ฟางจื้ออันรู้สึกสะดุดใจ ขณะยังไม่ทันรอให้สวี่ต้าจวิ้นเอ่ยตอบ ก็ยั้งใจไม่ไหวหยิบหม้อดินขึ้นมา เปิดดู เดิมคิดว่าเป็นของกินอะไรสักอย่าง เขาก็พอดีจะขอจากสวี่ต้าจวิ้นกินด้วยกัน ทั้งสองก็ถือว่าเป็นเพื่อนสนิทกันดีแล้ว กินของเขาสักหน่อยก็คงไม่เป็นอะไรกระมัง? ทว่า กลับไม่ใช่ของกิน
สิ่งนั้นเป็นสีเขียวมันเงา มีกลิ่นเย็นสดชื่น คล้ายจะเป็นยาขี้ผึ้ง? สวี่ต้าจวิ้นเขียนอักษรตัวหนึ่งเสร็จ หันหน้าไปมอง เห็นเขาเปิดหม้อดินอยู่ ก็ทำสีหน้าไม่เปลี่ยนกล่าวว่า “นี่ไม่ใช่ของกิน”
“เป็นยาขี้ผึ้งหรือ? เจ้าบาดเจ็บตรงไหนหรือไม่?” ว่าแล้ว ฟางจื้ออันก็ปิดฝาหม้อดินวางกลับที่ มองสวี่ต้าจวิ้นตั้งแต่หัวจรดเท้า ก็ไม่เห็นมีสิ่งใดผิดปกติ
บาดเจ็บแล้วยังกินเก่งปานนี้หรือ? ช่างพบเห็นได้ยากนัก
อย่างไรก็ดี ยาสีฟันดูแล้วก็แยกไม่ออกว่าสิ่งใด สวี่ต้าจวิ้นจึงว่า “นี่คือยาสีฟัน”
“ยาสีฟัน? คืออะไร? ข้ารู้จักแต่ผงขัดฟัน กลับไม่เคยได้ยินว่ายาสีฟัน” ฟางจื้ออันสนใจยิ่งนัก
สวี่ต้าจวิ้นจึงว่า “ยาสีฟันก็เหมือนกับผงขัดฟัน ล้วนใช้ทำความสะอาดฟันทั้งนั้น ทว่าเทียบกับผงขัดฟันแล้ว ยาสีฟันใช้งานดีกว่า และสะอาดกว่าด้วย!”
พอฟังว่ายาสีฟันก็เป็นของทำความสะอาดฟัน แถมดีกว่าผงขัดฟัน อีกทั้งนึกถึงกลิ่นเย็น ๆ นั้น ฟางจื้ออันก็เกิดความสนใจขึ้นมา “ยาสีฟันของเจ้าซื้อจากร้านแปรงฟันเจ้าไหน? เหตุใดข้ามิเคยเห็น?”
เห็นสีหน้าเขาเป็นเช่นนั้น สวี่ต้าจวิ้นจึงสะดุดใจเล็กน้อย “อ้อ ของนี้หรือ เป็นพี่หญิงข้าทำเอง ผู้อื่นหาซื้อไม่ได้ดอก!”
พอฟังว่าเป็นพี่หญิงของสวี่ต้าจวิ้นทำเอง ฟางจื้ออันก็อดผิดหวังไม่ได้ เช่นนี้ เขาก็เอ่ยปากได้ยากแล้วสิ ระหว่างหญิงชายย่อมต้องมีขอบเขต
ทว่า เขาก็ยังไม่ตัดใจ เอ่ยถามอีกประโยค “พี่สาวเจ้าปีนี้อายุเท่าใดหรือ?”
สวี่ต้าจวิ้นลำดับญาติเล็กนัก หากมีพี่หญิงอายุมากกว่ามากก็หาใช่เรื่องประหลาดไม่ ได้ยินว่าเขาถามอายุพี่หญิง สวี่ต้าจวิ้นก็อดมองเขาเพิ่มอีกสองแวบไม่ได้ คิดจะทำอะไรหรือ?
“วัยอันงามของสตรี ไหนเลยเอ่ยไปโดยพลการได้?”
ก็จริงอยู่ ฟางจื้ออันถูกสะกิดคำหนึ่ง สมองหมุนไว คิดว่าคงเป็นสาวรุ่นอายุใกล้เคียงกัน ยังมิได้ออกเรือน เขาย่อมไม่ควรคิดจะใช้ของที่สตรีบ้านนั้นทำเสียแล้ว เฮ้อ คงต้องละวางเสียกระมัง เดิมทีสวี่ต้าจวิ้นยกเรื่องนี้ขึ้น ก็คิดจะให้ฟางจื้ออันติดเบ็ดเอง ทว่าเห็นอีกฝ่ายอุทานคำหนึ่งแล้วไม่กล่าวอันใดต่อ ก็รู้สึกประหลาดใจ
ในใจเขาไม่สบาย คิดอยู่ครู่หนึ่ง จึงว่า “ยาสีฟันนี้ใช้ดีนัก เจ้าต้องการจะใช้หรือไม่?”
ฟางจื้ออันจึงมองสวี่ต้าจวิ้นเพิ่มอีกสองครั้ง “เจ้าไม่ใช่ว่าพี่หญิงเจ้าทำเองหรือ? เจ้าจะให้ข้าใช้แน่หรือ?”
ได้ยินดังนั้น สวี่ต้าจวิ้นมองฟางจื้ออันอยู่ครู่หนึ่ง ก็เข้าใจ รีบว่า “เจ้าคิดสิ่งใดกันเล่า ข้ามิได้ ‘ให้’ เจ้าใช้ หากเจ้าปรารถนาจะใช้ ก็ ‘ขาย’ ให้เจ้าหนึ่งหม้อได้!” ฟางจื้ออันเกือบคิดว่าตนหูฝาด—ขายหรือ? ระหว่างเพื่อนร่วมชั้น ไหนเลยจะทำการค้าขายกันขึ้นมา เขาเองก็เพิ่งเคยได้ยินเป็นครั้งแรก
ทว่าสวี่ต้าจวิ้นดูเหมือนแต่เดิมก็แตกต่างจากผู้อื่นอยู่เล็กน้อย คิดอีกทีก็พอเข้าใจได้ พอดีเขาเองก็อยากได้ยาสีฟันนี้อยู่มาก ใช้เงินซื้อ ก็หาได้มีเรื่องขอบเขตหญิงชายอันใดมาเกี่ยวข้องไม่กระมัง?
“ได้ เจ้าจงขายให้ข้าหนึ่งหม้อเถิด”
สวี่ต้าจวิ้นไม่คาดว่าอีกฝ่ายจะตกลงฉับพลันทันที ใจรู้สึกร้อนผ่าว—อา เขาจะได้หาเงินแล้ว!
“ข้านำมาเพียงหม้อนี้ ยังมิได้ใช้ ข้ายกให้เจ้าก่อนเถิด! ตัวข้าเองค่อยกลับไปรับใหม่” ฟางจื้ออันก็หาเยิ่นเย้อไม่ พยักหน้า “ได้ เท่าใดเล่า? ข้าจะให้เงินเดี๋ยวนี้”
หนึ่งหม้อจะขายเท่าใดกันดี?
สวี่ต้าจวิ้นเองก็หาได้รู้ไม่! เขานึกถึงคราก่อนเคยได้ยินเพื่อนร่วมชั้นในตำบลเอ่ยถึงว่า ผงขัดฟันของร้านแปรงนั้น หนึ่งหม้อขายห้าสิบเหวิน หนึ่งหม้อประมาณห้าสิบกรัมได้กระมัง
ส่วนหม้อของเขานี้ ยาสีฟันที่บีบมา ราวครึ่งหลอดใหญ่ของสวี่อินอิน น้อยสุดก็น่าจะราวหนึ่งร้อยห้าสิบกรัม อีกทั้งเป็นของที่ที่นี่ไม่มี ของหายากย่อมมีราคามาก คงไม่อาจขายถูกนักกระมัง?
“ก็เอาตามราคากับปริมาณของผงขัดฟันในร้านแปรงนั้นเถิด หม้อยานี้เจ้าก็ดูเอาเองเถิดว่าจะให้เท่าใด” เขาเองก็คำนวณไม่ถนัด ว่าควรเท่าใดถึงจะเหมาะ ชะรอยเป็นทั้งเพื่อนร่วมชั้นและเพื่อนร่วมโต๊ะ หากเอาแพงไปก็ดูไม่งาม ถ้าถูกไปเขาเองก็เห็นว่าเสียดาย ฟางจื้ออันก็จนใจ เขาเองก็ไม่รู้เช่นกัน!
เขาไม่เคยขัดสนเงินทอง ถึงกับไม่รู้ด้วยซ้ำว่าที่ร้านแปรงขายแปรงและผงขัดฟันราคาเท่าใด จึงล้วงเอาเศษเงินก้อนหนึ่งส่งให้สวี่ต้าจวิ้น “ก้อนนี้ เจ้าดูว่าใช้ได้หรือไม่?”
สวี่ต้าจวิ้นมองเศษเงินก้อนนั้น คงราวสามถึงสี่ร้อยเหวิน เขากลืนน้ำลายเงียบ ๆ แล้วยื่นมือไปรับ “ใช้ได้” นี่เจ้ามอบเองนะ เขามิอาจไม่รับอยู่แล้ว
ทั้งสองคนกระซิบสนทนากันอยู่ครู่หนึ่ง ผู้ที่อยู่ไกลก็อาจมิทันได้ยิน ทว่า ผู้ที่อยู่แถวหน้าแถวหลังกลับได้ยินชัดเจน เห็นเพื่อนร่วมชั้นคนใหม่ถึงกับทำการค้าขายขึ้นมา ใจย่อมแปลกใจยิ่งนัก ผู้ศึกษาเล่าเรียนกลับมีกลิ่นเงินตราเช่นนี้ ช่างเสียกิริยาจริง ๆ
เด็กหนุ่มแถวหน้าทนไม่ไหวหัวเราะเยาะหยัน มองไปทางฟางจื้ออันว่า “คนโง่”
ฟางจื้ออันทันทีจ้องกลับ “ฟางเหยียนผิง เจ้าด่าว่าใครกัน!”
สวี่ต้าจวิ้นก็อดมองเขาไม่ได้ คนผู้นี้เมื่อวานก็เหน็บเขาอยู่ เขายังไม่เคยพูดกับอีกฝ่าย แล้วตนไปล่วงเกินอันใดเขาหรือ?
“ของไร้สาระอะไรพวกนั้น เจ้ากล้าซื้อได้อย่างไร ไม่ใช่คนโง่แล้วใครเล่า?” ฟางเหยียนผิงเย้ยหยัน
ฟางจื้ออันก็หัวเราะหยันหนึ่งคำ “พันตำลึงยังซื้อใจชอบของข้าไม่ได้ แล้วเกี่ยวอันใดกับเจ้า?” อย่าว่าแต่ว่ายาสีฟันนี้เขาเห็นแล้วชอบใจ ต่อให้สวี่ต้าจวิ้นล่อลวงเขาก็ตาม ก็เป็นเพียงเศษเงินก้อนหนึ่งเท่านั้น แลกกับการได้เห็นสันดานเพื่อนหนึ่งคน มีสิ่งใดน่าติ?
อีกทั้ง เรื่องนี้ เกี่ยวอันใดกับเขา ฟางเหยียนผิงเล่า? ฮึ! ตลอดทั้งสำนักศึกษา ผู้ที่น่ารังเกียจที่สุดก็คือเขานี่แหละ! บุรุษผู้นี้เหตุใดช่างชวนให้ชังนัก!
ฟางเหยียนผิงผู้ชวนให้ชังหาได้รู้ตัวไม่ ถูกย้อนกลับก็ไม่ถือสา กลับยังเย้ยหยันของตนต่อไป “ของที่เข้าปากได้ ยังกล้าใช้สุ่มสี่สุ่มห้า ช่างโง่เขลาโดยไม่รู้ตัวจริง!”
แล้วเหลือบมองสวี่ต้าจวิ้นเฉียง ๆ “ที่นี่เป็นสถานศึกษา หาใช่ตลาดซื้อขาย มีแต่ทำให้เสื่อมเสียขนบธรรมเนียม!”
ฟางจื้ออันดูท่าทีอวดดีนั้นแล้วไม่สบอารมณ์ หันไปบอกสวี่ต้าจวิ้นว่า “อย่าได้ใส่ใจเขา”