“ถั่วลิสง?” ลู่เสี่ยวหงที่เดินเข้ามาใหม่กลบเกลื่อนความร้อนรนของตัวเอง ถามแม่สามีว่า “แม่คะ พวกคุณพูดถึงถั่วลิสงอะไรกันคะ”
หลิวกุ้ยหลานคิดว่าเธอเป็นห่วงหลานชาย แม้ในใจจะยังโกรธอยู่ก็ยังตอบว่า
“หนิวหนิวบอกว่าเห็นเสี่ยวเทากินถั่วลิสง ฉันจำได้ว่าช่วงครึ่งปีแรก บ้านเราซื้อยาฆ่าหนูมาคลุกกับถั่วลิสง ใครจะคิดว่าผ่านมาครึ่งปีแล้วยังเหลืออยู่” หนูมีเยอะ ใกล้โอ่งเก็บเสบียงจึงมักโปรยธัญพืชที่ผสมยาไว้
เด็กๆในบ้านรู้กันหมดว่าไม่ควรแตะต้อง ไม่รู้ว่าครั้งนี้ทำไมถึงไปกินเข้าไปได้”
“ใครจะไปรู้ล่ะคะ” ลู่เสี่ยวหงพูดประโยคหนึ่ง แล้วหันกลับเข้าไปในห้องไปหาลูกชาย
พอเห็นอีกฝ่ายหันหลังเดินหนี ไฟโกรธในใจหลิวกุ้ยหลานก็ปะทุขึ้นอีก แต่เรื่องหลานสาวสำคัญกว่า เธอก้มลงถามหลานสาวคนโตต่อ “หนิวหนิว หลานแน่ใจนะว่าเถียนเถียนไม่ได้กิน”
“หนูไม่เห็นว่าเถียนเถียนกินนะคะ พอเห็นถั่วลิสง เสี่ยวเทาก็แย่งไปทันทีค่ะ”
“กินอะไรหรือคะ” หวังเย่ว์จินถือถ้วยเล็กของเถียนเถียนเดินเข้ามา ได้ยินแม่สามีกับหลานสาวพูดถึงลูกสาว จึงถามไปตามปาก
“หนิวหนิวบอกว่า เสี่ยวเทาหยิบถั่วลิสงไปต่อหน้าเถียนเถียน”
“อะไรนะคะ?” หวังเย่ว์จินวางของในมือแล้วอุ้มเถียนเถียนขึ้นมากอดทันที
“หนิวหนิวบอกว่าถั่วลิสงถูกเสี่ยวเทาแย่งไปตรงนั้นเลย” หลิวกุ้ยหลานเห็นลูกสะใภ้ร้อนใจ จึงอธิบายซ้ำอีกครั้ง
หวังเย่ว์จินยังไม่วางใจ จึงแง้มเปลือกตาของหนิงเถียนเถียนออกเพื่อดูข้างใน หลังจากตรวจดูแล้ว เธอก็ให้หนิงเถียนเถียนอ้าปาก และตรวจดูทั้งภายในและภายนอกของลูกสาว เธอไม่พบอะไรผิดปกติและรู้สึกโล่งใจที่ลูกสาวดิ้นต่อต้าน “เถียนเถียนน้อยของแม่ มือเล็กๆ ของหนูแข็งแรงเหลือเกิน”
เมื่อแน่ใจว่าหนิงเถียนเถียนไม่ได้กินอะไรผิด หวังเย่ว์จินก็คลายกังวล แล้วนึกถึงอีกเรื่อง จึงถามหลานสาวคนโตว่า “หนิวหนิวเห็นไหมว่าใครเอามาให้เถียนเถียน”
“ไม่เห็นค่ะ” หนิวหนิวส่ายหน้า
“ย่าไม่ได้บอกหรือว่าให้เธอดูแลน้อง แล้วทำไมไม่เห็น อีกอย่าง เสี่ยวฉือก็ไม่เห็นหรือ” หลิวกุ้ยหลานถาม น้ำเสียงคราวนี้อ่อนลง เธอรู้ว่าหนิวหนิวไม่ใช่เด็กดื้อ ต้องมีเหตุอื่นที่ทำให้เผลอ
“หนูซักผ้าอยู่ค่ะ เสี่ยวฉือออกไปเก็บผลไม้ข้างนอก” หนิวหนิวตอบเสียงเบา
นึกถึงผ้าที่พี่สะใภ้กำลังตากอยู่ในลาน หวังเย่ว์จินลูบศีรษะหลานสาว “หนิวหนิวเป็นเด็กดีจริงๆ แล้วเธอเห็นเสี่ยวเทากับเจวียนเจวียนว่าอยู่ที่ไหนไม๊”
หนิวหนิวนึกอยู่ครู่หนึ่ง “เสี่ยวเทากลับมากินถั่วลิสงแล้วก็ไปค่ะ แต่ไม่เห็นเจวียนเจวียนเลยค่ะ”
ต่อหน้าแม่สามี เรื่องที่เหลือหวังเย่ว์จินไม่ถามต่อ หญิงสาวไม่ถามต่อ
แต่หลิวกุ้ยหลานก็พอเดาออก ไม่พูดอะไรสักคำแล้วเดินออกไป ถึงหน้าห้องของลูกชายคนรองกับภรรยา ยกมือจะผลักประตู กลับพบว่าล็อกจากด้านใน
“ลู่เสี่ยวหง เปิดประตู” หลิวกุ้ยหลานเรียก
“แม่ มีอะไรหรือคะ ฉันกำลังเปลี่ยนเสื้อให้เสี่ยวเทา เสื้อเปื้อนอาเจียนไปหมด” ในห้อง ลู่เสี่ยวหงกำลังเก็บของกินสารพัดที่คุ้ยออกมาตอนหาถั่วลิสง พอได้ยินเสียงแม่สามีก็รีบเก็บซ่อนไว้
“เปลี่ยนเสื้อไม่กี่ทีก็เสร็จ แล้วปิดประตูทำไม” หลิวกุ้ยหลานไม่เชื่อ “เปิดเดี๋ยวนี้ ทำอะไรลับๆล่อๆอยู่” ถ้าเป็นคนอื่นเธอคงไม่พูดแบบนี้ แต่สะใภ้รองคนนี้มีพฤติกรรมแอบซ่อนของอยู่บ่อย
“กำลังไปเปิดค่ะ” ลู่เสี่ยวหงยัดของในมือเข้าตู้ แล้วลุกไปเปิดประตู
หลิวกุ้ยหลานเข้าห้องกวาดตามองรอบหนึ่ง ไม่เห็นหลานสาวคนรอง จึงถามตรงๆ “เจวียนเจวียนล่ะ”
ลู่เสี่ยวหงได้ยินว่าไม่ได้ถามถึงตัวเองก็โล่งใจ “ไม่เห็นค่ะ ใครจะรู้ว่าออกไปตั้งแต่เมื่อไร”
“ลูกของตัวเองแท้ๆยังไม่รู้จักดูแล” เห็นหนิงเสี่ยวเทายังใส่เสื้อชุดเดิม หลิวกุ้ยหลานนึกถึงคำที่เธอเพิ่งพูด “เธอไม่ใช่บอกว่าเปลี่ยนเสื้อให้เสี่ยวเทาหรือ แล้วทำไมยังไม่เปลี่ยน” รู้ทั้งรู้ว่าเธอปิดบัง หลิวกุ้ยหลานเห็นท่าทางลุกลี้ลุกลนก็ยิ่งมั่นใจว่ามีเรื่อง เธอเหลือบไปเห็นของอย่างหนึ่ง เดินไปหยิบขึ้นมา “นี่อะไร”
“แม่ ไม่มีอะไรค่ะ” ใจลู่เสี่ยวหงกระตุก เธอเพิ่งหาทั้งห้องยังไม่เจอ
หลิวกุ้ยหลานไม่เชื่อ แกะห่อกระดาษออก เห็นถั่วลิสงเหลืออยู่ครึ่งห่อ “นี่อะไร”
“ถะ…ถั่วลิสงค่ะ” ลู่เสี่ยวหงเห็นว่าปิดไม่มิดแล้ว จึงยอมพูด
“บ้านเรามีถั่วลิสงมาจากไหน” หลิวกุ้ยหลานถามต่อ
“ฉันกลับบ้านแม่ แม่ฉันให้มาค่ะ” ลู่เสี่ยวหงอ้างเหตุผล พูดจบยังเชื่อตัวเอง แอบเชิดหน้าเล็กน้อย เมื่อกี้เผลอลนลานไปหน่อย แค่ยืนยันว่าถั่วลิสงมาจากบ้านแม่ แม่สามีก็เอาอะไรเธอไม่ได้
“แม่เธอให้เธอหรือ แม่เธออยากขายเธอเอาเงินไปซื้อเนื้อให้ลูกชาย แล้วยังจะเอาถั่วลิสงมาให้เธอด้วยงั้นหรือ” หลิวกุ้ยหลานสวนทันควัน
“แม่ฉันบอกว่าเอามาบำรุงเสี่ยวเทา เด็กผู้ชายควรกินของดีๆค่ะ”
“บำรุง แล้วเอาของที่คลุกยาฆ่าหนูไปบำรุงงั้นเหรอ” หลิวกุ้ยหลานเห็นเธอพูดอ้อมไปอ้อมมายังจะโกหก ก็แทบอยากด่าออกมา “ฉันว่าแต่ก่อนก็ไม่ได้มีหนูเยอะขนาดนี้ หน้าร้อนปีนี้ฉันจับไปตั้งสองสามตัว ถั่วลิสงที่คลุกยา เธอยังเก็บซ่อนไว้ เธออยากย้ายของทั้งบ้านมาเก็บไว้ในห้องตัวเองหรือไง”
“แม่คะ ฉันไม่ได้…” ลู่เสี่ยวหงเห็นว่าแม่สามีจับได้ ก็ร้อนรนพูดไม่ออก
“ไม่ได้?” หลิวกุ้ยหลานชี้ไปที่หนิงเสี่ยวเทาบนเตียง “ถ้าเธอไม่แอบซ่อนของ เสี่ยวเทาจะรู้ได้อย่างไรว่านี่คือของกิน บ้านไหนในหมู่บ้านเสียดายเงินจนยอมซื้อถั่วลิสงมากิน ถ้าเธอไม่เคยให้เขากิน เขาจะเห็นแล้วแย่งไปกินได้หรือ เสี่ยวเทา บอกย่ามา หลานรู้ได้ยังไงว่าถั่วลิสงนี่กินได้”
หนิงเสี่ยวเทามองย่า แล้วหันไปมองแม่ เห็นสองคนทะเลาะกันหนัก ก็ลังเลว่าจะพูดออกมาดีหรือไม่
“พูดความจริงกับย่า ในครัวยังมีแป้งทอดน้ำมันเหลืออยู่อีกครึ่งชิ้น” เห็นหลานไม่ยอมพูด หลิวกุ้ยหลานจึงเอ่ยขึ้น
“ก่อนหน้านี้แม่ให้ผมกิน บอกว่าแอบเก็บไว้ให้ผม” จับจุดสำคัญได้ทันที พอได้ยินคำว่าแป้งทอดน้ำมัน หนิงเสี่ยวเทาก็พูดออกมาเลย
“เจี้ยนจวิน!” หลิวกุ้ยหลานได้ยินคำตอบของหลาน ก็ไม่พูดอะไรอีก ตรงไปหลังบ้านเรียกลูกชายคนรองทันที
“มีอะไรหรือครับแม่”
“มีอะไรงั้นเหรอ?” หลิวกุ้ยหลานถามอย่างไม่สบอารมณ์ “เมียเธอซ่อนถั่วลิสงที่คลุกยาไว้ เสี่ยวเทาแย่งไปกินเข้า ถึงได้เป็นแบบนี้ ไม่อย่างนั้นวันนี้จะเกิดเรื่องได้หรือ”
“ไม่น่าจะใช่นะครับ” หนิงเจี้ยนจวินยังไม่ค่อยเชื่อ ภรรยาแม้จะชอบซ่อนของกินบ้าง แต่ไม่น่าถึงขั้นซ่อนของแบบนี้
“เป็นไปไม่ได้เหรอ? งั้นก็แล้วแต่ แกจะบอกว่าเป็นไปไม่ได้ก็ได้ ฉันไม่สนใจแล้ว อยากทำอะไรก็ได้ตามใจแก เราจะแยกครอบครัวกันเมื่อพ่อของแกกลับมาคืนนี้” หลิวกุ้ยหลานไม่คาดคิดว่าแม้หลังจากที่เธอพูดชัดเจนแล้ว ลูกชายยังปกป้องภรรยาอยู่ เธอหมดแรงจะจัดการแล้ว คนที่กินยาคือลูกเขา คนที่แอบซ่อนของคือเมียเขา ถ้าไม่ใช่เพราะอยากรู้ว่าใครเอาของไปให้เถียนเถียน เธอคงไม่อยากยุ่งด้วยซ้ำ
“แม่ครับ อยู่ ดีๆจะแยกบ้านทำไมครับ” หนิงเจี้ยนจวินเริ่มร้อนใจ เขายังไม่เข้าใจเลยว่าเสี่ยวเทาก็ไม่เป็นอะไรแล้ว ทำไมจู่ๆถึงกลายเป็นเรื่องยาฆ่าหนู แล้วยังโยงไปถึงการแยกบ้าน หรือว่าภรรยาพูดถูก แม่คิดจะผลักไสพวกเขาออกไปจริง ๆ