คำตอบของจี้เสี่ยวฉือทำเอาเฉิงเหล่ยทั้งดีใจและเศร้าใจไปพร้อมๆ กัน
ที่ดีใจน่ะเหรอ? ก็แหงอยู่แล้วที่มีคนชมว่าหล่อ ใครล่ะจะไม่ชอบให้คนอื่นชมว่าตัวเองหล่อ ถึงแม้ความจริงที่ว่าเขาหล่อมันจะเป็นเรื่องที่เถียงไม่ได้ก็เถอะ
แต่ที่เศร้าก็คือ เป็นเพราะความหล่อของเขาต่างหากที่ทำให้เธอมาอุดหนุน ไม่ใช่เพราะคุณภาพของผักหรืออะไรพวกนั้นเลยสักนิด หลังจากส่งลูกค้าตัวน้อยอย่างจี้เสี่ยวฉือกลับไปแล้ว เฉิงเหล่ยก็แหงนหน้ามองฟ้าทำมุม 45 องศา ในดวงตาแฝงไว้ด้วยความโศกเศร้าเล็กๆ
ทำไมนะ... ทำไมผมถึงต้องเกิดมาหล่อขนาดนี้ด้วย
หล่อยังไม่พอ ทำไมต้องมีเสน่ห์ดึงดูดใจขนาดนี้! มันบดบังข้อดีของร้านผักผมไปจนหมดสิ้นเลยจริงๆ
แต่ ความจริงมันช่างโหดร้าย เพราะคนส่วนใหญ่เขาก็ยังเลือกของที่ราคาถูกไว้ก่อนอยู่ดี ซึ่งคนกลุ่มนี้ก็คือเหล่าป้าๆ ลุงๆ ทั้งหลายนั่นแหละ ร้านผักของเฉิงเหล่ยจึงยังคงเงียบเหงาป่าช้าเรียกพี่เหมือนเดิม
แต่ถึงอย่างนั้น นานๆ ทีก็ยังมีเหล่าคุณป้าคุณน้าแวะเวียนมาซื้อผักร้านเฉิงเหล่ยบ้าง
แต่ท่าทางพวกเธอเนี่ยสิ... ปากก็บอกว่ามาซื้อผัก แต่สายตาที่ใช้จ้องเฉิงเหล่ยน่ะ นานกว่าจ้องผักเสียอีก!
เรื่องนี้ทำให้เฉิงเหล่ยแอบคิดเข้าข้างตัวเองเบาๆ ว่า พวกเธอก็คงหลงเสน่ห์ในความหล่อของเขาจนต้องแวะมาอุดหนุนแน่ๆ
แต่สิ่งที่เฉิงเหล่ยไม่รู้เลยก็คือ สาเหตุที่เหล่าคุณป้าคุณน้าแวะมาเนี่ย เป็นเพราะที่บ้านมีลูกสาวค้างปีรอแต่งงานอยู่ต่างหาก! พวกเธอตั้งใจมา "ส่อง" เฉิงเหล่ยเพื่อดูว่าพ่อหนุ่มคนนี้เหมาะสมจะไปเป็นลูกเขยที่บ้านหรือเปล่า
แน่นอนว่าเฉิงเหล่ยหาได้รู้ความจริงไม่ เขายังคงจมดิ่งอยู่ในจินตนาการของตัวเองว่า
"ความหล่อของผมคือแม่เหล็กดึงดูดลูกค้า"
เวลาผ่านไปไวเหมือนโกหก เฉิงเหล่ยปิดร้านตอนประมาณบ่ายโมงตรง แล้วกลับไปพักผ่อนที่ห้องเช่า พร้อมกับทำมื้อเที่ยงกินเองด้วย ไหนๆ ช่วงนี้ก็ไม่มีลูกค้าอยู่แล้ว พักผ่อนเอาแรงหน่อยดีกว่า เดี๋ยวบ่ายสามบ่ายสี่ค่อยเปิดร้านใหม่
หลังจากกินมื้อเที่ยงเสร็จ เฉิงเหล่ยก็เข้าไปใน "มิติหนึ่งหมู่สามเฟิน" อย่างสง่าผ่าเผยภายในบ้านของตัวเอง
พอก้าวเข้าไปในพื้นที่ แตงกวาก็สุกงอมได้ที่พอดีเป๊ะ!
พอมองไปที่แตงกวา ข้อมูลก็เด้งขึ้นมาว่า [แตงกวา สุกเต็มที่แล้ว สามารถเก็บเกี่ยวได้]
แต่การเก็บเกี่ยวเนี่ยสิ ไม่มีระบบกดปุ่มเดียวเก็บได้ทั้งไร่นะครับ ต้องลงมือ "ถอน" เองกับมือล้วนๆ
จังหวะที่เขาเด็ดแตงกวาลูกแรกออกมา เสียงอิเล็กทรอนิกส์ที่ไม่ได้ยินมานานก็ดังขึ้น
[ยินดีด้วย! ผู้เล่นเก็บเกี่ยวพืชผลสำเร็จเป็นครั้งแรก ระบบ "คลังมิติกาลเวลา" ถูกเปิดใช้งาน สามารถใช้จัดเก็บพืชผลได้]
"คลังมิติกาลเวลาเหรอ? มันคืออะไรน่ะ?"
เสียงแจ้งเตือนที่ดังขึ้นกะทันหันทำเอาเฉิงเหล่ยงงเป็นไก่ตาแตก
หลังจากเสียงแจ้งเตือนจบลง ใต้เครื่องหมายอัศเจรีย์สีทองก็มีไอคอนใหม่โผล่ขึ้นมา เป็นรูปถุงผ้าเล็กๆ
เฉิงเหล่ยจิ้มเข้าไปด้วยความอยากรู้ ทันใดนั้นก็มีตัวเลือก "นำออก" และ "เก็บเข้า" ปรากฏขึ้น
พอกดที่ "เก็บเข้า" ก็มีคำถามยืนยันขึ้นมาว่า
[ต้องการเก็บแตงกวาเข้าสู่คลังมิติกาลเวลาหรือไม่?]
พอเลือก "ใช่" แตงกวาในมือก็หายวับไป ข้อมูลในโกดังเปลี่ยนเป็น [แตงกวา 0.1 กิโลกรัม]
โอ้โห...
พอมองเห็นแตงกวาหายไปต่อหน้าต่อตาแล้วไปโผล่ในระบบแทน เฉิงเหล่ยก็รู้สึกตื่นเต้นและแปลกใหม่สุดๆ
ที่แท้มันก็เป็นแบบนี้นี่เอง!
งั้นถ้าเรากลับไปโลกความจริง เราจะเอาออกมาได้ไหมนะ?
พอความคิดนี้ผุดขึ้นมา เฉิงเหล่ยไม่รอช้า รีบกดกลับโลกความจริงทันทีเพื่อพิสูจน์ทฤษฎีนี้
หลังจากเลือกกลับมาแล้ว ครั้งนี้เฉิงเหล่ยไม่ได้โผล่ที่ห้องน้ำในร้านผัก แต่ไปโผล่ที่ห้องน้ำในห้องเช่าของตัวเองแทน
ชัดเลย! จุดวาร์ปขากลับคือห้องน้ำจริงๆ ด้วย
ดูทรงแล้ว ไม่ว่าเขาจะกดกลับจากที่ไหน จุดวาร์ปก็จะส่งเขามาที่ห้องน้ำที่ใกล้ที่สุดเสมอ
ยังไม่ทันจะได้ปลดทุกข์หรือทำอะไรในห้องน้ำ เฉิงเหล่ยรีบกดที่ไอคอนคลังมิติกาลเวลาแล้วกด "นำออก" ทันที
ทันทีที่กด แตงกวาลูกหนึ่งก็ปรากฏขึ้นมาบนฝ่ามือของเฉิงเหล่ย!
สัมผัสของแตงกวาสดๆ ที่ยังมีหนามเล็กๆ ติดอยู่ทำเอาเฉิงเหล่ยต้องหลับตาลง แล้วเริ่มจินตนาการไปไกลแสนไกล
ใช่จริงๆ ด้วย! พืชผลจากมิตินี้สามารถเอาออกมาข้างนอกได้จริงๆ!
คราวนี้แหละ กรูจะรวยแล้วเว้ยยย!
อย่างน้อยที่สุด ต่อไปนี้เขาก็ไม่ต้องเสียเงินซื้อผักมาสต็อกไว้เยอะแยะแล้ว
แถมยังเป็นของที่ได้มาฟรีๆ ไม่มีต้นทุน ขายเท่าไหร่ก็กำไรเน้นๆ
แล้วไอ้ร้านข้างๆ สองร้านนั่นน่ะเหรอ จะเอาอะไรมาสู้กับผม!
พวกคุณชอบเล่นสงครามราคากันนักใช่ไหม? ได้! มาดูซิว่าใครมันจะราคาถูกได้มากกว่ากัน!
หลังจากที่เอาแตงกวาออกมาได้จริงๆ เฉิงเหล่ยก็จมอยู่ในห้วงความฝันอันแสนหวานอยู่ร่วมสิบนาที จนแตงกวาในมือนี่แทบจะโดนลูบจนเนียนกริบไปหมดแล้ว เขาถึงเพิ่งจะได้สติกลับมาสังเกตแตงกวาในมืออย่างจริงจัง
แตงกวาลูกนี้ดูสดใหม่แบบสุดๆ ก็แหงล่ะ เพิ่งเด็ดมาหยกๆ นี่นา
งั้นตอนนี้คำถามเดียวที่เหลืออยู่ก็คือ... รสชาติมันจะเป็นยังไง?
แตงกวาในมิติเกมใช้เวลาโตแค่ไม่แค่ชั่วโมงเดียว ซึ่งมันเร็วกว่าปลูกในเรือนกระจกไม่รู้กี่ร้อยกี่พันเท่า
เขาชักไม่แน่ใจว่า ไอ้ผักโตไวแบบสปีดนรกเนี่ย รสชาติมันจะหมาไม่รับประทานหรือเปล่า
ด้วยความระมัดระวังปนกับความอยากรู้อยากเห็น เฉิงเหล่ยตัดสินใจกัดแตงกวาเข้าไปคำโต
กร๊อบ!
ทันทีที่ฟันกัดลงไป ดวงตาของเฉิงเหล่ยก็เบิกโพลงด้วยความตกตะลึง
แตงกวานี่มัน... ไม่ธรรมดา!
ทำไมรสมันถึงได้เป็น "แตงกวา" ขนาดนี้เนี่ย!
เฉิงเหล่ยขายผักมาหลายเดือน เขารู้ดีว่าแตงกวาทั่วไปน่ะ รสชาติและกลิ่นมันไม่ได้เข้มข้นอะไรมากมาย
แต่แตงกวาลูกที่เขากำลังเคี้ยวอยู่เนี่ยมันต่างออกไป พอเข้าปากปุ๊บ รสชาติของแตงกวาก็ระเบิดอบอวลไปทั่วทั้งปาก
เข้มข้น... เข้มข้นแบบสุดยอด!
ต่อให้เป็นแตงกวาที่บ้านเขาเคยปลูกเองตอนเด็กๆ ก็ยังเทียบไม่ได้กับความเข้มข้นขนาดนี้เลย
แถมเนื้อยังกรอบ สดชื่นสุดๆ
คำเดียวสั้นๆ... อาหย่อยยย!
ไม่นานนัก เฉิงเหล่ยก็โซ้ยแตงกวาในมือจนหมดเกลี้ยง
กินเสร็จแล้วยังรู้สึกไม่จุใจ เขาจึงรีบวาร์ปกลับเข้าไปในมิติหนึ่งหมู่สามเฟินอีกรอบ
พอมองไปที่ดงแตงกวาที่เหลือ เฉิงเหล่ยก็มองเห็นเหมือนธนบัตรกำลังกวักมือเรียกเขาอยู่หยอยๆ
คราวนี้เขาก็เลยมีแรงเด็ดแตงกวาขึ้นมาอีกเป็นกองพะเนิน
สรุปผลการเก็บเกี่ยวรอบนี้ หลังจากเก็บแตงกวาทั้งหมดเข้าคลังมิติกาลเวลาแล้ว ตัวเลขแสดงออกมาว่ามีทั้งหมด 39.9 กิโลกรัม!
ถ้ารวมลูกที่เขากินไปเมื่อกี้ด้วย ก็แปลว่าเมล็ดนิรนาม 100 เมล็ด สามารถผลิตแตงกวาได้ถึง 80 ชั่ง (40 กิโลกรัม)
ถ้าขายกิโลละ 1 หยวน เขาก็ได้เงินฟรีๆ 80 หยวน (ประมาณ 400 บาท)
ถ้าขายกิโลละ 2 หยวน เขาก็ฟันกำไรเน้นๆ 160 หยวน!
แล้วถ้าเขาปลูกผักอย่างอื่นที่มันแพงกว่านี้ล่ะ... เขาจะไม่รวยเละเทะไปเลยเหรอเนี่ยยย?
พอนึกถึงตรงนี้ เฉิงเหล่ยก็ตื่นเต้นจนเนื้อเต้น
นั่นไงล่ะ ผู้ชายหล่อมักจะดวงดีเสมอ!
คราวนี้แหละ ถึงเวลาที่ผมจะผงาดแล้ว!
หึๆ ป้าเสิ่น พี่จาง พวกคุณจะเอาอะไรมาสู้กับผมฮะ? ถามคำเดียว จะเอาอะไรมาสู้!
เฉิงเหล่ยยิ่งคิดยิ่งสะใจ มุมปากแสยะยิ้มกว้างขึ้นเรื่อยๆ
พวกคุณกดขี่ผมมานานเกินไปแล้ว ในที่สุดสวรรค์ก็ทรงโปรดส่งคนมาช่วยผมสักที
เฉิงเหล่ยคนนี้... จะกลับมาทวงบัลลังก์เจ้าแม่ เอ๊ย! เจ้าแห่งตลาดผักแล้วเว้ย!
คราวนี้เฉิงเหล่ยนั่งฟินอยู่กับจินตนาการของตัวเองไปอีกตั้งยี่สิบนาที
เขารีบหยิบเมล็ดนิรนามจากถุงผ้าในกระท่อมออกมาปลูกต่อทันที พอมองดูเมล็ดที่กำลังเริ่มงอก เขาก็ยิ่งตื่นเต้นทวีคูณ รอบนี้ไม่รู้ว่ามันจะโตมาเป็นอะไร
ถ้าได้ผักที่ราคาแพงขึ้นมาหน่อย เขาก็ยิ่งกำไรพุ่งปรี๊ด
ถ้าปลูกผักที่ขายได้กิโลละ 5 หยวน เขาจะทำเงินได้ฟรีๆ ถึงรอบละ 400 หยวนเลยนะ
วันหนึ่งปลูกสักไม่กี่รอบ ถ้าโชคดี รายได้วันละหลักพันหยวนก็ไม่ใช่แค่ความฝัน
เดือนละแสนหยวน ปีหน้าซื้อบ้านใหม่... นี่มันใกล้แค่เอื้อมชัดๆ!
________________________________________
จบตอน 4