ฟางฉงอวิ๋นได้ให้อู๋ถงจัดการเรื่องเครื่องนอนไปแล้ว ต่อให้เร่งที่สุดก็คงต้องรอสักสองวัน หรือว่า...เจ้านี่จะคิดจะมานอนที่เตียงเขาก่อนของจะเสร็จจริงๆหรือ ?
คิดได้ดังนั้น เขาก็ถอนหายใจ คงต้องไปนอนห้องรับแขกเสียแล้วในคืนนี้
พอวางแผนไว้เช่นนั้น ใจเขาก็เบาโล่งขึ้น “ต้าจวิ้น เจ้าก็มาหรือ? วันนี้ทำการบ้านเสร็จหรือยัง มีตรงไหนไม่เข้าใจก็ถามข้าได้เลย”
น้ำเสียงนั้น—แบบเดียวกับของสวี่อินอินไม่มีผิด
สวี่ต้าจวิ้นฟังแล้วถึงกับคิดในใจว่า “สองคนนี้นี่ช่างเหมาะกันเสียจริง เหมือนช้อนกับตะเกียบที่จับคู่กันพอดี” เขายิ้มเจ้าเล่ห์ แววตาฉายแสงร้ายกาจขึ้นนิด ๆ แล้วพูดว่า
“เจ้าจำถังหูลู่ที่เจ้าฝากให้ข้านำไปให้เซี่ยซินเมื่อวานได้หรือไม่? นางกินเข้าไปแล้วท้องเสียทั้งคืนเลยนะ!”
ฟางฉงอวิ๋นชะงัก “ใครท้องเสีย? ถังหูลู่ที่ฝากให้ใครนะ?”
เขารู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล แต่ยังคุมสีหน้าได้ “อะไรนะ? ข้าฝากถังหูลู่ให้เซี่ยซินเมื่อไร?”
สวี่ต้าจวิ้นตอบหน้าตาเฉย “ก็เมื่อวานนั่นไง! เจ้าซื้อถังหูลู่ แล้วให้ข้านำกลับไปให้เซี่ยซินมิใช่หรือ?”
“ข้าพูดเช่นนั้นหรือ?”
“ถ้าไม่ใช่ แล้วจะหมายความว่าอย่างไรล่ะ? วันนั้นเจ้ามากินข้าวที่บ้านข้า พอเห็นเซี่ยซินก็ถึงกับตกใจจนทำช้อนตก รีบวิ่งออกไปดูด้วยซ้ำ!”
ฟางฉงอวิ๋นถึงกับยกมือกุมหน้าผากอย่างจนใจ ที่แท้วันนั้นท่าทีของเขากลับทำให้สวี่ต้าจวิ้นเข้าใจผิดว่าเขาสนใจเซี่ยซินอย่างนั้นหรือ! ช่างเป็นความเข้าใจผิดที่เหลือเชื่อจริง ๆ
“ไม่มีเรื่องเช่นนั้นเลย เจ้าอย่าพูดมั่วซั่ว” ฟางฉงอวิ๋นรีบชี้แจง
สวี่ต้าจวิ้นยังคงถามต่อ “แล้วถังหูลู่เมื่อวานล่ะ เจ้าฝากให้เซี่ยซินกินจริงไหม แล้วบอกว่าเป็นของข้าซื้อไปให้นาง?”
“ก็ใช่น่ะสิ!” สวี่ต้าจวิ้นพยักหน้าแรง “นางกินเข้าไปแล้วปวดท้องเลย!”
พอฟังจบ ฟางฉงอวิ๋นกลับโล่งใจอย่างประหลาด ถังหูลู่นั่นคงมีปัญหาสินะ ดีที่ไม่ใช่สวี่อินอินเป็นคนกิน คราวหน้าเขาคงไม่ไปซื้อของจากเฒ่าขายขนมคนนั้นอีก แต่ทันใดนั้นความคิดอีกด้านก็แล่นเข้ามา แล้วถ้าสวี่อินอินได้ยินว่าเขาซื้อถังหูลู่ให้สาวใช้ จะคิดอย่างไรกับเขากันเล่า?
ฟางฉงอวิ๋นอยากจะผ่าศีรษะของสวี่ต้าจวิ้นออกดูเสียจริง ว่าในนั้นมีสมองแบบไหนกันแน่ เจ้านี่คือว่าที่ “น้องเขยในอนาคต” สมองคงไม่ค่อยปกติแน่ ๆ
เขาคิดว่าจำเป็นต้องพูดให้ชัดเสียก่อน หากปล่อยไว้เช่นนี้ ต่อให้เขากับสวี่อินอินยังไม่ได้เอ่ยถึงกันในทางใด ก็เกรงว่าคงยิ่งจะยุ่งกว่าเดิม
ฟางฉงอวิ๋นจึงสูดลมหายใจลึก แล้วกล่าวอย่างมั่นคง “ข้าชอบพี่สาวของเจ้า”
ในใจของสวี่ต้าจวิ้นถึงกับร้องโวยวายเป็นเสียงลั่น แต่สีหน้ากลับพยายามทำเฉยเหมือนไม่สะทกสะท้าน “เจ้าว่าอะไรนะ? ชอบใคร? พูดอีกทีสิ!”
ฟางฉงอวิ๋นมองเขาตรง ๆ ดวงตาแน่วแน่ “ข้าชอบพี่สาวของเจ้า”
สวี่ต้าจวิ้นถึงกับขยี้หัวด้วยความหงุดหงิด “เจ้ามีสิทธิ์อะไรไปชอบพี่สาวข้า! ข้ามีพี่สาวอยู่คนเดียว ไม่ใช่ใครจะมาชอบก็ได้!”
เขามองอีกฝ่ายตาขวาง “ว่าแต่เจ้ารู้จักนางรึ? หรือเจ้าปีนกำแพงแอบเข้าเรือนนางมาลอบมองกันแน่?”
แล้วก็เริ่มระแวงขึ้นมา “หรือว่าเจ้าขายบ้านให้ข้าแต่แรกเพราะมีแผนไม่ดีอยู่แล้ว? อย่างที่ต่งซวงฉีเคยว่าไว้น่ะสิ!”
ฟางฉงอวิ๋นได้แต่ถอนใจเงียบ ๆ เขากล้าสาบานว่าตอนขายเรือนนั้น เขายังไม่ได้ไปวัดผู่หนิงเสียด้วยซ้ำ ยังไม่เคยพบหน้านางเลยแม้แต่น้อย เกรงว่าสวี่ต้าจวิ้นจะยิ่งพูดไปใหญ่ เขาจึงรีบอธิบาย ตั้งแต่ครั้งแรกที่พบสวี่อินอินที่วัดผู่หนิง จนถึงวันที่ได้เจอนางอีกที่สะพานไม้ริมแม่น้ำในเมืองน้ำพุร้อน ตอนนั้นเขามองไม่เห็นหน้าเพียงจดจำกลิ่นหอมของดอกเหมยได้ติดใจ และจดจำสาวใช้ข้างกายนางไว้ในใจ เรื่องทั้งหมดเรียงลำดับชัดเจนจนสวี่ต้าจวิ้นถึงกับอ้าปากค้าง
“อะไรกัน เจ้าก็ยังไม่รู้เลยว่าพี่สาวข้าหน้าตาเป็นเช่นไร เพียงเพราะกลิ่นดอกเหมยก็จำได้ แล้วก็ชอบนาง?” สายตาเขามองอีกฝ่ายราวกับมองคนโง่คนหนึ่ง
ทว่าใบหน้าของฟางฉงอวิ๋นกลับนิ่งสงบ ดวงตากลับมีแววสว่างไหวอยู่ในนั้น
“เรื่องรักแรกพบมีอยู่ถมไปในโลกนี้ ความรู้สึกบางอย่างยากจะห้าม ยากจะอธิบาย ไม่อาจใช้เหตุผลมาแยกแยะได้หรอก”
สวี่ต้าจวิ้นถอนหายใจแรง “ช่างน่าปวดหัวแท้!”
เขาทำเสียงเย้า “เจ้ารู้หรือไม่ว่าการไปชอบใครโดยไม่รู้จักตัวตนของเขา มันเสี่ยงจะเสียใจนะ ในฐานะเพื่อนร่วมเรียน ข้าขอเตือน ความรักผ่านเครือข่ายนั้นมีภัย การพบตัวจริงต้องระวังให้ดี!”
ฟางฉงอวิ๋นขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ “ความรักผ่านเครือข่าย? เจ้าพูดสิ่งใดกัน?”
เขาว่าคนผู้นี้พูดแต่คำแปลกประหลาดที่ใครฟังก็ไม่เข้าใจจริง ๆ
สวี่ต้าจวิ้นนิ่งไปนิดหนึ่ง ก่อนโบกมือ “เอาเถอะ เอาเป็นว่าเจ้าชอบพี่สาวข้า ทั้งที่ยังไม่รู้แม้แต่ว่านางหน้าตาเป็นอย่างไร เจ้าชอบนางตรงไหนกันเล่า?”
ฟางฉงอวิ๋นครุ่นคิด แล้วเอ่ยอย่างเรียบสงบ
“เพียงได้เห็นแวบเดียว ใจก็ปั่นป่วนไม่อาจสงบได้อีก”
สวี่ต้าจวิ้นหัวเราะหยัน “แต่พี่สาวข้าหน้าตาไม่สวยหรอก ดูข้าก็รู้สิ! อย่าไปเชื่อเจ้าฟางจื้ออันหรือต่งซวงฉีเลย สองคนนั้นชอบพูดเกินจริง ใครเขียนกลอนชมว่า ‘โฉมงามดั่งเบญจมาศขาว งามเย็นเหมือนน้ำค้างฤดูใบไม้ร่วง’ อะไรนั่นเถอะ ข้าบอกเลย พี่สาวข้าเป็นคนธรรมดา กินข้าวดื่มน้ำเหมือนคนทั่วไป มิใช่เทพธิดาอะไรทั้งนั้น ถ้าเจ้าหลงเชื่อก็เท่ากับเจ้าโง่แล้วล่ะ!”
ฟางฉงอวิ๋นตอบเรียบ ๆ แต่หนักแน่น
“โฉมหน้าดั่งบุปผาอาจมีทั่วแผ่นดิน แต่จิตใจงามนั้นหายากนัก”
ขณะพูด เขาเผลอย้อนนึกถึงค่ำคืนที่เมืองน้ำพุร้อน วันที่เล่นเกมด้วยกัน สตรีผู้นั้นฉลาด มีไหวพริบ และน่ารักเป็นพิเศษ ความรู้สึกในวันนั้น เขาไม่อาจบรรยายได้หมด ทั้งตกใจ ดีใจ ตื่นเต้น และมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก
หัวใจของเขาเพียงกระซิบคำเดียวว่า “เป็นนาง...เป็นนางจริง ๆ ดีเหลือเกิน!”
เพราะฉะนั้น หน้าตาจะเป็นอย่างไรก็ไม่สำคัญอีกต่อไป สวี่ต้าจวิ้นมองเห็นความจริงใจในแววตาอีกฝ่าย ก็เริ่มลังเลขึ้นมา เพราะมันไม่เหมือนคำล้อเล่นเลย
“หมอนี่...แค่ได้ยินเสียง กลิ่นหอม และเห็นแผ่นหลัง ก็ตกหลุมรักได้เช่นนั้นหรือ?” เขาคิดในใจ แต่ก็ยอมรับว่าสวี่อินอินเองก็มีเสน่ห์ดึงดูดคนจริงๆ ท้ายที่สุดเขาโบกมือ “เอาเถอะ ข้าเชื่อเจ้าก็ได้ แต่ข้ามีพี่สาวอยู่คนเดียว ไม่ใช่ใครจะมาเป็นพี่เขยข้าได้ง่าย ๆ หรอกนะ!”
ฟางฉงอวิ๋นมองเขาด้วยสายตามั่นคง “ก็แล้วแต่เจ้าจะทดสอบเถิด”