บทที่ 301 : ไม่ได้เจอกันตั้งนาน คิดถึงจนนอนไม่หลับ
พี่สาวลูกพี่ลูกน้องถือโอกาสนี้ปลีกตัวออกไป
“ตกลงค่ะ เรื่องหาทำเลร้านปล่อยให้เป็นหน้าที่ของฉันเองนะคะ พวกเธอไม่ต้องเป็นห่วง เดี๋ยวฉันจะรีบออกไปติดต่อคนรู้จักที่เป็นนายหน้า ให้เขาพาไปตระเวนดูที่ทางให้เลย”
“ฉันก็จะออกไปคุยกับพวกเพื่อนร่วมงานเก่าเหมือนกัน ลองถามไถ่ดูว่าพวกเขาคิดเห็นยังไงกับเรื่องนี้บ้าง”
เฉินซิ่วหลานเองก็ไม่อยากทนนั่งฟังผู้เป็นแม่บ่นกระปอดกระแปดใส่ตัวเองอีกต่อไป เธอจึงรีบผุดลุกขึ้นแล้วเดินสาวเท้าออกจากบ้านไป
“คุณยายดีที่สุดเลยค่ะ มีแต่คุณยายที่คอยรักและเป็นห่วง คอยคิดเผื่อฉันในทุกๆ เรื่องเลย”
หลินซีอวี่มองภาพตรงหน้าด้วยความขบขัน เธอขยับเข้าไปกอดแขนของคุณยายเอาไว้แน่น แล้วเอาศีรษะซบลงบนไหล่ออดอ้อนผู้เป็นยาย
“ที่หลานทำแบบนี้มันก็ถูกแล้วล่ะ ไม่ได้มองว่าแม่ตัวเองเป็นคนนอก”
คุณยายเผยรอยยิ้มอิ่มเอมใจ มือที่เหี่ยวย่นกุมมือของหลานสาวเอาไว้เบาๆ
“ยังไงซะนั่นก็คือแม่แท้ๆ ของหลาน การที่สองแม่ลูกอยู่ร่วมกันได้อย่างสงบสุข ยายเห็นแล้วก็ดีใจ ถือว่าได้คลายปมในใจไปได้อีกเรื่องหนึ่ง”
“ฉันคิดเอาไว้หมดแล้วล่ะค่ะ”
หลินซีอวี่ขยับศีรษะถูไถบนไหล่ของคุณยายอย่างรักใคร่ ส่งยิ้มหวานประจบผู้เป็นยายอย่างเอาใจ
“หลังจากนี้ฉันจะมอบหน้าที่ดูแลควบคุมคุณภาพการสอนของสถาบันกวดวิชาให้แม่เป็นคนจัดการค่ะ ให้แม่ได้เป็นครูฝ่ายปกครองเหมือนเดิม พอมีงานเป็นชิ้นเป็นอันให้ทำ แม่ก็จะได้ไม่รู้สึกเบื่อหน่ายหรืออ้างว้างในตอนที่เสี่ยวอี้ต้องเดินทางไปเรียนต่อที่ต่างเมืองยังไงล่ะคะ”
“การที่หลานจะให้แม่เขาเข้าไปดูแลจัดการเรื่องต่างๆ ในสถาบัน หลานต้องคิดให้ดีๆ นะ”
คุณยายผู้รู้จักนิสัยใจคอลูกสาวตัวเองดีกว่าใครเอ่ยเตือนด้วยความห่วงใย
“นิสัยของแม่เขาค่อนข้างจะแข็งกร้าวและชอบบงการให้คนอื่นทำตามใจตัวเองมาตลอด สถาบันกวดวิชาแห่งนี้หลานก็ลงทุนร่วมกับอู๋เหมิง จะให้ทุกอย่างเป็นไปตามความต้องการของแม่เขาไปซะหมดก็คงไม่ได้ ถ้าเกิดมีปัญหาขัดแย้งกันขึ้นมาจริงๆ คนที่จะต้องลำบากใจอึดอัดอยู่ตรงกลางก็คือตัวหลานเองนะ”
“คำพูดของคุณยายช่วยเตือนสติฉันได้ดีเลยค่ะ”
หลินซีอวี่พยักหน้ารับอย่างเห็นด้วยกับคำเตือนนั้น
“การเปิดสถาบันกวดวิชาจะทำอะไรตามอำเภอใจไม่ได้เด็ดขาด จะต้องมีกฎระเบียบที่ชัดเจนรองรับเอาไว้ เดี๋ยวฉันกลับไปจะรีบร่างกฎระเบียบและข้อบังคับของสถาบันให้เรียบร้อยเลยค่ะ หลังจากนี้ก็ให้ทุกคนรับผิดชอบหน้าที่ของตัวเองและทำงานตามกฎระเบียบอย่างเคร่งครัด”
“หลานไปจัดการธุระเถอะ”
คุณยายรู้สึกเบาใจขึ้นมาก หญิงชรายกมือขึ้นปิดปากพร้อมกับหาวออกมาหวอดใหญ่ บ่งบอกถึงความอ่อนล้า
“เดี๋ยวฉันประคองคุณยายไปนอนพักที่เตียงนะคะ”
หลินซีอวี่เห็นว่าคุณยายเริ่มง่วงซึม จึงรีบเข้าไปช่วยประคองให้หญิงชราลุกขึ้นจากเก้าอี้ไม้
“ได้สิ”
คุณยายส่งยิ้มบางๆ ให้ด้วยความยินดี ยอมให้หลานสาวประคองเดินกลับเข้าไปพักผ่อนในห้องนอนอย่างว่าง่าย
หลินซีอวี่จัดการประคองร่างของคุณยายให้ล้มตัวลงนอนบนเตียงอย่างนุ่มนวล เธอนั่งอยู่เคียงข้างและพูดคุยเป็นเพื่อนอีกพักใหญ่ เนื่องจากคุณยายอายุมากแล้วจึงทนต่อความง่วงไม่ไหว เพียงไม่นานหญิงชราก็เริ่มสัปหงกและหลับสนิทไปในที่สุด
เมื่อเห็นว่าลมหายใจของคุณยายเข้าออกสม่ำเสมอและไม่มีอาการผิดปกติใดๆ หลินซีอวี่จึงรู้สึกวางใจ เธอค่อยๆ ย่องปลายเท้าออกจากห้องไปอย่างเงียบเชียบ ปิดประตูลงอย่างแผ่วเบา แล้วออกจากบ้านของคุณยายไป
พี่สาวลูกพี่ลูกน้องสมกับเป็นผู้คร่ำหวอดในวงการรับเหมาตกแต่งภายใน เธอมีเครือข่ายคนรู้จักและลู่ทางมากมาย เพียงแค่ให้คนช่วยกระจายข่าวออกไป เวลาผ่านไปแค่สองวัน เธอก็เสาะหาทำเลร้านค้าที่ถูกใจได้สำเร็จ
ร้านค้าแห่งนี้ตั้งอยู่ติดริมถนน อยู่ไม่ไกลจากประตูทิศตะวันออกเก่า บนถนนซานต้าหนานลู่ และอยู่ติดกับสะพานชิงหลง เจ้าของเดิมเคยเปิดเป็นร้านอาหารมาก่อน แต่กิจการกลับไม่สู้ดีนักจึงคิดจะขายทิ้ง
เมื่อพี่สาวลูกพี่ลูกน้องไปดูสถานที่จริงและเห็นว่าบริเวณโดยรอบรายล้อมไปด้วยชุมชนที่พักอาศัยหนาแน่น ทั้งราคาก็ยุติธรรม เธอจึงเข้าไปเจรจากับเจ้าของร้านจนได้ข้อตกลงเบื้องต้นเรื่องการซื้อขาย
ทันทีที่หลินซีอวี่และอู๋เหมิงได้รับทราบข่าวดี ทั้งสองก็รีบไปดูสถานที่จริง เมื่อพบว่าสภาพของร้านตรงกับที่วาดฝันเอาไว้ ทั้งคู่ต่างก็พึงพอใจเป็นอย่างมาก จึงตัดสินใจตกลงในทันที พร้อมกับจ่ายเงินมัดจำและเซ็นสัญญาซื้อขายจนเสร็จสรรพ
เนื่องจากพี่สาวลูกพี่ลูกน้องเชี่ยวชาญด้านการทำธุรกิจเป็นอย่างดี หลินซีอวี่จึงมอบหมายให้เธอเป็นผู้ดูแลจัดการเรื่องราวต่างๆ ที่ตามมา
และเนื่องจากหลินซีอวี่ยังไม่ได้ลาออกจากงานประจำ เธอจึงไม่สามารถเปิดบริษัทในนามตัวเองได้อย่างเปิดเผย จึงให้อู๋เหมิงรับหน้าที่เป็นตัวแทนทางกฎหมาย โดยใช้ชื่อของเพื่อนสนิทจดทะเบียนลงบนใบอนุญาตประกอบธุรกิจแทน
“ฮ่าๆๆ อวิ้นไฉ่เจี้ยวอวี้ ชื่อนี้ตั้งได้สุดยอดไปเลย”
อู๋เหมิงรับใบอนุญาตประกอบธุรกิจมาถือไว้ในมือ เธอระเบิดเสียงหัวเราะดังก้องไปทั่วห้องด้วยท่าทีเกินจริงไปมาก
“คิดไม่ถึงเลยนะเนี่ย คิดไม่ถึงจริงๆ ว่าชีวิตของฉันจะมีโอกาสพลิกผัน จนได้กลายมาเป็นเถ้าแก่เนี้ยกับเขาด้วย”
“เด็กคนนี้นี่ ดีใจจนแทบจะเสียสติไปแล้ว”
พ่ออู๋และแม่อู๋ต่างก็ยินดีไปกับลูกสาวของตน ทั้งสองมองหลินซีอวี่ด้วยสายตาที่เปี่ยมล้นไปด้วยความซาบซึ้งใจ
“เหมิงเหมิง หลังจากนี้เรื่องเงินๆ ทองๆ ของสถาบันกวดวิชาต้องปล่อยให้เป็นหน้าที่ของเธอแล้วนะ”
หลินซีอวี่พูดเออออไปตามความรู้สึกของผู้หลักผู้ใหญ่
“พวกเรื่องการติดต่อประสานงานกับกรมสรรพากร หรือการจัดการเรื่องภาษีต่างๆ ฉันไม่มีความรู้เลย เธอเป็นคนในวงการนี้อยู่แล้ว ก็ช่วยดูแลจัดการให้ดีด้วยล่ะ”
“วางใจได้เลย”
อู๋เหมิงลูบหน้าท้องที่เริ่มนูนป่องของตัวเองด้วยความภาคภูมิใจที่อัดแน่นอยู่เต็มอก
“เรื่องพวกนี้ฉันถนัดอยู่แล้ว รับรองว่าจะจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย ไม่มีข้อผิดพลาดแน่นอน”
“เรื่องตกแต่งร้านน่าจะใช้เวลาประมาณสิบกว่าวัน”
หลินซีอวี่ส่งสายตาชื่นชมให้เพื่อนสนิท ก่อนจะอธิบายแผนต่อไป
“ช่วงนี้พวกเราก็มาช่วยกันแจกใบปลิวโฆษณาให้เยอะๆ หน่อยนะ จะได้ช่วยโปรโมตให้คนรู้จักเยอะขึ้น พยายามทำให้ร้านเปิดทันช่วงปลายเดือนสิงหาคมให้ได้ ก่อนที่เทอมใหม่จะเริ่ม พวกเราจะได้มีนักเรียนรุ่นแรกเข้ามาเรียน”
“เรื่องแจกใบปลิวปล่อยให้เป็นหน้าที่ของแม่เอง”
แม่อู๋รีบเสนอตัวรับหน้าที่นี้ไปจัดการด้วยความเต็มใจ
“ถ้าพวกหนูพิมพ์ใบปลิวเสร็จแล้ว เดี๋ยวแม่จะเอาไปแจกให้เอง แถวเขตเมืองเก่าแม่คุ้นเคยดี รู้จักคนเยอะแยะไปหมด เดี๋ยวจะช่วยเรียกลูกค้ามาให้พวกหนูเยอะๆ เลย”
“ดีเลยค่ะ”
หลินซีอวี่ส่งยิ้มหวานพร้อมกับพูดสนับสนุน
“ฉันจะไปขอให้คุณยายกู้ช่วยโปรโมตให้อีกแรงนะคะ ตอนที่คุณยายกู้ไปเต้นรำก็รู้จักคนเยอะเหมือนกัน ถ้าทุกคนร่วมมือร่วมใจกัน ร้านของเราก็จะได้เปิดกิจการเร็วๆ”
“ดีมาก!”
สมาชิกครอบครัวตระกูลอู๋ทุกคนต่างตื่นเต้นและกระตือรือร้น พวกเขาตอบรับเสียงดังฟังชัดอย่างพร้อมเพรียง
การเดินทางไปเซี่ยงไฮ้ของกู้ปินในครั้งนี้กลับไม่ราบรื่นอย่างที่คิด แม้ว่าเหมียวเคอจะสนใจร่วมลงทุนกับบริษัทเกม ทว่าการจะให้ควักเงินก้อนโตหลักร้อยล้านหยวนออกมาในคราวเดียวนั้นก็ไม่ใช่เรื่องง่ายดายนัก
ผลลัพธ์สุดท้ายที่ได้ก็คือ บริษัทการลงทุนอิ๋งรุ่นฉวยโอกาสเข้ามาร่วมวงด้วย และดึงหุ้นส่วนไปถึงร้อยละยี่สิบของทั้งหมด
ตัวแทนของบริษัทการลงทุนอิ๋งรุ่นที่ออกหน้ามาเจรจาธุรกิจกับบริษัทซิงเหอช่างโหยวก็คือหูชิน
จะว่าไปแล้ว หูชินคนนี้ก็ถือว่าเป็นคนที่มีเล่ห์เหลี่ยมและชั้นเชิงอยู่ไม่น้อย
เขาอาศัยจังหวะที่เกิดความผิดพลาดในการลงทุนครั้งก่อน ดึงตัวหัวหน้างานลงจากตำแหน่ง และก้าวขึ้นไปนั่งเก้าอี้ตัวนั้นแทนได้อย่างสวยงาม
เวลาผ่านไปกว่าสี่ปี ในที่สุดเขาก็รอคอยจนโอกาสมาถึง ทันทีที่ข่าวเรื่องบริษัทซิงเหอช่างโหยวต้องการเปลี่ยนแปลงผู้ถือหุ้นแพร่งพรายออกไป เขาก็ไม่รอช้าที่จะรีบเสนอตัวเข้ามาสานสัมพันธ์ และแสดงความจำนงที่จะร่วมงานกันอีกครั้ง
เนื่องจากขั้นตอนการเปลี่ยนแปลงสัดส่วนการถือหุ้นของบุคคลภายนอกที่ไม่ใช่พนักงานภายในบริษัทนั้นมีความซับซ้อนและต้องใช้เวลาดำเนินการค่อนข้างนาน
กู้ปินจึงจำเป็นต้องรั้งอยู่ที่เซี่ยงไฮ้เพื่อจัดการเรื่องราวทั้งหมดให้เสร็จสิ้น กว่าทุกอย่างจะลงตัวเรียบร้อย เวลาก็ล่วงเลยผ่านไปถึงสองเดือนครึ่ง
ไม่ว่าบริษัทเกมจะมีทิศทางการดำเนินงานเป็นอย่างไร สิ่งเหล่านั้นก็ไม่ได้เกี่ยวข้องใดๆ กับหลินซีอวี่แม้แต่น้อย
ในช่วงเวลาดังกล่าว เธอเองก็ไม่ได้ปล่อยตัวเองให้ว่างเว้น พี่สาวลูกพี่ลูกน้องมักคอยพาเธอไปพบแพทย์แผนจีนอาวุโสอยู่เสมอ นอกจากการกินยาและรักษาสุขภาพแล้ว เธอยังต้องเจียดเวลาไปช่วยอู๋เหมิงจัดการเรื่องการเปิดสถาบันกวดวิชาอีกด้วย
วันเวลาที่แสนยุ่งเหยิงผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็วราวกับติดปีกบิน เผลอเพียงครู่เดียวก็เข้าสู่ช่วงปลายเดือนสิงหาคม สถาบันอวิ้นไฉ่เจี้ยวอวี้ก็ได้ฤกษ์เปิดกิจการอย่างเป็นทางการ
ด้วยความช่วยเหลือในการโปรโมตอย่างเต็มที่จากแม่อู๋ และการสนับสนุนอย่างสุดกำลังของคุณยายกู้ สถาบันกวดวิชาจึงรับสมัครนักเรียนกลุ่มแรกเข้ามาเรียนได้สำเร็จ
เฉินซิ่วหลานและอดีตครูเกษียณที่คุ้นเคยกันดีอีกสามท่าน ต่างก็เข้ามารับหน้าที่สอนวิชาภาษาจีนและคณิตศาสตร์
ส่วนอาจารย์สอนภาษาอังกฤษนั้นก็เป็นไปตามที่คาดการณ์ไว้แต่แรก คือหาคนที่มีคุณสมบัติตรงตามความต้องการไม่ได้ จึงต้องไปว่าจ้างนักศึกษาที่กำลังเรียนอยู่ในมหาวิทยาลัยครูซานตงสองคนให้มาทำหน้าที่เป็นติวเตอร์ชั่วคราวไปก่อน
หลินซีอวี่ลงมือทดสอบทักษะการฟังและการพูดของทั้งสองด้วยตัวเอง พร้อมทั้งคอยติดตามและประเมินผลการสอนอย่างใกล้ชิด
นักศึกษาทั้งสองเองก็เห็นคุณค่าของโอกาสในการฝึกประสบการณ์นอกรั้วมหาวิทยาลัย พวกเธอจึงตั้งใจสอนหนังสือให้เด็กๆ อย่างเต็มที่ ซึ่งผลงานที่ออกมายอดเยี่ยมก็ได้รับคำชมและการยอมรับจากกลุ่มครูอาวุโสที่นำโดยเฉินซิ่วหลานเป็นอย่างมาก
การเรียนการสอนดำเนินไปอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย การบริหารจัดการสถาบันกวดวิชาก็ค่อยๆ เข้ารูปเข้ารอยมากขึ้นตามลำดับ
อู๋เหมิงในฐานะเถ้าแก่เนี้ยก็มีความสุขและพึงพอใจกับผลลัพธ์ที่เกิดขึ้น ทุกครั้งที่สถาบันกวดวิชามีการเรียนการสอน เธอจะมานั่งประจำการอยู่ที่สถาบันด้วยตัวเองเสมอ เมื่อมองเห็นเด็กๆ ที่พากันมาเรียนหนังสือ เธอก็จะยิ้มกว้างจนหุบปากไม่ลง
เธอเป็นคนที่มีมนุษยสัมพันธ์ดี ยิ้มแย้มแจ่มใส แถมยังมีลักยิ้มเล็กๆ สองข้างที่แก้ม ดูน่ารักน่าเอ็นดูเป็นอย่างมาก เวลาผ่านไปเพียงไม่นาน เธอก็ผูกมิตรสนิทสนมกับบรรดาผู้ปกครองที่มารอรับลูกหลานอยู่หน้าห้องเรียนได้อย่างรวดเร็ว
เมื่อสนิทกับบรรดาผู้ปกครองแล้ว เธอก็อาศัยจังหวะที่พูดคุยหยอกล้อกัน เสนอผลประโยชน์ตอบแทนให้ โดยบอกว่าหากใครแนะนำนักเรียนใหม่มาสมัครเรียนได้ ก็จะได้รับเงินค่านายหน้าเป็นของสมนาคุณ
เมื่อมีผลประโยชน์มาล่อใจ บรรดาผู้ปกครองต่างก็กระตือรือร้นและช่วยกันบอกต่อในหมู่ญาติมิตรและคนรู้จัก ซึ่งผลลัพธ์ที่ได้ก็น่าพอใจอย่างยิ่ง เพราะช่วยดึงดูดนักเรียนหน้าใหม่ให้เข้ามาสมัครเรียนที่สถาบันกวดวิชาได้เป็นจำนวนมาก
ในช่วงแรกของการเปิดกิจการ เนื่องจากจำนวนนักเรียนยังมีไม่มากนัก สถาบันกวดวิชาจึงจัดการเรียนการสอนแบบกลุ่มเล็ก โดยจำกัดจำนวนนักเรียนเพียงสิบคนต่อห้องเท่านั้น
ในช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์ มีการจัดตารางเรียนวิชาภาษาจีน คณิตศาสตร์ และภาษาอังกฤษ โดยแบ่งเป็นช่วงเช้าและช่วงบ่าย ช่วงละหนึ่งคาบเรียน
เมื่อจำนวนนักเรียนเพิ่มมากขึ้น ห้องเรียนที่รองรับนักเรียนได้ยี่สิบคนก็เริ่มไม่เพียงพอต่อความต้องการ อู๋เหมิงจึงเริ่มคิดที่จะเพิ่มคาบเรียนจากหนึ่งคาบเป็นสองคาบต่อวิชา
การเพิ่มชั่วโมงเรียนย่อมหมายความว่าเวลาทำงานของอาจารย์ก็ต้องเพิ่มขึ้นตามไปด้วย
สำหรับนักศึกษาจากมหาวิทยาลัยซานต้าทั้งสองคนนั้นไม่มีปัญหาอะไร เพราะการได้เงินเพิ่มก็ถือเป็นเรื่องดี พวกเธอจึงไม่มีข้อโต้แย้งใดๆ
แต่สำหรับกลุ่มครูเกษียณอายุนั้นกลับต่างออกไป ด้วยอายุที่มากขึ้นทำให้ร่างกายเริ่มรับมือกับความเหนื่อยล้าไม่ไหว บางคนไม่อยากทำงานหนักเกินไปจึงขอถอนตัวออกไป
เมื่อไม่มีทางเลือกอื่น อู๋เหมิงจึงจำเป็นต้องว่าจ้างอาจารย์เพิ่มอีกสี่คนเพื่อมารับผิดชอบหน้าที่สอนในส่วนที่เพิ่มขึ้นมา
เมื่อจำนวนอาจารย์เพิ่มมากขึ้น เฉินซิ่วหลานก็ได้รับการเลื่อนขั้นให้เป็นหัวหน้ากลุ่มงานสอนอย่างเป็นทางการ ถือเป็นการเรียกคืนเกียรติยศและศักดิ์ศรีของการเป็นครูฝ่ายปกครองในโรงเรียนกลับมาได้อีกครั้ง
ช่วงปลายเดือนกันยายน กู้ปินสะสางงานที่เซี่ยงไฮ้จนเสร็จสิ้นและเดินทางกลับมาถึงบ้าน ในเวลานั้นสถาบันกวดวิชาก็เริ่มเติบโตเป็นรูปเป็นร่างมากขึ้นแล้ว
ญาติผู้น้องอย่างนาน่าเองก็ได้รับผลพลอยได้ไปด้วย เพราะไม่ต้องเสียเงินค่าเรียนเพิ่ม ก็สามารถเข้ามานั่งเรียนพิเศษในสถาบันกวดวิชาของครอบครัวตัวเองได้เลย
ด้วยการติวเข้มจากหลินซีอวี่ในช่วงปิดเทอมฤดูร้อน ผนวกกับการอธิบายเนื้อหาอย่างละเอียดและใส่ใจของอาจารย์ในสถาบันกวดวิชา ผลการเรียนวิชาภาษาอังกฤษของนาน่าก็ก้าวกระโดดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด จากเด็กที่เคยสอบได้คะแนนรั้งท้ายของชั้น กลับพุ่งทะยานขึ้นมาติดอันดับหนึ่งในสามของระดับชั้นได้อย่างน่าทึ่ง
ผลการเรียนที่โดดเด่นไม่เพียงแต่สร้างความประหลาดใจให้กับบรรดาครูอาจารย์ในโรงเรียนเท่านั้น แต่ยังดึงดูดความสนใจจากผู้ที่เฝ้าจับตามองอีกด้วย
มีผู้ปกครองของเพื่อนร่วมชั้นคนหนึ่งเกิดความสงสัยและอยากรู้สาเหตุของการเปลี่ยนแปลงนี้ จึงได้ไปสอบถามเรื่องราวทั้งหมดจากตัวเด็ก
นาน่ายังเด็ก อายุแค่สิบขวบ ย่อมไม่มีเล่ห์เหลี่ยมอะไรมากนัก เธอจึงเล่าเรื่องของพี่สาวลูกพี่ลูกน้องให้ฟังอย่างตรงไปตรงมา
แน่นอนว่าในตอนที่เด็กหญิงเล่าเรื่องเหล่านั้น เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความภาคภูมิใจและแฝงความเลื่อมใสศรัทธา ราวกับกำลังยกย่องเชิดชูพี่สาวลูกพี่ลูกน้องของตนให้เป็นบุคคลที่ยอดเยี่ยมที่สุด
ผู้ปกครองของเพื่อนร่วมชั้นคนนั้นเป็นคนปากสว่าง เมื่อนำเรื่องนี้ไปเล่าต่อ เพียงไม่นานก็มีคนเกิดความสนใจและยอมทุ่มเงินก้อนโตเพื่อเดินทางมาขอร้องให้หลินซีอวี่ช่วยติวหนังสือให้ลูกของตนเป็นการส่วนตัว
ถนนตะวันตกสระน้ำหวังฝู่
กู้ปินก้าวเท้าลงจากรถแท็กซี่ เขาหิ้วกระเป๋าเดินทางใบใหญ่เดินตรงไปที่หน้าปากตรอก และบังเอิญได้พบกับผู้ปกครองของเพื่อนร่วมชั้นที่เดินทางมาขอพบหลินซีอวี่พอดี
เนื่องจากนี่เป็นครั้งแรกที่สามีภรรยาคู่นี้เดินทางมาที่นี่ พวกเขาจึงไม่คุ้นเส้นทาง ทำให้ต้องเดินวนหาบ้านอยู่ในละแวกนั้นหลายรอบ กว่าจะหาตำแหน่งที่ตั้งเจอ
ทั้งสองคนยืนอยู่ตรงปากตรอก ชะเง้อคอชำเลืองมองเข้าไปด้านในเพื่อพยายามทำให้แน่ใจว่านี่คือบ้านหลังที่พวกเขากำลังตามหาอยู่ใช่หรือไม่
“พวกคุณมาหาใคร”
ตรอกนี้ไม่ได้ลึกมากนักและมีบ้านอยู่เพียงหลังเดียวเท่านั้น กู้ปินจึงจ้องมองสองสามีภรรยาด้วยสายตาเคลือบแคลง
ใบหน้าของทั้งสองคนดูไม่คุ้นตาเลยสักนิด เขามั่นใจว่าตัวเองไม่เคยพบคนพวกนี้มาก่อนแน่นอน
“อ๊ะ!”
สองสามีภรรยาไม่ทันสังเกตว่ามีคนเดินเข้ามาข้างหลัง จึงสะดุ้งตกใจจนตัวโยน
“ขอโทษนะครับ ไม่ทราบว่าที่นี่ใช่บ้านของครูหลินหรือเปล่าครับ”
ฝ่ายสามีถือว่ายังพอมีสติอยู่บ้าง หลังจากตกใจไปชั่วครู่ เขาก็รีบดึงสติกลับมาและเอ่ยปากสอบถามทันที
“พวกคุณตามหาครูหลินคนไหน”
กู้ปินเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังถามหาภรรยาของตน หัวคิ้วเข้มก็ขมวดเข้าหากันด้วยความไม่พอใจ
“ครูหลินซีอวี่ครับ”
ชายคนนั้นสังเกตเห็นท่าทีที่เปลี่ยนไปของอีกฝ่าย เขาเกรงว่าจะเกิดความเข้าใจผิดจึงรีบอธิบายเพิ่มเติมอย่างรวดเร็ว
“พวกคุณมาหาเธอมีธุระอะไร”
กู้ปินหรี่ตาลง เขาไม่ตอบคำถาม แต่กลับตั้งคำถามสวนกลับไปแทน
“คือเรื่องมันเป็นแบบนี้ครับ”
ภรรยาของชายคนนั้นรีบชิงพูดแทรกขึ้นมา
“พวกเราได้ยินมาว่าครูหลินเชี่ยวชาญด้านการสอนภาษาอังกฤษมาก ก็เลยอยากจะขอร้องให้เธอช่วยมาติวพิเศษให้ลูกของพวกเราหน่อยน่ะค่ะ”
“ถ้าอยากให้ติวพิเศษ แล้วทำไมพวกคุณถึงไม่ไปที่สถาบันกวดวิชาล่ะ”
กู้ปินรู้สึกไม่พอใจอย่างมากที่คนพวกนี้กำลังคิดจะมาเบียดบังเวลาส่วนตัวของภรรยาสุดที่รัก
“ครูหลินไม่ได้เป็นคนสอนที่สถาบันกวดวิชานี่คะ”
หญิงคนนั้นยิ้มแห้งๆ ออกมา
“พวกเราอยากให้เธอช่วยติวพิเศษให้ลูกของเราเป็นการส่วนตัว ก็เลยต้องมาหาถึงที่แบบไม่ได้บอกกล่าวล่วงหน้า ขอโทษที่มารบกวนนะคะ”
“ในเมื่อรู้ตัวว่าเป็นการรบกวน ก็ไม่จำเป็นต้องมาหรอก”
กู้ปินพูดทิ้งท้ายเอาไว้อย่างห้วนกระด้าง เขาหิ้วกระเป๋าเดินทางแทรกตัวผ่านคนทั้งสองเข้าไปในตรอก ทิ้งให้พวกเขายืนมองตามแผ่นหลังไปอย่างงุนงง
สองสามีภรรยาหันมามองหน้ากันด้วยความสับสน กว่าจะตั้งสติได้ก็ผ่านไปพักใหญ่ พวกเขาเพิ่งจะรู้ตัวว่ากำลังถูกไล่ตะเพิด แถมยังโดนปฏิเสธอย่างเย็นชาตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่มพูดคุยธุระเลยด้วยซ้ำ
ณ บ้านเก่า
หลินซีอวี่กำลังนั่งตัดกระดาษอยู่ใต้ต้นทับทิม เมื่อได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวดังมาจากนอกประตู เธอจึงเงยหน้าขึ้นมองด้วยความสนใจ
กู้ปินหิ้วกระเป๋าเดินทางก้าวเข้ามาในบ้าน สิ่งแรกที่เขามองเห็นคือร่างอันเงียบสงบและงดงามของภรรยาที่รัก
“ไม่ได้เจอกันตั้งสองเดือน คิดถึงผมบ้างไหม”
เขาวางกระเป๋าเดินทางลงบนพื้น ก่อนจะรีบสาวเท้าเดินเข้าไปหาหญิงสาวอย่างรวดเร็ว
“คุณคิดว่าไงล่ะคะ”
หลินซีอวี่จงใจพูดหยอกล้อ ส่งรอยยิ้มแสนซุกซนกลับไปให้
“ถ้าให้ผมเดา คุณคงคิดถึงผมจนนอนไม่หลับแน่ๆ เลย”
กู้ปินส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ เขาเดินเข้าไปประชิดตัวหญิงสาว ก่อนจะรวบร่างบางขึ้นมาอุ้มไว้ในอ้อมแขนอย่างรวดเร็ว
“หลงตัวเองจังเลยนะคะ”
หลินซีอวี่พูดค้อนด้วยความเขินอาย
“ฉันยุ่งจะตายไป ไม่มีเวลามานั่งคิดถึงคุณหรอกค่ะ”
“ดูท่าทางผมจะกลับมาสายเกินไป คุณก็เลยโกรธซะแล้ว”
กู้ปินยังคงส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ไม่เลิก เขาอุ้มร่างบางก้าวเท้ายาวๆ ตรงดิ่งไปยังห้องนอน
“ถ้าอย่างนั้นผมคงต้องแสดงฝีมือให้ดีๆ หน่อยแล้ว จะได้ช่วยบรรเทาความทรมานจากโรคคิดถึงของคุณลงบ้าง”
“นี่...”
หลินซีอวี่ทั้งอายทั้งโมโหในเวลาเดียวกัน
“คุณคิดจะทำอะไรคะ”
“คุณกำลังคิดอะไรอยู่ในใจ ผมก็กำลังเตรียมจะทำเรื่องนั้นแหละ”
กู้ปินยังคงแกล้งภรรยาด้วยความเจ้าเล่ห์ คำพูดของเขาทำเอาหลินซีอวี่ถึงกับหัวใจเต้นรัวด้วยความตื่นตระหนก
“เลิกเล่นได้แล้วค่ะ ตอนนี้ก็ใกล้จะเลิกเรียนแล้ว อีกเดี๋ยวคุณยายกับรุ่ยรุ่ยก็จะกลับมาแล้วนะคะ”
“กลับมาก็กลับมาสิ เดี๋ยวพวกเราปิดประตูห้องซะ พวกเขาก็ไม่ได้ยินแล้ว”
“นี่มันกลางวันแสกๆ นะคะ คุณพูดจาบ้าอะไรเนี่ย”
หลินซีอวี่ยกกำปั้นขึ้นทุบหน้าอกชายหนุ่มเบาๆ สองที เธอพยายามดิ้นเพื่อจะลงไปยืนบนพื้น
กู้ปินไม่ยอมให้หญิงสาวดิ้นหลุดไปได้ง่ายๆ เขากระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้น ก่อนจะอุ้มร่างบางก้าวเท้ายาวๆ เข้าไปในห้องนอนอย่างรวดเร็ว
บริเวณหน้าประตูบ้านเก่า
สองสามีภรรยายังคงไม่ยอมแพ้ พวกเขายืนปรึกษาหารือเพื่อหาวิธีรับมืออยู่กับที่
“คนที่เดินเข้าไปเมื่อกี้ น่าจะเป็นคนในครอบครัวของครูหลินใช่ไหม”
“ฉันว่าก็น่าจะใช่นะ”
“เขาดูไม่ค่อยต้อนรับพวกเราเท่าไหร่เลย”
“ไม่ต้องสงสัยเลยล่ะ เขาไม่ต้อนรับพวกเราจริงๆ นั่นแหละ”
“แล้วทีนี้จะทำยังไงดีล่ะ ถ้าไม่ได้เจอตัว ก็ขอร้องให้เธอมาช่วยติวหนังสือให้ลูกไม่ได้น่ะสิ กว๋อกั่วลูกของพวกเราน่ะเรียนเก่งทุกวิชาเลยนะ มีแค่วิชาภาษาอังกฤษเท่านั้นแหละที่เป็นตัวถ่วงคะแนน ถ้าคะแนนขาดไปแค่นิดเดียวแล้วสอบเข้าโรงเรียนมัธยมปลายดีๆ ไม่ได้ มันน่าเสียดายออก”
“งั้นลองดูอีกทีไหมล่ะ”
“จะลองยังไง”
“ก็เดินไปเคาะประตูบ้านเลยไง”
“คุณไม่กลัวเขาไล่ตะเพิดออกมาหรือไง”
“ถ้าไม่ทำแบบนี้ แล้วคุณจะให้ทำยังไงล่ะ”
“ผู้ชายคนนั้นอาจจะเป็นแฟนของครูหลินก็ได้ การที่เขาไม่ต้อนรับพวกเรา ก็ไม่ได้หมายความว่าครูหลินจะไม่ต้อนรับพวกเรานี่นา บางทีตอนนี้ครูหลินอาจจะไม่อยู่บ้านก็ได้ งั้นพวกเราก็รออยู่ตรงหน้าประตูนี่แหละ เผื่อโชคดีได้เจอตัวเธอเป็นๆ ขึ้นมา”
“คุณคิดจะรอนานแค่ไหน”
“อย่างน้อยก็รอจนกว่าฟ้าจะมืดล่ะมั้ง”
“นี่มันเพิ่งจะสี่โมงเย็นเองนะ กว่าฟ้าจะมืดก็ตั้งอีกสองชั่วโมงกว่า คุณจะยืนรออยู่ตรงนี้ตลอดเลยเหรอ”
“เล่าปี่ยังต้องไปเชิญขงเบ้งถึงกระท่อมหญ้าตั้งสามครั้งเลย แล้วพวกเราล่ะ เพื่อให้ลูกสาวสอบเข้ามหาวิทยาลัยดีๆ ได้ รอแค่สองชั่วโมงกว่ามันจะไปหนักหนาอะไร”
“ตกลง คุณบอกให้รอฉันก็จะรอ ในเมื่อมาถึงที่นี่แล้ว ก็ต้องหน้าด้านรอต่อไปอีกหน่อยแหละนะ”
ในระหว่างที่ทั้งสองคนกำลังยืนปรึกษาหารือกันอยู่นั้น เสียงหัวเราะเย้าแหย่ของชายหนุ่มและเสียงดุด่าอย่างแง่งอนของหญิงสาวก็ดังแว่วออกมาจากหลังกำแพงบ้าน
ทั้งสองคนหูผึ่ง พวกเขาพร้อมใจกันเอียงตัวหันไปมองยังทิศทางที่มาของเสียงหัวเราะนั้นทันที
[จบบท]