กว่าหนึ่งชั่วยาม สวี่ชุนเหอกับพรรคพวกก็พาสวี่ต้าจวิ้นกลับมาได้สำเร็จ ทุกคนต่างพูดพร้อมกัน นำข่าวที่ได้ยินมาเล่าให้ฟัง
“เป็นงานที่ศาลอำเภอจัดขึ้น มีทั้งซ่อมกำแพงเมือง ซ่อมสะพานซ่อมถนน สรุปแล้วทำงานวันหนึ่ง ถึงเวลาเลิกงานตอนเย็นก็จะแจกเสบียงให้ หนึ่งคนได้ข้าวฟ่างสองเซิ่ง” (1 เซิ่ง = 1ลิตร)
“ทุกวันก็จะออกมารับคนใหม่ ตอนเช้าเข้าไป ตอนเย็นเลิกงาน งานที่ได้ก็แล้วแต่เขาจะสั่ง แต่ละวันก็ไม่เหมือนกัน”
“งานไม่หนักเกินไป พวกเราหนุ่มแน่นแข็งแรงทำได้สบาย!”
……
สวี่ต้าจวิ้นหูดี จึงได้ยินมากกว่าคนอื่น “ได้ยินว่าคงทำได้อีกไม่นาน งานในเมืองที่ต้องทำก็จะเสร็จหมดแล้ว”
ได้ยินดังนั้น ทุกคนก็รู้ว่า วันพรุ่งนี้ต้องรีบไปให้ได้ ทำได้หนึ่งวันก็คุ้มหนึ่งวัน
ผู้เฒ่าเจิ้งถอนใจ “ทำงานทั้งวันได้แค่ข้าวฟ่างสองเซิ่ง ค่าแรงช่างต่ำเกินไปแล้ว” หากเป็นปีปกติ พวกเขาไปหางานรับจ้างในเมือง แค่หนึ่งวันก็หาเงินได้พอซื้อข้าวฟ่างถึงห้าเซิ่ง
“ทำงานแลกได้เสบียงก็ดีแล้วละ กลัวก็แต่ทำงานไปเท่าไรก็ไม่ได้เสบียง แบบนั้นมีแต่รอตายเท่านั้นเอง” ผู้เฒ่าโจวกล่าว ผู้เฒ่าสวี่เก็บความเห็นทั้งหลาย แล้วสรุปว่า วันพรุ่งนี้เช้าผู้ชายแต่ละบ้านให้ไปเข้าแถว หากถูกคัดเลือกก็ได้เข้าไปทำงานหนึ่งวัน กลับออกมามีข้าวฟ่างสองเซิ่ง อย่างน้อยบ้านที่มีทั้งเด็กและคนแก่ก็ยังพอมีให้กิน
กลิ่นหอมของข้าวฟ่างที่ต้มลอยมาตามลม ไม่นานนัก ฝั่งตรงข้ามก็มีเสียงด่าทอร้องไห้ดังมาอีก แต่ก็ไม่เกี่ยวกับครอบครัวที่ซ่อนตัวอยู่ในป่า พวกเขาไม่สนใจใด ๆ อีก จ่าวผี (เปลือกพุทรา)ที่เก็บได้ก็แบ่งกันเคี้ยวพอประทังหิว ถึงจะไม่อิ่มแต่ท้องก็มีของอยู่บ้าง แล้วแต่ละคนก็ดื่มน้ำหวานชื่นใจ ก่อนจะพากันมุดเข้าเพิงฟางนอนพัก เพิงฟางมืดสนิท คนด้านนอกมองไม่เห็นสิ่งใด สวี่อินอินฉวยโอกาสหยิบเอาบิสกิตอัดแท่งออกมาแบ่งให้สวี่ชุนซาน
“ท่านพ่อรีบกินเสีย เติมแรงเอาไว้ พรุ่งนี้หากถูกเลือกไปทำงานทั้งวัน จะได้ไม่หิวจนทรมาน”
นางกังวลว่าบิดาอาจทนไม่ไหว จึงยอมกัดฟันแบ่งให้ แม้พวกตนจะอดก็ช่าง บิสกิตอัดแท่งทนทานต่อความหิว เพียงหนึ่งชิ้นก็ประทังได้ถึงสองวัน สวี่ชุนซานรู้ดี จึงไม่ยอมกินคนเดียว แต่แบ่งออกเป็นสี่ส่วน ให้ทุกคนคนละนิด แม้บิสกิตไม่มีกลิ่นหอมแรงเหมือนเนื้อกระป๋อง แต่สวี่อินอินก็ยังกลัวว่าคนในเพิงข้าง ๆ โดยเฉพาะสวี่อู่ยาจะได้ยิน พวกเขาจึงแอบกินกันอย่างเงียบเชียบ เคี้ยวสองสามคำแล้วรีบดื่มน้ำกลืนลงไป
เสร็จแล้วทั้งสี่ก็รีบล้มตัวลงหลับตา ราวกับทำเรื่องลับลมคมใน
รุ่งเช้า หน้าประตูเมืองคึกคักไปด้วยผู้ลี้ภัยนับไม่ถ้วน เบียดเสียดจนมองแทบไม่เห็นว่าใครเป็นใคร
ผู้เฒ่าสือและลุงใหญ่จางออกนำ พาบรรดาผู้ชายทั้งหลายจากแต่ละบ้านออกมาจากป่าตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง จนมาถึงได้ยืนอยู่ด้านหน้า แม้จะยังต้องเบียดเสียด แต่ตำแหน่งก็นับว่าไม่เลว อากาศหนาว แต่เมื่อเบียดกันเช่นนี้กลับรู้สึกอบอุ่นขึ้น ไม่นานนัก ประตูเมืองก็เปิดออกอย่างช้า ๆ บรรดาเจ้าหน้าที่สวมเสื้อผ้าธรรมดาก้าวออกมาเลือกคน เลือกเพียงผู้ที่ยังมีแรงจะทำงาน ผู้ที่หิวโซจนยืนแทบไม่ไหวก็ถูกปฏิเสธ สวี่ชุนซานกับพรรคพวก แม้ตาลึกโบ๋ หน้าซีดเซียว แต่ยังดูมีแรงยืนมั่นคงอยู่ จึงถูกเลือกทั้งหมด สวี่ซานหลางกับจางซานหลางเห็นดังนั้นก็รีบวิ่งกลับไปแจ้งข่าว
“ได้เลือกแล้ว ท่านพ่อพวกเราถูกเลือกทั้งหมด!”
ผู้เฒ่าสวี่กับคนอื่นได้ฟังก็พลอยยินดี “ดีแล้ว!”
เมื่อชายฉกรรจ์ไม่อยู่ เหลือเพียงคนแก่ เด็ก และสตรี ผู้เฒ่าสวี่ก็สั่งให้ทุกคนอยู่แต่ในเพิงฟาง อย่าออกไปไหน
ครั้นถึงยามบ่าย ฟ้าเริ่มสว่าง ผู้เฒ่าสวี่จึงให้ผู้เฒ่าโจวและผู้เฒ่าเติ้งคอยเฝ้าที่นี่ ส่วนตนออกไปกับผู้เฒ่าเจิ้ง พาสวี่ต้าจวิ้น จางซานหลาง และสวี่ซานหลาง ไปตักน้ำจากลำห้วยด้านหลัง พร้อมทั้งเก็บฟืนกลับมาด้วย
น้ำในลำห้วยมีอยู่น้อย ผู้ลี้ภัยมากมายแบ่งกันตักคนละนิด จะเอามากก็หาไม่ได้ จึงไม่มีเวลามานั่งกรองให้สะอาด เพียงตักมาแล้วต้มน้ำเดือดทิ้งไว้สักครู่ก็ต้องดื่ม เมื่อใกล้พลบค่ำ เหล่าชายหนุ่มที่เข้าไปทำงานก็ใกล้จะกลับมา ผู้เฒ่าสวี่จึงสั่งให้นำข้าวคั่วที่ซ่อนไว้ติดตัวมาตลอดออกมาต้ม
“นี่คือเสบียงก้นถุงที่เหลืออยู่ เก็บติดตัวมาได้เดือนกว่าแล้ว ไม่เคยกล้าแตะสักที” ผู้เฒ่าสวี่ถอนใจบอกผู้เฒ่าโจวและพวก ทุกคนก็เพิ่งรู้ว่าตระกูลสวี่ที่เคยช่วยนายที่ดินหวังจึงได้เสบียงติดมือมาบ้าง แต่พวกเขาก็คิดว่าหมดไปนานแล้ว ไม่นึกว่าจะยังเหลือข้าวคั่วซ่อนไว้
ผู้เฒ่าโจวกล่าว “ค่อยเก็บไว้ดีกว่า อีกหน่อยอาจยิ่งไม่มีอะไรเหลือ”
แต่ผู้เฒ่าสวี่ส่ายหัว “วันนี้พวกเด็ก ๆ เข้าไปทำงานทั้งวัน ไม่รู้จะไหวหรือไม่ ต้องให้พวกเขาได้กินสักหน่อย กลับมาจะได้มีแรง” ในเมื่อวันนี้ทำงานมีหวังได้เสบียงกลับมา ข้าวคั่วที่เก็บไว้มานานจนชื้นก็เอาออกมาต้มเสียจะดีกว่า ถึงอย่างไรก็มีไม่มากนัก ต้มออกมาก็ได้เพียงน้ำข้าวบาง ๆ เท่านั้น ยามเทข้าวคั่วลงหม้อ กลิ่นหอมลอยคลุ้ง ผู้เฒ่าสวี่ถึงกับตาแดง เมื่อข้าวต้มเริ่มเดือด ก็ได้ยินเสียงอึกทึกหน้าประตูเมือง ผู้เฒ่าสวี่รีบส่งเด็ก ๆ ไปดู ไม่นาน สวี่ชุนซานกับพวกก็กลับออกมาแล้ว ร่างกายอ่อนล้า เดินโซซัดโซเซประคองกันมา
เหล่าหญิงสาวรีบวิ่งเข้ามารับประคองบุรุษของตนให้มานั่งพักที่กองไฟ