“ท่านปู่เขยผู้นั้นถามข้าว่าข้ายินดีจะไปเรียนที่สำนักศึกษาของตระกูลพวกเขาหรือไม่ บอกว่าท่านอาจารย์ที่สอนอยู่ที่นั่นเป็นอาของเขา เป็นผู้มีความรู้แตกฉานนัก บุตรชายคนเล็กของเขา ซึ่งพวกเราต้องเรียกว่าลูกพี่ลูกน้องนั้น ก็เรียนอยู่ที่สำนักศึกษานั้นเช่นกัน หากข้ายินดีจะไป เขาจะนัดวันพาไปคารวะอาจารย์ด้วยตนเอง!”
สวี่อินอินเหลือบมองเขา “ถึงจะมีท่านปู่เขยเป็นผู้แนะนำ แต่ท่านอาจารย์ก็ต้องทดสอบเจ้าก่อนอยู่ดี ว่าจะรับเจ้าหรือไม่ เจ้าคิดว่าผ่านหรือ?”
สวี่ต้าจวิ้นทำเสียงจึ๊ “ข้าไม่ชอบเรียนก็จริง แต่จะว่าไป ข้าก็ไม่ใช่คนโง่นะ อีกอย่าง ข้ามีความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมอยู่เต็มสมอง เขาเองก็เรียนมาหลายปี สมองข้านี้มีความรู้ติดตัวอยู่บ้าง ไม่น้อยไปกว่าใครแน่ ทั้งคนในหมู่บ้านยังชมว่าเป็นเด็กหัวดีอีกต่างหาก เรื่องนี้ไม่เกินจริงแน่ เอ๊ะ สวี่อินอิน เจ้าทำตาเช่นนั้นหมายความว่าอย่างไร เจ้าว่าข้าโม้รึ? เฮ้! เจ้าคนไม่รู้หนังสือ ยังจะกล้ามาสงสัยข้าอีกหรือ?”
สวี่อินอินยกมือบิดแขนเขาทันที “ใครไม่รู้หนังสือ? เจ้ากล่าวว่าใครไม่รู้หนังสือ?”
“บุรุษดีไม่สู้กับสตรี!” สวี่ต้าจวิ้นรีบยกมือ “ดี ๆ ข้ายอมก็ได้ ข้าไม่รู้หนังสือ ข้าไม่รู้หนังสือก็แล้วกัน!”
สวี่อินอินจึงปล่อยมือ แล้วกล่าวต่อ “ข้าเพียงหมายความว่า หากเจ้าไม่อยากเรียนจริง ๆ ก็ให้ท่านอาจารย์ผู้นั้นไม่เลือกเจ้าก็จบเรื่องแล้วมิใช่หรือ?”
สวี่ต้าจวิ้นถอนหายใจ ส่ายหน้า “พูดง่าย แต่พอถึงเวลาจริง ๆ หากท่านปู่ผิดหวังขึ้นมาเล่า?”
“ถ้าเช่นนั้นเจ้าก็ไปเรียนเสีย! ไปแล้วก็ต้องตั้งใจเรียนให้จริงจัง บ้านเราลำบากถึงเพียงนี้ ท่านปู่ยังกัดฟันส่งเจ้าเรียน หากเจ้าไม่สร้างชื่อเสียงให้ท่านปู่ภูมิใจ จะไม่ละอายใจบ้างหรือ?”
สวี่ต้าจวิ้นทำหน้าขมขื่น “นั่นน่ะสิ ข้าก็ว่าอย่างนั้นแหละ เฮ้อ ลำบากข้าเสียจริง!”
สวี่อินอินทำท่าเห็นใจ ยกมือตบไหล่เขาเบา ๆ แต่ปากกลับว่า “ว่าแต่ ท่านปู่ไม่ได้บอกหรือว่าท่านปู่เขยส่งหนังสือมาให้เจ้าหลายเล่มนั่นน่ะ? ไหน ๆ เจ้าก็ต้องทบทวนอยู่แล้ว ข้าไปอ่านด้วยคนสิ”
นางไม่อยากถูกเรียกว่า “คนไม่รู้หนังสือ” อีกต่อไป! ยิ่งเมื่อคิดถึงเวลาจะต้องออกไปข้างนอก เห็นป้ายร้านต่าง ๆ แล้วอ่านไม่ออก มันช่างทุกข์ใจนัก คนอ่านไม่ออกตัวโต ๆ นั้น เจ็บปวดเสียยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด
……
ของที่บ้านตระกูลฟางส่งมามีไม่น้อย แถมล้วนแต่เป็นของใช้จำเป็น หนังสือที่ให้สวี่ต้าจวิ้นกับชุดพู่กัน กระดาษ หมึก และหินฝนหมึกนั้นไม่ต้องเอ่ยถึง ยังมีขนมหลายกล่อง ผ้าผืนดี และฝ้ายอีกมาก ผ้ามีทั้งผ้าฝ้ายหยาบและฝ้ายเนื้อละเอียด ยังมีตะกร้าเย็บปักอีกหนึ่งใบ นอกจากนี้ ยังมีน้ำตาลแดงและเกลือ ที่สำคัญที่สุดคือข้าวสารถึงสองกระสอบใหญ่ แป้งสาลีหนึ่งกระสอบใหญ่ เนื้อหมูสองชิ้นโตพร้อมไขมันหมูอีกก้อนใหญ่ รวมทั้งแม่ไก่สองตัวและไข่ไก่เต็มกระบุง ยังไม่หมดเท่านั้น พวกเขายังใส่ใจส่งของใช้ในครัวมาครบ ทั้งชามถ้วย ตะเกียบสองชุด มีด เขียง ถัง อ่างน้ำ และแม้แต่กระทะเหล็กหนึ่งใบ ขนมพวกนั้น ตอนอยู่ในเมืองก็กินไปสามกล่องแล้ว ยังเหลืออีกสามกล่อง
ผู้เฒ่าสวี่จึงให้จัดการอย่างเหมาะสม เก็บไว้สองกล่อง อีกหนึ่งกล่องเปิดแบ่งไปให้เพื่อนบ้านรอบ ๆ ชิม โดยเฉพาะพวกคนแก่กับเด็ก ๆ ส่วนข้าวสารนั้นรวม ๆ แล้วคงมีสักร้อยชั่ง จึงแบ่งให้เรือนอื่น ๆ เรือนละหกชั่ง ส่วนเนื้อหมูก็แบ่งออกอีกก้อนใหญ่ แบ่งเป็นหลายส่วนให้เรือนละนิด ไข่ไก่ก็แจกเรือนละสองฟอง
ส่วนที่เหลือก็เก็บไว้ให้ครอบครัวตนเอง นั่นเป็นน้ำใจจากน้องสาวกับน้องเขยที่มอบให้พี่ชายพี่สะใภ้ จะเอามาแจกหมดก็ไม่ถูก แม่ไก่สองตัวนั้น แม่เฒ่าสวี่เสียดายไม่อยากฆ่า จึงให้เลี้ยงไว้ เผื่อออกไข่ขายได้อีกทาง จึงสั่งให้สวี่ชุนหลินช่วยทำเล้าไก่ขึ้นมา ไก่สองตัวก็เลยมีที่อยู่ ที่บ้านเริ่มได้ยินเสียงกุกกักและเสียงกุ๊ก ๆ จนดูมีชีวิตชีวามากขึ้น แม่เฒ่าสวี่กับลูกสะใภ้ช่วยกันล้อมรั้วไม้หน้าบ้าน ทำแปลงผักเล็ก ๆ กำชับให้สวี่ชุนเหอที่ไปเมือง กลับมาวันรุ่งให้ซื้อต้นกล้าผักกาดกับหัวไชเท้ามาปลูก จะได้มีผักไว้กินยามปีใหม่
พอมีแปลงผักในลานบ้าน บ้านนี้ก็ยิ่งดูเป็นบ้านที่อยู่กินจริงจัง คืนนั้น หม่าซื่อกับโจวซื่อช่วยกันจัดการเนื้อหมูก้อนใหญ่ที่เหลือ แขวนไว้ ส่วนไขมันหมูก้อนใหญ่เอามาเจียวทำน้ำมัน พอเจียวน้ำมันเสร็จ ก็เทน้ำใส่ลงหม้อที่ยังมีคราบน้ำมันอยู่ ใส่ข้าวสารกับผักป่า ต้มเป็นโจ๊กหม้อโต นั่นแหละคือมื้อเย็นของทุกคนในคืนนั้น กินกันอย่างเอร็ดอร่อยนัก
ทุกวันนี้ แม้จะไม่ขาดแคลนน้ำอีกต่อไปแล้ว แต่หม่าซื่อกับพี่สะใภ้ก็ยังอดประหยัดไม่ได้ ใช้น้ำอย่างระมัดระวังยิ่งนัก น้ำล้างถ้วยก็ใช้ต่อกับการล้างหม้อ พอเสร็จก็ยังเก็บไว้ต่ออีกวัน เพื่อเอาไปรดผักในสวน
ส่วนการล้างหน้า ล้างเท้า ก็ใช้น้ำกะละมังเดียวกันทั้งเรือน หลังจากนั้นยังเก็บไว้ซักรองเท้าเสียอีก
พอทำโน่นนี่เสร็จเรียบร้อย ผู้เฒ่าสวี่ก็เรียกประชุมคนทั้งบ้านในห้องกลาง บ้านนี้มีอยู่ด้วยกันทั้งหมดสิบสี่ชีวิต แต่มีเพียงสามห้องเท่านั้น ดังนั้นผู้เฒ่าสวี่จึงจัดแจงไว้ดังนี้ ห้องซ้าย ให้สวี่ชุนเหอกับภรรยาอยู่ ข้างในกั้นด้วยผ้าม่าน ส่วนด้านนอกให้สวี่ซานหลางนอน ห้องขวา ให้สวี่ชุนหลินกับภรรยาอยู่ กั้นม่านเช่นกัน ส่วนด้านนอกให้สวี่อู่ยาพัก
ส่วนห้องกลาง แบ่งเป็นห้องเล็กด้านในให้ผู้เฒ่าสวี่กับแม่เฒ่าสวี่นอน ด้านนอกซึ่งเป็นห้องใหญ่ใช้เป็นห้องโถงกลาง กลางวันใช้กินข้าวพูดคุยกัน ตอนกลางคืนก็ยกโต๊ะเก้าอี้ออก เอามาปูเป็นที่นอนให้สวี่ต้าหลางกับสวี่เอ้อร์หลางพักผ่อน
สำหรับครอบครัวของสวี่อินอิน ตอนนี้ยังพักอยู่ที่บ้านลุงใหญ่จางชั่วคราว รอให้ต่อเติมบ้านเสร็จก่อนจึงจะย้ายกลับมา เมื่อตอนลุงใหญ่จางกับลุงรองจางจัดสรรที่อยู่อาศัย ก็ลงทะเบียนแยกกันเป็นสองครัวเรือน บ้านสามห้องที่ทางการจัดให้นั้นอยู่ได้สบายนัก นอกจากสวี่อินอินทั้งสี่คนที่ไปอาศัยอยู่ด้วยแล้ว บ้านโจวก็มีคนย้ายไปอยู่ด้วยเช่นกัน เพราะบ้านใดคนมากเกินอยู่ไม่พอ ส่วนบ้านที่คนเหลือก็ว่างไว้ไม่ดี
ดังนั้นหลังมื้อเย็น สวี่อินอินทั้งสี่ก็ต้องกลับไปพักที่เรือนลุงใหญ่จาง ผู้เฒ่าสวี่จึงไม่พูดมากนัก สรุปเพียงสั้น ๆ ก่อนจะแยกย้ายกันพัก
“ปีก่อนปีชง ผลผลิตไม่ดี ไหนจะค่าธรรมเนียมเข้าเรียนของสำนักศึกษาก็ขึ้นราคา ข้าจึงจำใจให้ลิ่วหลางกลับมาบ้านเสียก่อน ผ่านมาปีหนึ่งแล้ว วันนี้ไปเรือนน้องสาวก็พูดถึงเรื่องนี้ขึ้นมา ข้าก็เห็นด้วย การเรียนหนังสือน่ะ ขาดไปเพียงวันเดียวก็เสียเวลาไปมาก ลิ่วหลางหยุดเรียนมาปีหนึ่งแล้ว ต้องเร่งมือให้ทันคนอื่นถึงจะได้”
ผู้เฒ่าสวี่เอ่ยเสียงหนักแน่นว่า “อาหญิงของพวกเจ้าทางนั้นก็ว่าเช่นกัน ข้าเองก็คิดดังนี้ บัดนี้พวกเราก็นับว่าตั้งหลักที่อี้หยางฝู่ได้แล้ว ที่นี่ไม่ขาดน้ำ อย่างไรก็ไม่ถึงกับอดตาย ขอเพียงทุกคนร่วมแรงกัน วันหนึ่งชีวิตย่อมดีขึ้นแน่ ฉะนั้น ข้าว่าให้ลิ่วหลางไปเข้าเรียนในสำนักศึกษาดีกว่า””
คำพูดของผู้เฒ่าสวี่เรียบง่าย แต่แฝงด้วยความคาดหวังอันลึกซึ้ง ทุกคนในบ้านต่างนิ่งเงียบ ฟังอยู่โดยไม่กล้าแทรก เพราะต่างก็รู้ดีว่า สำหรับผู้เฒ่าสวี่แล้ว การได้เห็นหลานชายมีความรู้ มีวิชา เป็นสิ่งที่มีค่ากว่าทรัพย์สินใด ๆ ทั้งสิ้น