ฟางอวี้ซิงกล่าวว่า “ว่ากันอย่างนั้นก็ใช่ แต่ที่ท่านอาจารย์พูดเช่นนั้นเพราะไม่อยากให้ยุ่งยากมากเกินไป ที่จริงแล้วในเมืองนี้มีบ้านเรือนจำนวนไม่น้อยที่อยากส่งบุตรหลานเข้าไปเรียนในสำนักตระกูลฟาง ทว่าอาจารย์ไม่อาจสอนศิษย์ได้มากนัก เวลานี้จึงมีศิษย์อยู่ในมือเพียงยี่สิบกว่าคนเท่านั้น”
พูดจบ เขากลัวว่าสวี่ต้าจวิ้นจะยังคงคิดมากเรื่องนี้ จึงรีบเสริมขึ้นว่า “ที่พวกเขาพูดกันแบบนั้น ก็เพราะไม่เชื่อว่าเจ้าจะเข้าสำนักตระกูลฟางได้เท่านั้นเอง เพราะพวกเขาเข้าไม่ได้ต่างหาก ที่จริงในสำนักก็มีคนต่างแซ่อยู่ด้วย เช่น เครือญาติของท่านอาจารย์ ซึ่งก็คือลูกพี่ลูกน้องของฟางฉงอวิ๋น เขาก็เรียนอยู่ที่นั่น นอกจากนี้ยังมีคนต่างแซ่อีกหลายคน สุดท้ายแล้วจะรับศิษย์แบบใด ย่อมขึ้นอยู่กับคำตัดสินของท่านอาจารย์เพียงผู้เดียว ท่านอาจารย์รักและเห็นค่าผู้มีความสามารถ ด้วยความรู้ของเจ้า ต้าจวิ้น ท่านอาจารย์ต้องให้ความสำคัญแน่ เจ้าจงวางใจเถิด ทำตามที่ท่านพ่อของข้ากล่าวไว้เถิด พรุ่งนี้เพียงตั้งใจตอบคำถามของท่านอาจารย์ให้ดีเท่านั้นก็พอ!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น สวี่ต้าจวิ้นก็เข้าใจทันที พวกมีเส้นสายไม่ว่าที่ใดก็มีทั้งนั้น! ท่านปู่เขยกับท่านอาจารย์สนิทกัน เช่นนั้นเขาถึงจะได้โอกาสหนึ่งที่นั่งในสำนักมาเช่นนี้เอง ดังนั้น เรื่องนี้เขาจึงต้องขอบคุณท่านปู่เขยเป็นอย่างยิ่ง หากไม่ใช่เพราะท่านปู่เขยเห็นค่าในตัวเขา คงไม่ต้องเสียทั้งแรงและหน้าตาไปขอให้เขาได้เข้าเรียนเช่นนี้ คิดดังนั้น เขาก็ถอนหายใจเบา ๆ ตั้งใจแน่วแน่ขึ้นใหม่ เริ่มก้มหน้าก้มตาทบทวนตำราด้วยความตั้งใจจริง
ผู้เฒ่าสวี่พาสวี่ชุนเหอกับอีกคนกลับถึงบ้าน จากนั้นก็เรียกคนจากหลายบ้านมาคุยเรื่องงาน ทุกคนต่างรู้ว่าเขาเข้าเมืองไปเพื่อตามหางาน จึงต่างรีบมาฟังข่าว ครั้นคนมาพร้อม ห้องก็แทบจะนั่งไม่พอ มีเพียงตัวแทนจากแต่ละครอบครัวที่เข้าไปนั่งข้างใน ส่วนคนอื่น ๆ ก็ยืนฟังอยู่ในลาน ฟังได้บ้างไม่ได้บ้าง แต่ก็พอรู้เรื่อง ทั้งยังกันไม่ให้คนนอกมายุ่งวุ่นวายด้วย
“ท่านเขยบ้านนั้น ว่าอย่างไรบ้าง?” ผู้เฒ่าโจวร้อนใจถามทันที
เมื่อเห็นทุกคนอยากรู้กันนัก ผู้เฒ่าสวี่ก็ไม่อ้อมค้อม ยิ้มกว้างพลางพูดด้วยความดีใจ “หางานได้แล้ว!”
“อ้าว ดีสิ ดีจริง ๆ!” ผู้เฒ่าโจวหัวเราะจนแก้มปริ มีงานทำก็มีเงินใช้ ชีวิตถึงจะเดินต่อได้
“สามีของอาอันหนี่ว์นี่ช่างเก่งแท้ ๆ เรื่องนี้พวกเราต้องขอบคุณพวกเขาให้ดี!”
ผู้เฒ่าเจิ้งพูดเสริมขึ้นว่า “นั่นสิ! คราวหน้าเมื่อเราได้ค่าแรงกันแล้ว ทุกบ้านช่วยกันคนละหน่อย เราจะทำไส้กรอกกับเนื้อเค็มแบบของมณฑลอู่หนิงของเราส่งไปให้พวกเขาชิมกัน!”
“ดีเลย! ตอนนั้นเราจะรวบรวมเงินซื้อเนื้อกัน!” แต่ละคนพูดแทรกกันไปมา จนตกลงว่าจะต้องไปขอบคุณบ้านของภรรยาน้องสาวผู้เฒ่าสวี่ให้ได้ พอเรื่องขอบคุณตกลงกันแล้ว ผู้เฒ่าโจวจึงรีบถามต่อ
“แล้วเป็นงานแบบไหนหรือท่านเขย มีคนไปได้กี่คน?”
“ไม่ใช่แค่ไม่กี่คนหรอกนะ!” ผู้เฒ่าสวี่หัวเราะตาหยี “พวกผู้ชายทุกคนทุกบ้านได้งานทำกันหมดเลย!”
ทุกคนได้ฟังก็พากันยิ้มแย้มยินดีใหญ่ ดีจริง ๆ! ออกเรือนไกลบ้านหนีภัยมาถึงที่นี่ ลำบากอดอยากมานาน แต่ทุกคนก็รอดชีวิตมาได้ ที่ได้มีน้ำกินระหว่างทาง ก็เพราะสวี่ต้าหลางช่วยไว้ไม่น้อย ตอนนี้ได้ลงหลักปักฐานอยู่ดีมีงานทำ ชีวิตจึงจะมั่นคงจริง ๆ สตรีในลานหลายคนถึงกับน้ำตาซึมด้วยความตื้นตัน
บ้านของสามีน้องสาวผู้เฒ่าสวี่นั้นต้องขอบคุณแน่ แต่พวกเขาก็ต้องขอบคุณบ้านตระกูลสวี่ด้วยเหมือนกัน
แต่ละบ้านต่างคิดในใจไว้ก่อน ตอนนี้ยังไม่พูดออกมา ต่างมองผู้เฒ่าสวี่อย่างตั้งอกตั้งใจ รอฟังว่าต่อไปจะว่าอย่างไร
ผู้เฒ่าสวี่เล่าเรื่องโดยสรุปแล้วเริ่มจัดแจงแบ่งงานทันที เขาคิดวางแผนไว้ตั้งแต่ระหว่างทางกลับมาแล้ว ในใจมีแนวทางชัดเจน
“งานซักเสื้อผ้ามีสี่คน ให้เมียของเถี่ยจู้ เมียของเอ้อร์ชวน เมียของชวนจื่อ แล้วก็เมียของสือเอ้อร์ไป”
หญิงทั้งสี่ที่ถูกเรียกชื่อพากันรับคำด้วยใบหน้าเบิกบาน พอดีกับบ้านโจว บ้านเจิ้ง บ้านสือ และบ้านเติ้ง บ้านละคน หญิงสี่คนนี้ทำงานขยันและเข้ากับคนอื่นได้ดี หอฟู่หม่านโหลวให้จางซานหลางไปทำงานเป็นเสี่ยวเอ้อร์ เขาฉลาดว่องไว เหมาะกับงานนี้ ส่วนงานล้างชามในครัว ให้เมียของชุนหลินไป”
เช่นนี้ ทุกบ้านก็ได้คนละหนึ่งตำแหน่ง ไม่มีใครตกหล่น
“ส่วนงานก่อสร้างเรือนของท่านหวังหยวนไว่ รับไม่จำกัดจำนวน ต้องใช้แรงมาก หากใครทนความเหน็ดเหนื่อยได้ ก็ให้ไป แต่ห้ามทำไปครึ่งทางแล้วเลิกเสียเอง แต่ละบ้านจัดคนให้เรียบร้อย พรุ่งนี้เช้าเรามารวมกันที่ปากหมู่บ้าน!”
ผู้เฒ่าสวี่พูดต่อ “ข้าขอพูดไว้ก่อนเลย งานนี้ได้มาถึงพวกเรา ถือว่าโชคดีนัก ทุกคนต้องตั้งใจทำงาน อย่าสร้างปัญหา เราทำงานให้เรียบร้อย ได้ค่าแรงมาดี ๆ ถึงจะได้ใช้ชีวิตอย่างสงบ เข้าใจหรือไม่?” ทุกคนรับคำพร้อมกัน
“จริงดังท่านว่า ไม่ต้องห่วงเถอะ ข้าจะบอกให้พวกเขาตั้งใจทำงานกันดี ๆ จะไม่ทำให้บ้านของท่านเขยเดือดร้อนแน่!”
“ใช่เลย งานดี ๆ หาได้ยาก ถ้าไม่ทำให้ดี ก็ถือว่าไม่รู้คุณคนแล้ว พวกเราจะไม่เป็นคนเช่นนั้นแน่!”
“ไม่ต้องห่วง ท่านลุงสวี่!”
“…”
เมื่อจัดการเรียบร้อย แต่ละบ้านก็แยกย้ายกลับไปเตรียมตัว ผู้เฒ่าสวี่เองก็จัดแจงคนในบ้านว่า “ข้าจะไปพร้อมกับลูกชายทั้งสาม แล้วก็ต้าหลางกับเอ้อร์หลาง”
สวี่ชุนเหอรีบถาม “ท่านพ่อ ท่านจะไปเองหรือ?”
ผู้เฒ่าสวี่หัวเราะ “ข้าจะไปไม่ได้รึไง? ร่างกายข้ายังแข็งแรงอยู่ ไม่เป็นไรหรอก!”
สวี่ชุนเหอคิดในใจ นั่นมันเมื่อก่อนสิ แต่ตั้งแต่ปีที่แล้วจนถึงตอนนี้ อาหารยังไม่เคยอิ่มดีสักวัน ท่านพ่อเคยล้มกลางทางมาแล้ว ร่างกายย่อมไม่เหมือนเดิม งานก่อสร้างพวกนั้นไม่ใช่งานเบา ต้องทำถึงครึ่งปีเชียว ท่านพ่อจะไปอย่างนี้พวกเขาจะวางใจได้อย่างไร?
เขาจึงรีบพูด “ท่านพ่อ ให้ซานหลางไปแทนเถอะ!”
ผู้เฒ่าสวี่ส่ายหน้า “ซานหลางยังเด็ก งานนั้นเขาทำไม่ไหวหรอก! เอาล่ะ ข้าจะไปเอง เรื่องนี้ตกลงแล้ว!”