สวี่ชุนซานพูดขึ้นจากด้านข้าง “ท่านแม่ ซื่อยาไม่ต้องใช้อะไรพวกนั้นก็ยังงดงามอยู่ดีขอรับ” แท้จริงแล้ว คนรักย่อมเห็นคนรักงามกว่านางงามซีซื่อก็ไม่ปาน สวี่อินอินยิ้มบาง ๆ แล้วเริ่มลงมือบำรุงผิวพรรณของตนเอง
พวกเขาทั้งสามคนพักอยู่ในเรือนทางซ้ายของบ้านลุงใหญ่จาง ยามค่ำจึงมิได้ใช้ตะเกียง เพราะตอนนี้ต้องประหยัดทุกอย่างไว้เพื่อยังชีพ น้ำมันตะเกียงมีอยู่น้อยนิด ไม่อาจใช้สิ้นเปลืองได้ เมื่อมืดมิดมองไม่เห็นสิ่งใด สวี่อินอินกัดฟันใช้แต้มสะสมแลกกระจกบานหนึ่ง เป็นกระจกที่มีแสงในตัวเอง เมื่อมีกระจกแล้ว การบำรุงผิวก็เป็นไปอย่างไม่ติดขัด
วันแรกยังมองไม่เห็นผลลัพธ์อะไร เรื่องเช่นนี้ต้องอาศัยความสม่ำเสมอจึงจะเห็นผล เมื่อลงน้ำมันทาผิวเสร็จ สวี่อินอินก็เก็บสิ่งของทั้งหมดกลับเข้าพื้นที่ระบบ แล้วล้มตัวนอนบนเตียงไม้ไผ่ ห่มผ้าแน่น ก่อนหลับตาทวนตัวอักษรร้อยตัวที่เรียนในวันนี้ในใจไปทีละคำ กระทั่งค่อย ๆ จมสู่ห้วงนิทรา
________________________________________
หลิวซื่อรู้สึกว่าวันนี้ตนช่างโชคร้ายเหลือเกิน เดิมคิดจะอาศัยจังหวะช่วงชิงตะกร้าที่หญิงคนหนึ่งขุดผักป่ามาได้เต็มตะกร้า นางเห็นว่าฝ่ายนั้นมีเพียงผู้ใหญ่หนึ่งคนกับเด็กหญิงหนึ่งคน ส่วนตนมีสองคน แถมอยู่บนเนินห่างหมู่บ้าน หากเกิดเรื่องขึ้นคนในหมู่บ้านก็ไม่มีทางได้ยิน รอบด้านก็ไร้ผู้คน ผักป่าตะกร้านั้นย่อมแย่งได้ไม่ยาก แต่กลับยื้อแย่งอยู่ครึ่งค่อนวันไม่สำเร็จ ถูกด่ากลับเสียอีก นางเองก็โต้กลับตามนิสัย
เพราะตลอดชีวิตไม่เคยกลัวปากใคร แต่ยังไม่ทันไร จู่ ๆ ตัวเองก็สะดุดล้มหน้าคะมำ ฟันหักไปหนึ่งซี่ แถมผักก็ยังไม่ได้!
หลิวซื่อปวดจนต้องกุมปาก ทนความเจ็บแล้วฝืนหาเก็บผักต่อ ไม่อย่างนั้นคืนนี้ทั้งบ้านต้องอดข้าวแน่ แต่ผักยังหาไม่ได้ กลับพลัดตกน้ำเสียก่อน! ฟ้าหนอ... ในอากาศหนาวเย็นเช่นนี้ นางกลับตกลงไปทั้งตัว หนาวจนตัวสั่นงันงก พอปีนขึ้นมาได้ก็เหยียบขี้หมาอีก ทั้งที่เมื่อตอนมา ที่ตรงนั้นยังไม่มีอะไรเลยแท้ ๆ
กลับถึงบ้านรีบเปลี่ยนเสื้อผ้า จุดไฟผิงให้ร่างอุ่น แต่ก็ยังหนาวจนสั่นอยู่ดี โชคยังดีที่ไม่ถึงขั้นมีไข้ แต่กลับท้องเสียไม่หยุด วิ่งเข้าห้องน้ำจนหมดแรง ลุกแทบไม่ขึ้น สีหน้าซีดขาวราวกระดาษ หลิวซื่อมองเหม่อไปข้างหน้า แล้วพลันนึกถึงคำด่าของหญิงเมื่อกลางวัน หัวใจพลันสะท้านวาบ
“สวรรค์เอ๋ย... หรือว่านังนั่นมันมีอาคมอะไรจริง ๆ กันแน่?”
สามีของนาง “ม่อต้าจ้วง” เห็นนางพึมพำอยู่ข้างเตียงก็ถามขึ้น “เจ้าพึมพำอะไรน่ะ? ดีขึ้นบ้างหรือยัง? ถ้าไม่ไหว ข้าจะได้ไปตามหมอมาให้?”
หลิวซื่อถอนหายใจตอบเสียงแผ่ว “ตามหมอ? จะเอาเงินที่ไหนไปจ่าย?”
ประโยคนี้ทำเอาเงียบงันทั้งห้อง เรื่องเงินนี่พูดยากจริง ๆ. ม่อต้าจ้วงกลอกตาคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนว่า
“ข้าดูแล้ว พวกบ้านทางโน้นคงมีเงิน โดยเฉพาะบ้านสกุลสวี่ที่เพิ่งเข้ามาเมื่อวาน เห็นหิ้วของกลับมาเต็มมือ แถมยังแบ่งของให้บ้านอื่นอีก เมื่อคืนเรายังได้กลิ่นทั้งเนื้อทั้งข้าวลอยมาเลย นี่บ้านพวกเขาคงสนิทกันมากทีเดียว!”
หลิวซื่อพลันนึกถึงหญิงที่ทะเลาะกับนางในตอนกลางวัน ใช่แล้ว! ก็เป็นคนจากบ้านนั้นแน่ ๆ ดูท่าจะเป็นสะใภ้สกุลสวี่นั่นเอง! มีเนื้อกินแล้วยังมาแย่งผักกับข้าอีก ช่างอัปมงคลอะไรอย่างนี้! นางพ่นลมหายใจแรง “มีเงินแล้วจะอย่างไร ก็ไม่ใช่ของเรา! เรากับพวกนั้นก็ไม่สนิท จะไปได้อานิสงส์อะไรจากเขาเล่า?” พอคิดถึงตะกร้าผักก็อดโมโหไม่ได้.
ม่อต้าจ้วงหรี่ตา สายตาเต็มไปด้วยเล่ห์แผน “ก็ไม่แน่ว่าจะไม่ได้อานิสงส์เสียทีเดียว.”
หลิวซื่อเงยหน้าขึ้นทันที “พูดอันใดกัน?”
“ได้ยินว่าหมู่บ้านข้าง ๆ หมู่บ้านสิบห้า เขาตั้งชื่อหมู่บ้านกับเลือกหัวหน้าหมู่บ้านกันแล้วนี่นา หมู่บ้านเรานี่ยังไม่มีเลย จะปล่อยไว้แบบนี้ได้ยังไง?” ม่อต้าจ้วงกล่าว.
หลิวซื่อฉลาดนัก นางจับแขนสามีไว้แน่น “ไอ้หย่า! ความคิดเจ้านี่ดีจริง! หัวหน้าหมู่บ้านต้องดูแลชาวบ้านใช่ไหมล่ะ ไม่เช่นนั้นจะตั้งขึ้นมาทำไมกัน! ถ้าอย่างนั้นเราก็เสนอให้ผู้เฒ่าสวี่เป็นหัวหน้าหมู่บ้านสิ! พอเขาได้เป็น เราก็อาศัยบารมีเขาได้บ้าง!”
ม่อต้าจ้วงยิ้มจนเห็นฟัน “ข้าก็คิดอย่างนั้นแหละ! เจ้าพักก่อนเถอะ ข้าจะไปบอกต้าเฉิงกับพวกเขาให้ช่วยกันผลักดัน!”
ในหมู่บ้านลี้ภัยที่สิบหกนี้ มีทั้งหมดยี่สิบเรือน มีเพียงบ้านเดียวที่แยกออกมาไม่รู้จักใคร บ้านตระกูลสวี่มีถึงเจ็ดเรือน ส่วนอีกสิบสองเรือนที่เหลือ อย่างน้อยก็มีสองเรือนที่อยู่ด้วยกัน และบางกลุ่มก็มีกันถึงสี่เรือน”
บ้านสกุลม่อนั้นอยู่ในกลุ่มสี่เรือนนั้นพอดี ที่เหลืออีกสามเรือนล้วนมาจากหมู่บ้านเดียวกัน เดินทางหนีภัยมาด้วยกันตลอด มีการช่วยเหลือดูแลกันมาตลอด ครั้นถึงตอนแบ่งเขตหมู่บ้าน ก็ถูกรวมให้อยู่หมู่เดียวกันอีก.
ม่อต้าจ้วงจึงเป็นแกนนำ เอาเรื่องนี้ไปพูดกับอีกสามบ้านทันที พออธิบายให้ฟัง พวกนั้นก็เห็นพ้องอย่างรวดเร็ว สี่บ้านรวมเป็นเสียงเดียวกัน แล้วออกไปชักชวนอีกเก้าครอบครัวที่เหลือ. ตกค่ำ วันนั้นทั้งสิบสามบ้านในหมู่บ้านลี้ภัยที่สิบหกก็ลงมติร่วมกันว่า จะต้องเลือกหัวหน้าหมู่บ้าน! และผู้ที่เหมาะสมที่สุด คือ ผู้เฒ่าสวี่!
……
เช้าวันรุ่งขึ้น เมื่อพวกที่ต้องเข้ามาในเมืองทำงานออกไปกันหมดแล้ว แม่เฒ่าสวี่ลากเก้าอี้เตี้ย ๆ มานั่งเฝ้าอยู่ในลาน ดูแม่ไก่สองตัวที่เพิ่งปล่อยออกจากเล้าเดินจิกหาอาหารอยู่รอบ ๆ เพื่อไม่ให้มันเดินพ้นรั้วไป.
แม่ไก่สองตัวนี้ตอนนี้ถือเป็นสมบัติล้ำค่าของบ้านเลยก็ว่าได้ ทั้งหมู่บ้านไม่มีบ้านไหนมีถึงสามตัวด้วยซ้ำ หากมันหลุดออกไปแล้วถูกใครจับไปเชือดต้มหรือย่างกิน คงได้ร้องไห้จนหมดน้ำตาแน่.
ดังนั้นนางจึงต้องเฝ้าไว้ให้ดี. ไหน ๆ ก็ไม่มีอะไรให้ทำอยู่แล้ว งานในบ้านตอนนี้แบ่งกันหมด ลูกสะใภ้หว่านเมล็ดผัก, ลูกชายถางที่ดิน, หลานชายแบกน้ำหาฟืน, หลานสาวออกไปเก็บผัก นางจึงกลายเป็นคนที่ว่างที่สุดในบ้าน. แต่ถ้าเป็นเมื่อสองปีก่อน นางก็ยังพอลงมือทำงานได้อยู่ เพียงแต่หลังจากหนีภัยมาครั้งนี้ แค่ยังมีชีวิตอยู่ก็นับว่าบุญแล้ว จะให้แรงทำงานหนักเช่นก่อนย่อมไม่ไหวอีก. นางนั่งมองแม่ไก่ พลางเหลือบมองหลานสาวสวี่อินอินที่ยกเก้าอี้เตี้ยออกมานั่งกลางลานด้วย ผมยาวสยายออก แล้วเริ่มใช้หวีสางเหาออกจากศีรษะ.
แม่เฒ่าสวี่อดพึมพำไม่ได้ “จะนั่งสางทีละตัวให้หมดเมื่อไหร่กันนะ? อาบน้ำสักสองรอบก็พอแล้วนี่นา น้ำตอนนี้มีใช้เหลือเฟือ ยังต้องให้พ่อเจ้าไปซื้อหวีมาให้อีก หวีอันนั้นตั้งห้าเหวินเชียวนะ แบกของหลังแทบหักกว่าจะได้มา.”
สวี่อินอินหูไว ได้ยินหมดทุกคำจากปากย่า เงยหน้ามองจากใต้เส้นผม แล้วยิ้มกว้างให้ “ท่านย่า อีกเดี๋ยวข้าจะสางให้ท่านด้วยนะเจ้าคะ!”
คำพูดนั้นทำเอาแม่เฒ่าสวี่สะดุ้งโหยง “ใครบอกว่าอยากให้สางกันเล่า!” แต่ถึงปากจะว่าเช่นนั้น สายตากลับยังคงเหลือบมองหลานสาวเป็นระยะ เหมือนรอว่าอีกฝ่ายจะทำจริงเมื่อใด.