ผู้เฒ่าสวี่เป็นคนพูดคำไหนคำนั้น เรื่องใดที่ท่านตัดสินแล้ว ต่อให้แม่เฒ่าสวี่ก็เปลี่ยนไม่ได้ สวี่ชุนเหอกับสวี่ชุนหลินต่างก็เกลี้ยกล่อมไม่สำเร็จ เห็นทีเรื่องนี้จะลงเอยตามที่ตัดสินไว้ ทันใดนั้นสวี่ชุนซานที่เงียบอยู่นานก็เอ่ยขึ้นว่า
“จะไปตั้งหลายคนทำไมกัน พ่อไปก็พอแล้ว ข้าจะไม่ไป!”
ผู้เฒ่าสวี่ถลึงตาโต “เจ้าพูดเช่นนี้ได้อย่างไร ไหนว่าไปกันหลายคนมากนัก? ที่บ้านเรามีตั้งหลายปากต้องกิน มีแรงคนมากขึ้นก็ได้เงินเพิ่มอีก เจ้าไม่ใช่หัวหน้าครอบครัว จะรู้รึว่าข้าวสารน้ำมันมันแพงเพียงใด หุบปากไปเลย!”
ท่านยังนึกอยู่ว่าลูกชายคนที่สามจะกลับใจได้บ้าง ที่ไหนได้ เพิ่งจะได้พักไม่นานก็กลับมาเป็นคนเดิมอีกแล้ว
ช่างเป็นคนขี้เกียจสิ้นดี ไม่ควรฝากความหวังไว้เลย! ผู้เฒ่าสวี่แทบอยากจะกระชากหูมาด่าให้เข็ด ก็แรงคนที่เพิ่มไปนั้น เพื่อใครกันมิใช่หรือ? ก็เพื่อให้ สวี่ต้าจวิ้น ได้เรียนหนังสืออย่างสบายไงเล่า! พูดให้ถึงที่สุดแล้ว สวี่ต้าจวิ้นก็เป็นลูกชายของสวี่ชุนซานแท้ ๆ! เจ้าพ่อคนนี้ยังกล้าลอยตัวไม่ทำอะไรอีกหรือ!
เมื่อบิดาไม่ขยัน ย่อมทำให้เหล่าพี่ชายและพี่สะใภ้รู้สึกขุ่นเคือง ถึงไม่พูดแต่ก็ย่อมมีใจแค้น ครอบครัวจะสามัคคีได้อย่างไร! ผู้เฒ่าสวี่โกรธจัด มองลูกชายคนที่สามราวจะทะลุเป็นรู
สวี่ชุนซานทำหน้าราวกับหมูที่ต้มไม่สุกยังไม่กลัวน้ำเดือด “บ้านเราจะไปตั้งห้าคน ยังไม่พออีกหรือ? คนหนึ่งได้วันละสิบห้าเหวิน รวมกันก็ได้ตั้งเจ็ดสิบห้าเหวินต่อวันแล้วนะ! พอแล้ว ๆ อย่างไรท่านพ่อก็ไปเถอะ ถ้าพ่อไป ข้าก็ไม่ไป!”
ผู้เฒ่าสวี่โมโหจนหน้าแดง ถอดรองเท้าข้างหนึ่งฟาดไปทางลูกชาย “ข้าจะตีเจ้าขี้เกียจให้ตายเสียให้ได้!”
แต่รองเท้ากลับลอยวืดไป ไม่แม้แต่เฉียดชายเสื้อของสวี่ชุนซาน
สวี่ชุนซานกลับหัวเราะ “ท่านพ่อ ท่านเล็งไม่ค่อยแม่นนะ!” เท่านั้นแหละ ผู้เฒ่าสวี่เดือดพล่าน คว้าเก้าอี้ขึ้นมาหมายจะฟาดลูกชายให้เข็ด เก้าอี้นั่นถ้าตีโดนเข้าจริงไม่เบาแน่ สวี่ชุนเหอกับสวี่ชุนหลินรีบเข้ามาขวางไว้
ผู้เฒ่าสวี่ไม่เคยรู้สึกอยากตีลูกชายคนนี้เท่านี้มาก่อน เมื่อก่อนก็เกียจคร้าน แต่ยังไม่ปากพล่อยถึงเพียงนี้!
“หลีกไป! วันนี้ข้าจะตีให้หายโง่สักที!” ท่านเชื่อว่าตีสักหน่อยให้หัวแตก คงจะได้สติขึ้นมาบ้าง
สองพี่ชายรีบขวางไม่ให้ลงไม้ลงมือ พร้อมตะโกนใส่น้อง “เจ้าสาม ยังไม่รีบขอโทษพ่ออีกหรือ!”
สวี่ชุนซานยืนนิ่ง “ข้าจะขอโทษทำไม ข้าไม่ได้พูดผิด ก็แค่พูดว่าถ้าท่านพ่อไป ข้าไม่ไป มีอะไรไม่ถูก?”
ไม่ทันขาดคำก็โดนฟาดเข้าให้ที่ท้ายทอย “ข้าจะตีเจ้าขี้เกียจให้ตาย!”
แม่เฒ่าสวี่โกรธจนหน้าแดง หยิบไม้ขนไก่มาฟาดลูกชายคนเล็กไม่ยั้ง ตีเอา ๆ จนสวี่ชุนซานต้องกระโดดหลบพลางร้องเสียงหลง “จะไปไหม ถ้าไม่ไปข้าจะตีให้ตายคามือเดี๋ยวนี้แหละ!”
แม้ไม้ขนไก่จะไม่ทิ้งรอย แต่เจ็บแสบจนแทบร้องไห้ สวี่ชุนซานร้องลั่น “ไปก็ได้! ถ้าท่านพ่อไม่ไป ข้าก็ไป ถ้าท่านพ่อไป ข้าไม่ไป! จะตีให้ตายข้าก็ไม่ไป!” ผู้เฒ่าสวี่ที่ถูกขวางไว้พลันนิ่งไป ฟังคำพูดของลูกชายแล้วสบตากันชั่วครู่ ท่านก็เริ่มเข้าใจสิ่งที่อีกฝ่ายหมายถึง ดวงตาผู้เฒ่าพลันแดงก่ำ ถอนหายใจแผ่ว ๆ แล้ววางเก้าอี้ในมือลง สวี่ชุนเหอรีบคว้าเก้าอี้ไปเก็บไว้ห่าง ๆ ครั้งนี้น้องชายถูกแม่เฒ่าตี สองพี่ชายไม่ได้เข้าไปช่วยเลย
ผู้เฒ่าสวี่นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดว่า “เอาเถิด เอาเถิด ข้าไม่ไปก็ได้!”
สวี่ชุนซานยกมือปิดหัว ตอบกลับทันควัน “เช่นนั้นข้าไป!”
“ท่านแม่! ท่านแม่อย่าตีแล้ว ข้าไป ข้าไปแล้วจริง ๆ!” แม่เฒ่าสวี่หอบหายใจแรง หยุดมือลง มองลูกชายคนเล็ก แล้วหันไปมองสามี รู้สึกเหมือนมีอะไรแปลก ๆ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร สุดท้ายเพียงสั่งลูกสะใภ้ให้ไปทำอาหาร
“สะใภ้ชุนเหอ วันนี้หั่นมันหมูใส่ในโจ๊กด้วยนะ ให้ทุกคนได้กินให้อิ่มท้องหน่อย” ตอนนี้ครอบครัวสวี่มีเพียงมื้อเย็นมื้อเดียว เพราะกลางคืนยาวนาน หากหิวจะนอนไม่หลับ พวกเขาจึงเอาผักป่ากับข้าวมาผสมต้มเป็นโจ๊กหม้อใหญ่ ทุกคนได้กินกันเต็มชามจนอิ่มหนำ แล้วค่อยเข้านอน
รุ่งเช้าถัดมา ครอบครัวทั้งหลายมารวมกันที่ปากหมู่บ้าน บางคนจะเข้าตัวเมือง บางคนไปที่หวังเจี่ยวาน (ลุ่มน้ำบ้านสกุลหวัง) กลุ่มที่เข้าเมืองมีผู้เฒ่าสวี่นำหน้า พาหญิงสี่คนกับหนุ่มหนึ่งคนไป เพราะยังไม่ชำนาญทางในเมือง ต้องมีคนคอยดูแล ส่วนกลุ่มที่ไปหวังเจี่ยวานนั้นออกกันเป็นขบวนใหญ่ เสียงคึกคักลั่นหมู่บ้าน
ในเวลาเดียวกัน ที่เรือนตระกูลฟางก็ถึงเวลาอาหารเช้า ฟางสวี่ซื่อคีบซาลาเปาใส่ชามให้สวี่ต้าจวิ้น พลางเอ่ยอย่างเอ็นดู
“ลิ่วหลาง เมื่อคืนนี้นอนหลับดีหรือไม่ ที่นอนหรือผ้าห่มมีไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า มีอะไรก็บอกย่าเล็กนะ อย่าอดทนไว้คนเดียว”
สวี่ต้าจวิ้นตอบเสียงสดใส “ท่านย่าเล็ก ข้านอนสบายมาก เตียงนุ่มดี ผ้าห่มก็อุ่น ข้านอนหลับจนถึงเช้าเลย ไม่มีอะไรลำบากเลยขอรับ” เขาเป็นคนไม่ติดที่ หลับได้ทุกหนทุกแห่ง จะให้เปรียบก็เหมือนหมูหลับสบาย
ฟางสวี่ซื่อหัวเราะอย่างเมตตา “หลับดีแล้วก็ดี วันนี้ต้องตั้งใจให้เต็มที่นะ ตอนเที่ยงย่าเล็กจะให้ทำหม้อแกะไฟร้อน ๆ ฉลองให้ลิ่วหลางได้ข่าวดี”
ฟางฉางซวี่หัวเราะ “ท่านอย่ากดดันเด็กนักเลย”
แล้วหันไปพูดกับสวี่ต้าจวิ้นว่า “ลิ่วหลาง ไม่ต้องเกร็งนัก ทำตัวตามสบาย เหมือนอย่างที่เจ้าทำได้ก็พอ”
สวี่ต้าจวิ้นยิ้มรับ แต่ในใจกลับคิด ทำตัวตามสบายไม่ได้หรอก ถ้าทำตามนิสัยจริง ๆ ข้าคงไม่อยากไปสำนักศึกษาเลยด้วยซ้ำ เขากลืนข้าวต้มแล้วเกือบสำลัก แค่คิดก็ขนลุกเสียแล้ว! ฟางสวี่ซื่อเห็นหลานชายชะงัก จึงถามด้วยความห่วงใย “เป็นอะไรหรือลิ่วหลาง หรือว่าข้าวต้มไม่ถูกปาก?”
สวี่ต้าจวิ้นรีบส่ายหัว “ไม่ใช่ขอรับ ข้าแค่กำลังคิดถึงเรื่องที่จะไปพบอาจารย์วันนี้เท่านั้นเอง”