“อะไรนะ?” หลิวกุ้ยหลานฟังไม่ชัด
“มีคนไปแจ้งความลูกชายคนที่สี่ของบ้านเธอ เลขาหยางไปที่บ้านเธอแล้ว รีบกลับไปดูเร็ว!” คนคนนั้นตะโกนเสียงดัง
หลิวกุ้ยหลานโยนจอบทิ้งแล้วรีบวิ่งไปที่หัวนา วิ่งไปได้สองก้าวก็หันกลับมาตะโกนเรียกหวังเย่ว์จิน “แม่ของเสี่ยวฉือ รีบกลับบ้านเร็ว!”
หวังเย่ว์จินฟังไม่ชัดว่าคนคนนั้นพูดอะไร แต่เห็นแม่สามีร้อนใจขนาดนี้ ต้องมีเรื่องแน่นอน จึงรีบวิ่งตามไปที่หัวนา พอทั้งสองมาถึงหัวนา หลิวกุ้ยหลานก็ถามภรรยาของเสมียนที่มาบอกข่าว
“พี่สะใภ้ห้า นี่มันเรื่องอะไรกัน? ลูกชายคนที่สี่ของบ้านฉันเป็นอะไร?”
ภรรยาของเสมียนมีสีหน้าร้อนใจ “เป็นสะใภ้รองของบ้านเธอ รีบกลับไปดูเถอะ หัวหน้าทีมผลิตกับคนอื่น ๆ ไปที่บ้านเธอแล้ว”
หลิวกุ้ยหลานได้ยินว่าเป็นลู่เสี่ยวหงก่อเรื่องอีก ก็โกรธจนทนไม่ไหว “เมื่อคืนก็น่าจะให้พวกเขาย้ายออกไปเสีย ยังมาก่อเรื่องอีก!” พูดจบก็ไม่สนใจอะไรอีก ให้หลิวเจาตี้ช่วยดูหลาน ๆ อยู่ที่นี่ แล้วรีบกลับบ้านพร้อมกับหวังเย่ว์จิน
พอทั้งสองกลับมาถึงบ้าน ก็เห็นว่าลานบ้านมีคนยืนล้อมอยู่เต็มไปหมด ลู่เสี่ยวหงกำลังชี้ไปทางห้องฝั่งตะวันตก แล้วพูดกับเจ้าหน้าที่หมู่บ้านหลายคน “เลขาหยาง ดูสิ ห้องนี้ ตอนเที่ยงฉันได้ยินชัดเจน ข้างในเลี้ยงไก่”
“มีลูกกุญแจหรือไม่?” คนที่ยืนอยู่ด้านหน้ามองเห็นประตูล็อกอยู่ ก็ขมวดคิ้วถาม
“ไม่มี เลขาหยาง ไม่ต้องใช้ลูกกุญแจก็ได้ ทุบเปิดเลยก็พอ” ลู่เสี่ยวหงพูดพลางเดินไปหยิบเก้าอี้ที่มุมกำแพง
“ยังไม่ต้อง มีคนไปเรียกเจ้าของแล้ว รอสักครู่” หยางชิงจู๋ไม่เห็นด้วย คนอื่นๆได้ยินก็พยักหน้า
หนิงวั่งฝูที่ยืนอยู่ด้านหลังเขาถอนหายใจอย่างโล่งอก ในใจหวังว่าครอบครัวของน้องชายจะรีบมา เขาเองก็ไม่คิดว่าสะใภ้รองของหลานชายจะไปแจ้งความที่ทีมผลิตวันนี้ แถมยังแจ้งถึงเลขาสาขาพรรคโดยตรง จะห้ามก็ห้ามไม่ทัน
หยางชิงจู๋ไม่ใช่คนในหมู่บ้าน แต่ถูกส่งมาจากอำเภอ เพิ่งมาได้ไม่กี่วัน เขายังไม่เข้าใจนิสัยของอีกฝ่าย ระหว่างทางเขาก็เป็นกังวลตลอด ดีที่อีกฝ่ายยังมีท่าทีไม่แข็งกร้าว ขณะที่กำลังคิดอยู่ ก็ได้ยินเสียงของน้องสะใภ้ จึงรู้สึกโล่งใจ ขอเพียงคนมาแล้ว หากมีปัญหาอะไร ก็ยังพอหาคำอธิบายได้
“เลขาหยาง หัวหน้าทีมผลิต เสมียน และหัวหน้ากู้ ทุกคนอยู่ที่นี่กันหมด เกิดอะไรขึ้นหรือคะ?” หลิวกุ้ยหลานทักทายทีละคน ในใจแทบอยากด่าลู่เสี่ยวหงให้ตาย วันนี้ไม่ว่าอย่างไร ก็ต้องให้เธอย้ายออกไปให้ได้
“สหายหลิวกุ้ยหลานกลับมาแล้ว” หัวหน้าฝ่ายสตรียืนอยู่ด้านนอก พอเห็นเธอก็พูดขึ้น “สหายลู่เสี่ยวหงแจ้งความว่า หนิงเจี้ยนหมินกับภรรยาแอบเลี้ยงไก่”
เธอพูดออกมาก็รู้สึกกระอักกระอ่วน ทุกบ้านสามารถเลี้ยงไก่ตามจำนวนคนในบ้านได้ ครอบครัวหนิงมีคนมาก การเลี้ยงไก่ก็ไม่ใช่เรื่องแปลก อีกทั้งนโยบายช่วงนี้ก็เริ่มผ่อนคลาย หมู่บ้านข้างๆก็ไม่ได้จำกัดจำนวนไก่แล้ว หมู่บ้านของพวกเขาเองก็มีแผนจะผ่อนคลายเช่นกัน เพียงแต่วันนี้ลู่เสี่ยวหงไปเรียกเลขาสาขาพรรคมา พวกเขาแม้ไม่อยากมา ก็ต้องตามมา
“เลี้ยงไก่? เลี้ยงไก่อะไร?” หลิวกุ้ยหลานรู้ดีว่าลูกชายคนที่สี่กับภรรยาไม่มีทางแอบเลี้ยงไก่ ไม่ต้องพูดถึงว่าจะเอาไปเลี้ยงที่ไหน แค่เรื่องอาหารสำหรับไก่ เธอก็ไม่เคยเห็นว่ามีใครแอบเอาอาหารเข้าไปในห้อง
หวังเย่ว์จินได้ยินทั้งสองพูดเรื่องไก่ หัวใจก็เต้นแรงขึ้น แม่สามีไม่รู้ แต่เธอรู้ เช้าวันนี้เธอเจอลูกไก่อยู่ในผ้าห่มของเถียนเถียน หรือว่านี่เป็นฝีมือของลู่เสี่ยวหง? ตั้งใจใส่ร้ายพวกเธอ? เมื่อนึกถึงนิสัยของลู่เสี่ยวหง หวังเย่ว์จินก็อดคิดในแง่ร้ายไม่ได้
“มีหรือไม่มี เปิดประตูก็รู้” ลู่เสี่ยวหงพูดเสียงดัง “หวังเย่ว์จิน รีบเปิดประตู”
พูดจบก็หันไปยิ้มให้หยางชิงจู๋ “เลขาหยาง ท่านว่าใช่หรือไม่คะ?”
“เปิดประตูก่อน” หยางชิงจู๋ไม่สนใจเธอ แต่พูดกับหวังเย่ว์จินโดยตรง หวังเย่ว์จินเห็นสถานการณ์เช่นนี้ ก็รู้ว่าหลีกเลี่ยงไม่ได้ จึงเปิดประตูห้องด้วยความกังวล ลู่เสี่ยวหงเข้าไปในห้องโถง แล้วเดินตรงไปยังห้องฝั่งตะวันตกทันที เปิดประตูออก แล้วเรียกหยางชิงจู๋
“เลขาหยาง เชิญเข้ามาดูได้เลยค่ะ”
หยางชิงจู๋หลีกเลี่ยงการเข้าไปเอง แล้วพูดว่า “สหายต้วน เข้าไปดูหน่อย”
ในที่นั้น มีเพียงหัวหน้าฝ่ายสตรีที่แซ่ต้วนชื่อว่าต้วนเซี่ยงหง เธอรับคำแล้วเดินเข้าไป มองดูรอบ ๆ แล้วเดินออกมา “ไม่มีค่ะ”
หัวใจของหวังเย่ว์จินที่แขวนอยู่ตลอด ในที่สุดก็ผ่อนคลายลง หัวหน้าฝ่ายสตรีเป็นคนในหมู่บ้าน เรื่องแบบนี้ย่อมช่วยเหลือพวกเธอ หยางชิงจู๋พยักหน้า แล้วหันไปพูดกับคนอื่น ๆ
“กลับกันเถอะ?”
“เป็นไปไม่ได้!” ลู่เสี่ยวหงไม่ยอมให้พวกเขาไป “ฉันได้ยินเสียงชัดเจน ข้างในต้องเลี้ยงไก่แน่!”
“สรุปคือเธอไม่ได้เห็นเองใช่ไหม?” ต้วนเซี่ยงหงมีสีหน้าไม่พอใจ “คิดว่าพวกเราว่างมากหรืออย่างไร? ถ้าทุกบ้านมีเรื่องจริงบ้างไม่จริงบ้างแล้วก็มาแจ้งความกันหมด งานในนาไม่ต้องทำกันแล้วหรือ? ฉันหยุดงานคิดคะแนนแล้วรีบมา หัวหน้าทีมผลิตวันนี้ยังบอกว่าจะพาคนไปขุดมันเทศ ก็ต้องเสียเวลาเพราะเธอคนเดียว”
“ข้างในต้องมี ต้องมีไก่แน่” ลู่เสี่ยวหงพูดพลางเดินเข้าไปหาในห้อง แต่หาจนทั่วก็ไม่พบ จึงเริ่มเปิดหีบค้นตู้ด้วยความร้อนใจ
เดิมทีหวังเย่ว์จินกลัวว่าเธอจะหาเจอ แต่พอคิดว่าลูกไก่ตัวเล็กแค่นั้น อาจจะวิ่งไปที่อื่นแล้ว เมื่อเห็นลู่เสี่ยวหงเปิดค้นหีบของตัวเอง ก็ทนไม่ไหว จึงเข้าไปขวางแล้วดึงเธอออกมา “หัวหน้าฝ่ายสตรีก็บอกแล้วว่าไม่มี เธอก็เห็นเองแล้ว ยังจะมาค้นของในห้องฉันทำไม?”
“เธอต้องซ่อนไว้แน่!” ลู่เสี่ยวหงยังไม่ยอมเลิกรา
“ฉันซ่อนไว้หรือ? ฉันยังสงสัยว่าเธอซ่อนไว้เองด้วยซ้ำ! มีสิทธิ์อะไรมาเปิดของของฉัน? ถ้าจะค้นก็ไปค้นของของเธอก่อน!” หวังเย่ว์จินจับแขนเธอไว้ไม่ปล่อย
“เลขาหยาง ท่านดูนี่…” หนิงวั่งฝูมองหยางชิงจู๋อย่างลังเล
“ที่นี่ไม่มีอะไรแล้ว จะให้ค้นหีบของสหายผู้หญิงต่อก็ไม่เหมาะสม เลขาหยาง ผมว่าเรากลับก่อนดีไหม? ใกล้ถึงเวลาเลิกงานแล้ว วันนี้ยังไม่ได้คิดคะแนนเลย” เสมียนช่วยพูดเกลี้ยกล่อม นี่ไม่ใช่บ้านคนอื่น แต่เป็นบ้านหลานชายของหัวหน้าทีมผลิต เขาก็อยากช่วยเหลืออยู่บ้าง
“ใช่ๆ งานในนายังไม่เสร็จ กลับก่อนเถอะครับ?” หนิงวั่งฝูถามอย่างระมัดระวัง
“กลับเถอะ” หยางชิงจู๋ขมวดคิ้ว เดิมทีคิดว่าเป็นเรื่องใหญ่ ที่แท้ก็เป็นเพียงเรื่องทะเลาะกันในครอบครัว
“ทำให้พวกสหายต้องลำบากแล้ว เลขาหยาง เชิญกลับก่อน เสมียน หัวหน้าฝ่ายสตรี ขอบคุณพวกท่านมาก” หลิวกุ้ยหลานฝืนยิ้มกล่าวส่ง
“ไม่มีอะไร รีบไปทำงานเถอะ แม่ของเจี้ยนกั๋ว” เสมียนกล่าว
“ไปเดี๋ยวนี้ ไปเดี๋ยวนี้แหละ” หลิวกุ้ยหลานพยักหน้าตอบ “ฉันล็อกประตูแล้วจะรีบไป ไม่ให้เสียเวลางานแน่นอน” หลังจากส่งพวกเขาออกไป หลิวกุ้ยหลานก็ทำหน้าบึ้งเดินเข้าบ้าน ภายในบ้าน หวังเย่ว์จินจับเสื้อของลู่เสี่ยวหงแล้วเริ่มตี
“ฉันให้เธอแจ้งความ ให้เธอแจ้งความ!” ลู่เสี่ยวหงดิ้นหลุดออกไป หวังเย่ว์จินก็ดึงผมของเธอ
“ใจเธอเป็นใจสัตว์หรืออย่างไร? แม้แต่สัตว์ยังไม่โหดร้ายเท่าเธอ ถึงกับไปแจ้งความ!”
ลู่เสี่ยวหงสู้ไม่ได้ ได้แต่ร้องโวยวาย “หวังเย่ว์จิน เธอไม่รู้จักละอาย ถึงกับตีพี่สะใภ้ ไม่รู้จักเคารพลำดับอาวุโส!”
“ไม่รู้จักลำดับอาวุโสหรือ? ลู่เสี่ยวหง เธอมีหน้าพูดหรือ? เธอคิดว่าฉันทำอะไรเธอไม่ได้ ถึงได้ไปแจ้งความ วันนี้ฉันจะให้เธอรู้ ฉันหวังเย่ว์จินไม่กลัวเธอ!”
“โอ๊ย ผมฉัน—หวังเย่ว์จิน ปล่อยนะ! แม่ แม่ช่วยฉันด้วย!” ลู่เสี่ยวหงเห็นหลิวกุ้ยหลานเข้ามา ก็ร้องขอความช่วยเหลือ
หลิวกุ้ยหลานไม่พูดอะไร หยิบไม้กวาดที่อยู่ข้างประตูแล้วขว้างใส่เธอ “แยกบ้านแล้ว เธอยังมาก่อเรื่องอีกหรือ? ตอนนั้นฉันคิดอะไรอยู่ ถึงได้ให้ลูกชายคนที่สองแต่งงานกับผู้หญิงอย่างเธอ วันนี้แจ้งความลูกชายคนที่สี่ พรุ่งนี้จะมาแจ้งความฉันหรืออย่างไร? ถ้าวันนี้ไม่ให้พวกเธอย้ายออกไป ฉันจะเปลี่ยนไปใช้แซ่ของเธอ!”
“ย่า ย่า อย่าตีแม่เลย!” หนิงเจวียนเจวียนวิ่งเข้ามาจากข้างนอก “ย่า อย่าตีแม่เลยนะคะ” เธอจับแขนหลิวกุ้ยหลานไว้แน่น เมื่อเห็นผมของลู่เสี่ยวหงยุ่งเหยิง และรอยแดงบนแขน ใจของหนิงเจวียนเจวียนที่เคยลังเล ก็กลับแน่วแน่ขึ้นมา
เดิมทีตอนเที่ยงเธอไม่ได้กินอะไร คิดว่าตอนบ่ายจะมีหมั่นโถวข้าวโพดเหลือไว้ในครัว แต่คิดไม่ถึงว่าก่อนออกไป ลู่เสี่ยวหงจะเก็บอาหารทั้งหมดแล้วล็อกประตูไว้ เธอหาของกินไม่เจอ จึงไปเดินแถวเชิงเขา
ตามปกติ เชิงเขาในชนบทควรจะมีผลไม้ป่าหรือของป่าบ้าง แต่กลับไม่มีอะไรเลย เธอจึงจำต้องกลับมา
ระหว่างทาง เธอคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในสองวันนี้ เริ่มสงสัยว่าสิ่งที่หนิงเสี่ยวเจวียนเคยบอกเธอในภายหลัง เป็นเรื่องจริงหรือไม่ เพราะจากพฤติกรรมของลู่เสี่ยวหงในสองวันนี้ ไม่เหมือนแม่ที่รักลูกเลย อีกทั้งความทรงจำของเธอยังสับสน จำได้เพียงผู้คน แต่เรื่องในอดีตเมื่อหลายปีก่อนกลับจำไม่ได้เลย
แต่จากท่าทีของลู่เสี่ยวหง เธอเริ่มสงสัยว่าอีกฝ่ายให้ความสำคัญกับลูกชายมากกว่า และไม่ได้ดีกับหนิงเจวียนเจวียนเลย เพิ่งเริ่มสงสัย พอกลับมาถึงบ้าน ก็เห็นสะใภ้สี่กับย่ากำลังจับลู่เสี่ยวหงตี หนิงเจวียนเจวียนจึงเข้าใจขึ้นมาทันที ลู่เสี่ยวหงอาจเป็นแม่ที่ดี เพียงแต่ถูกกดดันจากแม่สามีและสะใภ้คนอื่น จึงมีอารมณ์แปรปรวน และตีด่าลูกสาว เมื่อคิดเช่นนี้ หนิงเจวียนเจวียนจึงรีบดึงหลิวกุ้ยหลานออกมา หากตีต่อไปอาจเกิดเรื่องใหญ่
หลังจากนั้น หลิวกุ้ยหลานก็เหนื่อย จึงปล่อยมือ แล้วพูดกับหวังเย่ว์จิน
“แม่ของเสี่ยวฉือ เธอไปที่หัวนา ไปรับเถียนเถียนมา ฉันจะอยู่บ้านทำอาหาร รอพวกพ่อของเธอกลับมา”
หวังเย่ว์จินตอบรับ ก่อนออกไปก็เตะลู่เสี่ยวหงหนึ่งที แล้วปิดประตูออกไปที่หัวนาเพื่อไปรับลูกสาว
ยังไม่ทันไปถึง ก็ได้ยินเสียงร้องไห้ของหนิงเถียนเถียน หวังเย่ว์จินเร่งฝีเท้า วิ่งไปใต้ต้นไม้แล้วถามอย่างเป็นห่วง
“เกิดอะไรขึ้น? ทำไมเถียนเถียนถึงร้องไห้ละ?”
“พี่สะใภ้สี่ พี่มาพอดี!” หลิวเจาตี้ถอนหายใจด้วยความโล่งอก “หลังจากพี่กับแม่ออกไป เถียนเถียนก็เริ่มร้องไห้ ปลอบอย่างไรก็ไม่หยุด”
“เถียนเถียน แม่มาแล้ว” หวังเย่ว์จินอุ้มลูกขึ้นมา นั่งลงใต้ร่มไม้ แล้วเช็ดน้ำตาให้ “ใครทำให้เถียนเถียนร้องไห้ บอกแม่มา แม่จะไปตีเขาให้นะ”
เถียนเถียนหยุดร้องไห้ แต่ยังสะอึก “แม่…แม่…”
“แม่อยู่นี่ ไม่ร้องนะ” หวังเย่ว์จินลูบหลังเธอเบา ๆ แล้วถามหลิวเจาตี้
“เถียนเถียนเริ่มร้องตั้งแต่เมื่อไร?”
“หลังจากพี่กับแม่ออกไปไม่นาน” หลิวเจาตี้ตอบ “ฉันกับหลานชายปลอบอย่างไรก็ไม่หยุด”
เธอหยุดเล็กน้อย แล้วถามด้วยความกังวล
“พี่สะใภ้สี่ ที่บ้านไม่มีอะไรใช่ไหม? ใครเป็นคนแจ้งความคะ?”
“ไม่มีอะไร เลขาหยางดูแล้ว ในบ้านไม่มีของต้องห้ามหรือของผิดระเบียบ ก็กลับไปแล้วละ” หวังเย่ว์จิน
ปลอบลูกสาวพลางตอบ
“เลขาหยาง? ทำไมเขาถึงไปที่บ้าน?” หลิวเจาตี้ที่เพิ่งวางใจลง ก็กลับเป็นกังวลขึ้นมาอีกครั้ง
“ก็ลู่เสี่ยวหงนั่นแหละ ไม่รู้กำลังก่อเรื่องอะไร” หวังเย่ว์จินพูดด้วยความโกรธ “โชคดีที่แยกบ้านเร็ว ไม่อย่างนั้นจะใช้ชีวิตกันอย่างไร?”
“สะใภ้รองเป็นคนแจ้งความหรือ? เธอคิดจะทำอะไร?” หลิวเจาตี้เริ่มไม่เข้าใจการกระทำของอีกฝ่ายแล้ว ต้องรู้ว่าพวกเขายังไม่ได้ย้ายออกไป หากมีใครเกิดเรื่องขึ้นมา ทั้งครอบครัวก็หนีไม่พ้น
“เธอไม่รู้หรือว่าแจ้งความพี่สี่ ก็เท่ากับแจ้งความตัวเองด้วย?”
“ใครจะไปรู้ว่าในหัวเธอคิดอะไรอยู่” หวังเย่ว์จินเห็นว่าหนิงเถียนเถียนหยุดร้องแล้ว และคนในนาก็กำลังจะเลิกงาน จึงพูดกับหลิวเจาตี้ “ไปบอกคนคิดคะแนนหน่อย พวกเราจะกลับบ้านกัน”
หลังจากบันทึกคะแนนเรียบร้อย หวังเย่ว์จินอุ้มลูกสาว มือหนึ่งจูงลูกชาย ด้านหลังหลิวเจาตี้ยกเก้าอี้ ทั้งสองคนกลับบ้านด้วยกัน พอกลับถึงบ้าน หลิวกุ้ยหลานกำลังทำอาหารอยู่ในครัว ส่วนลู่เสี่ยวหงไม่รู้ไปที่ไหน
“เถียนเถียนกลับมาแล้วหรือ!” หลิวกุ้ยหลานได้ยินเสียงก็เช็ดมือเดินออกมา “ให้ฉันอุ้มหน่อย ไม่ได้เห็นเถียนเถียนตั้งครึ่งวัน ย่าคิดถึงแทบแย่แล้ว” พูดจบก็อุ้มเถียนเถียนมา จากนั้นก็พบความผิดปกติ “ทำไมตาเถียนเถียนแดงแบบนี้? ร้องไห้มาหรือ?”
“หลิวเจาตี้บอกว่าหลังจากพวกเราออกมา เธอก็ร้องไห้ตลอด จนกระทั่งฉันไปถึงค่ะ” หวังเย่ว์จินพูดด้วยความเป็นห่วง
“ร้องไห้ตั้งแต่พวกเราออกไปหรือ?” หลิวกุ้ยหลานหันไปมองหลานสาว “เถียนเถียนเป็นห่วงย่าหรือจ๊ะ?”
“ย่า—” เถียนเถียนเรียกเสียงเบา แล้วซบอยู่บนไหล่หลิวกุ้ยหลานไม่ขยับ
เมื่อเห็นหลานสาวเขินอาย หลิวกุ้ยหลานก็มีความสุขยิ่งนัก “หัวใจดวงน้อยของย่า ไม่เสียแรงที่ย่ารักเธอเลย แค่นี้ก็รู้จักเป็นห่วงย่าแล้ว”
“แม่—” เถียนเถียนเรียกหวังเย่ว์จินอีกครั้ง
“ใช่ๆ ยังมีแม่ของเธอด้วย” หลิวกุ้ยหลานพูดกับหวังเย่ว์จิน “เธอยังเสียดายเงิน ไม่อยากให้เถียนเถียนกินนมผงมอลต์ ดูสิ เด็กบ้านไหนจะรู้จักเป็นห่วงคนตั้งแต่เล็กขนาดนี้ ฉันก็บอกแล้วว่าเถียนเถียนของบ้านเราเป็นเด็กดี รักเธอไม่เสียเปล่าหรอก”
หวังเย่ว์จินมีสีหน้าลำบากใจ “แม่คะ ก็ที่บ้านไม่มีเงินจริงๆ ถ้ามีเงิน ต่อให้เท่าไร ฉันก็จะซื้อให้เถียนเถียน”
“ไม่มีเงินก็ต้องซื้อ” หลิวกุ้ยหลานพูด “ได้ยินว่าเด็กในอำเภอเขากินลูกอมนม กินนมผง เถียนเถียนของเรายังไม่เคยได้ลองเลย”
“แม่คะ ของพวกนั้นต้องใช้ตั๋ว พวกเราไม่มี” หวังเย่ว์จินเองก็อยากให้ลูกสาวได้สิ่งที่ดีที่สุด แต่ของพวกนี้หาไม่ได้ง่ายๆ นมผงมอลต์ยังพอหาได้บ้าง หากกัดฟันซื้อก็ยังพอไหว แต่ส่วนนมผง ได้ยินว่าต้องใช้ตั๋ว พวกเขายังไม่เคยเห็นนมผงเลยด้วยซ้ำ
“เฮ้อ ทำให้เถียนเถียนต้องลำบากแล้ว” หลิวกุ้ยหลานรู้ว่านมผงหายาก จึงมองหลานสาวด้วยความสงสาร
“ไม่ลำบากหรอกค่ะ” หวังเย่ว์จินปลอบ “ฉันจะให้เจี้ยนหมินช่วยดูไว้ ถ้าเจอของดีก็จะได้ซื้อก็บไว้ให้เถียนเถียน”
“อืม ควรเก็บไว้” หลิวกุ้ยหลานพยักหน้า “ฉันจะไปบอกน้องสาวของฉัน ให้เธอช่วยดูว่ามีใครยอมแลกตั๋วนมผงหรือไม่”
“ดีค่ะ แม่คะ ฉันไปดูไฟก่อนนะคะ” เห็นว่าน้ำในหม้อใกล้เดือด หวังเย่ว์จินพูดกับแม่สามีแล้วเดินเข้าครัว
ตอนเที่ยง หนิงวั่งจู่กับลูกชายกลับมาช้า หลิวกุ้ยหลานคิดว่าบ่ายนี้ก็คงไม่กลับเร็ว กำลังคิดว่าจะให้ลูกชายคนที่สองย้ายออกไปอย่างไร ก็เห็นลูกชายคนที่สี่เดินเข้าบ้านพร้อมกับของบางอย่างในอก ด้านหลังมีหนิงวั่งจู่เดินตามมา
“เอาอะไรมา? ลึกลับนัก” เห็นลูกชายรีบวิ่งเข้าห้องโดยไม่ทักทาย หลิวกุ้ยหลานพึมพำ
“เดี๋ยวก็รู้” หนิงวั่งจู่ที่เดินตามมาเอ่ย “เถียนเถียนคิดถึงปู่หรือ? วันนี้ไม่ได้นอนหรือ?”
“จะไปนอนได้อย่างไร?” หลิวกุ้ยหลานพูดอย่างไม่พอใจ “วันนี้สะใภ้ของลูกชายคนที่สองไปแจ้งความลูกชายคนที่สี่!”
“อะไรนะ?” หนิงวั่งจู่กับลูกชายใช้เวลาทั้งบ่ายทำงานในไร่มันเทศ ไม่รู้ข่าวเลย
“บอกว่าครอบครัวลูกชายคนที่สี่แอบเลี้ยงไก่ ไม่ต้องพูดถึงว่าไม่ได้เลี้ยง ต่อให้เลี้ยงจริง ก็ยังเป็นคนในครอบครัวเดียวกัน จะไปแจ้งความทำไม? ตั้งใจไม่ให้คนอื่นอยู่ดีมีสุข” หลิวกุ้ยหลานพูดเสียงต่ำ “ไม่ต้องรอกินข้าวแล้ว ฉันจะไปเรียกลูกชายคนที่สองออกมา ให้พวกเขาย้ายออกไปเดี๋ยวนี้”
“ส่งเถียนเถียนมาให้ฉัน” หนิงวั่งจู่เช็ดมือกับเสื้อผ้า “ตอนเธอพูด อย่าให้เถียนเถียนตกใจ”
“ฉันเคยทำให้เถียนเถียนตกใจหรือ?” หลิวกุ้ยหลานพูดอย่างไม่พอใจ แต่ก็ส่งหลานสาวให้เขา เธอไม่ตะโกนก็ใช่ว่าคนอื่นจะเชื่อฟัง ให้หลานสาวอยู่ในห้องดีกว่า พูดจบ เธอก็เดินไปที่หน้าประตูห้องของหนิงเจี้ยนจวิน แล้วตะโกน
“เจ้ารอง เจ้ารอง!”
“แม่ มีอะไรหรือ?” หนิงเจี้ยนจวินตอบรับ แล้วเปิดประตูออกมา เขาเพิ่งกลับมา ภรรยานอนร้องไห้อยู่บนเตียง ลูกสาวบอกว่าแม่กับสะใภ้สี่ร่วมกันตีภรรยา เขากำลังถามว่าเกิดอะไรขึ้น ก็ได้ยินเสียงเรียกจากข้างนอก
“ไม่มีอะไร บ้านก็แยกแล้ว เงินก็ให้แล้ว บ้านก็หาที่ไว้ให้แล้ว พวกเธอยังไม่ย้ายออกไปอีก หรือจะให้ฉันช่วยย้ายให้?”
“แม่ แม่พูดเรื่องอะไรกัน นี่เพิ่งเลิกงานเองนะ” หนิงเจี้ยนจวินตอบ
“ไม่ต้องพูดแล้ว เมียของแกวันนี้ไปแจ้งความ ฉันเลี้ยงสะใภ้แบบนี้ไม่ไหว พวกเธอรีบย้ายออกไป” หลิวกุ้ยหลานโบกมือ ไม่อยากพูดมาก
“แม่ เจวียนเจวียนบอกว่า…”
“ถือว่าฉันขอร้องเถอะ เห็นแก่ฉันแก่ปูนนี้แล้ว พาเมียกับลูกย้ายออกไปเถอะ ถือว่าฉันในฐานะแม่ขอร้องเธอ ได้ไหม?” เห็นเขายังจะอธิบาย หลิวกุ้ยหลานก็หมดหวังแล้ว
“ได้ แม่ พวกเราจะย้ายเดี๋ยวนี้” หนิงเจี้ยนจวินตอบตกลงทันที เขารู้ว่าต่อให้พูดมากกว่านี้ก็ไม่มีประโยชน์ ลูกสาวพูดถูก ในเมื่ออยู่บ้านนี้แล้วถูกคนในบ้านรังเกียจ ก็ออกไปใช้ชีวิตของครอบครัวตัวเองจะดีกว่า
เขาปิดประตูเสียงดัง แล้วเรียกลู่เสี่ยวหงขึ้นมา
“ลุกขึ้นมา รีบเก็บของย้ายบ้าน หยุดทำตัวอ่อนแอได้แล้ว”
ลู่เสี่ยวหงเห็นหนิงเจี้ยนจวินมีสีหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ ก็เช็ดน้ำตาแล้วลุกขึ้นมาเก็บข้าวของ
“เจี้ยนกั๋ว เจี้ยนตง ไปช่วยเจ้ารองย้ายของ” หลิวกุ้ยหลานถูกลูกชายปิดประตูใส่ จึงกลั้นความไม่พอใจไว้แล้วตะโกนสั่ง
หนิงเจี้ยนกั๋วกับหนิงเจี้ยนตงรู้สึกว่าน้ำเสียงของหลิวกุ้ยหลานผิดปกติเล็กน้อย หลังถูกเรียกออกมาก็ไม่กล้าพูดอะไร รอจนหนิงเจี้ยนจวินเปิดประตูยกของออกมา พวกเขาจึงเริ่มช่วยกันยกเตียง หนิงเจี้ยนจวินบอกว่าไม่ต้องให้พวกเขาช่วย แต่พี่น้องทั้งสองไม่สนใจเขา ยังคงช่วยยกของต่อไป
หลิวกุ้ยหลานยืนดูจนพี่น้องทั้งสามยกของชิ้นใหญ่ออกไปหมดแล้วจึงกลับเข้าไปในบ้าน ที่เหลือให้พวกเขาค่อย ๆ ขนเอง เธอจงใจไม่เรียกเจ้าสี่ สิ่งที่สะใภ้เจ้ารองทำลงไป เธอไม่มีหน้าจะให้เจ้าสี่มาช่วย
เธอไม่สนใจอีกว่าลานบ้านจะเป็นอย่างไรต่อ พวกเขาหลายคนกินข้าวอยู่ในบ้าน พอกินเสร็จแล้วออกไปดู ของในลานบ้านก็ถูกย้ายออกไปเกินครึ่งแล้ว
“ในที่สุดชีวิตก็สงบลงเสียที” หลิวกุ้ยหลานถอนหายใจยาว ใครจะรู้ว่ายังไม่ทันสบายใจ ก็ได้ยินเสียงไก่กระพือปีกกับเสียงร้องโหยหวนดังมาจากลานหลังบ้าน หลิวกุ้ยหลานเดินไปดู เห็นลู่เสี่ยวหงอยู่ในเล้าไก่ รอบตัวมีไก่หลายตัวกำลังกระพือปีก จึงถามด้วยความโกรธ
“ลู่เสี่ยวหง เธอกำลังทำอะไร”
“ฉันจับไก่ของบ้านฉัน” ลู่เสี่ยวหงตอบอย่างมีเหตุผลเต็มปาก
“จะจับไก่ ทำไมไม่รอให้มืดก่อน ตอนนั้นพวกมันจะอยู่นิ่งๆ ต้องทำให้ไก่ทั้งเล้าบินวุ่นวายแบบนี้ทำไม” ตอนกลางคืนไก่มองไม่เห็นอะไร พอมืดแล้วจะจับก็ง่าย
“แม่ก็บอกให้รอให้มืด แต่เมื่อกี้ยังชี้หน้าด่าเจี้ยนจวินให้พวกเรารีบออกไปไม่ใช่หรือ ฉันก็เลยรีบทำ จะได้สมใจแม่” ลู่เสี่ยวหงพูดด้วยน้ำเสียงประชด
หลิวกุ้ยหลานได้ยินน้ำเสียงเสียดสีก็ยิ่งโมโห ทิ้งคำว่าแล้วแต่เธอ แล้วหันกลับเข้าไปในบ้าน
เสียงไก่กระพือปีกในลานหลังบ้านดังอยู่อีกพักใหญ่จึงค่อยเงียบลง หลิวกุ้ยหลานนั่งหน้าเคร่งอยู่ข้างโต๊ะ ไม่มีใครกล้าพูดอะไร แม้แต่หนิงเถียนเถียนก็เงียบกว่าปกติ ซบอยู่ในอ้อมแขนหวังเย่ว์จิน ง่วงจนแทบลืมตาไม่ขึ้น
“แม่ ดูนี่สิ” ผ่านไปสักพัก หนิงเจี้ยนหมินเห็นหลิวกุ้ยหลานยังไม่หายโกรธ จึงเดินเข้าไปในบ้าน เอาของที่เอากลับมาวันนี้ให้ดู
“นี่คืออะไร” หลิวกุ้ยหลานถือกระป๋องในมือ พลิกดูไปมา ไม่เหมือนนมผงมอลต์
“แม่ นี่คือนมผง” หนิงเจี้ยนหมินตอบอย่างภูมิใจ
“นมผง?!” หลิวกุ้ยหลานกับหวังเย่ว์จินสองแม่ลูกสะใภ้ร้องออกมาพร้อมกันด้วยความตกใจ
“ใช่” หนิงเจี้ยนหมินใช้ตะเกียบงัดฝากระป๋องนมผงออก “พ่อเอาปลาไปแลกมา”
“เอาปลาไปแลกมา?” หลิวกุ้ยหลานหันไปมองหนิงวั่งจู่ “นี่พวกเธอแอบไปจับปลาหรือ” ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมตอนเที่ยงถึงกลับมาช้า แต่ไปจับปลาตอนเที่ยงวันแบบนั้นหรือ
“ไม่ได้แอบจับ อีกไม่กี่วันก็ถึงวันไหว้พระจันทร์แล้ว ลุงใหญ่บอกว่าจะจับปลาสองอวน ถึงตอนนั้นแม่แค่เก็บปลาไว้สองตัวก็พอ เอานี่ไปแลกมา” หนิงเจี้ยนหมินอธิบาย
“ปลายังไม่ได้เลย เขาก็เอานมผงให้แล้ว ใครเขาจะใจกว้างขนาดนั้น” หลิวกุ้ยหลานถาม
หนิงเจี้ยนหมินเล่าเหตุการณ์ทั้งหมด “ก็สองตายายที่มาพร้อมกับพวกเยาวชนที่ถูกส่งมาชนบท พ่อบอกลุงใหญ่ว่าปีนี้จะเก็บปลาไว้เพิ่มอีกตัวหนึ่งให้เถียนเถียนต้มน้ำแกง ตอนนั้นตาเฒ่าคนนั้นอยู่ข้างๆก็ถามว่าขอเก็บไว้ให้เขาสักตัวได้ไหม ลุงใหญ่บอกว่าปลามีไม่มาก ต้องมีคะแนนแรงงานพอถึงจะได้ เขาก็เลยถามพ่อว่าจะเอาของอย่างอื่นมาแลกได้ไหม”
หลิวกุ้ยหลานฟังจบ ก็พูดกับลูกสะใภ้ “เห็นไหม วันนี้ฉันเพิ่งพูดว่าเถียนเถียนยังไม่มีนมผง ตอนนี้ก็มีแล้ว เถียนเถียนของบ้านเราช่างมีวาสนาดีจริงๆ” จากนั้นพูดกับลูกชาย
“ถึงตอนนั้นลองถามสองตายายนั่นดูว่ายังอยากได้ปลาอีกไหม อย่าว่าแต่สองตัวเลย สามตัวสี่ตัวก็ได้ ถึงตอนนั้นฉันจะเก็บตัวใหญ่ๆไว้ให้”
“แม่ เขาอาจจะไม่มีแล้วก็ได้” หวังเย่ว์จินเห็นแม่สามีตื่นเต้นมาก จึงพูดเตือนอย่างจนใจ
“เขายังมีอยู่” หนิงวั่งจู่พูดขึ้น
“ฉันคุยกับตาเฒ่าซูไว้แล้ว ต่อไปถ้ามีอะไรต้องการก็ให้มาหาฉัน ไม่ต้องมาก เอาแค่แลกนมผงกับนมผงมอลต์เป็นครั้งคราวก็พอ”
“เขามีของมากขนาดนั้นเลยหรือ” หลิวกุ้ยหลานถาม ตอนแรกเธอพูดไปอย่างไม่คิดอะไร ไม่คิดว่าจะมีจริง
“มีของมากแบบนั้น เขาปกป้องไว้ได้อย่างไร”
“พวกเธอไม่รู้แล้ว” หนิงวั่งจู่เคาะโต๊ะด้วยก้านกล้องยาสูบ
“ตาเฒ่าซูสมัครใจมาที่นี่เอง บอกว่าอายุมากแล้ว ไม่อยากยุ่งเรื่องวุ่นวาย พาหลานชายคนเล็กมาใช้ชีวิตสงบๆ เขายังมีลูกชายลูกสาวอีกหลายคน มีแค่ลูกชายคนหนึ่งที่รู้ว่าเขาอยู่ที่นี่ เพราะเขาพูดไว้เด็ดขาดว่าไม่ให้มารับตัวกลับ แต่พวกนั้นก็ยังส่งของมาให้เป็นระยะ”
“ชีวิตแบบนี้เรียกว่าสงบหรือ บ้านก็พัง ชามก็เก่า” หลิวกุ้ยหลานตอบ ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงมีคนคิดว่าชีวิตในเมืองไม่ดี
“พูดกับเธอไปก็ไม่เข้าใจ” หนิงวั่งจู่ตอบ
“เธอต่างหากที่พูดไม่รู้เรื่อง ฉันก็พูดกับเธอไม่รู้เรื่องเหมือนกัน” หลิวกุ้ยหลานโต้กลับ
เห็นสองสามีภรรยาทะเลาะกันเหมือนเด็ก หวังเย่ว์จินมองหน้าสามีอย่างจนใจ แล้วอุ้มหนิงเถียนเถียนที่ใกล้จะหลับเข้าไปในห้อง หลังจากกล่อมลูกสาวจนหลับ หวังเย่ว์จินออกมาล้างชาม ล้างไปได้ครึ่งหนึ่งก็เห็นหนิงเจี้ยนหมินถือกระจาดออกมา แล้วได้ยินเขาพูดว่า
“เย่ว์จิน ไก่ของเถียนเถียนจะตายแล้ว”
“ไก่ของเถียนเถียน?” หลิวกุ้ยหลานที่กำลังงอนหนิงวั่งจู่ก็ไม่โกรธอีกแล้ว รีบลุกขึ้นเดินไปดูในกระจาด
“ไก่นี่มาจากไหน”
“เมื่อเช้านี้อยู่บนเตียงของเถียนเถียน” หวังเย่ว์จินอธิบาย แล้วเช็ดมือให้แห้ง เดินเข้าไปดู เห็นลูกไก่ขดตัวเป็นก้อน
“ยังไม่ตาย แค่นอนหลับอยู่” ลูกไก่ที่เพิ่งฟักออกมา โดยปกติครึ่งวันไม่กินอะไรก็เป็นเรื่องปกติ ไม่ตายง่ายขนาดนั้น
“เฮ้อ ตกใจหมดเลย” หนิงเจี้ยนหมินพูด แล้ววางลูกไก่กลับลงไป
“เดี๋ยวก่อน” หลิวกุ้ยหลานได้สติแล้วถาม
“คุณบอกว่าเจอบนเตียงของเถียนเถียนหรือ แล้วบนเตียงของเถียนเถียนมีไก่มาได้ยังไง”
“ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน” หนิงเจี้ยนหมินตอบ
“คุณเป็นพ่อภาษาอะไร ของที่อยู่บนเตียงลูกมาจากไหนก็ยังไม่รู้”
“ก็ตื่นขึ้นมาก็มีแล้วนี่” หนิงเจี้ยนหมินตอบอย่างน้อยใจ
“ตื่นขึ้นมาก็มีแล้ว หรือจะเป็นเถียนเถียนฟักออกมาเองหรือไง?” หลิวกุ้ยหลานพูดอย่างไม่สบอารมณ์
“ย่า น้องสาวฟักออกมา” หนิงเสี่ยวฉือที่ยังไม่นอนพูดขึ้น
“อะไรนะ?” หลิวกุ้ยหลานนึกว่าตัวเองฟังผิด
หนิงเสี่ยวฉือคิดว่าย่าไม่ได้ยิน จึงพูดต่อว่า “เมื่อวานเป็นไข่ วันนี้เป็นลูกไก่ น้องสาวฟักออกมา”
แม้จะพูดไม่ปะติดปะต่อ แต่หวังเย่ว์จินที่อยู่ข้างๆฟังเข้าใจ จึงถามลูกชายว่า “เสี่ยวฉือ บอกแม่หน่อย ลูกเห็นไข่บนเตียงของน้องสาวหรือ?”
“เห็นครับ” หนิงเสี่ยวฉือพยักหน้า
ตอนนี้ไม่ใช่แค่หลิวกุ้ยหลานที่สงสัยว่าตัวเองฟังผิด แม้แต่หวังเย่ว์จินก็เริ่มสงสัยว่าหูตัวเองมีปัญหา ลูกไก่นี่ฟักออกมาจากลูกสาวจริงหรือ? มีเพียงหนิงเจี้ยนหมินที่หัวเราะอย่างดีใจ
“งั้นก็เป็นลูกสาวฉันฟักออกมาจริงๆหรือ? ลูกพ่อเก่งขนาดนี้เลย?”
ไม่ว่าที่มาของลูกไก่จะเป็นอย่างไร เมื่อแน่ใจว่ามันแค่นอนหลับไม่ได้ตาย หนิงเจี้ยนหมินก็เอามันใส่กลับไป พอวางเสร็จแล้วออกมา เห็นแม่กับภรรยามองตัวเองอย่างแปลก ๆ ก็ถามว่า “มองผมทำไม?”
“มองว่าลูกนี่ซื่อเกินไปหน่อย” หลิวกุ้ยหลานตอบอย่างไม่พอใจ
“แม่ ทำไมต้องด่าผมด้วย” หนิงเจี้ยนหมินพูดอย่างน้อยใจ
“ลูกรู้ตัวด้วยหรือว่าแม่กำลังด่าลูก?” หลิวกุ้ยหลานมองเขาอย่างตำหนิ “วันนี้ลู่เสี่ยวหงบอกว่าพวกเธอแอบเลี้ยงไก่ในห้อง แม่คิดว่าเธอพูดเหลวไหล ใครจะคิดว่าห้องพวกเธอมีจริง แม้จะเป็นตัวเล็กแค่นี้ แต่ถ้าหมู่บ้านเอาเรื่องขึ้นมาก็ลำบาก ไม่อย่างนั้นพรุ่งนี้มัดไก่ตัวผู้ไปขายสักตัวดีไหม?”
ไก่ในบ้านมีสองตัวก็นับว่าเยอะอยู่แล้ว ส่วนตัวเล็กในห้อง ไม่ว่ามาจากไหน แต่เมื่อเกี่ยวข้องกับหลานสาว ก็เลี้ยงไว้ก่อนแล้วกัน
“ก็ได้ค่ะ” หวังเย่ว์จินเห็นด้วยกับแม่สามี “ขายตัวที่ขนแหว่งตัวนั้นเถอะ”
ไก่ตัวผู้สองตัวชอบตีกัน ตัวหนึ่งถูกจิกจนขนที่หลังแหว่ง ขายตัวนั้นก่อน เหลือตัวที่แข็งแรงไว้เป็นพ่อพันธุ์ รอหลังปีใหม่ค่อยฟักเพิ่มอีกชุด ตอนนี้หลายตัวในบ้านเป็นของปีที่แล้ว ออกไข่ช้าลงแล้ว
เมื่อแม่สามีกับลูกสะใภ้คุยกันเรื่องในบ้าน หนิงเจี้ยนหมินกับหนิงวั่งจู่ก็ไม่แทรก สุดท้ายหลิวกุ้ยหลานตัดสินใจว่า
“เจ้าสี่ พรุ่งนี้ตอนเที่ยงไปถามปู่หลานคู่นั้นดูว่าจะเอาหรือไม่ ถ้าไม่เอา ตอนบ่ายไปขายที่ตลาดอำเภอ แล้วมะรืนนี้ แม่เสี่ยวฉือ เธอจะกลับไปบ้านพ่อแม่ใช่ไหม?”
“ฉันก็คิดจะกลับมะรืนนี้ค่ะ” หวังเย่ว์จินตอบ แล้วลังเลเล็กน้อยก่อนถามอย่างระมัดระวัง “แม่คะ ฉันอยากพาเถียนเถียนไปด้วยค่ะ” ในใจหลิวกุ้ยหลานไม่ค่อยเต็มใจนัก แต่คิดว่านั่นก็เป็นบ้านตายายของหลานสาว จะห้ามก็ไม่เหมาะสม จึงพูดอย่างไม่เต็มใจว่า
“พาไปก็ได้ แต่ต้องดูให้ดี อย่าให้เถียนเถียนกินของมั่วซั่ว พอแดดอ่อนแล้วก็รีบกลับ เด็กยังเล็ก จะอยู่นอกบ้านจนค่ำไม่ได้”
“ฉันรู้แล้วค่ะ แม่” หวังเย่ว์จินเคยเลี้ยงลูกชายมาแล้ว สิ่งที่ต้องระวังก็รู้ดี
“ยังไงก็ต้องระวัง” หลิวกุ้ยหลานยังไม่วางใจ “เจ้าสี่ วันนั้นอย่าไปทำงานเลย ไปด้วยกัน แล้วก็ที่แม่ยังมีขนมไหว้พระจันทร์สองชิ้น รอเดี๋ยวเอาไปด้วย”
หวังว่าเมื่อเห็นของแล้ว ฝั่งบ้านตายายจะเอ็นดูหลานสาวมากขึ้น ไม่ให้หลานต้องลำบาก
“ไม่ต้องหรอกค่ะ แม่ ฉันเตรียมไว้แล้ว อีกอย่างแม่ก็รู้ พี่ชายฉันทำงานที่โรงงานอาหาร ที่บ้านไม่ขาดของ แม่ฉันเตรียมของดีๆไว้ให้เถียนเถียนตั้งนานแล้ว รอแค่ฉันกลับไป”
“ดูแม่สิ คิดมากไปเอง” หลิวกุ้ยหลานตบหน้าผากตัวเอง เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าพี่ชายของลูกสะใภ้ทำงานในโรงงานอาหาร แม้จะเป็นแค่เด็กฝึกงาน แต่สวัสดิการของโรงงานก็ดีกว่าที่อื่น
“งั้นก็ไม่มีอะไรแล้ว ยังไงก็ดูเถียนเถียนให้ดี” หลิวกุ้ยหลานย้ำอีกครั้ง
“รู้แล้วค่ะ แม่ แม่ไปพักเถอะค่ะ ฉันเห็นเสี่ยวฉือก็เริ่มง่วงแล้ว”
“ได้ พวกเธอก็ไปพักเร็วหน่อย” หลิวกุ้ยหลานพยักหน้า
……
ขณะเดียวกัน ที่บ้านหลังหนึ่งทางมุมตะวันออกเฉียงเหนือของหมู่บ้านหนิง
ซูอวี้ฮ่วนปีนขึ้นเตียง นับกระป๋องนมผงของตัวเอง นับไปนับมาก็รู้สึกว่าจำนวนไม่ถูกต้อง จึงขมวดคิ้วแล้วนับใหม่อีกครั้ง ซูหาวซิ่นสาดน้ำเสร็จกลับมา เห็นหลานชายกำลังนับกระป๋องนมผงอยู่ จึงถามลอย ๆ ว่า
“เสี่ยวฮ่วน นับเสร็จหรือยัง วันนี้มีทั้งหมดกี่กระป๋อง?”
ซูอวี้ฮ่วนจ้องกระป๋องนมผงที่เรียงอยู่บนเตียงอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเงยหน้าพูดกับปู่ว่า
“หายไปหนึ่งกระป๋องครับ” มือของซูหาวซิ่นที่กำลังเช็ดอยู่ชะงักไปชั่วครู่ แสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน แล้วถามว่า “แล้วทั้งหมดมีกี่กระป๋องล่ะ?”
ซูอวี้ฮ่วนไม่ตอบ เขานับนิ้วตัวเองอีกครั้ง แล้วปีนลงไปดูตามมุมต่างๆข้างเตียง สุดท้ายเงยหน้าพูดกับปู่อีกครั้งว่า “หายไปหนึ่งกระป๋อง”