สวี่จิ้นกั๋ว จางซิ่วหลาน สวี่อินอิน : …อยากด่า แต่จะทำอย่างไรดี? ทั้งสามคนอ้าปาก แต่กลับไม่อาจเอื้อนเอ่ยถ้อยคำออกมาได้อยู่ครู่หนึ่ง
“นี่พูดถึงพวกเราจริง ๆ หรือ?” สวี่อินอินเอาแต่คิดค่อนขอดอยู่ในใจ มองไปยังสวี่ต้าจวิ้นด้วยความสงสัยพลางเอ่ยว่า
“ถ้าเราเป็นอย่างนี้ แล้วนายล่ะ?” เรื่องราวการทะลุมิตินี้ ไม่ใช่ว่าจะชื่อว่า ทั้งครอบครัวล้วนกลายเป็นตัวปัญหา หรอกหรือ? สวี่ต้าจวิ้นยังมิทันเอ่ย ก็หัวเราะเสียก่อน หัวเราะเสียเหมือนคนทึ่มนัก สวี่จิ้นกั๋วที่ขยันทำงานมาทั้งชีวิต แต่เมื่อรู้ว่าตัวเองในที่แห่งนี้กลับเป็นพวกเกียจคร้านเจ้าเล่ห์ก็ยังคิดไม่ตก ทว่าพอลูกชายหัวเราะออกมาเช่นนั้น เขาก็หุนหันก้าวพรวดไปตบหลังลูกชายฉาดใหญ่
“หัวเราะ หัวเราะ หัวเราะ! พี่สาวแกถามอยู่ จะตอบให้ดีไม่ได้หรือ!”
สวี่ต้าจวิ้นร้องอุทาน “โอ๊ย” ออกมาคำหนึ่ง แล้วทำหน้ามุ่ยด้วยความน้อยใจ
“พ่อ ทำไมพ่อจึงต้องตีผมตลอด? ตั้งแต่เล็กจนโต ผมไม่เคยเห็นพ่อตีสวี่อินอินเลยสักครั้ง!”
สวี่จิ้นกั๋วแสดงท่าทีเหมือนมีเหตุผลเต็มเปี่ยม “ก็เพราะแกมันลูกชายสกปรกอย่างไรเล่า! ถ้าแกกลายเป็นลูกสาวที่น่ารัก ถ้าแกมีความรู้ความสามารถยิ่งกว่าพี่สาว แกก็ไม่ถูกฉันตี แต่แกล่ะ? อะไร ๆ ก็ทำไม่ได้ เรื่องเดียวที่เก่งคือเล่นเกมยิงไก่ สอบเขามหาวิทยาลัยดีก็ไม่สำเร็จ เอาแต่หมกตัวเล่นเกมอยู่บ้านไม่หางานการ จะให้ช่วยร้านของบ้านก็ทำได้บ้างเสียบ้าง วันดีคืนดีก็อู้ไม่ยอมช่วย เช้าก็ไม่ตื่น กลับบ้านกลางวัน แกหน้าด้านมาถามว่าทำไมฉันตีแกอีกหรือ!”
“ลูกสาวที่เคยเป็นที่ภาคภูมิใจ ตอนนี้ก็เป็นลูกสาวสกปรกไปแล้วเหมือนกัน” สวี่ต้าจวิ้นพึมพำเสียงหนึ่ง แต่ก็ยอมรับว่าตนสู้พี่สาวมิได้ ผลสอบไม่ถึงเส้นมหาวิทยาลัยอันดับสอง แม้เรียนซ้ำปีหนึ่งยังสอบได้แย่กว่าเดิม สุดท้ายเข้าเพียงมหาวิทยาลัยชั้นสามธรรมดา จบการศึกษามาหนึ่งปีแล้วก็ยังหางานที่เหมาะสมมิได้
ผิดกับสวี่อินอิน ที่เรียนจบจากมหาวิทยาลัยชั้นนำ การสอบเข้าเป็นเจ้าหน้าที่รัฐก็สำเร็จ งานมั่นคง เงินเดือนมั่นคง ทำงานห้าวันหยุดสองวัน แถมยังมีวันหยุดยาวช่วงฤดูหนาวฤดูร้อนพร้อมเงินเดือนอีกด้วย ด้วยเหตุนี้ เขาจึงมิกล้าเถียงมากไปนัก เกรงว่าผู้เป็นพ่อจะต่อว่าไม่หยุด
แต่พอคิดถึงสภาพที่พวกเขาต้องเผชิญในตอนนี้ เขาก็ยิ้มออกมาอีกครั้ง เสมือนแมลงปุ๋งที่ต่อให้ตีเท่าไรก็ไม่ยอมตาย
“เฮ้ ท่านพ่อ ขอบอกเลยนะว่ามิอาจพูดถึงข้าเช่นนั้นในที่นี่อีกแล้ว! รู้หรือไม่? ข้า สวี่ลิ่วหลาง เคยอ่านหนังสืออยู่ที่โรงเรียนในหมู่บ้านตั้งหลายปี แถมยังไปเรียนต่อที่ตำบลถึงสองปี! แต่พวกท่าน ทั้งสวี่อินอินด้วย ล้วนเป็นพวกไม่รู้หนังสือทั้งนั้น!” สามคนที่ถูกว่ากล่าวว่าเป็นคนไม่รู้หนังสือ : ?!
จางซิ่วหลานอ้าปากค้าง “พูดถึงแม่กับพ่อแกก็ยังพอรับได้หรอก เดิมทีก็เป็นพวกแทบไม่รู้หนังสืออยู่แล้ว พ่อแกก็ยังดีกว่าแม่เล็กน้อย อย่างน้อยเคยเรียนมัธยมต้นอยู่หนึ่งปี แต่แกมีหน้ามากล่าวหาพี่สาวของแกว่าเป็นคนไม่รู้หนังสือได้ยังไง?”
จางซิ่วหลานแทบจะทนไม่ได้ สิ่งที่เธอภาคภูมิใจที่สุดก็คือได้มีลูกสาวที่ดีเช่นนี้ ลูกสาวคนนี้แม้นิสัยชอบสวยแต่เล็ก แต่ก็ว่าง่ายน่ารัก เรียนหนังสือก็เก่ง ไม่ต้องให้พ่อแม่เป็นห่วง ไม่เคยรักก่อนวัย อีกทั้งยังรู้จักข่มใจ (เว้นแต่บางครั้งที่วันหยุดจะอ่านนิยายจนดึกก็ไม่ถือว่าเป็นเรื่องใหญ่) เพียงชั่วพริบตาก็สอบติดมหาวิทยาลัยดี ๆ จบออกมาก็ไม่รบกวนครอบครัว หาอาชีพมั่นคงได้ด้วยตนเอง ดีเสียจนหากอยากจะว่ากล่าวก็แทบหาข้อบกพร่องไม่เจอ อย่าว่าแต่พ่อของเธอที่ปากชอบบ่นลูกสาวเลย แท้จริงก็แอบภูมิใจอยู่เต็มหัวใจ แล้วนี่ ลูกสาวของเธอกลับถูกกล่าวหาว่าเป็นคนไม่รู้หนังสือ?
สวี่ต้าจวิ้นยิ้มเจ้าเล่ห์ แสดงท่าทีเหมือนต้องการถูกตี “ก็ไม่ใช่หรืออย่างไร? ตัวหนังสือที่นี่ล้วนเป็นตัวเต็ม เจ้ารู้จักสักกี่ตัว? แถมยังเป็นภาษาโบราณที่ใช้ถ้อยคำสูงส่ง สวี่อินอิน เจ้าผู้เรียนเอกภาษาอังกฤษนักหนา จะเก่งได้สักเพียงใดกัน!”
สวี่อินอิน : โกรธจนแทบระเบิด
สวี่จิ้นกั๋วยกมือขึ้น อดทนอยู่นาน สุดท้ายก็ยังมิได้ตบลงไป เขาขยับปากจะพูดแต่ก็กลืนคำลง เดินวนไปวนมาอยู่ในห้องเนิ่นนาน สุดท้ายก็ทิ้งตัวนั่งลงบนเตียง ถอนหายใจพลางเอ่ยว่า “ที่บ้านเมืองยุ่งเหยิงเช่นนี้ มีอะไรดีนักหนาเล่า? พวกเราจะกลับไปได้หรือไม่?”
จางซิ่วหลานพลอยมีสีหน้าหม่นหมองขึ้นมาทันที “ฉันเองก็อยากกลับไปเหมือนกัน! บ้านหลังใหม่ของเราก็เพิ่งเข้าไปอยู่ได้แค่สองปี ไหนจะร้านที่เราสองผัวเมียขายแรงมาทั้งชีวิต กว่าจะขยายจนได้ร้านใหญ่ขนาดนี้ ฉันยังเสียดายอยู่เลย! แล้วยังเงินฝากในธนาคารอีกเล่า! พวกเราไม่อยู่แล้ว ถ้าแม่ฉันเอาสมุดบัญชีไป จะสามารถถอนออกมาได้หรือไม่? หากธนาคารไม่ให้ถอน หรือถอนออกไม่หมด อย่างนั้นไม่ขาดทุนย่อยยับไปแล้วหรือ?”
สวี่จิ้นกั๋วที่เมื่อครู่ยังเอาแต่ถอนหายใจ พอเห็นภรรยาน้ำตาคลอเบ้า ก็ตัดความกังวลออกไปทันที รีบปลอบประโลม “ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร อย่าได้เครียดจนเสียสุขภาพ บ้านหายไปก็ซื้อใหม่ได้ ร้านหายไปก็เปิดใหม่ได้ เงินหายไปก็หาใหม่ได้ แต่ไหนแต่ไรมา พ่อก็เริ่มต้นจากศูนย์แล้วสร้างทุกอย่างขึ้นมาได้ พอมาอยู่ที่นี่ แม่ก็เชื่อเถิดว่าพ่อทำได้อีกครั้งแน่นอน! สิ่งสำคัญที่สุดก็คือ พวกเราสี่คนในครอบครัวยังอยู่ครบ ไม่ขาดสักคน เพียงเท่านี้ก็ดีแล้ว หากขาดใครไปสักคน เกรงว่าคงไม่มีทางใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ต่อไปได้จริงหรือไม่?”
จางซิ่วหลานได้รับการปลอบโยนจากสามี จับมือเขาไว้ แม้น้ำตายังคลออยู่ แต่ก็เผยรอยยิ้มออกมา “พ่อพูดถูกแล้ว ขอเพียงครอบครัวเรายังอยู่กันพร้อมหน้า ไม่ว่าชีวิตที่นี่จะยากลำบากเพียงใด แม่ก็เชื่อว่าพวกเราจะต้องอยู่รอดได้แน่!”
สวี่อินอินกับสวี่ต้าจวิ้นสบตากันแน่วแน่ ทั้งคู่เม้มปากแน่น มิได้เอื้อนเอ่ยสิ่งใด นี่คือยุคโบราณที่ชีวิตคนดุจหญ้าแห้งใบไม้ มิหนำซ้ำยังบังเอิญมาเจอกับปีแล้งเสียอีก สวี่อินอินรู้สึกว่าเรื่องนี้จะไม่ราบรื่นเช่นที่พ่อแม่มองโลกในแง่ดี หากแต่ก็เพียงได้แต่ภาวนา ขอให้เป็นดังในนิยาย ที่ตัวเอกมีแสงแห่งโชคคุ้มครอง ตัวเอกนั้นมิอาจตายง่าย ๆ ไม่ว่าตกอยู่ที่ใดก็สามารถมีชีวิตรุ่งเรืองได้เสมอ จนกว่าจะถึงบทสรุปสุดท้ายก็ยากที่จะตายลงโดยง่าย
สวี่ต้าจวิ้นก็ไม่ได้ยโสโอหังเหมือนก่อนหน้า เอ่ยด้วยท่าทีจริงจังขึ้นมา “งั้นข้าจะบอกพวกท่านก่อน ว่าที่นี่พวกท่านมีตัวตนเป็นเช่นไร จะได้ไม่เผลอพูดผิดจนความแตก” นี่เป็นเรื่องสำคัญ หากไม่อยากถูกคนมองว่าเป็นตัวประหลาด ก็ต้องจดจำไว้ให้ดี อย่างน้อยเมื่อเจอญาติพี่น้องก็ไม่ควรเรียกผิดจนเสียเรื่อง ทั้งสามต่างตั้งใจฟัง
“ท่านพ่อ ท่านที่นี่ชื่อสวี่ชุนซาน อายุสามสิบสาม ปี มีพี่ชายสองคนและน้องสาวหนึ่งคน พี่ใหญ่ชื่อสวี่ชุนเหอ พี่สะใภ้แซ่หม่า มีบุตรชายสองคน คือ ต้าหลางกับซานหลาง พี่รองชื่อสวี่ชุนหลิน พี่สะใภ้รองแซ่โจว เป็นหลานสาวของแม่ท่าน มีลูกชายหนึ่งคนลูกสาวหนึ่งคน คือ เอ้อร์หลางกับอู่ยา น้องสาวชื่อสวี่ชุนสี่ แต่งไปอยู่หมู่บ้านข้าง ๆ เวลานี้ยังไม่อาจพบหน้า ไว้ภายหลังจะเล่ารายละเอียดอีกที”
“ท่านแม่ ท่านที่นี่ชื่อจางซิ่วหลาน เหมือนกับที่นั่น อายุอ่อนกว่าท่านพ่อหนึ่งปี พ่อแม่สิ้นแล้ว ฝั่งตระกูลเดิมมีพี่ชายสองคน”
“พี่สาว ข้าที่นี่เจ้าชื่อสวี่ซื่อยา อายุสิบห้าปี ส่วนข้าชื่อสวี่ลิ่วหลาง อายุสิบสองปี ปู่ย่ารักข้าที่สุด เห็นว่าข้าฉลาด จึงส่งให้ไปเรียนหนังสือ เพียงแต่ปีที่แล้วผลผลิตไม่ดี ข้าจึงไม่ได้ไปเรียนต่อที่โรงเรียนในตำบล แล้วอีกอย่างนะ เราต้องเรียกท่านพ่อท่านแม่ อย่าได้เผลอเรียกว่าพ่อแม่อีก ต้องระวังอย่าเผลอพูดออกมา”
สวี่ลิ่วหลางว่าแล้วก็ตั้งท่ามีภูมิ พลางเอ่ยต่อว่า “อีกอย่างนะ พวกเราทั้งสี่คนในบ้านนี้ มิใช่ว่าไม่มีคนรักใคร่เอ็นดูหรอกนะ พี่ใหญ่ของท่านพ่อ ครอบครัวเขามิได้มองข้ามบ้านเราสักหน่อย ท่านพ่อท่านแม่ต้องจำไว้ให้ดี ๆ อย่าได้แสดงพิรุธออกมา มิฉะนั้นจะเป็นเรื่องใหญ่ได้”
สวี่จิ้นกั๋ว จางซิ่วหลานกับสวี่อินอินพยักหน้ารับ ทุกคนต่างรู้ดีว่านี่เป็นเรื่องสำคัญ หากพูดผิดเพียงนิดเดียวก็คงลำบากแน่
สวี่ลิ่วหลางพูดต่อด้วยสีหน้าจริงจัง “ตอนนี้เป็นปีที่ไม่ค่อยดีนัก ฟ้าดินไม่ปรานี บ้านนอกเช่นเราลำบากยิ่งนัก ข้าวสารก็หายาก ชาวบ้านหลายคนเริ่มจะอดอยากกันแล้ว ครอบครัวเราก็ต้องระวังด้วยเหมือนกัน ที่นี่มิใช่เหมือนโลกก่อนที่กินดื่มไม่ขาดแคลน ทุกสิ่งทุกอย่างต้องพึ่งแรงกายทั้งนั้น หากมิได้ช่วยกันทำงานก็คงไม่รอด” คำพูดนี้ทำให้ทั้งบ้านเงียบลงไปอีกครั้ง
สวี่จิ้นกั๋วนิ่งคิด พลางพูดเสียงหนักแน่น “หากเป็นเช่นนั้นจริง อย่างไรเราก็ต้องกัดฟันสู้ แม้ว่าจะลำบากสักเพียงใด แต่ตราบใดที่เรายังมีกันและกัน ก็ไม่เชื่อดอกว่าจะอดตายเสียก่อน!”
จางซิ่วหลานเม้มปากแน่น มือที่กำอยู่บนตักสั่นเล็กน้อย นางเหลียวตามองบุตรสาวบุตรชายแล้วเอ่ยเบา ๆ “อย่างน้อย พวกเจ้าสองพี่น้องก็ยังอยู่กับพวกเรา …ไม่ว่าข้างหน้าจะต้องพบอะไร เพียงแค่ครอบครัวเราอยู่กันพร้อมหน้า ก็เพียงพอแล้ว” สวี่อินอินยังคงนิ่งอยู่ในใจ นางรู้ดีว่านี่คือยุคสมัยที่ชีวิตมนุษย์ดุจหญ้าแห้งใบไม้ หากเป็นครอบครัวอื่นอาจยากจะทนรับได้ แต่บ้านพวกนางกลับต้องยอมเผชิญชะตากรรมเช่นนี้
สวี่ลิ่วหลางเอ่ยทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงจริงจังกว่าทุกครั้ง “ดังนั้น ต่อไปนี้ พวกเราจะต้องระวังคำพูด ระวังการกระทำ ทุกอย่างต้องระมัดระวังให้มาก หากไม่เช่นนั้น ครอบครัวเราคงยากจะอยู่รอด”