ในคืนวันเดียวกัน
เฉินหรันก้าวเท้าออกจากสถานีรถไฟความเร็วสูง ยามค่ำคืนที่นี่สว่างไสวราวกับกลางวัน รถยนต์บนท้องถนนสัญจรไปมาไม่ขาดสาย
เขามองไปรอบๆ ก่อนจะโบกเรียกแท็กซี่คันหนึ่ง
ในฐานะที่เป็นเขตปกครองภายใต้นครจินหลิง (นานกิง) อดีตเมืองหลวงเก่าของหกราชวงศ์ พัฒนาการของอำเภอ ZS ในช่วงไม่กี่ปีมานี้เรียกได้ว่าเปลี่ยนแปลงไปในทุกวัน
อันที่จริง หากพูดถึงแค่เงื่อนไขการใช้ชีวิต ความแตกต่างระหว่างเมืองใหญ่กับเมืองเล็กแทบจะไม่มีอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน สิ่งที่หาซื้อได้ในเซี่ยงไฮ้ ในอำเภอ ZS ก็หาซื้อได้เกือบทั้งหมด
แน่นอนว่าถ้าไม่นับเรื่องปัจจัยสี่พื้นฐาน ทั้งสองที่ก็คงเทียบกันไม่ได้ อย่างน้อยๆ สาวสวยบนท้องถนนที่นี่ก็ก็น้อยกว่ากันเยอะ... อืม
"ไปร้านรับซื้อของเก่าเจี้ยนกั๋วครับ ขอบคุณครับ"
"โอ้ คนท้องถิ่นเหรอ เป็นนักศึกษาล่ะสิ?"
คนขับเป็นชายวัยกลางคนที่ดูท่าทางช่างคุย เฉินหรันรู้สึกเหนื่อยล้าจึงตอบไปตามมารยาทไม่กี่คำ ก่อนจะเหม่อมองโคมไฟริมทางนอกหน้าต่าง
จากสถานีรถไฟลี่สุ่ยกลับบ้าน ใช้เวลาขับรถเพียงสิบนาทีเศษๆ แถวนี้ยังเป็นเขตพื้นที่ใหม่ที่รอการพัฒนา รถจึงไม่เยอะนัก
หลังจากจ่ายค่าโดยสาร เขาก็เห็นตัวอักษรเหล็กดัดเจ็ดคำที่เก่าและขึ้นสนิมอยู่เหนือหัว: 【ร้านรับซื้อของเก่าเจี้ยนกั๋ว】
ประตูใหญ่ถูกล็อกด้วยโซ่เหล็ก เฉินหรันเดินอ้อมกำแพงรั้วเพื่อเข้าทางประตูข้าง
ครอบครัวสามคนของเขาปกติจะอาศัยอยู่ในร้านรับซื้อของเก่า ส่วนบ้านบรรพบุรุษในหมู่บ้านนั้นจะกลับไปแค่ช่วงตรุษจีนเท่านั้น
พูดได้ว่า ร้านรับซื้อของเก่าแห่งนี้คือความทรงจำวัยเด็กทั้งหมดของเฉินหรัน
ประตูเล็กด้านข้างก็ล็อกอยู่เช่นกัน เฉินหรันหยิบกุญแจออกมาไข ประตูเหล็กส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดจากการเสียดสี คาดว่าบานพับคงไม่ได้หยอดน้ำมันมานานแล้ว ปกติพ่อกับแม่จะเข้าออกทางประตูใหญ่ ประตูนี้จึงแทบไม่ได้เปิดเลย
เมื่อเข้าไปในลานหลังบ้าน สิ่งแรกที่ปะทะสายตาคือกองยางรถยนต์เก่า กลิ่นยางและน้ำมันเครื่องเข้มข้นลอยมาเตะจมูก
บางคนอาจจะคิดว่ากลิ่นนี้เหม็น แต่เฉินหรันกลับชอบมันมาก เขาชอบกลิ่นน้ำมันเบนซินและกลิ่นสีมาตั้งแต่เด็กๆ ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะอะไร...
เขาล็อกประตูข้าง เดินอ้อมกองยางเหล่านั้นไปยังอาคารเล็กๆ สามชั้น
ชั้นแรกของอาคารเป็นห้องเก็บเครื่องมือที่ทุบผนังทะลุถึงกันทั้งหมด ส่วนชั้นสองและชั้นสามคือที่พักอาศัยของพวกเขาพ่อแม่ลูก
เมื่อผลักประตูใหญ่เข้าไป รถยนต์สีเงินเทาคันหนึ่งก็จอดขวางทางเขาอยู่
เฉินหรันชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะกดเปิดสวิตช์ไฟในโกดัง ถึงได้เห็นชัดๆ ว่านี่คือรถ "พอร์เช่ คาเยนน์" (Porsche Cayenne) ที่ราคาไม่ใช่เล่นๆ
จังหวะนั้นเอง มีสายเรียกเข้าพอดี
เฉินหรันหยิบมือถือออกมาดู เป็นเบอร์ของ หวังเม่ยหลิง แม่ของเขานั่นเอง
"ฮัลโหลครับแม่"
"รันรัน ถึงบ้านหรือยังลูก?"
เสียงของหวังเม่ยหลิงดูเหนื่อยล้าและแหบพร่านิดๆ เฉินหรันตอบว่า "ถึงแล้วครับ เพิ่งถึงเลย"
ปลายสายถอนหายใจอย่างโล่งอก "ลูกคนนี้นี่ ถึงแล้วก็ไม่ส่งข้อความมาบอก กินข้าวหรือยังล่ะ?"
เฉินหรันเดินไปข้างตัวรถ มองลอดกระจกเข้าไปในรถ เห็นคราบน้ำสีน้ำตาลดำบนเบาะ และมีน้ำขังอยู่ตรงพรมวางเท้าใต้เบาะ เขาขมวดคิ้วถามว่า "แม่ครับ ทำไมที่บ้านมีรถจมน้ำจอดอยู่ล่ะ?"
หวังเม่ยหลิงชะงักไปก่อนจะพูดอย่างเคืองๆ "ก็เคยบอกไปแล้วไง ที่โรงงานโลหะหายากเขตใต้นั่นล้มละลาย รถคันนี้เขาเอามาขัดตอกชำระหนี้ค่าของตลอดสองปีที่ผ่านมา พ่อเขาบอกว่าถ้าซ่อมเสร็จแล้วจะยกให้ลูกขับ"
คิ้วของเฉินหรันขมวดเข้าหากันแน่นขึ้นเรื่อยๆ ตอนนี้เขานึกออกแล้ว ก่อนหน้านี้พ่อเคยบอกว่าจะเซอร์ไพรส์เขา ไม่นึกเลยว่า... จะเป็น 'เซอร์ไพรส์' แบบนี้จริงๆ
นี่มันรถจมน้ำนะพ่อ พ่อจะใจใหญ่เกินไปแล้ว
แต่พอลองคิดดูดีๆ ก็เข้าใจได้
ตอนที่ครอบครัวทั้งสองฝ่ายคุยกันเรื่องแต่งงาน พ่อต้องแอบโทษตัวเองอยู่นานที่ไม่มีปัญญาซื้อบ้านในเซี่ยงไฮ้ให้เขา...
เฉินหรันยิ้มขื่น พยักหน้าแล้วถามถึงอาการของพ่อ เมื่อรู้ว่าสองวันนี้พ่อเริ่มทานอาหารเหลวได้แล้วก็เบาใจลง และบอกแม่ว่าพรุ่งนี้เขาจะไปเปลี่ยนกะเฝ้าไข้ที่โรงพยาบาลแทน
ช่วงนี้แม่กินนอนที่โรงพยาบาล แถมยังเสียดายเงินไม่ยอมจ้างผู้ดูแล คาดว่าคงเหนื่อยแทบขาดใจ พรุ่งนี้เขาไปสลับให้แม่กลับมาอาบน้ำพักผ่อนสักคืนดีกว่า
คุยกันต่ออีกพักใหญ่ ส่วนใหญ่เป็นแม่ที่กำชับให้เขาเอาของบางอย่างไปให้ในวันพรุ่งนี้ ก่อนที่เฉินหรันจะวางสายไป
เขามองดูรถจมน้ำตรงหน้าด้วยความอยากรู้อยากเห็น
ความสนใจในเรื่องรถของเฉินหรันนั้นแทบไม่ต่างจากความสนใจที่มีต่อผู้หญิง หรือจะพูดว่าลูกผู้ชายคนไหนก็เป็นแบบนี้ทั้งนั้น
แม้คาเยนน์ตรงหน้าจะเป็นรถจมน้ำ แต่เฉินหรันก็ยังเดินสำรวจรอบๆ รถ ลูบๆ คลำๆ ด้วยความสนใจ
แต่สิ่งที่เขาคาดไม่ถึงก็คือ ในวินาทีที่มือของเขาสัมผัสกับประตูรถ เสียงอิเล็กทรอนิกส์ที่เหมือนเครื่องจักรก็ดังขึ้นในหัว
【พอร์เช่ คาเยนน์ รุ่นปี 2020 รองรับการรับแลกของเก่า, อัตราการรีโนเวท 17.2%, อัตราความสำเร็จ 100%, ต้นทุนวัสดุ 21,088 หยวน】
"ผีหลอกเหรอวะ?"
เฉินหรันตกใจกับเสียงอิเล็กทรอนิกส์ที่ดังขึ้นกะทันหันจนสะดุ้งกระโดดถอยหลังไปร่วมเมตร ส้นเท้าเหยียบเข้ากับประแจบนพื้น เกือบจะหงายหลังถ้าไม่ได้คว้าชั้นวางเครื่องมือไว้ทัน
พอเขาตั้งสติได้ เสียงในหูก็ดังขึ้นอีกครั้ง
【ตรวจพบว่าโฮสต์มียอดเงินคงเหลือเพียงพอ ต้องการรีโนเวทหรือไม่ โปรดยืนยัน!】
เฉินหรันจ้องมองคาเยนน์ตรงหน้าตาค้าง ทำอะไรไม่ถูกจึงตอบกลับไปตามสัญชาตญาณ: "ใช่?!"
สิ้นคำพูด จู่ๆ ก็มีเสียงประหลาดดังมาจากตัวรถคาเยนน์ จากนั้นแสงสีขาวก็วาบผ่านตาไป พอเขารู้สึกตัวอีกที คาเยนน์ที่เคยเต็มไปด้วยคราบสกปรกกลับกลายเป็นรถใหม่เอี่ยม เงาวับจนสะท้อนหน้าคนได้
เฉินหรันอ้าปากค้าง พูดย่อไม่ออกไปพักใหญ่ คาเยนน์ตรงหน้าจู่ๆ ก็ใหม่กริ๊บเหมือนรถใหม่ในโชว์รูม
เขาสอดส่องเข้าไปใกล้ๆ อย่างระมัดระวัง พื้นผิวรถที่เคยมีรอยขีดข่วนและรอยบุบบางจุด บัดนี้หายไปอย่างไร้ร่องรอย
พอมองลอดกระจกเข้าไป เขาก็ต้องแปลกใจที่พบว่าเบาะหนังแท้ภายในรถก็สะอาดเอี่ยมเงางาม คราบน้ำจากการจมน้ำหายไปหมดแล้ว แม้แต่น้ำที่เคยขังอยู่ใต้เบาะก็ไม่มีร่องรอยว่าเคยมีอยู่จริง
เฉินหรันกลืนน้ำลายอึกใหญ่ สูดหายใจลึกๆ แล้วกระชากประตูรถเปิดออก
ต้องยอมรับว่าภายในของพอร์เช่หรูหราจริงๆ ที่สำคัญที่สุดคือ คาเยนน์ที่เพิ่งจะเป็นรถจมน้ำเมื่อกี้ ตอนนี้ใหม่เอี่ยมเหมือนเพิ่งออกจากโรงงาน
เขาค่อยๆ ก้าวเท้าเข้าไปนั่งบนเบาะคนขับ ลูบคลำเบาะหนัง พวงมาลัย แผงคอนโซลอย่างถนุถนอม...
เขานึกถึงเหตุการณ์มหัศจรรย์เมื่อครู่ จึงลองเรียกดู: "ระบบ?"
【......】
ไม่มีเสียงตอบรับ เฉินหรันเกาหัวแก้เก้อ แล้วกระซิบเรียกใหม่: "ภูต... ภูตน้อย?"
【......】
ยังคงไม่มีการตอบรับใดๆ
ถึงตรงนี้จะมีแค่เขาคนเดียว แต่พฤติกรรมน่าอายแบบนี้ก็ทำให้เขารู้สึกทำตัวไม่ถูกอยู่เหมือนกัน
เขานึกย้อนไปถึงเสียงอิเล็กทรอนิกส์สั้นๆ สองประโยคนั้น เฉินหรันลูบพวงมาลัยแล้วลองพูดว่า: "รับแลกของเก่า?"
【พวงมาลัยแท้พอร์เช่ คาเยนน์, อัตราการรีโนเวท 0.001%, ไม่รองรับการรับแลกของเก่า... หมายเหตุ: ระบบรับแลกของเก่าจะให้บริการเฉพาะสิ่งของที่มีอัตราการรีโนเวทเกิน 5% เท่านั้น... ระบบนี้สามารถอัปเกรดคุณสมบัติได้ ค่าประสบการณ์ปัจจุบัน 21,088 / 1,000,000 เมื่อระบบเลเวล 2 จะปลดล็อกฟังก์ชันใหม่ โปรดให้โฮสต์สำรวจด้วยตนเอง】
"เชดเข้! ของจริงว่ะ!"
เสียงอิเล็กทรอนิกส์ดังระรัวในหัวของเฉินหรัน แล้วมันก็ไม่สนใจเขาอีกเลย ไม่ว่าเขาจะเรียกอย่างไร ระบบที่เรียกว่า "รับแลกของเก่า" นี้ก็ไม่ตอบสนอง
แน่นอนว่าไม่ใช่ไม่ตอบสนองเลยซะทีเดียว อย่างเช่น ถ้าเฉินหรันเอามือไปลูบสิ่งของชิ้นหนึ่ง
【นาฬิกาอนาล็อกแท้พอร์เช่ คาเยนน์, อัตราการรีโนเวท 0%, ไม่รองรับการรับแลกของเก่า】
【กล้องมองหลังแท้พอร์เช่ คาเยนน์, อัตราการรีโนเวท 0%, ไม่รองรับการรับแลกของเก่า】
ขอแค่เขาสัมผัสสิ่งของ และมีความคิดเรื่อง "รับแลกของเก่า" ผุดขึ้นในใจ เสียงอิเล็กทรอนิกส์ก็จะดังขึ้นทันที
เนื่องจากรถคันนี้เพิ่งถูกรีโนเวทไป ของส่วนใหญ่ในรถจึงมีอัตราการรีโนเวท 0% จะมีก็แต่เบาะและพวงมาลัยที่เขาเพิ่งนั่งและจับไป ทำให้อัตราการรีโนเวทขึ้นมานิดเดียวคือ 0.001% - 0.005% ซึ่งยังไม่รองรับระบบ
เขาทดลองไปมาร่วมสิบนาที จนได้ข้อสรุปว่า ตัวเขา... อาจจะ... หรือว่า... มี "นิ้วทองคำ" (Golden Finger) ที่สุดยอดเข้าให้แล้วจริงๆ
พอนึกได้แบบนั้น เขาก็รีบหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา
【Huawei P30, รองรับการรับแลกของเก่า, อัตราการรีโนเวท 8.54%, อัตราความสำเร็จ 100%, ต้นทุนวัสดุ 35 หยวน】
【ตรวจพบว่าโฮสต์มียอดเงินคงเหลือเพียงพอ ต้องการรีโนเวทหรือไม่ โปรดยืนยัน!】
"จริงๆ ด้วย มันมีต้นทุนวัสดุ หรือว่า..."
เฉินหรันรีบกดดูข้อความแจ้งเตือนในมือถือ วินาทีต่อมา สีหน้าของเขาก็กลายเป็นปั้นยาก
"ชิบหายแล้ว! มันหักเงินจากบัตรธนาคารของผมโดยตรงเลยนี่หว่า ทำไงดี เงินพวกนี้ต้องเอาไว้จ่ายค่าโรงพยาบาลพรุ่งนี้นะ!"
เฉินหรันยิ้มขื่นพลางพิงเบาะหนังแท้ "ต้องรีบหาทางหาเงินด่วนๆ เลยเรา!"