สตรีวัยกลางคนพูดด้วยรอยยิ้ม “เจ้าไม่รู้หรือ ก่อนหน้าเจ้ามีหลายคนเลยที่เห็นว่าโคมของเขาสวย ก็เข้าไปทายปริศนากับเขา แต่พอได้ยินว่าทายผิดต้องเสียเงิน ก็พากันหันหลังกลับหมด ไม่คิดเลยว่าแม่หนูนี่ฉลาดนัก ทายถูกหมดทุกดวง ได้โคมไปโดยไม่ต้องเสียสักอีแปะ เก่งจริง ๆ นะ!”
สวี่อินอินเพียงยิ้มบาง ยกมือคารวะคำชมด้วยท่าทีถ่อมตน แต่ในใจกลับเริ่มจินตนาการต่อไปเป็นร้อยเป็นพันเรื่องแล้ว เมื่อมองโคมในมือตน และโคมในมือสวี่อู่ยาและสาว ๆ รอบข้าง ซึ่งทั้งหมดล้วนได้มาจากแผงของชายคนนั้น นางก็รู้สึกขนลุกแปลบปลาบไปทั้งตัว
จะทิ้งดีไหมนะ? แต่พอคิดอีกทีก็เสียดาย โคมเหล่านี้ทั้งงดงามและประณีต หากสมองของนางคิดมากเกินไปจริง ๆ แล้วทิ้งไป ก็คงน่าเสียดาย
ในที่สุดจึงเลือกที่จะถือไว้ก่อน พอถึงตอนนั้น สวี่ต้าจวิ้นก็ทายปริศนาเสร็จพอดี ทุกคนล้วนได้โคมไฟติดมือคนละดวง ไม่มีใครพลาด พวกเขาจึงพาโคมเดินต่อไปข้างหน้า ตั้งใจจะกลับไปยังโรงน้ำชาเพื่อดื่มน้ำพักผ่อน
ครั้นถึงหน้าประตูโรงน้ำชา ก็พอดีได้พบกับต่งซวงฉีและฟางโจว ที่ออกมาตามหาสวี่ต้าจวิ้นพอดี
“ต้าจวิ้น! เจ้าอยู่นี่เอง พวกเราตามหาเจ้าตั้งนาน! เร็วเข้า ๆ ฟางจื้ออันจองห้องส่วนตัวไว้ที่โรงน้ำชาหว่านซิน ไปเล่นเกมหมาป่ากันเถอะ!”
ต่งซวงฉีพูดพลางคว้าแขนเขาไว้แน่น ข้าง ๆ ฟางโจวก็ช่วยดึงอีกแรง
เทศกาลโคมไฟจัดทุกปี พวกเขาเห็นจนเบื่อแล้ว เกมหมาป่ากลับสนุกกว่าเร้าใจกว่าเยอะ!
สวี่ต้าจวิ้นเองก็อยากเล่น จึงบอกให้สวี่ซานหลางกับคนอื่นขึ้นไปข้างบนก่อน
ต่งซวงฉีเหลือบมองสวี่อินอินที่สวมหมวกคลุมหน้า แล้วเอ่ยอย่างเป็นมิตรว่า
“คุณหนูสวี่ก็ไปด้วยสิ ต่งชิงฮวากับพวกนางอยู่ที่นั่นด้วยกัน บอกให้ข้ามาชวนเจ้าด้วยนะ”
จางต้ายาและพวกรีบบอกให้นางไป ไม่ต้องห่วงพวกตน เพราะคืนนี้ได้โคมไฟ มาครบทุกคนแล้วก็ดีใจจนพอใจ จะขึ้นไปดูการแสดงข้างบนกันเอง เมื่อเป็นเช่นนั้น สวี่อินอินจึงพาเซี่ยซินตามสวี่ต้าจวิ้นไปด้วย
โรงน้ำชาหว่านซินก็อยู่บนถนนประตูใต้เช่นกัน อยู่ไม่ไกลจากที่นั่น เดินไม่นานก็ถึง พอเข้าไปถึง ทุกคนต่างมีห้องส่วนตัวอยู่ติด ๆ กัน
ห้องของฟางจื้ออันอยู่ห้องแรกหลังขึ้นบันได สองหนุ่มต่งซวงฉีและฟางโจวส่งเสียงเอะอะเปิดประตูเข้าไป คนในห้องต่างหันมามอง
สวี่อินอินที่เดินผ่านไปพลันเหลือบสายตาไปในห้องอย่างไม่ตั้งใจ ก็สบตาเข้ากับฟางฉงอวิ๋นพอดี สายตาของทั้งสองประสานกันผ่านม่านบาง นางเห็นสีหน้าของฟางฉงอวิ๋นได้ชัด ส่วนเขามองไม่เห็นหน้าเธอ เห็นเพียงหญิงสาวผู้สวมเสื้อผ้าลายเงินปักลวดลายละเอียด มีขนกระต่ายประดับที่มุมเสื้อ ด้านล่างเป็นกระโปรงหม่าเมี่ยนสีขาวอมฟ้า ปักลายดอกเหมยเร้นเงา รองเท้าผ้าสีงาช้างปักกล้วยไม้ มือถือโคมแปดเหลี่ยม รูปร่างอรชรยืนสง่างาม
ฟางฉงอวิ๋นอดมองนางอีกสองครั้งไม่ได้ แต่สวี่ต้าจวิ้นกลับยืนขวางอยู่ตรงประตูบดบังสายตา อีกทั้งสวี่อินอินเองก็เพียงหยุดชั่วครู่ก่อนจะก้าวผ่านไป
“เจ้าพวกทะลึ่ง เหลือบมองไปทางใดกันอยู่!”
เผิงรุ่ยหยวนหัวเราะแห้ง ๆ “นั่นหรือพี่สาวเจ้ารึ? ถึงจะมองไม่เห็นหน้า แต่แค่เห็นรูปร่างก็รู้แล้วว่าที่ต่งซวงฉีกับฟางจื้ออันพูดไว้มิได้เกินจริง!”
หม่าอวี่หลินพูดยิ้ม ๆ “พี่สาวเจ้าทั้งฉลาดทั้งงดงาม สตรีงามคือคู่ควรของสุภาพบุรุษสิ้นดี ต้าจวิ้น นางมีคนมาสู่ขอแล้วหรือยัง? ข้าปีนี้สิบเจ็ดเท่ากับพี่สาวเจ้าเลยนะ!”
สวี่ต้าจวิ้นเหลือบตามอง “เจ้าเรอะ? ช่างเถอะ ได้ยินมาว่าแม่เจ้ากำลังหาคู่หมั้นให้เจ้าอยู่ไม่ใช่รึ ใครสติไม่ดีถึงจะยอมแต่งเข้าไปหาเรื่องใส่ตัวกันเล่า?”
ฟางเหวินเหอที่ตั้งใจจะร่วมวงก็รีบเงียบปากทันที
เผิงรุ่ยหยวนรีบต่อคำ “งั้นข้าเป็นอย่างไรล่ะ? ข้าอายุสิบแปด พอดีกับพี่สาวเจ้าพอดี บ้านข้าทำการค้า ไม่ยึดติดพิธีรีตรอง หากพี่สาวเจ้าแต่งกับข้า รับรองว่าทั้งชีวิตจะกินดีอยู่ดีไม่ลำบากแน่!”
สวี่ต้าจวิ้นหรี่ตา “แต่งกับเจ้าถึงจะไม่ลำบากหรือ? เจ้านี่มันดูถูกใครกันแน่ อีกอย่าง เจ้ามีอนุแล้ว แบบนี้ไม่เอาเด็ดขาด!”
“ใช่ ๆ ข้าก็ว่าไม่เหมาะ!” ต่งซวงฉีโผล่มาเสริม “ข้าไม่มีอนุ ต้าจวิ้น เจ้าดูข้าเป็นอย่างไรบ้าง?”
สวี่ต้าจวิ้นตอบหน้าตาย “ถ้าข้าไม่จำผิด เจ้าปีนี้สิบห้าใช่ไหม? อ่อนกว่าพี่ข้า ไม่ได้!”
ฟางจื้ออันยื่นหน้ามา “ข้าสิบหก!”
สวี่ต้าจวิ้นไม่คิดด้วยซ้ำ “หลีกไป เจ้าก็ไม่ได้ เจ้าฉลาดสู้น้องอย่างข้าไม่ได้ด้วยซ้ำ!”
ฟางจื้ออันค้าน “เหตุใดข้าจะไม่ฉลาดกว่าเจ้า?”
สวี่ต้าจวิ้นหัวเราะหยัน “ตอนข้ามาเรียน เจ้าสอบได้ที่โหล่ ส่วนข้าขยับขึ้นข้างหน้า ส่วนเจ้าก็ยังอยู่ที่โหล่เหมือนเดิม!”
ฟางจื้ออันเงียบกริบ เมื่อเห็นว่าแต่ละคนถูกตัดขาดหมดสิ้น คนที่ยังคิดจะร่วมวงก็รีบปิดปากตามกัน สวี่ต้าจวิ้นไม่เปิดช่องให้พูดอีก รีบเปลี่ยนเรื่อง
“เอาเถิด เล่นเกมกันเถอะ!”
ข้างหนึ่ง ฟางฉงอวิ๋นเพียงยกถ้วยชา สายตาเงียบขรึม บ้านเขาไม่เคร่งกฎนัก ท่านปู่ทานย่าก็เป็นคนใจดีเข้าใจเหตุผล ย่าของเขายังชอบคุณหนูสวี่อยู่มากด้วย
เขาไม่มีอนุ และต่อไปก็จะไม่รับอนุ ไม่รับภรรยาน้อย เขาปีนี้สิบเจ็ด มากกว่าสวี่อินอินเล็กน้อย เขาฉลาด สอบได้ที่หนึ่งทุกครั้งในสำนักศึกษา
เอิ่ม— ฟางฉงอวิ๋นรู้สึกอารมณ์ดีอย่างประหลาด ดังนั้นเมื่อทุกคนอยากเล่นเกมแต่ไม่มีใครอยากเป็น “ผู้ตัดสิน” เขาก็อาสาเป็นเอง
…
ส่วนสวี่อินอิน เมื่อเข้าไปในห้องส่วนตัว พบว่าภายในมีต่งชิงฮวา ฟางโย่วฉิน หวังหนิงซวง หลิวอินอิน เถาเต๋อฮุ่ย รวมถึงฟางหรูอี้และเว่ยซิ่วหรงอยู่ครบ
พวกนางพอเห็นโคมแปดเหลี่ยมในมือของสวี่อินอิน ก็พากันร้องออกมาอย่างตื่นตะลึง
“พี่หญิงสวี่! โคมของท่านงดงามเหลือเกิน!”
“ใช่หรือไม่ ข้าเองก็คิดเช่นนั้น” สวี่อินอินยิ้มเบา ๆ แม้ในใจยังรู้สึกประหลาด แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าโคมนี้ช่างงามจริง ๆ ของงามไม่ว่าใครก็ชอบ เหล่าสาว ๆ จึงรุมล้อมชื่นชมกันไม่ขาดปาก เสียงหัวเราะเจื้อยแจ้วดังกว่าตลาดข้างล่างเสียอีก
ทันใดนั้น ประตูห้องก็เปิดออก ทุกคนพากันหันไปมอง เห็นว่าไม่ใช่คนของโรงน้ำชา ก็ล้วนขมวดคิ้ว คนผู้นั้นเสียมารยาทเหลือเกิน ฟางโย่วฉินรีบเก็บรอยยิ้ม สีหน้ากลับเย็นชา เพราะผู้มาไม่ใช่ใครอื่น นั่นคือ คุณหนูข่งฉินฟาง หญิงจากตระกูลข่งซึ่งมีปัญหากับนางมานาน
“อ้าว ที่แท้เจ้ามาอยู่ที่นี่เองรึ? ช่างครึกครื้นเสียจริง!”
นางพูดพลางก้าวเข้ามาโดยไม่รอเชิญ เดินอ่อนช้อยตรงไปยังฟางโย่วฉิน