จางหุย: ...
ฮ่องเต้: ...
บรรดาขุนนางฝ่ายบุ๋นและฝ่ายบู๊: ...
ส่วนเฉาหยางยังคงร้องไห้สะอึกสะอื้น โจวหลางของข้ามิใช่คนเช่นนั้น...
บรรดาขุนนางฝ่ายบุ๋นและฝ่ายบู๊: อัครมหาเสนาบดีจางชะ...ช่าง...ช่างน่าเวทนาเกินไปแล้วกระมัง!
ฮ่องเต้: ใต้เท้ารัก ท่านยังไหวอยู่หรือไม่?
จางหุย: เหลวไหล! เด็กน้อยอย่างเจ้ากำลังจะเล่นกลอุบายอะไรอีก!
“แค่ก ใต้เท้ารัก เราเห็นว่าสีหน้าของท่านไม่ค่อยดีนัก มิสู้ท่านกลับไปพักผ่อนที่จวนก่อนดีหรือไม่”
ฮ่องเต้ทรงสงสารเสาหลักของราชสำนักผู้นี้อยู่ในพระทัย ทำงานหนักถึงเพียงนี้ ช่างลำบากใต้เท้ารักจริง ๆ
【สีหน้าไม่ดีหรือ?】 ฉวนเหวินเองก็สงสารท่านผู้เฒ่าผู้ขยันทำงานผู้นี้เช่นกัน 【คงเป็นเพราะอายุมากแล้วจริง ๆ กระมัง? อย่างไรก็อายุกว่าห้าสิบปีแล้ว ต้องตื่นแต่เช้าตรู่มาร่วมราชกิจทุกวัน เสร็จแล้วก็ยังต้องไปจัดการงานเอกสารอีก ต่อให้ร่างกายแข็งแรงเพียงใดก็คงทนไม่ไหวหรอก】
จางหุยแทบกระอักเลือดตาย: เจ้าต่างหากที่อายุมาก! ทั้งครอบครัวของเจ้าก็อายุมากทั้งนั้น!
“ฝ่าบาท กระหม่อมไม่เป็นไรพ่ะย่ะค่ะ ที่จวนของกระหม่อมก็ไม่มีเรื่องอันใดเช่นกัน!”
จางหุยยังคงยืนกรานไม่เชื่อคำพูดเหลวไหลของฉวนเหวิน อนุของเขามีชู้อย่างนั้นหรือ? หึ เป็นไปไม่ได้ พวกนางแต่ละคนต่างหลงใหลเขาจนหมดใจ จะมีชู้ได้อย่างไร! แล้วบุตรชายทั้งแปดก็ไม่ใช่ลูกของเขาอย่างนั้นหรือ? เหลวไหล เป็นลูกแท้ของตนหรือไม่ เขาจะไม่รู้ได้อย่างไร!
ฮ่องเต้ที่หลังจากได้ฟังเสียงในใจของฉวนเหวินแล้ว ถึงขั้นอยากพระราชทานวันหยุดให้จางหุยสักสองสามวัน จะทำสิ่งใดได้อีกเล่า? ใต้เท้ารักผู้นี้ดีทุกอย่าง เพียงแต่ดื้อรั้นเกินไปเท่านั้น
ท่านโหวฉางซิงเหลือบมองสีหน้าของจางหุย พลางคิดว่า อย่างไรเสียเรื่องของโจวหย่งก็จบลงแล้ว รีบพาหลานสาวกลับไปจะดีกว่า มิฉะนั้นเขารู้สึกว่าหลานสาวของตนคงจะทำให้คนทั้งราชสำนักขุ่นเคืองไปเสียหมด
ลองคิดดูเถิด ผู้ที่สามารถยืนอยู่ในสถานที่แห่งนี้ได้ จะมีสักกี่คนที่ไร้มลทินอย่างแท้จริง?
แต่ดูเหมือนว่าฮ่องเต้จะสนพระทัยฉวนเหวินอยู่ไม่น้อย จึงพระราชทานทองคำหนึ่งร้อยตำลึงแก่ฉวนเหวิน โดยอ้างว่าเป็นการแสดงความยินดีกับท่านโหวฉางซิงที่ได้พบบุตรหลานซึ่งพลัดพรากจากกันมานาน ฉวนเหวินถึงกับดวงตาเป็นประกายด้วยความดีใจ พลางทอดถอนใจว่าฮ่องเต้ช่างพระราชทานรางวัลอย่างเอื้อเฟื้อจริง ๆ เพียงแต่
【หากสามารถงัดเอาอิฐทองคำก้อนนี้กลับไปได้ก็คงดี สีทองอร่ามเช่นนี้ น่าจะทำจากทองคำจริงกระมัง? แต่ก็ไม่อาจก้มลงไปกัดดูได้ เฮ้อ】
เหงื่อเย็นผุดขึ้นเต็มแผ่นหลังของท่านโหวฉางซิง เขารีบดึงฉวนเหวินถวายบังคมลา ความเร็วในการจากไปนั้นราวกับกำลังหลบหนี เพราะเขากลัวว่าฉวนเหวินจะหลุดปากพูดว่าอยากยกบัลลังก์มังกรกลับบ้านอีกประโยคหนึ่ง
จากความเข้าใจที่เขามีต่อฉวนเหวินในเวลานี้ หากเป็นประโยคเช่นนั้น ก็เป็นสไตล์ของนางจริง ๆ
แต่ครั้งนี้ท่านโหวฉางซิงกลับคาดผิด เพราะฉวนเหวินกล้าหาญกว่าที่เขาจินตนาการไว้มาก
【เอ๊ะ? บัลลังก์มังกรที่ฮ่องเต้ประทับอยู่ก็เป็นสีทองอร่ามเช่นกัน น่าจะทำจากทองคำกระมัง? ไม่รู้ว่าการนั่งขับถ่ายบนสิ่งนั้นจะให้ความรู้สึกเช่นไร สุขภัณฑ์ทองคำเลยนะ นี่มันจุดสูงสุดของชีวิตชัด ๆ】
ท่านโหวฉางซิงสะดุดธรณีประตูท้องพระโรงเข้าอย่างจัง ล้มคะมำลงไปเต็ม ๆ
“ท่านปู่ ท่านไม่เป็นไรใช่หรือไม่เจ้าคะ?”
ฉวนเหวินตกใจไม่น้อย รีบเข้าไปพยุงเขาขึ้น ผู้คนทั้งท้องพระโรงต่างหันมามอง พร้อมกับมีทั้งความหวาดผวาและความเห็นใจอยู่ในแววตา ยกเว้นเพียงสองคน
คนแรกคือฉวนไห่ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ราวกับกำลังเห็นภาพคนทั้งจวนโหวถูกตัดศีรษะทีละคน
อีกคนก็คือฮ่องเต้ผู้ประทับอยู่บนบัลลังก์มังกร พระขมับกระตุกอย่างแข็งค้าง นั่ง...ขับถ่าย...บนบัลลังก์มังกรของพระองค์อย่างนั้นหรือ?
ช่างกล้าหาญยิ่งนัก! ท่านโหวฉางซิงรีบดึงฉวนเหวินให้คุกเข่าลงโขกศีรษะ ฉวนไห่เองก็รีบก้าวออกมาคุกเข่าถวายบังคมโดยไม่รอช้า
“ฝ่าบาททรงพระเมตตาด้วยเถิดพ่ะย่ะค่ะ หลานสาวของกระหม่อมเติบโตอยู่ในชนบทมาตั้งแต่เล็ก ไม่รู้กฎระเบียบ คุ้นชินกับความหยาบคายและพูดจาไม่ยั้งคิด แท้จริงแล้วนางมิได้มีเจตนา กระหม่อมจะพากลับไปอบรมสั่งสอนอย่างเข้มงวดแน่นอน ขอฝ่าบาททรงพระเมตตาอภัยโทษด้วยพ่ะย่ะค่ะ!”
ท่านโหวฉางซิงและฉวนไห่แทบจะร้องไห้ออกมาอยู่แล้ว แต่ฉวนเหวินกลับยังคงบ่นอยู่ในใจไม่หยุด
.................................
【หา? โยนความผิดให้ข้าอย่างนั้นหรือ? เห็น ๆ กันอยู่ว่าท่านปู่สายตาไม่ดีเองจนสะดุดล้ม เหตุใดถึงมาโทษข้าเล่า?】
【เห็นว่าเด็กแล้วรังแกง่ายใช่หรือไม่ เชอะ】
ท่านโหวฉางซิงและฉวนไห่ที่ถูกดูแคลนได้แต่หลั่งน้ำตาเงียบ ๆ : คุณหนูตัวน้อยของข้าเอ๋ย ขอถามหน่อยเถิดว่า ยังอยากมีชีวิตอยู่หรือไม่?
ฮ่องเต้ที่ประทับอยู่เบื้องบนทรงยกพระหัตถ์นวดระหว่างพระขนง พลางตรัสย้ำกับพระองค์เองในพระทัยว่า: เราเป็นฮ่องเต้ผู้ทรงธรรม เราเป็นฮ่องเต้ผู้ทรงธรรม เราเป็นฮ่องเต้ผู้ทรงธรรม
“ช่างเถิด เราจะไม่ถือสาหาความกับเด็กสาวผู้หนึ่ง”
ฮ่องเต้ทรงสะกดจิตพระองค์เองจนสำเร็จ จากนั้นก็ปล่อยให้ท่านโหวฉางซิงและฉวนเหวินกลับไป แล้วหันไปมอบหมายงานชิ้นหนึ่งให้ฉวนไห่ ให้เขาไปสืบสวนเรื่องผู้ลี้ภัย
พระองค์มิได้ปฏิเสธว่าเมื่อครู่มีพระประสงค์จะใช้ประโยชน์จากฉวนเหวิน ไม่ว่านางจะหยั่งรู้อนาคตและล่วงรู้ทุกสิ่งได้จริง หรือเป็นเรื่องหลอกลวง อย่างน้อยนางก็ช่วยให้พระองค์จัดการเรื่องโจวหย่งได้
แต่เรื่องที่เสียงในใจรั่วไหลออกมาเช่นนี้ช่างเหนือธรรมชาติเกินไป ฮ่องเต้จึงยังเชื่อบ้างไม่เชื่อบ้าง
เวลานี้มีผู้ลี้ภัยหลั่งไหลเข้าสู่เมืองหลวงจนก่อความวุ่นวาย อีกทั้งเงินบรรเทาทุกข์ยังหายไปกว่าครึ่งอย่างไร้ร่องรอย ขณะที่ขุนนางทุกคนที่เคยสัมผัสเงินบรรเทาทุกข์ต่างยืนกรานว่าตนบริสุทธิ์ นี่จึงเป็นคดีที่รับมือได้ยาก ดังนั้นพระองค์จึงมอบหมายให้ฉวนไห่เป็นผู้สืบสวน
หากฉวนเหวินสามารถล่วงรู้ทุกสิ่งได้จริง เช่นนั้นฉวนไห่ก็ย่อมสามารถสืบคดีจนกระจ่างได้ แต่หากเด็กสาวผู้นี้กำลังแสร้งทำเป็นมีอิทธิฤทธิ์ พระองค์ก็จะสะสางบัญชีทั้งหมด รวมทั้งเรื่องของวันนี้กับพวกเขาไปพร้อมกัน
ฉวนไห่ซึ่งเป็นขุนนางฝ่ายบุ๋นที่มีหน้าที่สบาย ๆ กลับได้รับมอบหมายงานนี้อย่างไม่ทราบสาเหตุ ในฐานะคนเก่าแก่ในแวดวงขุนนาง เขาพอจะคาดเดาพระประสงค์ของฮ่องเต้ได้อยู่บ้าง แต่ก็ทำได้เพียงเช็ดเหงื่อพลางรับงานชิ้นนี้ไว้
วันนี้เป็นวันที่ท้องฟ้าครึ้มมัว ตั้งแต่เช้าก็เต็มไปด้วยหมอกอึมครึม ยามที่ท่านโหวฉางซิงและฉวนเหวินกลับมาถึงจวนโหว ท้องฟ้าก็ดูราวกับฝนกำลังจะตกเต็มที
บ่าวรับใช้ที่เฝ้าอยู่หน้าประตูเห็นทั้งสองกลับมา ก็รีบวิ่งเข้าไปแจ้งข่าวด้านใน ไม่นานฮูหยินผู้เฒ่าแห่งจวนโหวฉางซิงก็นำคนทั้งครอบครัวออกมาต้อนรับ
ทันทีที่เห็นคนในครอบครัว ท่านโหวฉางซิงที่ฝืนประคองตัวมาตลอดทางก็ขาอ่อนลงในทันใด ทำเอาคนทั้งบ้านตกใจยกใหญ่
“เกิดอะไรขึ้นหรือ? เหตุใดฮ่องเต้จึงทรงเรียกพวกท่านเข้าวัง?”
เดิมทีฮูหยินผู้เฒ่าแห่งจวนโหวฉางซิงก็กระวนกระวายใจจนไม่อาจนั่งนิ่งได้อยู่แล้ว ครั้นเห็นท่านโหวฉางซิงมีสภาพเช่นนี้ ก็ยิ่งหายใจไม่ทั่วท้อง เรื่องใหญ่จะต้องเกิดขึ้นเป็นแน่!
ฉวนเหวินถึงกับพูดไม่ออกทั้งคน 【ท่านปู่ราคาถูกนี่ขี้ขลาดเกินไปแล้วกระมัง ก็แค่เสียมารยาทต่อหน้าพระที่นั่งเท่านั้น ถึงกับตกใจจนเป็นเช่นนี้เลยหรือ?】
ฮูหยินผู้เฒ่าแห่งจวนโหวฉางซิง รวมถึงฉวนรุ่ยทั้งสามคนที่ได้ยินเสียงในใจของฉวนเหวิน ต่างชะงักไปครู่หนึ่ง เสียมารยาทต่อหน้าพระที่นั่ง? เสียมารยาทเรื่องใดกัน?
ฮูหยินผู้เฒ่าแห่งจวนโหวฉางซิงรู้สึกว่าเรื่องนี้ไม่ธรรมดา สามีของนางไม่ใช่คนขี้ขลาดเช่นนี้
【อีกอย่าง ความผิดก็โยนมาให้ข้าหมดแล้ว แถมฮ่องเต้ก็ตรัสแล้วว่าจะไม่ถือสา เหตุใดถึงยังตกใจจนเป็นเช่นนี้อีกเล่า?】
ฮูหยินผู้เฒ่าแห่งจวนโหวฉางซิง: ยิ่งฟังก็ยิ่งไม่เข้าใจแล้ว
ฉวนรุ่ยมองไปยังบิดาของตนด้วยสายตาแสนจะน้อยใจ: ท่านพ่อขอรับ เหตุใดท่านถึงโยนความผิดให้หลานสาวแท้ ๆ ของตนเองเช่นนี้?
สวีเยี่ยนรีบดึงตัวฉวนเหวินมาสำรวจซ้ายขวาด้วยความเป็นห่วง “ลูกแม่ เจ้าไม่เป็นไรใช่หรือไม่? ฮ่องเต้ไม่ได้ทำอะไรเจ้าหรอกใช่ไหม?”
ฉวนอู่มองไปยังหีบไม้ที่ฉวนเหวินอุ้มอยู่ “น้องสาว เจ้าถือสิ่งใดอยู่หรือ?”
เมื่อพูดถึงหีบไม้ ฉวนเหวินก็มีความสุขขึ้นอย่างเห็นได้ชัด นางเปิดหีบออกอย่างกระตือรือร้น แสงสีทองส่องวาบจนแทบทำให้ฉวนรุ่ยทั้งสามคนตาพร่า
“ทองคำ!” สวีเยี่ยนยกมือปิดปาก กลั้นเสียงกรีดร้องด้วยความตื่นเต้นไว้ ก่อนที่ความกังวลจะปรากฏขึ้นบนใบหน้าอีกครั้ง นางจ้องบุตรสาวของตนอย่างจริงจัง “ได้มาจากที่ใด?”
“ฮ่องเต้พระราชทานให้”
ขณะที่ฉวนเหวินกำลังพูด ฉวนรุ่ยก็หยิบทองคำแท่งหนึ่งขึ้นมากัดดูแล้ว กัดไม่เข้าเสียด้วย เช่นนั้นก็เป็นทองคำจริง ๆ!
เอ๊ะ ไม่ถูกสิ ฉวนรุ่ยมองหีบทองคำอีกครั้ง ก่อนหันไปมองบิดาผู้ขาอ่อนของตน เหตุใดบุตรสาวของเขากับท่านพ่อถึงมีบรรยากาศต่างกันเช่นนี้ คนหนึ่งสงบนิ่งราวกับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น อีกคนกลับตกใจจนขาอ่อน
ในเมื่อได้รับพระราชทานรางวัล แล้วเหตุใดถึงยังตกใจจนเป็นเช่นนี้อีก?
คนอื่น ๆ ต่างก็เต็มไปด้วยความสงสัย จนกระทั่งท่านโหวฉางซิงแอบเล่าเรื่องที่ฉวนเหวินพูดในท้องพระโรงให้ทุกคนฟังโดยไม่ให้นางได้ยิน ทุกคนจึงเงียบงัน จากนั้นก็มองฉวนเหวินด้วยสายตาที่ยากจะอธิบาย
กล้าคิดจะขับถ่ายบนบัลลังก์มังกร ต่อให้เป็นเพียงความคิด ก็มีเพียงผู้เดียวทั้งใต้หล้า! นี่ไม่ใช่เพียงจุดสูงสุดของชีวิตแล้ว แต่เป็นจุดสูงสุดของการเป็นวิญญาณต่างหาก!
หลังจากฉวนไห่เลิกราชกิจแล้ว ท่านโหวฉางซิงและคนอื่น ๆ ก็แอบเปิดประชุมครอบครัวกันอีกครั้ง
หลังจากฉวนเหวินตื่นจากการงีบกลางวัน นางก็มองหามารดาอยู่รอบหนึ่งแต่ไม่พบ ไม่เพียงแต่มารดาเท่านั้น แม้แต่บิดาและพี่ชายของนางก็หายตัวไปด้วย นางจึงรู้สึกสงสัย ก่อนหันไปถามเสี่ยวปี้ สาวใช้ที่ยืนอยู่ด้านหลัง แต่เสี่ยวปี้เองก็ไม่ทราบเช่นกัน
ฉวนเหวินพลันตื่นตัวขึ้นมาทันที หรือว่าทั้งสามคนกำลังแอบทำเรื่องไม่ดีลับหลังนางอยู่กันแน่?