อินอินอยู่ ก็ปักแท่นถังหูลู่ลงบนพื้นพลางพูดอย่างลำพองว่า
“นี่ไง ถังหูลู่! ข้าซื้อให้หมดทั้งแท่นเลย! ดูสิ มีตั้งหลายสิบไม้ พอให้เจ้ากินจนจุเลยล่ะ!”
สวี่อินอิน: ……“เจ้าทำอย่างนี้ตั้งใจแน่ ๆ ใช่หรือไม่!”
สวี่ต้าจวิ้นชะงักไป เหตุใดถึงไม่พอใจอีกล่ะ? หรือเขาควรจะหนีออกไปก่อนดี?
“ตั้งใจอะไร? ข้าพอเลิกเรียนก็รีบไปซื้อถังหูลู่ให้เจ้าทันทีนะ! เจ้าไม่ซึ้งใจบ้างหรือ?”
“ซึ้งใจน่ะหรือ? ข้าซึ้งใจจนอยากจะสั่นไปทั้งตัวเลยต่างหาก!”
สวี่อินอินคว้าไม้พายไม้ข้างตัวขึ้นมา ฟาดใส่เขา “เจ้ากล้ากล่าวว่าไม่ได้ตั้งใจอีกสิ! ซื้อถังหูลู่มามากมายปานนี้ จะให้ข้ากินจนแน่นท้องตายหรือจะให้ข้าดูเป็นหมูกันแน่!” สวี่ต้าจวิ้นจะยอมให้ตีได้อย่างไรกัน?
เขารีบเผ่นหนีแทบไม่ทัน พี่น้องทั้งสองจึงวิ่งไล่กันในลานบ้าน เสียงหัวเราะและฝีเท้าดังทั่ว จนกลีบดอกเหมยบนต้นไม้ร่วงกระจายเกลื่อนพื้น
“หยุดเดี๋ยวนี้นะ!”
“ไม่หยุด!”
“จะหยุดหรือไม่หยุด!”
“เจ้าวางไม้พายลงก่อนสิ!”
“หยุด!”
“ไม่หยุด!”
“……”
“พอเถอะ เหนื่อยแล้ว! ไม่เล่นด้วยแล้ว!”
สวี่อินอินโยนไม้พายทิ้ง “ข้าไม่ตีเจ้าแล้ว มานี่หน่อย ข้ามีเรื่องจะถาม”
สวี่ต้าจวิ้นลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนค่อย ๆ เดินเข้ามา “ถามมาเถิด”
แต่พอเข้าใกล้ นางก็ยกมือขึ้นเคาะศีรษะเขาทีหนึ่งอย่างแม่นยำ “เด็กน้อย พี่สาวเจ้ายังเอาเจ้าอยู่หมัดนะ!”
“โอ๊ย!” สวี่ต้าจวิ้นยกมือกุมหัวพลางร้องโอดครวญ “ข้ารู้แล้วว่าเหตุใดถึงสอบเข้าโรงเรียนใหญ่ไม่ได้ ก็เพราะโดนเจ้ากับพ่อเคาะหัวตั้งแต่เด็กน่ะสิ สมองถึงได้หลุดหมดแล้ว!”
สวี่อินอินมองเขาด้วยสายตาเวทนา “อย่างนี้นี่เอง มิน่าทั้งสติปัญญาและความรู้ถึงได้ต่ำต้อยนัก” ถึงอย่างไรเขาก็เป็นน้องชายแท้ ๆ ของนาง พี่สาวจะไม่ห่วงได้อย่างไร ตอนนั้นเซี่ยซินไม่อยู่ เพราะไปส่งของที่ร้าน สวี่อินอินจึงฉวยโอกาสถามว่า
“เจ้าชอบเซี่ยซินหรือ?”
สวี่ต้าจวิ้น: ……？？？！！！
“สวี่อินอิน เจ้าสมองเพี้ยนหรือไร่! ตาเจ้าข้างไหนเห็นว่าข้าชอบเซี่ยซินกัน?”
“ทั้งสองตานี่แหละเห็น ข้าในฐานะพี่สาวจะสอนเจ้าไว้ การเอาของไปให้หญิงสาวเป็นเรื่องดีหากทำด้วยความหวังดี แต่ต้องดูด้วยว่าจะให้อะไร ของกินให้ได้แต่ห้ามมากเกิน เช่นถังหูลู่เมื่อวาน กับวันนี้ที่เจ้าซื้อเป็นแท่นทั้งแท่นนั่นน่ะ ครั้งหน้าห้ามอีกเชียว”
“ของมากมันไม่ใช่มากแบบนั้นหรอก ถ้าให้มากเกินไป หญิงสาวจะคิดอย่างไร? คิดว่าเจ้าดูถูกนางหรือเห็นนางเป็นหมูหรืออย่างไร? เข้าใจหรือไม่? อีกอย่าง การให้ของต้องดูสิ่งที่อีกฝ่ายชอบด้วยนะ ถังหูลู่เมื่อวานเปรี้ยวเสียจนเซี่ยซินถึงกับกินข้าวเย็นไม่ลงเลย!”
สวี่ต้าจวิ้นสูดหายใจลึก “ข้าไม่ได้ชอบเซี่ยซิน ถังหูลู่เมื่อวานนั้นเป็นคนอื่นฝากให้ข้านำมาให้นางต่างหาก!”
สวี่อินอิน: ？？？！！！
พอนึกได้ว่านางเข้าใจผิด สีหน้าเธอก็เปลี่ยนเป็นประกายสนใจขึ้นมาทันที “ใครกัน?”
“ฟางฉงอวิ๋น”
สวี่อินอิน: ？？？
“ไม่ใช่สิ เขารู้จักเซี่ยซินด้วยหรือ? ข้าไม่เคยเห็นเขาเจอเซี่ยซินมาก่อนนี่”
สวี่ต้าจวิ้นจึงเล่าถึงวันที่ฟางฉงอวิ๋นมาที่บ้านกินข้าวให้ฟัง
สวี่อินอิน: …… แม้จะฟังแล้วก็ยังงงอยู่ ถึงจะไม่ได้คิดอะไรเป็นพิเศษ แต่นางก็สงสัยอยู่ดี เพราะว่า—
“อย่างนั้นเขาไม่ควรจะถามชื่อหญิงสาวที่เจ้าเล่าให้ฟังหรือ? เหตุใดถึงถามว่า ‘นั่นคือสาวใช้ของพี่สาวเจ้าหรือ?’ ล่ะ?”
สวี่ต้าจวิ้นอึ้งไป ก่อนจะร้องอ๋อขึ้นมา “ว่าแล้วเชียว! เขาไม่ชอบคนอย่างเซี่ยซินแน่ ๆ ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้เองรึ!”
“เดี๋ยวก่อน บทที่เรากลับจากเมืองน้ำพุร้อน เขาเห็นเจ้าด้วยหรือเปล่า? ไม่เช่นนั้นเหตุใดถึงถามข้าว่าเจ้าชอบสีอะไร? หรือเขาอาจเห็นทั้งเจ้ากับเซี่ยซิน? เลยถึงมีท่าทีแบบนั้นในวันที่มาบ้านเรา”
สวี่ต้าจวิ้นพูดไปก็ยิ่งงง ตรงโน้นก็ไม่แน่ ตรงนี้ก็ไม่ชัด จนเริ่มเกาโต๊ะหัวแทบโล้น “ไม่ไหวละ ยิ่งพูดยิ่งสับสน ข้าว่าข้าไปถามเขาเองเลยดีกว่า!”
สวี่อินอินก็รู้สึกสงสัยอยู่เหมือนกัน เพราะแน่ใจว่านางไม่เคยเห็นฟางฉงอวิ๋นมาก่อนแน่นอน ตอนอยู่ที่วัดผู่หนิงก็เพียงได้ยินเสียงเท่านั้น ต่อมาที่เมืองน้ำพุร้อนพอได้ยินเสียงในเกมจึงจำได้ว่าเป็นเขา สวี่ต้าจวิ้นพูดแล้วก็ทำจริง รีบวิ่งตรงไปยังตรอกซงหลินฝางทันที
ฟางฉงอวิ๋นที่กำลังอ่านหนังสือทบทวนบทเรียนอยู่ในห้องหนังสือ พอเห็นเขามาในเวลานี้อีก ก็รู้สึกใจเต้นระส่ำขึ้นมาในทันที