แม้ฮูหยินผิงเฉิงป๋อจะลดเสียงลงด้วยเกรงว่าไม่เหมาะกับเด็กสาว แต่คุณหนูทั้งสองก็ยังได้ยินเลือนราง แล้วแทบสำลักน้ำลายของตนเอง
ดวงตาทั้งสี่เบิกกว้างด้วยความตกตะลึง: ขะ...ข้า...ข้าได้ยินอะไรเข้า?!
ฮูหยินหลิวเองก็นิ่งอึ้ง ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ: ขะ...ข้าได้ยินอะไรเข้า?
สายตาทั้งสามคู่พร้อมใจกันมองตามทิศทางที่ฮูหยินผิงเฉิงป๋อเหลือบไป ก่อนจะสบตากับฮูหยินของหลิวจางหมิ่นเข้าพอดี
ไม่รู้เพราะเหตุใด จู่ ๆ ฮูหยินหลิวผู้นั้นก็ลื่นเท้าจนเกือบล้มหน้าคะมำ โชคดีที่บุตรชายซึ่งยืนอยู่ด้านหลังรีบเข้ามาประคองไว้ได้ทัน
ทั้งสามรีบเบือนสายตากลับทันที ราวกับนักเรียนที่ลอกข้อสอบแล้วเกือบถูกจับได้ ไม่กล้ามองไปทางนั้นอีก
หากพวกนางกล้าเงยหน้าขึ้นสักนิด ก็คงจะเห็นแผ่นหลังของฮูหยินหลิวจางหมิ่นที่กำลังขึ้นรถม้าอย่างเร่งรีบ แฝงไว้ด้วยความกระอักกระอ่วนและอยากจากไปโดยเร็ว
“ได้ยินมาว่า...ผายลมของอนุเหล่านั้นมีกลิ่นหอมเหมือนมันเทศ”
ฮูหยินผิงเฉิงป๋อยังคงเปิดเผยความลับต่อไป พลางกล่าวด้วยน้ำเสียงทอดถอน
ความเงียบในอากาศขณะนี้ ช่างดังสนั่นเสียจนหูอื้อ
ดูเหมือนว่า...เมื่อเทียบกับการชอบดมผายลมของอนุ แถมยังบอกว่ามีกลิ่นหอมเหมือนมันเทศแล้ว การพลัดตกลงไปในบ่อส้วมและสำลักของเสียเข้าไปหลายอึก ก็ดูจะไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรอีกต่อไป...
ฮูหยินหลิวคิดเช่นนั้นอย่างยากลำบาก หลังจากใช้เวลาทำใจอยู่พักใหญ่
คุณหนูทั้งสอง: มันเทศ...มันเทศไม่บริสุทธิ์อีกต่อไปแล้ว...
ภายในจวนโหวฉางซิง เวลานี้ฮูหยินโหวฉางซิงได้สงบสติอารมณ์ลงแล้ว นางเอนกายนอนพิงอยู่บนตั่งนุ่ม พลางหารือเรื่องเสียงในใจของฉวนเหวินร่วมกับท่านโหวฉางซิง ฉวนไห่ และครอบครัวของฉวนรุ่ยทั้งสามคน
ส่วนเหตุผลที่เรียกครอบครัวของฉวนรุ่ยมาร่วมด้วยนั้น ประการแรก พวกเขากลายเป็นสมาชิกของจวนโหวแล้ว การประชุมภายในครอบครัวจึงสมควรเข้าร่วม
ประการที่สอง พวกเขาอยู่กับฉวนเหวินมานานที่สุด ย่อมสามารถให้ข้อมูลเกี่ยวกับนางได้มากกว่า
ขณะที่ผู้ใหญ่กำลังประชุมกันอยู่นั้น ฉวนอวี้กลับบังเอิญพบกับฉวนเหวิน ซึ่งกำลังตกปลาอยู่ในสวน
แม้ฉวนเหวินจะเป็นตัวร้ายหญิงในเรื่อง แต่เพราะไม่มีระบบคอยควบคุม และไม่มีเจตจำนงแห่งสวรรค์มาบังคับ นางจึงตัดสินใจปล่อยวาง ใช้ชีวิตเป็นคนว่างงานที่กิน ดื่ม เล่นสนุก และมีความสุขกับชีวิต ขอเพียงอยู่รอดไปได้อีกวันก็ถือว่ากำไรแล้ว
ดังนั้น ฉวนเหวินจึงไม่ได้คิดจะแย่งตำแหน่งคุณหนูใหญ่แห่งจวนโหวจากนางเอก และไม่ได้คิดจะแย่งพระเอกเช่นกัน อีกทั้งยังไม่ต้องการมีความเกี่ยวข้องกับนางเอกมากนัก
เวลานี้นางจึงเพียงยิ้มเล็กน้อยเป็นการทักทาย
แต่ฉวนอวี้กลับเดินตรงเข้ามา พลางถามฉวนเหวินด้วยท่าทีเหนือกว่า
“พวกเจ้ากลับมาที่นี่ทำไม?”
ฉวนเหวินถูกถามจนชะงัก
【จะตอบว่า...เพราะเนื้อเรื่องกำหนดไว้ได้หรือไม่?】
ฉางซิงโหวไม่เคยล้มเลิกความพยายามในการตามหาบุตรที่ถูกลักพาตัวไป หนึ่งเดือนก่อน ฉวนรุ่ยนำหยกชิ้นนั้นไปจำนำเข้าโดยบังเอิญ และบังเอิญถูกคนของจวนโหวฉางซิงพบเห็นเข้า พอสืบสาวราวเรื่องต่อไปเรื่อย ๆ คนของจวนโหวฉางซิงก็สืบจนพบตัวฉวนรุ่ยจากหยกชิ้นนั้น
แต่จะให้คนอย่างฉวนเหวินที่ชอบเข้าสังคมและพูดเก่ง ตอบคำถามอย่างจริงจังนั้นเป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว
นางหัวเราะแหะ ๆ ก่อนตอบว่า “เพราะเข้าห้องน้ำที่จวนโหวสะดวกกว่าน่ะเจ้าค่ะ โดยเฉพาะตอนฝนตก”
พรวด!
สาวใช้หลายคนที่ยืนอยู่ด้านข้างกลั้นไม่อยู่จริง ๆ แต่เมื่อรู้ตัวว่าหลุดหัวเราะออกมาแล้ว ก็รีบยกมือปิดปาก พยายามสะกดกลั้นเสียงหัวเราะเอาไว้
ฉวนอวี้ที่เติบโตมาในฐานะคุณหนูตระกูลใหญ่ ไม่เคยได้ยินคำพูดหยาบคายเช่นนี้มาก่อน ถึงกับอึ้งงันกับคำตอบที่ได้รับโดยไม่ทันตั้งตัว
แต่ฉวนเหวินยังคงพูดต่อไม่หยุด
“ส้วมที่ชนบทไม่เพียงแต่มีกลิ่นนะเจ้าคะ หน้าร้อนยังมียุงแมลงเต็มไปหมด ไปครั้งหนึ่งกลับมา ก็โดนกัดจนขึ้นตุ่มแดงหลายตุ่ม หน้าหนาวก็หนาวจับใจ ไปครั้งหนึ่งก้นแทบแข็งเพราะลมหนาว พอกลับมาก็ต้องเอาก้นไปผิงเตาไฟถึงจะหาย”
“แต่พวกนี้ยังพอทนได้เจ้าค่ะ ที่ทรมานที่สุดก็คือตอนฝนตกแล้วต้องเข้าห้องน้ำ เม็ดฝนตกลงมา ของในหลุมก็จะกระเด็นขึ้นมา หากยืนผิดตำแหน่งหน่อย ก็กระเด็นไปติดที่ปลายกางเกง...”
“แต่เข้าห้องน้ำที่ชนบทก็ใช่ว่าจะไม่มีความสนุกเลย อย่างน้อยก็ยังเอาไม้ไปเขี่ยเล่นกับหนอนได้ แต่ที่จวนโหวทำแบบนั้นไม่ได้ สะอาดเสียจนหาหนอนสักตัวก็ไม่มี อืม...” ฉวนเหวินทำท่าครุ่นคิด “แต่ถึงอย่างนั้น ข้าก็ยังชอบห้องน้ำของจวนโหวมากกว่า เพราะข้าทนไม่ได้จริง ๆ หากปลายกางเกงถูกกระเด็นใส่”
“หยุดพูดได้แล้ว!”
ฉวนเหวินถูกฉวนอวี้ขัดจังหวะการพูดยืดยาวของนาง หากยังปล่อยให้ฉวนเหวินพูดต่อไป ฉวนอวี้เชื่อว่าตนเองคงได้อาเจียนออกมาแน่
เหล่าสาวใช้ที่ยืนอยู่ด้านข้างเองก็ถูกเรื่องที่ฉวนเหวินเอาไม้ไปเขี่ยหนอนจนตกตะลึงเช่นกัน
ของแบบนั้น...ยังเอามาเล่นได้ด้วยหรือ?
มะ...ไม่สกปรกหรือ!
สายตาที่ฉวนอวี้ใช้มองฉวนเหวิน บัดนี้เปลี่ยนจากความไม่ชอบใจ กลายเป็นความเห็นใจทั้งหมด
เอ่อ...รวมถึงความขยะแขยงและรังเกียจอยู่เล็กน้อยด้วย
ฉวนเหวินซึ่งประสบความสำเร็จในการทำให้ทุกคนขยะแขยงได้แล้ว ก็แอบชูสองนิ้วทำท่าชนะอยู่ในใจ
ฉวนอวี้ใช้เวลาพักใหญ่กว่าจะกดความรู้สึกอยากอาเจียนนั้นลงไปได้ ก่อนกล่าวกับฉวนเหวินว่า
“จวนโหวไม่เหมือนชนบท ในเมื่อพวกเจ้าจะอยู่ที่นี่ ก็ต้องเข้าใจและปฏิบัติตามกฎระเบียบ หากต่อไปเจ้ายังคงล่วงเกินคนนั้นที คนนี้ที เหมือนวันนี้ ต่อให้มีท่านย่าถึงสิบคน ก็ไม่พอให้เจ้าทำให้โมโหหรอก!”
เดิมทีฉวนอวี้ตั้งใจจะไล่ฉวนเหวินออกไป
แต่เมื่อสบเข้ากับสายตาอันไร้เดียงสาและจริงใจของเด็กสาวที่อายุน้อยกว่าตนถึงสองปี คำพูดไล่ต้อนเหล่านั้นกลับไม่อาจเอ่ยออกมาได้
ยิ่งกว่านั้น ยังเกิดความรู้สึกอยากยื่นมือไปบีบแก้มอวบอิ่มของนางเสียด้วยซ้ำ
แต่เมื่อนึกถึงว่าท่านย่าถึงกับล้มป่วยเพราะถูกนางทำให้โกรธ ฉวนอวี้ก็จำต้องฝืนใจอดกลั้นเอาไว้
“เหตุใดเจ้าไม่พูดอะไร?”
เมื่อเห็นฉวนเหวินนิ่งเงียบราวกับกำลังครุ่นคิด ฉวนอวี้ก็เริ่มรู้สึกเสียใจขึ้นมา
หรือว่าเมื่อครู่นี้ น้ำเสียงของนางจะแข็งกร้าวเกินไป?
เฮ้อ...
อีกฝ่ายก็ยังเป็นเพียงเด็กคนหนึ่ง จะไปถือสาอะไรกับนางมากนักเล่า
นางเติบโตขึ้นมาในชนบท เพิ่งมาถึงจวนโหว ย่อมไม่เข้าใจกฎระเบียบเป็นธรรมดา ค่อย ๆ สั่งสอนก็พอแล้ว จะไปดุนางทำไมกัน...
“ถ้าข้าแบกกิ่งหนามไปขอรับโทษ องค์หญิงเป่าฮุ่ยจะยกโทษให้ความเสียมารยาทของข้าในวันนี้หรือไม่?”
ฉวนเหวินกำลังพิจารณาความเป็นไปได้นี้อย่างจริงจัง น่าเสียดายที่นางไม่อาจพูดเรื่องเนื้อเรื่องออกมาได้ มิฉะนั้น หากช่วยองค์หญิงเป่าฮุ่ยช่วยบุตรสาวสุดที่รักของนางได้ เรื่องในวันนี้องค์หญิงเป่าฮุ่ยก็คงไม่ถือโทษนางแล้ว เมื่อคิดจบ นางก็เงยหน้าขึ้น
“เอ๊ะ? เจ้าเป็นอะไรไปหรือ?”
เวลานี้ ฉวนอวี้หันหลังให้กับนาง พลางยกมือปิดปากร้องไห้เสียแล้ว!
ไม่มีเหตุผลอื่นใด นอกจากซาบซึ้งใจ! เมื่อก่อน ฉวนอี้ก็มักก่อเรื่องอยู่เสมอ เวลานางในฐานะพี่สาวอบรมสั่งสอน เจ้าคนนั้นกลับเชิดคอขึ้นอย่างไม่ยอมรับผิด
แล้วดูฉวนเหวินสิ! นางเพียงพูดเตือนอีกฝ่ายไปประโยคเดียว ฉวนเหวินกลับเริ่มคิดแล้วว่าจะชดใช้ความผิดของตนอย่างไร นางเพิ่งอายุสิบสี่ปีเท่านั้น! อายุน้อยกว่าฉวนอี้ตั้งหนึ่งปีเต็ม! แต่กลับรู้ความถึงเพียงนี้!
กระแสความอบอุ่นสายหนึ่งไหลผ่านหัวใจของฉวนอวี้ ความรับผิดชอบในฐานะ "พี่สาว" ก็ผุดขึ้นมาในใจ ก่อนจะแผ่ซ่านไปทั่วทั้งร่าง
เรื่องนี้จะโทษฉวนเหวินไม่ได้! นางไม่อาจปล่อยให้ฉวนเหวินรับภาระนี้เพียงลำพังได้!
ไม่ได้เด็ดขาด!
“แล้วคืนนี้...จะมีลูกชิ้นหัวสิงโตตุ๋นซีอิ๊วให้กินหรือไม่?”
ฉวนอวี้ที่กำลังจะก้าวเข้าไปปลอบใจฉวนเหวิน พลันเท้าลื่นจนเกือบได้แสดงการล้มหน้าคะมำให้ทุกคนดูอยู่กับที่
“เจ้า...เจ้าคิดจะแบกกิ่งหนามไปขอรับโทษ ก็เพราะอยากกินลูกชิ้นหัวสิงโตในคืนนี้อย่างนั้นหรือ?”
ฉวนอวี้สงสัยว่าตนเองจะฟังผิดไป จึงได้แต่มองฉวนเหวินนิ่ง ๆ อย่างไม่อยากเชื่อ
“ข้ายังไม่เคยกินลูกชิ้นหัวสิงโตที่อร่อยขนาดนี้มาก่อนเลย”
ฉวนเหวินเพียงนึกถึงน้ำซอสเข้มข้นเหล่านั้น น้ำลายก็แทบไหลออกมา
“แต่ตอนบ่ายเจ้าก็กินไปตั้งมากแล้ว ยังจะกินได้อีกหรือ?”
ฉวนอวี้มองไปยังท้องของฉวนเหวินด้วยความประหลาดใจยิ่งกว่าเดิม ตอนบ่ายนางกวาดอาหารไปถึงสองโต๊ะเต็ม ๆ แต่กลับยังมีที่ว่างในกระเพาะสำหรับมื้อเย็นอีกหรือ?
อืม? ไม่ใช่สิ นี่ไม่ใช่ประเด็น! ฉวนอวี้รีบดึงสติของตนเองกลับมา
แล้วตกลงนางควรบอกว่าฉวนเหวินรู้ความดี...หรือว่า... เฮ้อ! ช่างเถิด!
อย่างไรเสียนางก็ยังเป็นเด็ก ชอบกินสักหน่อยก็นับว่าปกติ
แต่...นี่มันปกติจริงหรือ? สายตาของฉวนอวี้ทอดลงบนท้องน้อย ๆ ของฉวนเหวินอีกครั้งอย่างซับซ้อน
ไม่ใช่สิ... นั่นไม่ใช่ท้องแล้วกระมัง นั่นมันหม้อใบใหญ่ชัด ๆ!
ท้ายที่สุด ฉวนอวี้ได้แต่ถอนหายใจอย่างหมดหนทาง.