ผู้เฒ่าสวี่ใช้ไม้เท้าค้ำยัน เดินช้า ๆ อย่างยากลำบาก พลางเอ่ยถามกวนซาน “เสี่ยวกวน อีกไกลหรือไม่กว่าจะถึง?”
ริมฝีปากของกวนซานแตกจนมีเลือดซึม ใบหน้าดำคล้ำและหยาบกร้านจนแทบมองไม่ออกว่าเป็นชายหนุ่ม เขาตอบเสียงแหบแห้งว่า
“อีกไม่นาน เห็นศิลาจารึกหมู่บ้านเป่ากวนแล้ว เดินต่อไปอีกสามสิบลี้ก็จะถึงหินเขตแดน”
หมู่บ้านเป่ากวน? อยู่ที่ใดกัน?
ผู้เฒ่าสวี่เงยหน้ามองไปข้างหน้า เห็นเพียงทิวทัศน์อันว่างเปล่ารกร้าง ไม่เห็นเค้าเงาของหมู่บ้านใดเลย ต้องเดินต่อไปอีกยาว
สวี่ชุนซานอยากออกไปสำรวจดูให้แน่ว่าหมู่บ้านนั้นอยู่ห่างเพียงใด และหลังผ่านเขตแดนเข้าสู่มณฑลชิงโจวแล้ว จะเป็นเช่นไร แต่ร่างกายของเขาอ่อนแรงเกินไป จึงได้แต่ละความคิดนั้นเสีย ทุกคนพากันเดินอย่างทุลักทุเล เดินได้ไม่กี่ช่วงก็ต้องหยุดพักเป็นระยะ
บนถนนยังมีผู้ลี้ภัยบางคนหมดแรงจนเดินไม่ไหว ต้องใช้มือและเท้าคลานไปตามพื้น ถึงอย่างไรก็ยังดันทุรังจะคลานให้ถึงแดนชิงโจวให้ได้
หลังจากเดินไปอีกนาน ในที่สุดผู้เฒ่าสวี่ก็เห็นก้อนหินใหญ่ตั้งอยู่ริมทาง จึงรีบเรียกหลานชายมาถาม “ลิ่วหลาง เจ้าเร็วดูที นี่ใช่ศิลาจารึกของหมู่บ้านเป่ากวนหรือไม่?”
สวี่ต้าจวิ้นมองครู่หนึ่งก่อนตอบ “ท่านปู่ ใช่แล้วขอรับ”
ผู้เฒ่าสวี่ถอนหายใจแรง “ยังต้องเดินอีกสามสิบลี้หรือ... ไม่ไหวแล้ว ข้าเห็นดาวดับแสงหมดแล้ว ท้องหิวแทบขาดใจ”
เขารีบบอก “พักก่อน พักก่อนเถิด” ทุกคนจึงหยุดพักอีกครั้งที่ข้างก้อนหินนั้น
สวี่อินอินลากขาอันไร้แรงลงนั่งกับพื้น มองขึ้นไปเห็นอักษรสามตัวบนหิน — “หมู่บ้านเป่ากวน” นางฟังคนอื่นบอกชื่อ แต่พอมองอักษรบนศิลากลับจำได้เพียงคำว่า “หมู่บ้าน” เท่านั้น นางถอนใจ — คนไม่รู้หนังสือ ช่างน่าเศร้าเหลือเกิน
เวลานี้ไม่มีใครที่หวงน้ำในกระบอกไม้ไผ่อีกต่อไป ทุกคนต่างยกกระบอกของตนขึ้นคว่ำแล้วเขย่าแรง ๆ หวังว่าจะได้สักหยดออกมา ความหิวโหยเล่นงานจนต้องหยิบก้อนขนมข้าวครึ่งชิ้นที่เก็บไว้ขึ้นมาเลียเบา ๆ สองสามที แล้วเก็บกลับอย่างทะนุถนอม เด็กเล็กหลายคนหน้าซีดเผือด นอนนิ่งอยู่ในอ้อมแขนพ่อแม่ไม่ขยับ
แม่เฒ่าสวี่คว่ำน้ำเต้าที่ห้อยคออยู่ เขย่าซ้ำแล้วซ้ำอีกก่อนจะเลียริมฝีปากแห้งผาก แล้วหันไปถามหลานชายที่นั่งข้าง ๆ “ลิ่วหลาง กระหายหรือไม่?” แน่นอนว่ากระหาย สวี่ต้าจวิ้นเหลือบมองสวี่อินอิน
สวี่อินอินเองก็หิวน้ำไม่ต่างกัน แต่ในพื้นที่มิติของนางนั้น แม้จะยังมีน้ำอยู่ในกระบอกไม่กี่อัน ก็ไม่อาจนำออกมาให้เห็นต่อหน้าทุกคนได้ หลายวันที่ผ่านมา ผู้เฒ่าสวี่ไม่ยอมให้ใครแยกตัวไปไกล นางจึงไม่มีโอกาสแม้จะหยิบไอโอดีนออกมาทาแผล ต้องปล่อยให้เท้าทั้งสองพังไปอย่างนั้น
ผู้เฒ่าสวี่เหลือบมองคนทั้งขบวนที่นั่งหอบเหนื่อย ครั้นเห็นว่าทุกคนพักพอแล้ว ก็ยันไม้เท้าลุกขึ้น “ไปกันต่อเถิด อีกสามสิบลี้เท่านั้น ก็จะเห็นทางรอดแล้ว”
ทุกคนจึงฝืนแรงแบกหามของใช้และสัมภาระ เดินต่อไปอีก
ว่ากันว่าเป็นหมู่บ้าน แต่เมื่อเข้าไปตามทางแคบใต้ศิลาจารึก “หมู่บ้านเป่ากวน” กลับไม่เห็นผู้คนสักคน บ้านเรือนรกร้างปรักหักพัง ผู้เฒ่าสวี่ไม่คาดคิดเลยว่า แม้จะใกล้มณฑลชิงโจวถึงเพียงนี้ แต่สภาพก็ยังแห้งแล้งไม่ต่างจากที่เดิม
จนเมื่อใกล้ค่ำ ขบวนจึงมาถึง ศิลาหินเขตแดน
ด้านนี้ยังเป็นเขตอวิ๋นโจว — แผ่นดินแห้งผาก ฝนไม่ตกมานาน มีทั้งภัยแล้งและฝูงตั๊กแตนพิบัติ ต้นไม้ทุกต้นถูกกัดกินจนเหลือแต่กิ่งเปล่า อีกฟากหนึ่งคือเขตชิงโจว ทว่าเบื้องหน้าเต็มไปด้วยซากศพคนอดอยาก พื้นดินแตกระแหง ไม่เห็นแม้แต่ใบไม้เขียวสักใบ
“เสี่ยวกวน นี่คือมณฑลชิงโจวแน่หรือ? พวกเราไม่ได้หลงทางใช่ไหม?”
ผู้เฒ่าสวี่อึ้งงันไปทันที — คนทั้งขบวนก็พลอยตะลึง
“ไม่เคยได้ยินเลยว่ามณฑลชิงโจวจะประสบภัยแล้งและฝูงตั๊กแตนเช่นกัน!”
ผู้คนพากันทรุดนั่งอยู่ข้างศิลาหินเขตแดน ไม่มีแรงแม้แต่จะพูดจา
กวนซานเองก็ดูงุนงงไม่น้อย เขายืนยันว่าที่นี่คือมณฑลชิงโจวแน่แท้ หากเดินต่อไปอีกหน่อยก็จะถึง ตำบลเป่าถิง ซึ่งอยู่ในเขตการปกครองของ อำเภอชิงผิง ภายใต้ เมืองใหญ่ฮวาหยางฝู่ เขาเพิ่งเคยมาเมื่อปีกลาย ตอนนั้นยังพักอยู่ที่โรงเตี๊ยมใหญ่ในตำบลเป่าถิงอยู่เลยปีนั้น แม้มณฑลอวิ๋นโจวเก็บเกี่ยวได้ไม่มากนัก แต่ฝั่งฮวาหยางฝู่กลับไม่ได้รับผลกระทบแม้แต่น้อย ต้นไม้เขียวชอุ่ม ลมเย็นพัดกลิ่นหอมของพืชพรรณ ดินฟ้าอากาศยังดีนัก ไม่เหมือนภาพแห้งแล้งตายซากตรงหน้าในเวลานี้เลย
เดิมที เขาคิดว่าข้ามแดนเข้าสู่ชิงโจวก็จะพอมีข้าวปลาให้ประทัง แม้จะต้องคุ้ยกินเศษที่ผู้อื่นกินไปแล้วก็ตาม แต่อย่างน้อยก็ยังพอมีอะไรให้แทะ พอมีแรงก้าวต่อไป ทว่าภาพที่เห็นกลับตรงกันข้าม — แห้งแล้งไปทั่ว ฟ้าไม่หลั่งฝน แม้แต่รากผักป่ายังไม่เห็นสักต้น ต้นไม้ทุกต้นก็โกร๋นเปล่า เหมือนถูกขูดผิวจนเกลี้ยง มันช่างเป็นภาพที่สิ้นหวังนัก
ออกจากบ้านหนีภัยมาตั้งแต่แรก เดินทางมากว่าสี่ร้อยลี้ ใช้เวลาร่วมเดือน ยังไม่เห็นแม้แต่เงาความรอด เสียงคนในขบวนเริ่มแตกกระสานซ่านลงชื่อ
“เช่นนี้พวกเราจะทำอย่างไรดี?”
“ให้เดินต่อไปอีกหรือ? หิวเหลือเกิน เดินไม่ไหวแล้ว”
“นี่มันเกิดอันใดขึ้นกันแน่!”
คำถามเหล่านั้นไม่มีผู้ใดตอบ ริมศิลาหินเขตแดนด้านหน้า มีหญิงชรานอนแน่นิ่งอยู่ผู้หนึ่ง ดวงตายังกลอกไปมา แสดงว่ายังมีลมหายใจ นางเห็นพวกผู้ลี้ภัยกลุ่มใหญ่มาถึง สีหน้าทุกคนเต็มไปด้วยความตกตะลึงและสิ้นหวัง ราวกับเห็นภาพของตนเมื่อสองวันก่อน นางพยายามกระดิกริมฝีปากออกเสียงอย่างแผ่วเบา
“ดีใจเหลือเกิน...ที่ถึงชิงโจว...แต่...” ในใจนางร่ำไห้ — สามีตายเสียก่อนถึงนี่ บุตรชาย บุตรสะใภ้ หลานสาวต่างก็สิ้นไปหมดแล้ว ไม่มีหนทางรอดอีกต่อไป นางเองก็คงจะตายอยู่ตรงนี้ ร่างเน่าผุอยู่ใต้ผืนดินนี้เอง
“ใครยังเดินไหว...ก็จงไปต่อเถิด...” นางพูดเสียงแผ่วแทบจับคำไม่ได้
สวี่ต้าจวิ้นที่อยู่ใกล้ได้ยินก่อนใคร เขาคลานเข้าไปใกล้ ฟังเสียงนางอย่างตั้งใจ ได้ยินเพียงคำขาดห้วง
“ฮวาหยางฝู่...ก็...ประสบภัยแล้ว...ยังต้อง...ไปต่อ...จึงจะ...มีทางรอด...”
เขาพยายามจะถามต่อ แต่หญิงชรานั้นปิดตาลงช้า ๆ แล้วสิ้นใจในที่สุด
สวี่ต้าจวิ้นค้อมตัวกลับมาบอกผู้เฒ่าสวี่ “นางบอกว่าฮวาหยางฝู่ก็ได้รับภัยแล้ว ต้องเดินต่อไปอีกจึงจะมีทางรอดขอรับ”
ผู้เฒ่าสวี่นิ่งงัน — ฮวาหยางฝู่อยู่ติดกับ อี้หยางฝู่ ที่น้องสาวของเขาอาศัยอยู่...เช่นนั้นหรือว่าน้องสาวของเขาก็อาจกำลังลำบากอยู่ด้วย?
เขาไม่อาจแน่ใจได้เลยว่าจะยังไปพึ่งน้องสาวได้หรือไม่ ผู้คนรอบข้างเริ่มสิ้นหวัง หิวจนไม่มีเรี่ยวแรงจะขยับ หลายคนควักก้อนขนมข้าวที่เลียไว้หลายรอบขึ้นมาเคี้ยวโดยไม่สนใจจะเก็บอีกต่อไป ครอบครัวสกุลสวี่พอแบ่งกันได้คนละครึ่งก้อน
“กินเถิด กินให้หมด แล้วนอนพัก พรุ่งนี้ค่อยว่ากันอีกที”
ฟ้าเริ่มสว่างขึ้นช้า ๆ ทุกคนยังนอนนิ่งอยู่บนพื้น สวี่ชุนซานค่อย ๆ ขยับตัวเข้าใกล้สวี่อินอิน กระซิบเสียงเบาจนมีเพียงนางเท่านั้นที่ได้ยินว่า
“ให้น้ำกลูโคสนั่น ข้าดื่มสักหน่อยสิ...”