เห็นสองร่างแน่นิ่งไป ผู้เฒ่าสวี่จึงใช้ให้สวี่ชุนเหอข้ามไปดู สวี่ชุนเหอก้าวยาวกระโดดข้ามลำธาร เดินตรงเข้าไปถึงตัวคนทั้งสอง ยกมือขึ้นอังที่จมูก แล้วก็สะดุ้งถอยกลับ “ไม่มีลมหายใจแล้ว” นี่ถูกฟาดจนตายต่อหน้าต่อตาเลยหรือ?
ผู้เฒ่าสวี่สะท้านในใจ เมื่อนึกถึงสายตาที่ชายหัวหน้าเมื่อครู่หันมามองก็ไม่กล้าชักช้า รีบสั่งให้ทุกคนเก็บของ เตรียมออกเดินทางทันที พวกเขาจึงละทิ้งลำธารนั้น อ้อมทางไกลไปอีกสาย แล้วกลับขึ้นถนนใหญ่เช่นเดิม เดินมุ่งต่อไปเบื้องหน้า เดินไปได้ครึ่งวันจึงหยุดพักหายใจ เมื่อเห็นรอบด้านไร้ผู้ใดนอกจากพวกตน ผู้เฒ่าสวี่ก็สั่งให้ทุกคนรีบดื่มน้ำเสียบ้าง แต่ละครอบครัวหยิบกระบอกไม้ไผ่ของตนออกมา แบ่งกันดื่ม
“อ้าว? น้ำนี้ดื่มแล้วหวาน ๆ แปลกดีนะ” พ่อเฒ่าโจวอุทาน คนอื่นที่ได้ลิ้มก็ทยอยกันแสดงความพิศวง
“ลูกสะใภ้ต้าซาน ตอนต้มเจ้าใส่น้ำตาลหรือไม่?” แม่เฒ่าสือถามขึ้น
เจิ้งซื่อรีบส่ายหัว “มิได้เลยเจ้าค่ะ บ้านเราไหนจะมีน้ำตาล จะเอาที่ไหนมาใส่เล่า”
“เช่นนี้ก็ช่างประหลาดนัก น้ำนี้มีรสหวานจริง ๆ หรือว่าปากข้าผิดเพี้ยนไป?” แม่เฒ่าเจิ้งสงสัย
“ไม่หรอก ข้าก็ว่าหวาน จะให้พวกเราทั้งหมดปากเพี้ยนเหมือนกันคงไม่ใช่กระมัง?”
“คงเป็นเพราะน้ำในลำธารนั้นมีรสหวานเองกระมัง?”
“……” สวี่อินอินดื่มไปคำหนึ่งแล้วก็ก้มหน้าลง แสร้งทำเป็นพักผ่อน ทำทีไม่ได้ยินเสียงกระซิบซุบซิบของทุกคน แต่ก็รู้สึกได้อีกครั้งว่าสวี่อู่ยากำลังแอบมองนางอยู่ เวลานี้นางกลับไวต่อความรู้สึกนัก เผลอเงยหน้ามองไป สบเข้าพอดีกับสายตาที่สวี่อู่ยาลอบมองมา นางสะดุ้งรีบหดคอ นานไม่กล้าเงยขึ้นมาอีก
สวี่อินอินจ้องมองศีรษะน้องอยู่เนิ่นนาน เห็นชัดว่ามีเหาไต่ขึ้นไปไม่ต่ำกว่ายี่สิบตัว แต่ก็หาใช่เรื่องสำคัญอะไร เหามีนั้นเป็นเรื่องปกติของทุกคน
“อู่ยา เจ้าไปเป็นเพื่อนข้าเข้าป่าหน่อยดีหรือไม่?” สวี่อู่ยารีบเงยหน้ามองนางแวบหนึ่งก่อนส่ายหัว
โจวซื่อจึงตบไหล่บุตรสาว “พี่สี่เรียกแล้ว ก็ไปกับพี่เขาเสีย จะมัวชักช้าอยู่ทำไม?”
สวี่อินอินยิ้มกว้างแล้วเอื้อมมือไปดึงน้องน้อย สองคนจึงพากันเข้าไปในดงไม้ สวี่ชุนซานเดินตามห่าง ๆ แม้รอบด้านไม่มีผู้ใด แต่หากตามไปก็ยังวางใจได้มากกว่า สวี่อินอินหาได้ต้องการไปเพื่อธุระแท้ไม่ อ้อมผ่านต้นไม้ใหญ่บังสายตาแล้วก็หยุด ยืนยิ้มมองสวี่อู่ยา
สวี่อู่ยาถูกมองจนต้องเบียดชิดต้นไม้ ถอยร่นไป “พี่สี่”
“อู่ยา เจ้ากลัวสิ่งใดหรือ? ข้าไม่กินคนหรอก” สวี่อินอินเอ่ยเสียงอ่อนโยน
สวี่อู่ยาส่ายหัว “ไม่…ไม่กลัว”
“ดีแล้ว พี่สี่รู้ว่าเจ้าไม่กลัว พี่เพียงอยากรู้เท่านั้น อู่ยา เจ้าพอจะบอกได้หรือไม่ เหตุใดเจ้าจึงชอบแอบมองพี่อยู่เสมอ? เจ้าคงมีเรื่องอยากบอกใช่หรือไม่?”
นางเอ่ยเกลี่ยกล่อม “ตอนนี้ไม่มีผู้อื่น มีเพียงเราสองคน เจ้าจะพูดอะไรก็พูดเถิด บอกพี่มา พี่จะฟัง”
สวี่อู่ยาแอบเงยตาขึ้นมอง “ไม่มี…ไม่มีเรื่องจะบอก”
“จริงหรือ?” สวี่อินอินยิ้มพลางว่า “อู่ยา รู้หรือไม่ หากโกหก จมูกจะยืดยาวออกนะ” สวี่อู่ยาเผลอยกมือแตะจมูกตนเอง รู้ว่ายังปกติจึงโล่งใจ แต่แล้วก็รีบเงยหน้ามองพี่อีกครั้ง เห็นสวี่อินอินยิ้มละไม แววตาอ่อนโยน จึงเม้มปากแน่น ครู่หนึ่งจึงเอ่ยเสียงเบา “ข้า…ข้าได้กลิ่น…กลิ่นเนื้อ เมื่อวานนี้”
สวี่อินอินสะดุ้งในใจ แล้วก็เข้าใจขึ้นมาในบัดดล นางว่าแล้วว่าทำไมเมื่อวานอู่ยาถึงเอาแต่แอบมองอยู่แทบตลอดเวลา ที่แท้ก็เพราะได้กลิ่นเนื้อเข้าอย่างนั้นเองหรือ! คุณพระ นี่มันจมูกสุนัขหรือไร? เพียงแต่ไม่ทันเอ่ยปากก็ยังจับกลิ่นได้?
สวี่อินอินอ้าปากค้าง ไม่รู้จะตอบอย่างไรดี โชคยังดีที่สวี่อู่ยาไม่ได้ตั้งใจจะเอาคำตอบใดจากนาง เห็นพี่สี่ไม่พูดอะไรก็ไม่เซ้าซี้ต่อ แต่กลับเบนเรื่องเสียเอง “พี่สี่ ท่านจะทำธุระหรือไม่?”
สวี่อินอินส่ายหน้า “งั้นข้าขอไปเสียหน่อย พี่สี่ท่านช่วยยืนเฝ้าให้ด้วยนะ” ว่าแล้วนางก็เดินอ้อมต้นไม้ไป
สวี่อินอินยกยิ้มเบา ๆ เด็กคนนี้แม้ดูเงียบขรึม แต่จริง ๆ แล้วเป็นเด็กดีนัก ปากก็ปิดสนิท น่ารักเอาการ หากเปลี่ยนเป็นเด็กหญิงที่มีนิสัยขี้โวยวาย คงจะร้องตะโกนเมื่อวานนี้จนแตกตื่นกันไปหมดแล้ว แต่สวี่อู่ยากลับอดทนได้ เพียงแอบลอบมอง ไม่ได้พูดอะไรออกมา นึกดังนั้นจึงเข้าใจได้ว่าเมื่อครู่ที่นางเอาแต่จ้องมอง คงกำลังสงสัยอยู่ว่าน้ำที่มีรสหวานนั้นเกี่ยวข้องกับตนเองหรือไม่กระมัง
เด็กหญิงคนนี้แม้จะนิ่งเงียบ แต่นางเกือบพลาดที่จะไม่ทันใส่ใจ ครู่เดียวสวี่อู่ยาก็กลับออกมา พอเห็นสวี่อินอินยังยืนจ้องมองอยู่ ก็หดคอถามเบา ๆ “พี่สี่?”
สวี่อินอินคืนสติ ยิ้มพลางดึงน้องเข้ามาใกล้ “ไปเถิด กลับกันเถอะ”
สวี่อู่ยาเดินตาม พลางเหลือบตาขึ้นมองพี่สาวแวบหนึ่ง ใกล้จะถึงที่พักแล้ว สวี่อินอินกลับได้ยินเสียงเบา ๆ ข้างกาย “พี่สี่ ข้าจะไม่บอกใคร” สวี่อินอินนิ่งอึ้ง ก่อนจะยิ้มออกมาแล้วบีบมือของนางเบา ๆ
สวี่อินอินหาโอกาสเล่าเรื่องนี้ให้จางซิ่วหลานฟัง จางซิ่วหลานก็อึ้งไปเช่นกัน ก่อนกระซิบตอบ “เช่นนั้นคราวหน้าถ้าเราจะแอบกิน ก็ให้พาอู่ยาด้วยดีหรือไม่?”
สวี่อินอินส่ายหน้า จะพาอู่ยามาร่วมด้วยก็ย่อมมิได้ ไม่เพียงเพราะของกินนั้นมีน้อยอยู่แล้ว แต่ยิ่งเพราะหากให้นางลิ้มรสด้วยจริง ๆ นั่นเท่ากับว่ายอมรับเสียเอง ครานี้ยังพอแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ไปได้ หากถึงตอนนั้นก็คงมิอาจอธิบายออกมา แต่หากไม่พาอู่ยาเข้ามาเกี่ยวข้อง เกรงว่านับแต่นี้นางจะยิ่งจับตามองและระวังตนอยู่ตลอดเวลา เช่นนั้นก็มิใช่เรื่องง่ายเหมือนกัน