“ได้สิ เจ้าส่งไปเถิด!” หม่าซื่อตอบรับเสียงเบา หากเป็นเวลาที่ลิ่วหลางอยู่ในบ้านอ่านหนังสือแล้ว ท่านปู่ท่านย่าย่อมไม่อนุญาตให้ผู้ใดเข้าไปรบกวน นางเองก็กลัวจะทำให้เขาเสียสมาธิ จึงให้สี่อาเป็นคนถือไปแทน
สวี่อินอินยกถ้วยใบเล็กที่ใส่ไข่ต้มสองฟอง เดินยิ้มพรายตรงไปยังห้องฝั่งขวาอย่างกระตือรือร้น
ภายในห้องนั้น เจ้าของห้องหาได้อ่านหนังสือจริงไม่ สายตาไม่ได้จับอยู่บนตัวอักษร แต่กลับเงยหน้าเหม่อมองเพดาน ปากขยับพึมพำอ่านออกเสียง ทว่าจิตใจล่องลอยไปที่อื่น เป็นอาการชัดเจนของ “อ่านหนังสือเหม่อลอย”
เมื่อได้ยินเสียงเปิดประตูอยู่ด้านหลัง สวี่ต้าจวิ้นก็รีบยกหนังสือขึ้นมาถือไว้ในมือ ทำท่าทางเอาจริงเอาจังราวกับอ่านอยู่แต่แรก รออยู่พักใหญ่ก็ไม่เห็นคนด้านหลังพูดอะไร เขาเลยหันไปดู จึงเห็นสวี่อินอินยืนอยู่ที่ประตู ใบหน้าเต็มไปด้วยแววล้อเลียน
เขารีบวางหนังสือลง “ไม่เอ่ยเสียงสักคำ จะให้ข้านึกว่าเป็นผีมาหลอกหรือไร น่ากลัวจะตาย!”
สวี่อินอินหัวเราะเบา ๆ “เจ้าก็น่ากลัวไม่แพ้กัน หากไม่เห็นกับตา ข้าเกือบหลงเชื่อว่าเจ้ากำลังอ่านหนังสือจริง ๆ เสียแล้ว เสียงที่ดังออกมานั้นสมจริงยิ่งนัก จนท่านปู่ท่านย่าเดินผ่านยังต้องย่องราวกับขโมย กลัวจะรบกวนเจ้าอยู่เชียว”
นางพูดพลางวางถ้วยลงบนโต๊ะ “กินเสียสิ ท่านบัณฑิต!”
สวี่ต้าจวิ้นมองไข่สองฟองตรงหน้า สีหน้าทรุดลง “หากข้ามีใจอยากเรียนจริง ๆ ไข่นี้ก็คงกลืนได้ง่ายนัก”
“ก็ให้มีใจจริงเสียสิ จะได้อ่านออกบ้าง หรือหนังสือมันจะเอาชีวิตเจ้ารึ?” สวี่อินอินว่าพลางยื่นมือมาปอกไข่ให้ทีละฟอง แล้วส่งหนึ่งฟองให้เขา
สวี่ต้าจวิ้นรับมา ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะโยนเข้าปากไปทั้งฟอง “เจ้ากับข้าไม่เหมือนกัน เจ้าอ่านหนังสือไม่เอาชีวิต แต่ข้าอ่านทีไร เหมือนเอาชีวิตไปเสี่ยงทุกที”
สวี่อินอินเหลือบมอง “มีอย่างนี้ด้วยรึ คนจะอ่านหนังสือถึงกับต้องตายหรือไร เจ้าช่างมีอนาคตนัก!”
นางพูดพลางปอกไข่ฟองที่สองส่งไปให้ แต่เขายกมือปฏิเสธ “เจ้ากินเถอะ ข้าอิ่มแล้ว”
สวี่อินอินก็ไม่เกรงใจ รับไข่มาใส่ปากเคี้ยวทันที แล้วลากเก้าอี้ไม้เตี้ย ๆ มานั่งข้างโต๊ะ “มา วันนี้ไม่ต้องมาก แค่สอนข้าสักร้อยตัวก็พอ”
สวี่ต้าจวิ้นมองด้วยสายตาเหยียดหยาม “เจ้าจะจำได้หรือ?”
“อืม จำได้แน่” สวี่อินอินเชิดหน้าอย่างมั่นใจ
“เอาล่ะ ก็ให้มันรู้กันไป” เขากลืนคำพูดพร้อมน้ำ แล้วคว้าหนังสือกองหนึ่งบนโต๊ะขึ้นมาเล่มหนึ่ง
หนังสือพวกนั้นมีหลายเล่ม ด้านบนเป็นชุดที่ตระกูลฟางส่งมาให้ ส่วนด้านล่างสุดมีสองเล่ม เป็นสมุดที่เจ้าของร่างเดิมคัดลอกไว้ด้วยตนเอง สามอักษรคัมภีร์, พันอักษรคัมภีร์ – ตำราเบื้องต้นที่ใช้ฝึกเด็ก
เขาหยิบเล่ม “พันอักษรคัมภีร์” ขึ้นมาเปิด “หากจำตัวอักษรในเล่มนี้ได้ทั้งหมด เจ้าก็จะไม่ต่างจากรู้หนังสือครึ่งบ้านแล้ว”
“พันอักษรคัมภีร์เช่นนั้นหรือ?” สวี่อินอินชะโงกหน้าอ่านตัวอักษรสามตัวบนปก แล้วจดจำรูปอักษรเหล่านั้นไว้ในใจ คำว่าร้อยตัวต่อวันของนางไม่ใช่ลมปาก ถึงจะไม่ชำนาญเรื่องใช้สมองนัก แต่เรื่องความจำ นางไม่เคย แพ้ใครมาก่อน
“ดีละ ร้อยตัวต่อวัน สิบวันก็หมดหนึ่งเล่ม”
……
แม่เฒ่าสวี่ยืนอยู่ในลานบ้าน พลางมองไปทางห้องของหลานชายไม่วางตา “แค่ถือไข่เข้าไปส่ง ทำไมถึงนานนักหนา? จะว่าไปรบกวนลิ่วหลางอ่านหนังสือหรือเปล่าเนี่ย...ไม่ได้ ต้องเรียกออกมาสักหน่อย”
คิดได้ดังนั้นก็จะก้าวไปทางนั้น แต่จางซิ่วหลานที่กำลังขึงรั้วไม้กันแม่ไก่ไม่ให้เข้าไปคุ้ยสวนผักอยู่อีกมุม รีบวิ่งเข้ามาขวาง “ท่านแม่! มีงานสิ่งใดจะให้ทำหรือไม่เจ้าคะ บอกข้าเถิด เดี๋ยวข้าทำเอง!”
คำว่า “ท่านแม่” ที่นางเอ่ยออกมาอย่างกระทันหันนั้น นางเองก็ยังไม่คุ้นหูนัก แต่คนเราพูดบ่อยเข้าก็ชินเอง
แม่เฒ่าสวี่เองก็แปลกใจไม่น้อย ที่ลูกสะใภ้คนสามซึ่งแต่ก่อนขี้เกียจนัก บัดนี้กลับขยันขันแข็ง แถมยังเสนอตัวมาทำงานเองอีกด้วย
ในใจนางพึมพำ “เกิดอะไรขึ้นกับนางกันนะ” แต่ปากกลับพูดเพียงว่า “ไม่มีอะไรมาก เจ้าว่ารั้วเสร็จแล้วหรือยัง เสร็จแล้วก็ไปเรียกซื่อยากับอู่ยา ช่วยกันขึ้นเขาหลังบ้านไปขุดผักป่ามาเถิด”
“ได้เลยเจ้าค่ะ อีกเดี๋ยวเสร็จแล้วจะไปเดี๋ยวนี้” จางซิ่วหลานรับคำอย่างแข็งขัน แม่เฒ่าสวี่มองอยู่ครู่หนึ่งก็พยักหน้า เดินกลับเข้าบ้านไป จนลืมเสียแล้วว่าตนตั้งใจจะไปเรียกหลานสาวออกมาจากห้องของลิ่วหลาง
จางซิ่วหลานเห็นท่านแม่กลับเข้าบ้าน ก็ยิ้มโล่งใจ ก่อนจะก้มหน้าทำงานต่อ ลูกสาวของนางอยากเรียนหนังสือ จะไม่ยอมให้ใครมาขัดขวางแน่ พอรั้วเสร็จ นางก็หยิบตะกร้าขึ้นเตรียมจะออกไปขุดผักป่าคนเดียว แต่แม่เฒ่าสวี่เปิดประตูออกมาพอดี
“เอ๊ะ เมียเจ้าสาม จะไปคนเดียวรึ?”
สวี่อู่ยาที่กำลังช่วยโจวซื่อเย็บผ้าอยู่รีบวางของ “อาสาม รอข้าด้วยเถิดเจ้าค่ะ ข้าจะไปด้วย!”
แม่เฒ่าสวี่ถามขึ้น “แล้วซื่อยาเล่า ยังอยู่กับลิ่วหลางรึ? นี่เล่นอะไรกันนักหนา?”
พูดพลางเดินก้าวยาวไปทางห้องของลิ่วหลาง ถึงหน้าประตู ก็ไม่ได้เปิดเข้าไป แต่ยืนอยู่หน้าประตูแล้วตะโกนเรียก “ลิ่วหลางเอ๋ย ซื่อยายังอยู่กับเจ้าหรือไม่?”
คำยังไม่ทันจบ ประตูก็เปิดออก สวี่อินอินเดินออกมา “ท่านย่า”
แม่เฒ่าสวี่มองตั้งแต่หัวจรดเท้า “อย่าไปกวนลิ่วหลางอ่านหนังสืออีกเล่า ไปเล่นที่อื่นก็เหมือนกันนั่นแหละ รีบตามแม่เจ้าไปขุดผักป่าเถิด”
“เจ้าค่ะ!” สวี่อินอินตอบรับทันควัน แล้ววิ่งฉิวไปทางประตูรั้ว
แม่เฒ่าสวี่อดตะโกนตามไม่ได้ “ให้ไปเล่นเจ้าก็เล่นจริง ๆ รึนั่น! หาให้ได้มาก ๆ หน่อยละกัน!”
เห็นหลานสาวโบกมือแล้ววิ่งหายไป นางก็หันกลับมา เห็นสวี่ต้าจวิ้นเดินออกมาจากห้อง พอเห็นหน้าเขา ใบหน้านางก็เปลี่ยนเป็นอ่อนโยนทันที
“ลิ่วหลาง เหนื่อยหรือไม่? ให้ยายชงน้ำตาลแดงให้สักถ้วยไหม?”
“ไม่ต้องหรอก ท่านย่า ข้านั่งนานไปหน่อย ปวดคอปวดตานิดหน่อย ข้าออกไปดูท่านปู่กับพวกเขาในนาเสียหน่อยเถิด” พูดจบก็รีบก้าวออกจากบ้าน
แม่เฒ่าสวี่พยักหน้าช้า ๆ “ได้ ๆ เหนื่อยนักออกไปเดินเล่นหน่อยก็ดี”
“ขอรับ ท่านย่า ข้าไปไม่นานหรอก จะรีบกลับมา!” สวี่ต้าจวิ้นพูดจบก็รีบออกจากลานบ้าน วิ่งไปทันจางซิ่วหลานกับพวกที่มุ่งหน้าไปเขาหลังบ้าน หนังสือพันอักษรคัมภีร์ยังหนีบอยู่ในอกเสื้อ ทั้งสี่คนขึ้นเขาไปด้วยกัน สวี่อินอินเดินพลางเก็บผักป่าพลาง ไม่วายคว้าโอกาสเรียนต่อจากน้องชาย ครานี้เพิ่งได้ห้าสิบตัว ยังไม่ครบตามเป้าหมายวันนี้ สวี่อู่ยาที่เดินเก็บผักตามหลัง พอเงยหน้าขึ้นเห็นเข้า ก็อดพึมพำไม่ได้
“นี่มันอะไรกัน ลิ่วหลางกำลังสอนพี่สี่ให้อ่านหนังสือรึ?”