สวี่อินอินตรวจสอบกับระบบเรียบร้อยแล้ว นางเขย่งเท้าเอื้อมเด็ดผลจูอวี๋ได้หนึ่งกิ่งใหญ่ที่ติดพวงผลมาด้วย กำลังจะสั่งให้ระบบเก็บเข้าพื้นที่
“มีผลไม้กินด้วยหรือ”
เสียงหนึ่งดังขึ้นจากข้างหลัง ทำเอาสวี่อินอินสะดุ้งจนเกือบทำผลหล่น เมื่อหันกลับไปก็เห็นสวี่อู่ยาวิ่งตรงเข้ามา เริ่มเก็บผลจูอวี๋ใส่มืออย่างสนุกสนาน นางถามอย่างงุนงง “อู่ยา เจ้าตามข้ามาตั้งแต่เมื่อไรกัน?”
สวี่อินอินเองก็ไม่ทันรู้ตัวจริง ๆ เกือบถูกเห็นบทที่ของหายไปต่อหน้าต่อตา — นั่นคงอธิบายลำบากนัก มือที่ถือกิ่งอยู่ก็เลยไม่กล้าให้ระบบเก็บอีกต่อไป
เห็นสวี่อู่ยาเด็ดผลได้เต็มกำมือแล้วยัดใส่ปาก สวี่อินอินคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วว่า “ต้นนี้ยังมีผลอีกมาก เจ้ากลับไปบอกท่านปู่ว่าให้เรียกคนมาช่วยเก็บหน่อยเถิด”
ผลจูอวี๋นั้นใช้เป็นยาได้ กินได้ไม่เป็นพิษ ถึงแม้จะไม่มีน้ำมากนัก รสก็ออกเปรี้ยวฝาด แต่ถึงอย่างไรยามเช่นนี้อย่างน้อยก็ยังพอประทังความหิวได้
อู่ยาเคี้ยวเต็มปาก พอได้ยินก็พยักหน้า แล้วหมุนตัววิ่งกลับไปทันที
พอเธอจากไป สวี่อินอินจึงรีบให้ระบบเก็บกิ่งจูอวี๋ในมือลง จากนั้นเด็ดอีกกิ่งถือไว้ในมือ
【กำลังเก็บข้อมูล…】
【ติ๊ง! เก็บสำเร็จ!】
สวี่อินอินเปิดแผงควบคุมขึ้นดู เห็นตัวเลขที่มุมล่างซ้ายกลับมาเป็น “2” อีกครั้ง
ไม่ง่ายเลยจริง ๆ ไม่นานนัก สวี่ชุนซานกับสวี่ต้าจวิ้นก็วิ่งนำมา ส่วนด้านหลังก็ตามมาด้วยอีกหลายคน
“ผลไม้อะไรกันน่ะ?”
ลุงรองจางพูดขึ้นว่า “นี่มันเปลือกพุทรานี่นา?”
เจิ้งเถี่ยฉุยเอ่ยว่า “ช่างเถอะ ของอะไรก็ได้ ขอแค่กินได้ก็พอ!” ว่าแล้วก็ถลกแขนเสื้อปีนขึ้นต้นทันที ทันใดนั้น คนปีนต้นไม้ก็ปีน คนกระโดดก็มี ทั้งหมดรุมเด็ดจนต้นจูอวี๋แทบจะไม่เหลือสภาพ ราวพายุพัดผ่าน — ไม่เหลือแม้ใบเดียว ผลทั้งหมดรวมได้เพียงหนึ่งกระสอบเท่านั้น พอหาบกลับถึงที่พัก หม้อที่ต้มขนมปังกับน้ำอยู่ก็เดือดพอดี ใครมีถ้วยก็ใช้ถ้วย ใครไม่มีถ้วยก็ใช้กระบอกไม้ไผ่ ทุกคนตักกินกันอย่างร้อน ๆ
พออิ่มแล้วก็ยังก่อกองไฟเพิ่มอีกหลายกอง นั่งผิงไฟกันไว้ หน้าที่ผลัดยามก็คอยเฝ้า ส่วนคนอื่นก็พากันเอนตัวนอนพัก คืนนี้จึงหยุดพักอยู่ที่นี่
________________________________________
เช้าวันรุ่งขึ้นก่อนฟ้าสาง อากาศหนาวจัดจนทุกคนต้องตื่น ลุกขึ้นมานั่งผิงไฟเพิ่ม ตรงเชิงเขาฝั่งตรงข้ามลำธาร มองเห็นบ้านคนอยู่ลิบ ๆ เห็นควันไฟบาง ๆ ลอยขึ้น ผู้เฒ่าสวี่คิดว่าคงเป็นหมู่บ้านแห่งหนึ่ง เขาจึงตั้งใจจะให้สวี่ชุนเหอกับพวกผู้หญิงไปลองขออาหารดูสักหน่อย แต่ยังไม่ทันได้ไป ก็ได้ยินเสียงเอะอะดังขึ้นจากอีกฟาก
“ตีมันให้ตาย! ไอ้ขโมยนี่!”
“เร็วเข้า! อย่าให้มันหนี!”
ทุกคนสะดุ้งโหยง ลุกขึ้นมาดูว่าเกิดอะไรขึ้น
เห็นชายฉกรรจ์หลายคนถือจอบกับพลั่ว ไล่ฟาดชายผอมสองคนที่แต่งกายมอมแมม ดูก็รู้ว่าเป็นผู้ลี้ภัยเช่นเดียวกัน สุดท้ายทั้งคู่หนีไม่พ้น ถูกตามทันก่อนถึงเชิงเขา ชายร่างใหญ่คนหนึ่งเหยียบอกอีกฝ่ายจนของกินที่คาบไว้กระเด็นออกมา จากนั้นพวกชาวบ้านก็ระดมจอบกับพลั่วลงไปไม่ยั้ง เหมือนจะไม่หยุดจนกว่าจะตาย
ชายผู้เป็นหัวหน้าตะโกนเสียงดัง “กล้ามาขโมยของที่หมู่บ้านเกาเจียกันรึ! พวกขอทานหนีภัยนี่มาก่อเรื่องไม่หยุด คนในหมู่บ้านเกาเจียเรามีมาก ไม่กลัวพวกเอ็งหรอก! ฟาดมันให้ตาย!”
ระหว่างนั้น เขาก็เหลือบเห็นกลุ่มสวี่ที่อยู่อีกฝั่งลำธาร จึงตวัดสายตาเฉียบคมมองมาอย่างเย้ยหยัน ก่อนจะสั่งให้คนของตนซ้ำแรงยิ่งกว่าเดิม จนเมื่อสองร่างแน่นิ่งไปบนพื้น พวกชาวบ้านจึงหยุด และแบกจอบกลับหมู่บ้านไปอย่างไม่สะทกสะท้าน หัวหน้าพ่นน้ำลายใส่พื้นก่อนหันหลังกลับ
สวี่อินอินกับคนอื่น ๆ มองอยู่นาน แต่ก็ไม่เห็นร่างนั้นกระดุกกระดิกอีก แม่เฒ่าสวี่กลืนน้ำลายเอื๊อกแล้วจับแขนผู้เฒ่าสวี่แน่น “พ่อมันเอ๋ย พวกเราช่างอย่าไปหมู่บ้านนั่นเลย คนที่นั่นดุร้ายเหลือเกิน”
ผู้เฒ่าสวี่ได้แต่ถอนหายใจ หมู่บ้านนั้นคนโหดถึงเพียงนี้ ย่อมไม่กล้าให้ใครไปอีก เกรงว่าขอของกินยังไม่ทันได้ จะถูกไล่ตีตายเสียก่อน