ทุกครั้งที่สวี่อินอินอ่านนิยาย พอถึงบทที่นางเอกถูกจับตัว นางก็มักจะอดไม่ได้ที่จะกัดฟันแน่น พลางบ่นไปด้วยความหงุดหงิดว่า
“นางเอกอะไรกัน ช่างโง่สิ้นดี! แค่นี้ก็ให้จับได้หรือ! ถ้าไม่ไปทางนั้นเจ้าจะตายรึ!”
“พระเอกก็มาแล้ว ยังไม่รีบหนีอีก! ของสำคัญของมารดาหล่นแล้วต้องย้อนกลับไปเก็บงั้นหรือ! คนร้ายก็ตามมาถึงแล้วนะ! อะไรเนี่ย—!”
นึกไม่ถึงเลยว่าวันหนึ่งนางจะได้ประสบกับเรื่องเช่นนั้นด้วยตนเองจริง ๆ
นางไม่รู้หรอกว่าจะมี “พระเอก” ที่ไหนมาช่วยหรือไม่ ต่อให้ไม่ใช่พระเอก แค่เป็นคนธรรมดาสักคนก็ยังดี ขอเพียงมีใครมาช่วย นางสาบานเลยว่า นางจะวิ่งให้เร็วกว่ากระต่าย ไม่หันกลับมามอง ไม่ทำให้ใครต้องลำบากแน่
ตอนนี้นางถูกจับใส่ถุงป่าน ถูกคนสองคนหิ้วเอาไว้ คนหนึ่งจับเท้า อีกคนจับหัวไหล่ ดีที่มีสองคนจึงไม่ถึงกับโยกคลอนจนเวียนหัวนัก มิฉะนั้นพวกขนมกับน้ำชาที่เพิ่งกินมาคงได้พุ่งออกมาหมดแน่
รอบกายมืดมิดไปหมด มองไม่เห็นสักอย่าง ไม่รู้ว่าถูกหิ้วไปนานเท่าใด นางได้ยินเสียงหอบหายใจของคนที่หามอยู่ จนกระทั่งพวกนั้นหยุดลงในที่สุด
แล้วก็มีเสียงดังขึ้นจากนอกถุงว่า
“ท่านเจ้าสำนัก ข้าน้อยทำตามที่ท่านสั่งแล้วขอรับ หญิงสาวคนนี้สวมชุดเรียบขาว รองเท้าเย็บลายกล้วยไม้สีขาวแน่นอน คราวนี้ไม่จับผิดคนแน่!”
เอ๊ะ? ก่อนหน้านี้เคยจับผิดคนมาแล้วงั้นหรือ? นางอดนึกถึงข่งฉินฟางไม่ได้ คนที่หายไปก่อนหน้านางก็มีเพียงนางนั้นเท่านั้น
แต่นี่มันเรื่องอะไรกันแน่? ใครกันที่อยู่เบื้องหลังการลักพา มีจุดประสงค์อะไรกันแน่? นางไม่ได้ไปล่วงเกินใครนี่นา? สวี่อินอินพยายามคิดอย่างรวดเร็ว ทบทวนทุกเหตุการณ์ที่ผ่านมาในหัวเพื่อหาสาเหตุที่เป็นไปได้ทั้งหมด
นึกไปนึกมา เหตุการณ์เดียวที่ดูผิดปกติและเกี่ยวข้องกับนางมากที่สุดก็คือ
เรื่องในคืนนี้ — ที่แผงทายปริศนา ที่ชายแปลกหน้าคนนั้น และโคมไฟงามประหลาดที่นางเคยสงสัยว่าจะทำจากหนังคน!
ขณะกำลังคิดอยู่ ก็พลันเห็นแสงสว่างแวบเข้ามา — มีคนเปิดปากถุงให้นางโผล่ครึ่งตัวออกมาได้ พอพ้นออกมานางก็รีบหันมองรอบตัวทันที ข้างกายมีชายสองคน น่าจะเป็นพวกที่หิ้วนางมานี่เอง ทั้งคู่ยืนอยู่ด้วยท่าทีเคารพนอบน้อม หันหน้าไปยังด้านบน บนแท่นนั้นมีชายผู้หนึ่งนั่งอยู่ ผมยาวรุงรัง สวมเสื้อคลุมสีดำหลวม ๆ ทั้งชุด ดูประหนึ่งลัทธิบูชาจันทราในตำนาน
หน้าตาของเขา...สวี่อินอินจำได้ในทันที นี่มันเจ้าของแผงทายปริศนานั่นเอง!
แน่แล้ว! ทุกอย่างเกี่ยวข้องกับโคมไฟนั่นจริง ๆ! รู้อย่างนี้ไม่น่าหลงใหลในความงามของมันเลย!
นางเดาว่าข่งฉินฟางคงถูกเข้าใจผิดว่าเป็นนางเพราะถือโคมไฟใบนั้นแน่ ๆ
แต่พวกนั้นจะรู้ตัวหรือยังว่าจับผิดคน แล้วปล่อยนางไปแล้วหรือไม่?
สวี่อินอินกวาดตามองไปรอบห้อง เห็นว่าที่นี่น่าจะเป็นโถงใหญ่ ไม่มีใครอื่นนอกจากชายสามคนนี้ และก็ไม่มีเสียงอื่นเลย
“เจ้าสำนักบูชาจันทรา” มองนางจากที่สูงลงมาด้วยสายตาที่เยียบเย็น เหมือนกำลังรอดูปฏิกิริยาของนางอย่างเพลิดเพลิน ในเมื่อหนีไม่ได้ สิ่งสำคัญที่สุดตอนนี้คือต้องรู้ก่อนว่าพวกมันต้องการอะไร ส่วนเรื่องหลบหนีคงต้องรอความช่วยเหลือจากภายนอก เพราะนางไม่มีแรงแม้จะมัดไก่สักตัว จะไปต่อกรกับคนพวกนี้ได้อย่างไร
นางจ้องอีกฝ่ายพลางพูดเสียงดัง “เจ้า! เจ้าคือเจ้าของแผงทายปริศนานั่นนี่!”
ชายคนนั้นขมวดคิ้วน้อย ๆ ที่ถูกเรียกเสียงดังลั่น “สาวน้อยคนนี้ เมื่อครู่ยังพูดเสียงหวานดีนัก ตอนนี้ตะโกนเสียปานนั้น”
แต่พอได้เห็นหน้านางอย่างชัดเจน เขากลับยิ้มอย่างพึงพอใจ “โฉมงามเช่นนี้ สมแล้วที่ข้าลงมือเอง”
เขาพูดอย่างสบายใจ แล้วถามว่า “เหตุใดเจ้าจึงเอาโคมไฟไปให้คนอื่น ข้ามิได้กำชับแล้วหรือ ว่าต้องรักษามันให้ดี?” ระหว่างพูด เขาชูโคมไฟแปดเหลี่ยมใบนั้นขึ้นมา มันงดงามจนแทบหยุดหายใจ แต่สวี่อินอินเมื่อเห็นกลับรู้สึกขนลุกซู่
แล้วถ้อยคำต่อมาของ “เจ้าสำนักบูชาจันทรา” ก็ทำให้นางถึงกับตัวสั่น
“ข้าทำโคมใบนั้นด้วยมือตนเอง ใช้เวลาถึงสามเดือน เจ้ากลับกล้าเอามันไปให้คนอื่นง่าย ๆ อย่างนั้นรึ ช่างไม่รู้ค่าของสิ่งงามเอาเสียเลย... แต่ไม่เป็นไรหรอก เพราะมันกำลังจะถูกแทนที่อยู่แล้ว”
เขามองนางด้วยแววตาอิ่มเอม “ใบหน้างดงามเช่นเจ้า ทั้งยังเฉลียวฉลาด เสียงก็ไพเราะนัก หากทำเป็นโคมไฟ คงงดงามกว่าเดิมหลายเท่า”
สวี่อินอิน: !!! — นี่มัน “โคมไฟหนังคน” จริงๆสินะ!
นางขนลุกไปทั้งตัว ก่อนจะตะโกนลั่น “ช่วยด้วย! ใครก็ได้ช่วยข้าที! ช่วยข้าเร็วเข้า!”
“สวี่จิ้นกั๋ว! ข้าอยู่ที่นี่!!”
“สวี่จิ้นกั๋ว! ได้ยินหรือไม่! มาช่วยข้าเดี๋ยวนี้นะ!”
“ช่วยด้วย! ใครก็ได้ช่วยข้า!”
ชายที่เรียกว่า “เจ้าสำนักบูชาจันทรา” ถึงกับชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ “ที่นี่เงียบสงัดเพียงนี้ เจ้าจะร้องให้เสียงดังแค่ไหนก็ไร้ประโยชน์หรอก ไม่มีใครได้ยินแน่”
สวี่อินอินหูไวขึ้นมาทันที — เงียบเช่นนี้แสดงว่าเป็นที่เปลี่ยวสินะ งั้นก็ต้องตะโกนต่อไป! เผื่อสวี่ต้าจวิ้นกับคนอื่นได้ยิน!
“สวี่จิ้นกั๋ว! สวี่จิ้นกั๋ว! ข้าอยู่ที่นี่นะ! มาช่วยข้าเร็ว!”
เสียงร้องของนางก้องกังวานต่อเนื่องไม่หยุด เจ้าสำนักบูชาจันทราขมวดคิ้วทันที นี่หรือหญิงสาวผู้เฉลียวฉลาดที่ทายปริศนาได้ทุกข้อเมื่อครู่? เหตุใดตอนนี้ดูเหมือนสมองกลับด้านไปหมด หรือว่าจับผิดคนอีกแล้ว? แต่เสียงก็ใช่แน่นอนนี่นา...
“ช่างหนวกหูจริง ๆ” เขาพึมพำ พลางถอนหายใจอย่างรำคาญ
ถึงจะไม่กลัวว่านางจะร้องจนคนมาช่วย แต่ตอนนี้เมืองทั้งเมืองกำลังวุ่นวายเพราะพวกลูกน้องจับผิดคนอีก เขาจึงต้องรอให้สถานการณ์สงบก่อนค่อยลงมือ เขาจึงสั่งลูกน้อง “เอานางไปขังไว้ก่อน”
แต่เพราะกลัวจะทำลายใบหน้างามนั้น จึงสั่งไม่ให้ปิดปากนางไว้ ด้วยเหตุนี้ พอถูกขังในห้องมืด สวี่อินอินจึงยิ่งร้องเสียงดังขึ้นไปอีก ตะโกนจนเสียงแหบพร่าแทบขาดใจ
……
ค่ำคืนนี้ — คืนวันขึ้นสิบห้าค่ำซึ่งควรจะเป็นงานเทศกาลอันชื่นมื่น กลับถูกทำลายย่อยยับโดยเสียงกลองเท้าและตะโกนของเหล่าทหารที่วิ่งวุ่นไปทั่วเมือง
บ้านเรือนทุกหลังถูกตรวจค้นอย่างละเอียด ความคึกคักและความงดงามของค่ำคืนแห่งโคมไฟ พลันมลายหายไปจนสิ้น