“ถึงหยกจะหายไปก็ไม่เป็นไร พวกเจ้าพักอยู่ที่นี่ก่อน ค่อย ๆ ค้นหาตามตัวให้ดี พรุ่งนี้ค่อยนำมาให้ดูอีกครั้งก็ได้เหมือนกัน”
ท่านโหวฉางซิงยิ้มอย่างเมตตา จนไม่มีผู้ใดดูออกเลยว่า ขณะกล่าวถ้อยคำเหล่านี้ เขากำลังครุ่นคิดถึงร่องรอยการเก็บหยกของบุตรชายว่ามันจะคับหรือไม่คับอยู่ในใจ
ฮูหยินโหวฉางซิงเองก็ยินดีจะรักษาหน้าของบุตรชายเอาไว้ จึงไม่ได้พูดสิ่งใด เพียงเรียกให้ฉวนรุ่ยเดินเข้ามา บุตรชายที่นางพลัดพรากไปมีปานรูปดอกท้ออยู่ที่ท่อนแขนขวา
แขนเสื้อของฉวนรุ่ยถูกถกขึ้น และบนท่อนแขนก็มีปานรูปดอกท้ออยู่จริง ฮูหยินโหวฉางซิงพลันรู้สึกสะเทือนใจ สายตาที่มองฉวนรุ่ยก็ไม่เย็นชาเช่นเดิมอีกต่อไป แต่กลับมีความอบอุ่นเพิ่มขึ้น ทว่าเพียงชั่วพริบตา ความอบอุ่นนั้นก็แข็งค้างอยู่บนใบหน้า
【ท่านย่าไม่ใช่ว่าไม่ชอบท่านพ่อหรอกหรือ เหตุใดดูเหมือนกำลังสะเทือนใจเสียแล้ว เช่นนั้นอีกประเดี๋ยวสองแม่ลูกคงได้กอดกันร่ำไห้ด้วยความซาบซึ้งกระมัง อย่างไรเสียก็พลัดพรากกันมาตั้งสามสิบกว่าปี กว่าจะได้พบกันอีกครั้งก็นับว่าหาได้ยาก แต่ข้ากินขนมมากเกินไป คอแห้งจนไม่มีน้ำตาจะทำอย่างไรดี หรือจะแอบเอาน้ำชาป้ายตาตอนที่ไม่มีใครสังเกตเห็น?】
สายตาของฉวนเหวินทอดไปยังถ้วยชาที่อยู่ข้างกายซึ่งนางดื่มจนหมดแล้ว พลางบ่นอยู่ในใจอีกครั้ง 【ไม่มีบริการเติมชาไม่อั้นหรือ? หรือจะขโมยของพี่ชายดี?】
ฉวนอู่ผิวปากเบา ๆ เงยหน้ามองเพดาน แล้วใช้ข้อศอกดันถ้วยชาของตนไปทางน้องสาวอย่างแนบเนียน เพื่ออำนวยความสะดวกให้นางขโมย
ฉวนเหวินดีใจยิ่งนัก รีบสลับถ้วยชาของตนกับถ้วยของฉวนอู่อย่างเงียบ ๆ ทั้งยังไม่ลืมแอบมองพี่ชายตนเอง ดีมาก ไม่ถูกจับได้
สวีเยี่ยนกลอกตามองฟ้า ไม่มีน้ำตาเพราะกินขนมจนคอแห้งอย่างนั้นหรือ อีกอย่างบุตรสาวของนางก็ดื่มชาไปแล้วมิใช่หรือ ยิ่งไปกว่านั้น การทำเรื่องเช่นนี้ต่อหน้าต่อตาผู้อื่น หากถูกจับได้จะไม่ดูน่าอายเกินไปหน่อยหรือ
ท่านโหวฉางซิง: รู้สึกเหมือนถูกล่วงเกินอยู่บ้าง
ฮูหยินโหวฉางซิง: น้ำตานี้ก็ใช่ว่าจะต้องหลั่งออกมาให้ได้เสียหน่อย
สวีเยี่ยนที่ยกถ้วยชาขึ้นมาแล้ว: เอ๊ะ ข้ายกถ้วยชาขึ้นมาทำไมกัน คงเพราะกระหายน้ำสินะ หรือจะเอาน้ำชาป้ายตาเหมือนบุตรสาวดี? คงไม่ถูกจับได้กระมัง?
ฮูหยินโหวฉางซิงเหลือบมองฉวนรุ่ยที่กำลังจ้องถ้วยชาข้างมือของตนเองเช่นกัน ดวงตาของเขาเป็นประกายชัดเจน เห็นได้ชัดว่าใจเริ่มเอนเอียงไปตามความคิดของฉวนเหวินแล้ว
อารมณ์สะเทือนใจของฮูหยินโหวฉางซิงพลันสลายหายไปสิ้น นางกระแอมไอสองครั้งอย่างไม่เป็นธรรมชาติ ปล่อยมือของฉวนรุ่ย ก่อนเอ่ยเล่าถึงสาเหตุที่พลัดพรากจากเขาด้วยน้ำเสียงอ่อนล้า
“เมื่อสามสิบห้าปีก่อน ข้ายังอยู่ในช่วงพักฟื้นหลังคลอด แต่ในเมืองหลวงกลับเกิดโรคระบาดขึ้นอีกครั้ง บ่าวรับใช้ในจวนก็มีผู้ติดโรค ท่านโหวเองก็ล้มป่วยด้วยอาการหวัด ทุกคนเกรงว่าจะเป็นโรคระบาด จึงแยกท่านโหวออกไป ขณะนั้นจวนโกลาหลวุ่นวายอย่างยิ่ง จึงเปิดโอกาสให้บ่าวชั่วฉวยจังหวะลักพาตัวบุตรชายที่เพิ่งเกิดได้ไม่ถึงหนึ่งเดือนของข้าไป”
น่าเวทนายิ่งนัก ขณะกำลังพักฟื้นหลังคลอด นางกลับต้องสูญเสียบุตรชาย อีกทั้งยังต้องหวาดวิตกว่าสามีจะทอดทิ้งนางจากไปได้ทุกเมื่อ ครั้นกล่าวมาถึงช่วงสะเทือนใจ ฮูหยินโหวฉางซิงก็หลั่งน้ำตาออกมาสองสามหยดในที่สุด
สวีเยี่ยนซึ่งเป็นสตรีเช่นเดียวกันก็ทอดถอนใจด้วยความสะเทือนใจ อารมณ์ของสตรีหลังคลอดนั้นเปราะบางเป็นพิเศษ ตอนที่นางคลอดลูกทั้งสองคน สามีเพียงเอาใจใส่ดูแลมากหน่อย นางยังอดสงสัยไม่ได้ว่าเขาไปมีสตรีอื่นอยู่ข้างนอกหรือไม่ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการเผชิญกับเหตุพลิกผันเช่นนี้ เฮ้อ...การเป็นฮูหยินของตระกูลใหญ่ก็มิใช่เรื่องง่ายจริง ๆ
“บ่าวชั่วผู้นั้นจากไปแล้วไม่กลับมา ทั้งในจวนและในเมืองหลวงต่างก็วุ่นวาย กำลังคนของพวกเรามีไม่เพียงพอ จึงได้แต่ส่งคนออกตามหาเพียงส่วนหนึ่งก่อน ไม่รู้ว่าบ่าวชั่วผู้นั้นหลบซ่อนตัวอยู่ที่ใด จึงไม่อาจตามหาพบไม่ว่าอย่างไร ต่อมาเมื่อทุกอย่างในจวนและในเมืองหลวงกลับเข้าสู่ความสงบ พวกเราก็ไม่เหลือร่องรอยของบ่าวชั่วผู้นั้นอีกแล้ว”
แม้บัดนี้จะกล่าวถึงบ่าวชั่วผู้นั้น ฮูหยินโหวฉางซิงก็ยังคงเคียดแค้นอยู่ในใจ นางเป็นคนจิตใจกว้างขวาง ไม่เคยรังแกบ่าวไพร่ ทั้งยังไม่เคยมีเรื่องบาดหมางกับบ่าวผู้นั้น แล้วเหตุใดอีกฝ่ายจึงไร้คุณธรรมถึงขั้นอุ้มบุตรของนางไป!
【อยู่ไฟหลังคลอดพลางทุกข์ใจกับเรื่องลูก ทั้งยังหวาดผวาเรื่องสามี จึงไม่ชอบบุตรชายคนนี้ คิดว่าเขาเกิดมาเพื่อทวงหนี้ หลังจากท่านโหวฉางซิงเสียชีวิต พอมีคนยุแยงไม่กี่ประโยค นางก็เชื่อว่าบุตรชายคนนี้เป็นตัวอัปมงคล คอยนำเคราะห์มาสู่ท่านโหวฉางซิง ครั้งก่อนเกือบติดโรคระบาด ครั้งนี้ถึงขั้นสิ้นใจเลยทีเดียว】
ไม่ได้มีภาพมารดาและบุตรกอดกันร่ำไห้ด้วยความซาบซึ้งอย่างที่จินตนาการไว้ ฉวนเหวินจึงไม่จำเป็นต้องแอบเอาน้ำชาป้ายตาอีก น้ำชาทั้งถ้วยถูกนางดื่มจนหมด พลางฟังฮูหยินโหวฉางซิงเล่าเรื่องไปด้วย พลางวิพากษ์วิจารณ์อยู่ในใจไปด้วย
ฮูหยินโหวฉางซิงชะงักไปเล็กน้อย นางเคยมีความคิดเช่นนั้นจริง แต่ไม่ว่าอย่างไร นั่นก็เป็นบุตรที่นางอุ้มท้องมาสิบเดือนและให้กำเนิดด้วยตนเอง แล้วนางจะเคียดแค้นเขาได้อย่างไร?
แต่หากสามีของนางสิ้นใจในคืนนี้จริงเล่า? นางจะปฏิบัติต่อบุตรชายที่เพิ่งได้พบหน้ากันอีกครั้งอย่างโหดร้ายดังที่เด็กสาวผู้นั้นกล่าวไว้จริงหรือไม่?
นางไม่อาจปฏิเสธได้ว่า หากสามีสิ้นใจในคืนนี้จริง นางย่อมพานโทษบุตรชายคนนี้แน่นอน เพราะแม้สามีจะอายุมากแล้ว แต่สุขภาพของเขากลับแข็งแรงมาตลอด เหตุใดพอบุตรชายผู้นี้กลับมา จึงเกิดเรื่องขึ้นเสียได้?
อีกทั้ง แม้นางจะบอบช้ำจนไม่อาจมีบุตรได้อีกหลังจากนั้น แต่นางก็รับบุตรของอนุภรรยาในจวนมาเลี้ยงดูไว้ข้างกาย จนบัดนี้มีลูกหลานห้อมล้อม ได้เสพสุขกับความอบอุ่นของครอบครัวแล้ว นางจึงไม่ต้องการให้ใครหน้าไหนปรากฏตัวขึ้นมาทำลายความสงบสุขในชีวิตของพวกเขา
บรรยากาศภายในห้องรับรองพลันตกอยู่ในความกระอักกระอ่วน ท่ามกลางความเงียบงัน ท่านโหวฉางซิงก็เอ่ยปากขึ้นกะทันหัน “เจ้าชื่อฉวนเหวินใช่หรือไม่?”
【หืม?】
ฉวนเหวินเงยหน้าขึ้นจากถ้วยชา มองบิดาของตน มองมารดาของตน แล้วหันไปมองพี่ชายของตน ทั้งสามคนมีสีหน้าสับสนไม่ต่างจากนาง เหตุใดจู่ ๆ หัวข้อสนทนาจึงเปลี่ยนมาที่บุตรสาวของบ้านตน น้องสาวของบ้านเขาเสียได้?
ฉวนเหวินพยายามอย่างเต็มที่ที่จะแสดงท่าทีซื่อทื่อออกมา นางพยักหน้าเบา ๆ แต่ในใจกลับตื่นเต้นเสียจนแทบจะโบกแขนทั้งสองข้างด้วยความกระตือรือร้นที่จะได้แสดงฝีมือแล้ว 【ถึงตาข้าแล้ว ถึงตาข้าแล้ว ขอข้านึกก่อนว่าในนิยายบรรยายตอนที่ข้าเพิ่งเข้ามาในจวนโหวไว้อย่างไรนะ? หวาด ๆ กลัว ๆ...แอบชำเลืองมองผู้อื่น...ทั้งตัวเผยให้เห็นความบ้านนอกคอกนาแบบคนฐานะต่ำ...สายตาที่มองเครื่องแต่งกายและเครื่องประดับของท่านโหวฉางซิงกับฮูหยินโหวฉางซิงเต็มไปด้วยความละโมบ】
หวาด ๆ กลัว ๆ ง่ายมาก แค่ก้มหน้าเอาไว้ก็พอ
แอบชำเลืองมองผู้อื่น โชคดีที่โรคต้อกระจกของข้ายังรักษาไม่หาย เชิดก้น แอ่นอก กลอกตาขาว
แสดงความเป็นคนฐานะต่ำ เท้าทั้งสองชิดกัน ปลายเท้าแนบติด ส้นเท้าแยกออก งอเข่าทั้งสองข้าง เตรียมท่ายืนปลายเท้าเข้าด้านในเรียบร้อยแล้ว
【ให้ข้าดูก่อนว่ายังมีอะไรอีก...ความละโมบใช่หรือไม่ ละโมบก็ละโมบได้อยู่หรอก แต่เครื่องทองเครื่องเงินพวกนั้นเขาก็ไม่ยกให้ข้าอยู่ดี สู้เป็นขนมสักสองสามชิ้นยังจับต้องได้มากกว่า...】
ดังนั้น สายตาที่กลอกขาวของฉวนเหวินจึงหันไปจับจ้องขนมหน้าตาประณีตสองสามชิ้นที่วางอยู่ระหว่างท่านโหวฉางซิงกับฮูหยินโหวฉางซิง 【ซี้ดด...ฮ่า...（เสียงกลืนน้ำลาย）ขนมกุ้ยฮวา ขนมหยุนเพี่ยน ข้าเรียกชื่อพวกเจ้าแล้ว พวกเจ้ากล้าขานรับหรือไม่!】
ฮูหยินโหวฉางซิง: สิ่งที่ข้าเห็นอยู่ตรงหน้านี่ยังนับว่าเป็นมนุษย์อยู่หรือไม่?
ท่านโหวฉางซิง: เร็วเข้า! เอากระบองเขี้ยวหมาป่าของข้ามา!
ฉวนรุ่ยยกมือปิดหน้า สวีเยี่ยนมีสีหน้าชะงักแข็งค้าง: ลูกเอ๋ย เจ้าลองดูเสียหน่อยหรือไม่ว่าสิ่งที่เจ้ากำลังแสดงอยู่นั้นเป็นปีศาจจากที่ใดกันแน่?
คิ้วของฉวนอู่กระตุกขึ้นลงอย่างแข็งทื่อ: น้องสาว พี่ไม่อาจฝืนใจพูดโกหกได้อีกแล้ว...
บรรดาสาวใช้และบ่าวรับใช้ต่างพากันตกตะลึง: คนผู้นี้มีอันใดผิดปกติหรือไม่?
“เอ่อ...หิวแล้วกระมัง เร็วเข้า กินรองท้องเสียก่อนเถิด”
สมแล้วที่เป็นท่านโหวฉางซิง เขาตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว รีบส่งสัญญาณให้สาวใช้นำขนมกุ้ยฮวาและขนมหยุนเพี่ยนที่อยู่ข้างกายไปวางตรงหน้าฉวนเหวิน เขากลัวว่าเพียงชักช้าอีกสักครู่ เด็กสาวผู้นี้จะเผยร่างที่แท้จริงออกมาเสียก่อน พร้อมกันนั้นก็สั่งให้สาวใช้ไปเร่งห้องครัวเตรียมอาหารด้วย
【ฮ่า ๆ มีของกินจริงด้วย!】
ฉวนเหวินส่งเสียงโห่ร้องด้วยความยินดีอยู่ในใจ นางเอ่ยขอบคุณอย่างเบิกบาน แม้จะยุติการแสดงท่าทีเมื่อครู่ลงแล้ว แต่ก็ยังคงปฏิบัติหน้าที่ของ "คนละโมบ" อย่างเต็มความสามารถ โดยจ้องมองขนมตรงหน้าไม่วางตา พร้อมกับอดทอดถอนใจอยู่ในใจไม่ได้ว่า
【ท่านโหวฉางซิงนี่เป็นคนดีไม่น้อยเลย น่าเสียดายที่อายุสั้น ดูเหมือนความรู้สึกที่ท่านมีต่อท่านพ่อจะลึกซึ้งกว่าของฮูหยินโหวฉางซิงเสียอีก ในนิยายก็เขียนไว้แล้วว่า หากท่านโหวฉางซิงยังมีชีวิตอยู่และคอยอบรมสั่งสอนท่านพ่อมากกว่านี้ บางทีท่านพ่อก็คงไม่ทำร้ายทั้งผู้อื่นและตนเอง จนสุดท้ายต้องจบชีวิตอย่างอนาถอยู่ข้างถนนหรอก】
ท่านโหวฉางซิง: หากเจ้าจะพูดเรื่องนี้ ข้าก็ไม่กลัวแล้ว
อย่างไรก็ตาม เขายังคงทอดสายตามองบุตรชายที่ไม่ได้พบหน้ากันมาหลายปีด้วยความรู้สึกซับซ้อน บุตรชายของเขาผู้นี้ สุดท้ายกลับต้องจบชีวิตลงเช่นกันหรือ?
ฉวนรุ่ยที่ถูกมองด้วยสายตาเวทนา: เหตุใดท่านพ่อราคาถูกผู้นี้มองข้าแล้วทำให้ขนลุกเช่นนี้ ดูเหมือนกำลังมองคนอายุสั้นอย่างไรอย่างนั้น ทั้งที่ข้ายังอยู่ในวัยฉกรรจ์แท้ ๆ เดี๋ยวก่อน!!! ท่านพ่อราคาถูกผู้นี้จะได้ยินเสียงในใจของลูกสาวข้าด้วยหรือไม่?!