ท้องทะเลสีครามและหาดทรายสีทอง คือสถานที่ในอุดมคติของชายหนุ่มทุกคนในฤดูร้อน
คุณคิดว่าพวกเขากระหายที่จะมาดูสาวๆ ในชุดบิกินี่งั้นเหรอ?
ความจริงแล้วไม่ใช่เลย พวกเขาแค่หลงใหลในความกว้างใหญ่ไพศาลของท้องทะเลและสิ่งมีชีวิตใต้น้ำที่แสนน่ารักต่างหาก
อย่างน้อย ฉินเฟิง ก็คิดกับตัวเองแบบนั้น
เขาสวมกางเกงชายหาดเพียงตัวเดียว ในมือถือ "น้ำซ่าพาเพลิน" (โค้ก) เย็นเจี๊ยบ ร่างกายกำยำสีทองแดงเป็นประกายเงางามภายใต้แสงแดด
อย่างน้อยสำหรับเขาแล้ว การมาเที่ยวทะเลครั้งนี้ จะเป็นสาวบิกินี่ที่แอบมองกางเกงชายหาดของเขา หรือเขาเป็นฝ่ายมองบิกินี่กันแน่ก็ยังไม่แน่ชัด
อย่างมากถ้าเจอที่ถูกใจจริงๆ ก็แค่ "ผลัดกันชม" เท่านั้น
เมื่อวานเพิ่งจะจบการศึกษาจากมหาวิทยาลัย เพื่อนนักศึกษาจำนวนมากรวมถึงจากมหาวิทยาลัยศิลปะที่อยู่ติดกัน ต่างพากันรั้งอยู่ต่อโดยไม่รีบกลับบ้าน แต่เลือกที่จะมาเที่ยวเล่นบนหาดทรายสีทองแห่งนี้สักสองสามวัน
สาวงามหุ่นแซ่บทั้งหลายต่างพากันอวดโฉมสะพรั่ง เพื่อดูว่าจะมี "หมาป่าผู้มั่งคั่ง" ตัวไหนตามกลิ่นเนื้อหอมๆ นี้มาบ้างหรือไม่
แต่ฉินเฟิงกลับจินชากับภาพเหล่านี้ วันนี้เขาตั้งใจมาพักผ่อนจริงๆ หลังจากซดน้ำซ่าพาเพลินในมือจนหมด เขาก็เดินมุ่งหน้าไปทางห้องน้ำ ตั้งใจว่าจะจัดการธุระส่วนตัวให้เสร็จ แล้วค่อยไปดูที่จุดตกปลาแถวนั้นเสียหน่อยว่า วันนี้พวก "ราชาจอมแห้ว" ทั้งหลายมีผลงานอะไรติดมือบ้างหรือเปล่า
ทว่า ทันทีที่เดินเข้าห้องน้ำ ฉินเฟิงก็ถึงกับอึ้ง โลกใต้ทะเลที่สวยงามราวกับความฝันตรงหน้านี้มันคืออะไรกัน?
ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ห้องน้ำตกแต่งได้ล้ำสมัยขนาดนี้?
เขากวาดสายตามองไปรอบๆ ไม่มีโถปัสสาวะสักโถ... ฉินเฟิงเริ่มสงบสติอารมณ์ และรู้ตัวว่าอาจมีเรื่องประเภทที่ "ต้องโดนจับไปแล่เนื้อวิจัย" เกิดขึ้นกับตัวเองเข้าให้แล้ว
แต่ต้องยอมรับว่า โลกใต้ทะเลที่อยู่ตรงหน้านั้นงดงามจริงๆ
ทว่าสิ่งที่แปลกคือ แม้โลกใต้ทะเลนี้จะดูดีเพียงใด กลับไม่มีสิ่งมีชีวิตใต้น้ำเลยแม้แต่ตัวเดียว ให้ความรู้สึกที่ลึกลับและอ้างว้างอย่างบอกไม่ถูก วินาทีต่อมา ข้อมูลสายหนึ่งก็หลั่งไหลเข้าสู่สมองของเขา หลังจากรับข้อมูลเหล่านั้นแล้ว ฉินเฟิงก็เข้าใจทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น ใบหน้าของเขาปรากฏรอยยิ้มแห่งความตื่นเต้นออกมา
ที่แท้นี่คือ "มิติติดตัว" เพียงแต่พื้นที่นี้ไม่เหมือนกับนิ้วทองคำในนิยายทำสวนที่เขาเคยอ่าน มันปลูกผักไม่ได้ เลี้ยงสัตว์บกไม่ได้ ทำได้เพียงเพาะเลี้ยงสิ่งมีชีวิตในทะเลเท่านั้น ดังนั้นพื้นที่นี้จึงถูกเรียกว่า "สวนน้ำ" (Aquarium)
ปัจจุบันสวนน้ำมี "ตู้ปลา" เปิดใช้งานเพียงตู้เดียว ซึ่งตอนนี้อยู่ในระดับ 1 สามารถเลี้ยงสิ่งมีชีวิตทางทะเลที่มีน้ำหนักต่ำกว่า 20 ชั่ง (ประมาณ 10 กิโลกรัม) ได้ และทุกครั้งที่ขายสิ่งมีชีวิตทางทะเลออกไป จะได้รับแต้มคะแนนตามระดับของตู้ปลา ซึ่งแต้มเหล่านี้สามารถใช้เพื่ออัปเกรดตู้ปลาได้
นอกจากนี้ การเพาะเลี้ยงสิ่งมีชีวิตในตู้ปลายังมีเงื่อนไขจำกัด คือต้องเป็นสิ่งมีชีวิตที่จับได้โดยใช้ "อุปกรณ์ที่สวนน้ำจัดเตรียมไว้ให้" เท่านั้น ถึงจะนำเข้าไปเลี้ยงในตู้ปลาได้
กฎข้อนี้ตัดโอกาสที่ฉินเฟิงจะไปเที่ยวไล่เก็บสิ่งมีชีวิตหายากราคาแพงมาใส่ในตู้โดยตรงทันที
แต่ถึงกระนั้น ก็ไม่อาจหยุดยั้งหัวใจที่เต้นรัวด้วยความดีใจของเขาได้
มหาวิทยาลัยที่ฉินเฟิงเรียนเป็นเพียงมหาวิทยาลัยรัฐทั่วไป แม้เขาจะเรียนสาขาคอมพิวเตอร์ที่เป็นสาขาที่ค่อนข้างดี แต่ในฐานะหนุ่มรูปงาม เขากังวลเรื่อง "แนวผม" (หัวล้าน) หลังอายุ 30 มาก
ดังนั้นตอนปี 4 เขาจึงไม่ได้ไปฝึกงานในบริษัทคอมพิวเตอร์ แต่เลือกใช้หน้าตาอันหล่อเหลาทำสื่อโซเชียล จนพอมีเงินค่าขนมอยู่บ้าง
เดิมทีเขากับครอบครัวตกลงกันไว้ว่าจะกลับบ้านก่อน เพื่อทำโซเชียลไปพลางและดูว่าพ่อแม่จะมีแผนการอะไรให้ทำบ้าง
แต่ในเมื่อตอนนี้นิ้วทองคำปรากฏขึ้นมาแบบงงๆ เส้นทางอาชีพของเขาก็ต้องหมุนรอบนิ้วทองคำนี้แล้วล่ะ!
แถมมหาวิทยาลัยที่เขาเรียนก็อยู่ติดชายทะเลพอดี จากที่เรียนไปถึงทะเลถ้าขี่มอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าก็ใช้เวลาแค่ประมาณ 40 นาที
บวกกับข้างๆ เป็นมหาวิทยาลัยศิลปะ พอถึงหน้าร้อนที่นี่จึงกลายเป็นสวรรค์ของชายหนุ่ม
หากสามารถพึ่งพานิ้วทองคำจนมีอิสรภาพทางการเงินได้ แถมยังมีหาดทรายและสาวสวย ฉินเฟิงก็พบว่า... เขาไม่อยากกลับบ้านเสียแล้ว
เขาใช้ความคิดเพียงนิดเดียว ก็ออกจากมิติติดตัวกลับมายังห้องน้ำในโรงแรม ฉินเฟิงพบว่าอินเตอร์เฟซของสวนน้ำกลายเป็นหน้าต่างกึ่งโปร่งใสคล้ายในเกม:
• [ตู้ปลาขนาดเล็ก-กลาง (เลเวล 1)]
• [คุณภาพ: สีขาว]
• [ค่าประสบการณ์: 0/10]
• [ความจุ (ปลา): 0/10]
• [พิกัดน้ำหนัก: ต่ำกว่า 20 ชั่ง]
• [ขีดจำกัดการเติบโต: 2 เท่า]
"เช็ดเป็ด เลี้ยงปลาได้แค่ 10 ตัวเองเหรอ?" เมื่อเห็นว่าตู้ปลาเลี้ยงปลาได้แค่ 10 ตัว ฉินเฟิงก็บ่นอุบ
เมื่อกี้เขายังเห็นสวนน้ำดูกว้างใหญ่ไร้ขอบเขตเหมือนโลกใต้ทะเลอยู่เลย ที่ไหนได้มันแค่ภาพลวงตาหลอกเด็กชัดๆ แถมน้ำหนักปลายังห้ามเกิน 20 ชั่งอีกด้วย
แต่ยังดีที่ข้อจำกัดเรื่องน้ำหนักไม่ใช่ปัญหาใหญ่ เพราะเขาไม่มีเรือ และออกไปทะเลลึกไม่ได้ ลำพังแค่ทรัพยากรแถวชายฝั่ง ปลาหนัก 20 ชั่งนี่หายากยิ่งกว่าแพนด้าเสียอีก จะไปจับได้ง่ายๆ ที่ไหน
จากนั้นฉินเฟิงก็มองไปยังอุปกรณ์ตกปลาที่สวนน้ำจัดให้ มันคือคันเบ็ดตกปลาทะเลสีขาวดำที่ดูประณีตมาก
• [เบ็ดตกปลา (เลเวล 1)] (เลเวลจะเพิ่มตามระดับของสวนน้ำ)
• [คุณภาพ: สีขาว] (คุณภาพจะเพิ่มตามระดับของสวนน้ำ)
• [เพิ่มโอกาสปลาติดเบ็ด: 20%]
• [ลดโอกาสปลาหลุดจากเบ็ด: 20%]
• [เพิ่มโอกาสเจอขนาดใหญ่: 10%]
• [เพิ่มโอกาสเจอปลาระดับหายาก: 5%]
คันเบ็ดนี้เหมือนอุปกรณ์ในเกมที่มีโบนัสสเตตัสในตัว และสเตตัสทั้งหมดก็เกี่ยวกับการตกปลา ในอนาคตถ้าเลเวลสวนน้ำเพิ่มขึ้น สเตตัสที่แถมมาก็น่าจะดียิ่งกว่านี้ เห็นแบบนี้ ฉินเฟิงก็เริ่มมีแผนในใจ นิ้วทองคำนี้เน้น "คุณภาพ" ไม่เน้นปริมาณ ในเมื่อพื้นที่จำกัด ก็ต้องเลือกปลาที่ราคาแพงที่สุดมาใส่
ปัจจุบันขีดจำกัดการเติบโตคือ 2 เท่า หมายความว่าปลาหนัก 1 ชั่ง สามารถเลี้ยงจนหนัก 2 ชั่งได้
ถ้าเป็นปลาโหลๆ ราคากิโลละไม่กี่สิบหยวน เลี้ยงไปก็งั้นๆ แต่ถ้าเป็นปลาล้ำค่า กำไรจะมหาศาลมาก
โดยเฉพาะ "ปลาจิ๋นสือ" (ปลาจาระเม็ดทอง/ปลาถังเหลือง) ปลาถังเหลืองป่าหนัก 1 ชั่ง กับหนัก 2 ชั่ง ราคามันไม่ได้เพิ่มแค่สองเท่า แต่มันโดดไปไกลมาก
น่าเสียดายที่ปลาถังเหลืองป่านั้นหายากเกินไป ถ้าตกแถวชายหาด โอกาสเจอแทบไม่ต่างจากการถูกหวย ตอนนี้สิ่งเดียวที่ไม่รู้คือความเร็วในการเติบโตในตู้ปลา ซึ่งมิติติดตัวไม่ได้มีคำอธิบายบอกไว้ เขาคงต้องออกไปตกปลามาทดลองด้วยตัวเอง
หลังจากทำความเข้าใจฟังก์ชันทั้งหมดของสวนน้ำแล้ว ฉินเฟิงก็ตัดสินใจโทรหาที่บ้านทันที บอกว่าเขาหางานได้ที่นี่แล้ว และตั้งใจจะลองทำดูสักพัก บอกให้พ่อแม่ไม่ต้องเป็นห่วง เขาถอนหายใจยาว สงบสติอารมณ์ แล้วไปเปลี่ยนชุดเพื่อกลับไปที่หอพักมหาวิทยาลัยก่อน
ภายในหอพักไม่มีคนอยู่เลย แม้แต่ที่นอนของรูมเมทสองคนก็หายไปแล้ว คาดว่าคงกลับบ้านกันไปแล้ว
เขาหยิบมือถือขึ้นมาดู ก็พบว่ามีข้อความบอกลาอยู่สองข้อความ เขาจึงทยอยตอบกลับไป
ส่วนอีกสามคนที่เหลือหายหัวไปเลย ทั้งสามคนนั้นมีแฟนกันหมด สงสัยเมื่อคืนคงจะไป "ซัดกันส่งท้ายเรียนจบ"
ฉินเฟิงไม่ได้สนใจพวกนั้น เขาเริ่มเก็บข้าวของส่วนตัว เขาตั้งใจจะอยู่หอต่ออีกสองสามวัน ซึ่งทางมหาวิทยาลัยก็ไม่ได้มาไล่บี้อะไร ถือเป็นช่วงเวลาหัวเลี้ยวหัวต่อในการหาห้องเช่า เป้าหมายของเขาในวันนี้คือ "ตกปลา" เขาคิดในใจ คันเบ็ดสีขาวดำที่แสนประณีตก็ปรากฏขึ้นในมือ นอกจากเบ็ดแล้ว ไม่มีอุปกรณ์อื่นเลย แม้แต่เหยื่อปลาก็ต้องไปซื้อเอง
เขาเปิดแผนที่ในมือถือหาร้านอุปกรณ์ตกปลาแถวนั้น จากนั้นก็ออกจากบ้าน สแกนเช่ามอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าคันน้อยที่ข้างมหาลัย แวะกินข้าวเที่ยงก่อนจะมุ่งหน้าไปซื้อของ
เมื่อถึงร้านอุปกรณ์ตกปลา เขาซื้อ "ลูกปลาหมึก" มาทำเหยื่อ และซื้อสวิงกับกล่องใส่ปลาใบเล็กมาด้วย พร้อมกับสอบถามเจ้าของร้านว่าแถวไหนตกปลาดีๆ บ้าง จากนั้นจึงออกเดินทางมุ่งหน้าสู่ชายทะเล
ตามที่เจ้าของร้านแนะนำ ทางขวามือของท่าเทียบเรือมีแนวโขดหินที่เหมาะแก่การตกปลา ปกติจะมีคนไปตกปลาแถวนั้นเยอะมาก
พอฉินเฟิงไปถึง ก็พบว่ามีคนอยู่ไม่น้อยจริงๆ มีทั้งสายชิงหลิวและสายลัวร์ ทุกคนต่างรักษาระยะห่างกันประมาณ 5-6 เมตรอย่างรู้กัน เพราะความลับเรื่องนิ้วทองคำ ฉินเฟิงจึงไม่อยากตกปลาใกล้กับคนพวกนี้ เขาขี่รถต่อไปจนถึงบริเวณที่ไม่มีคนจึงหยุดรถ
พื้นที่แถวนี้ต้องเดินผ่านแนวหินและโคลน มอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าเข้าลำบาก คนจึงแทบไม่มี ซึ่งนี่แหละที่ตรงใจฉินเฟิงที่สุด
เขาจอดรถ หยิบเบ็ดและอุปกรณ์ ค่อยๆ เหยียบไปบนหินที่โผล่พ้นดินโคลนอย่างระมัดระวัง เดินอยู่ประมาณ 7-8 นาที จนถึงจุดตกปลาที่เหมาะสม...
________________________________________
[จบตอนที่ 1]