แต่ในสภาพเช่นนี้ เฮ้อ…ก็ได้แต่ให้นางคิดตกด้วยตนเองเท่านั้น เสียงสะอื้นนั้นยังคงมีอยู่ เพียงแต่กดกลั้นจนเล็กน้อยที่สุด เพื่อไม่รบกวนผู้อื่น หากมิได้อยู่ใกล้ก็แทบไม่ได้ยิน สวี่ชุนซานกับสวี่ต้าจวิ้นก็พอใจตรงกัน คนหนึ่งใช้ตา อีกคนใช้หู ต่างเฝ้ามองเฝ้าฟังรอบทิศ คอยสอดส่องหาน้ำ เสียงสะอื้นแผ่วเบานั้นคงอยู่ราวสองกะจิต สุดท้ายเจ้าของเสียงคงอ่อนล้า จึงค่อยๆ เงียบหายไป แทนที่ด้วยเสียงกรนแหลมเล็ก
……
ผู้เฒ่าสวี่ตื่นขึ้นก่อนยามรุ่ง ฟ้ายังไม่สว่างนัก เขาลุกขึ้นพยุงลำต้นไม้ ขยับต้นคอที่ปวดตึงให้คลายลง แสงรำไรพอให้เห็นว่าผู้เฒ่าโจวก็ลุกขึ้นเช่นกัน สองคนจึงเดินมาพูดคุยกันสักครู่ ไม่นานนัก ผู้เฒ่าเจิ้งกับผู้เฒ่าเติ้งก็ตามมา เมื่อชายชราสี่คนมาพร้อมหน้าแล้ว ผู้เฒ่าสวี่ก็เรียกลุงใหญ่จาง ลุงรองจาง และสือเหล่าต้ามาด้วยกัน ครั้นนี้จึงนับว่าคนสำคัญของแต่ละบ้านมาพร้อมหน้า เปิดประชุมเล็กๆ กัน
นับเป็นวันที่ห้าตั้งแต่ออกจากหมู่บ้านต้าหวัง เดินทางมากว่าสองร้อยลี้แล้ว ตอนนี้ออกจากเขตการปกครองอำเภอตงผิงไกลลิบ เหลืออีกหกร้อยลี้จึงถึงเมืองฮวาหยางฝู่ซึ่งติดเขตแดนชิงโจว อย่างน้อยก็ต้องใช้เวลาอีกสิบสองวัน หากไม่ล่าช้าและเร่งก้าวได้เช่นนี้เรื่อยไป
ดังนั้น ต่อจากนี้จำเป็นต้องเร่งฝีเท้าให้ไวขึ้นกว่าเดิม ทุกครอบครัวต่างมีใจพร้อมเชื่อฟังผู้เฒ่าสวี่ แต่เมื่อได้ยินว่าต้องเร่งความเร็วขึ้นอีก ต่างก็อดบ่นอยู่ในใจไม่ได้ เดินวันละหกชั่วยาม ติดต่อกันหลายวัน แม้แต่ชาวนาที่ทำไร่ทำนามาทั้งชีวิตก็ยังเอ่ยปากเหนื่อย ท้องว่างไร้ข้าวปลา น้ำก็ไม่มีให้ดื่ม กระหายจนลำคอแทบไหม้ ร่างกายไร้เรี่ยวแรง มนุษย์นั้นเล่าจะทนได้เพียงใด แต่ก็ไม่มีทางเลือก เมื่อเหยียบมาบนเส้นทางนี้แล้ว ต่อให้กัดฟันก็ต้องไปต่อ ไม่มีใครช่วยแทนได้ ต้องเดินเองทุกย่างก้าว สิ่งที่เป็นแรงผลักดันให้พวกเขายังไปต่อ คือความหวังว่าพอถึงชิงโจวแล้วจะได้ดื่มน้ำ กินผักผลไม้ป่า …และได้มีชีวิตรอดต่อไป
ผู้ลี้ภัยบนเส้นทางนี้ ล้วนมีความคิดเดียวกันทั้งสิ้น ฟ้ายังสลัว ผู้คนบางส่วนก็เริ่มก้าวออกเดินทาง แล้วก็มีผู้คนจากทางเนินหรือเส้นทางเล็กๆ ค่อยๆ ทยอยขึ้นมาสมทบกับกองลี้ภัยใหญ่ แสงอรุณส่องลอดจากยอดเขามา เห็นเพียงผืนดินแห้งแตกระแหง ผู้คนผลักรถไม้ บ้างแบกเด็ก บ้างสะพายห่อผ้า หาบหม้อหาบถัง บางคราวแทรกด้วยวัว ล่อ หรือ ลา ผู้คนหน้าซีดเหลือง ซูบผอมจนเห็นกระดูก ก้าวเท้าที่หนักอึ้งดุจถูกถ่วงด้วยศิลา เดินอย่างยากลำบากไปข้างหน้า หากมองลงมาจากที่สูง คนเหล่านี้หนาแน่นประหนึ่งมดไต่ นับไม่ถ้วนจนแทบไม่อาจคำนวณ ทำให้หัวใจผู้มองสั่นสะท้าน วันใหม่แห่งการหนีภัยเริ่มขึ้นอีกครั้ง ระหว่างทางยังมีผู้ลี้ภัยทยอยจากเนินและทางเล็กๆ มาสมทบกับกองใหญ่ไม่ขาดสาย
ผู้เฒ่าสวี่กัดฟันฝืนเดินไป ขบวนทั้งหลายมีหยุดพักเพียงครั้งเดียว ไม่กล้าหยุดบ่อยนัก จนกระทั่งตะวันขึ้นสูง แสงแดดร้อนแผดเผาจนผู้คนเวียนหัวจึงค่อยหยุดลง แม้เป็นเช่นนี้ ครึ่งวันก็ยังเดินไปได้ไม่ไกลนัก ด้วยร่างกายที่อ่อนแรง ความเร็วจึงเร่งไม่ขึ้นเลย สกุลโจวกับสกุลสือหมดเสบียงมานาน ครั้นหยุดพักได้เพียงครู่เดียว ก็ชวนกันออกไปลอกเปลือกไม้และขุดรากหญ้ามาเลี้ยงท้อง แม่เฒ่าสวี่พักหายใจอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะลอบหลบไปด้านหลังรถไม้ แกะถุงผ้าออกมาแบ่งเสบียงแห้ง สวี่อินอินวางมือขวาลงบนพื้นดิน เห็นสวี่ต้าจวิ้นเดินกลับมาพร้อมวอวอโถวในมือ วันนี้มีผสมแป้งข้าวฟ่างลงไป สีดูดีขึ้น เนื้อละเอียดกว่าก่อน ผู้หญิงได้ครึ่งก้อน ผู้ชายได้ครึ่งก้อนใหญ่ สวี่ต้าจวิ้นเมื่อรับมาแล้วก็แบ่งเป็นสี่ส่วนอย่างคล่องแคล่ว ยื่นให้จางซิ่วหลานหนึ่งส่วน ยื่นให้สวี่ชุนซานหนึ่งส่วน อีกชิ้นส่งไปให้สวี่อินอิน
สวี่อินอินถอยหลังก้าวหนึ่ง สีหน้าทุกข์ร้อน “ท่านแม่ ท่านป้อนข้าเถิด!” ความจริงนางยังฝังใจกับเรื่องเมื่อคืนจนไม่อยากกินอะไรเลย แต่วันนี้ทั้งวันมีเพียงอาหารเท่านี้ หากไม่กินก็ยิ่งไม่อาจทนได้
จางซิ่วหลานแทบจะหัวเราะออกมา แต่ก็กลั้นไว้เพียงพยักหน้า ไม่เอ่ยอะไร ไม่กล่าวถึงเรื่องเมื่อคืน ยื่นมือรับมาแล้วป้อนเข้าปากลูกสาว สวี่อินอินกัดกินจากมือมารดา วอวอโถวที่ใส่แป้งข้าวฟ่างนั้นรสชาติดีกว่าที่ผ่านมาอย่างมาก ครั้นกินหมดเพียงสามส่วนในสิบ ก็ไม่เหลือกี่คำ
ด้านหนึ่ง แม่เฒ่าสวี่เห็นเข้าก็เพียงเบ้ปาก ซื่อยาผู้นี้ ไยทำตัวจู้จี้นัก เมื่อคืนร้องไห้ลั่นเพราะล้ม วันนี้กินข้าวยังต้องให้ป้อนอีก หรือว่ามือเจ็บจนใช้ไม่ได้? แต่ก็ไม่พูดสิ่งใดออกมา หรือนางเองก็ไม่มีเรี่ยวแรงจะพูด อีกทั้งลูกชายสามกับเมียเขาเอ็นดูลูกสาวนี้นัก แม้นางจะพูดไปก็ไม่มีใครฟังอยู่ดี เป็นการเสียแรงเปล่า
อยากป้อนก็ให้ป้อนไปเถิด อย่างไรก็ไม่ใช่นางต้องทำ นี่เป็นเรื่องเล็กน้อย แม่เฒ่าสวี่ยังคิดต่อ ว่าถ้าแป้งข้าวฟ่างนี้กินประหยัดไว้ วันหนึ่งก็แบ่งได้สามมื้อ อีกทั้งยังเหลืออีกหนึ่งถุงเต็มที่ยังไม่ได้แตะ หากเก็บถนอมไว้ ก็คงพอกินไปจนถึงชิงโจว
อืม…พรุ่งนี้ตอนแบ่งเสบียง ต้องประหยัดกว่านี้อีก ไม่ประหยัดไม่ได้แล้ว ครึ่งก้อนวอวอโถว เลียริมฝีปากเพียงไม่กี่คำก็หมดไป แม่เฒ่าสวี่เหลือบมองไปทางพี่ชายใหญ่ ครอบครัวโจวเพิ่งหอบรากไม้กับเปลือกไม้ชั้นในที่พอจะเคี้ยวได้กลับมา แล้วแบ่งกันกินอย่างลำบาก เคี้ยวช้า ๆ กลืนคำเล็กคำหนึ่งอย่างยากเย็น เด็กเล็กทั้งสองคนยิ่งกินไม่ลง มารดาของพวกเขาจึงเลือกเอาส่วนที่พอนิ่ม ป้อนเข้าปากเคี้ยวให้เละ แล้วคายออกมาให้ลูกน้อยกินแทน รากไม้กับเปลือกไม้นั้นจะพอมีรสดีอันใด? คอของเด็กยังอ่อนนัก กินเข้าไปก็น้ำตาคลอจะร้อง แต่ท้องก็หิว หากไม่กินก็ไม่ได้… รากไม้เปลือกไม้พวกนี้จะพอมีรสชาติอันใดหรือ? คอของเด็กเล็กนั้นอ่อนนัก กินเข้าไปก็น้ำตาคลอแต่ยังต้องฝืนกลืน ไม่กินก็ไม่อิ่ม
แม่เฒ่าสวี่ถอนหายใจหันมามองผู้เฒ่าสวี่ อ้าปากแต่ก็ปิดลง ผู้เฒ่าสวี่เองก็รู้ว่านางคิดอันใด จึงถอนหายใจเช่นกัน ครู่ใหญ่จึงเอ่ยขึ้นว่า “หยิบวอวอโถวออกมาแบ่งหนึ่งก้อน ผ่าเป็นสองครึ่ง ครึ่งหนึ่งให้พี่ใหญ่ ครึ่งหนึ่งให้ตระกูลสือ” ผู้ใหญ่พอจะกัดฟันทนความลำบากได้ แต่เด็กเล็กในยามนี้มิอาจทนรับไหว
สกุลโจวมีเด็กเล็กสองคน คนโตอายุสี่ขวบ คนน้อยเพิ่งได้สองขวบ
ส่วนสกุลสือก็มีเด็กเล็กถึงสามคน…