บทที่ 14 : ไร้ซึ่งความบังเอิญ

บทที่ 14 : ไร้ซึ่งความบังเอิญ

ชายหนุ่มเว้นจังหวะไปเล็กน้อย ก่อนจะรีบพูดเสริมขึ้นมาเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายคิดไปไกล

"ที่ช่วยก็เห็นว่าเป็นคนหมู่บ้านข้างๆ กันหรอกนะ ถ้าเป็นคนอื่นคงไม่ใจดีขนาดนี้หรอก"

กู้ชิงซีหลุดขำออกมาเบาๆ อย่างอดไม่ได้กับท่าทีปากแข็งของเขา เสียงหวานเอื้อนเอ่ยหยอกล้อกลับไปอย่างนุ่มนวล

"มีเรื่องบาดหมางอะไรกับเหลยเฟิงหรือเปล่าคะเนี่ย? เห็นอยู่ชัดๆ ว่ากำลังทำตัวเป็นคนดีชอบช่วยเหลือคนอื่นเหมือนเขาแท้ๆ แต่กลับพยายามพูดจาบ่ายเบี่ยงปัดความดีออกไปเสียอย่างนั้น"

ชายหนุ่มรีบกดเสียงต่ำลงเพื่อเน้นย้ำคำพูดของตัวเองให้ดูหนักแน่นขึ้นไปอีก

"มันเป็นเรื่องจริงต่างหากล่ะ"

เมื่อได้ยินคำแก้ตัวนั้น กู้ชิงซีก็ยิ่งรู้สึกอยากจะหัวเราะออกมาดังๆ มากกว่าเดิม แต่เธอก็ต้องพยายามกลั้นเอาไว้ไม่กล้าส่งเสียงออกไป

ทว่าลึกๆ แล้วตั้งแต่ที่เธอได้มีโอกาสกลับมามีชีวิตใหม่อีกครั้ง แม้ในใจจะรู้สึกยินดีและซาบซึ้งใจกับปาฏิหาริย์ในครั้งนี้มากแค่ไหน แต่ส่วนลึกในจิตใจกลับยังคงมีตะกอนความเศร้าหมองบางเบาปกคลุมอยู่ไม่จางหายไปไหน เพราะถึงอย่างไรช่วงเวลาตลอดยี่สิบปีหลังจากนี้ มันคือยี่สิบปีแห่งความเจ็บปวดที่เธอเคยเผชิญมาแล้วด้วยตัวเอง ครอบครัวของเธอในตอนนี้อาจจะดูเหมือนกำลังใช้ชีวิตกันอย่างสงบสุข แต่ใครจะรู้เลยว่าแท้จริงแล้วมันกลับมีลางร้ายของโศกนาฏกรรมกำลังก่อตัวและปกคลุมอยู่เบื้องบนอย่างเงียบเชียบ

การได้กลับมาใช้ชีวิตใหม่อีกหน เธอจะต้องประคับประคองชีวิตให้เดินไปในทิศทางไหนกันแน่ จะสามารถปกป้องครอบครัวให้รอดพ้นจากอันตรายและใช้ชีวิตในชาตินี้ได้อย่างปลอดภัยไร้กังวลได้ไหม จะสามารถรื้อฟื้นความรู้สมัยมัธยมปลายเพื่อกลับไปสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้สำเร็จหรือเปล่า และที่สำคัญที่สุดคือ เธอจะสามารถหลบหลีกให้พ้นจากเงื้อมมือของคนที่สวมรอยแย่งชะตาชีวิตของเธอไปได้ไหม ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนเป็นปัญหาหนักอึ้งที่คอยกวนใจและทำให้เธอต้องคิดหนักอยู่ตลอดเวลา

สภาพจิตใจของเธอในยามนี้ช่างไม่ต่างอะไรไปจากสภาพอากาศของทางตอนเหนือเลยสักนิด มันทั้งมืดมน หนาวเหน็บ และเต็มไปด้วยบรรยากาศอันแสนหดหู่ อนาคตข้างหน้าช่างดูเลือนรางและว่างเปล่าจนไม่รู้เลยว่าท้ายที่สุดแล้วบทสรุปของเรื่องราวทั้งหมดจะลงเอยเช่นไร

แต่พอมาในตอนนี้ เพียงแค่ได้นั่งฟังเซียวเซิ่งเทียนพูดจาโต้ตอบไปมา ความรู้สึกหนักอึ้งในใจกลับค่อยๆ ผ่อนคลายลงอย่างไม่มีสาเหตุ

หญิงสาวเม้มริมฝีปากเข้าหากันเล็กน้อยเพื่อกลั้นรอยยิ้ม รอยยิ้มในครั้งนี้มันช่างเบิกบานจนสามารถปัดเป่าเมฆหมอกแห่งความหม่นหมองในใจให้สลายหายไปจนหมดสิ้น

ชายหนุ่มที่กำลังตั้งหน้าตั้งตาปั่นจักรยานฝรั่งอยู่ด้านหน้าจู่ๆ ก็โพล่งเสียงเข้มขึ้นมา

"ห้ามหัวเราะนะ"

เสียงหวานแสร้งตอบกลับไปทั้งที่ยังคงพยายามข่มเสียงหัวเราะเอาไว้อย่างสุดความสามารถ ถึงยังไงเขาก็ไม่มีตาหลังมาคอยจับจ้องเธออยู่แล้ว

"ไม่ได้หัวเราะสักหน่อยค่ะ"

ชายหนุ่มแค่นเสียงในลำคอเบาๆ

"ถ้าอย่างนั้น จะปั่นให้เร็วกว่าเดิมแล้วนะ"

สิ้นเสียงเตือน เขาก็ออกแรงเหยียบบันไดปั่นจักรยานอย่างเต็มแรง จากเดิมที่จักรยานฝรั่งคันนี้เคยเคลื่อนตัวไปข้างหน้าอย่างเชื่องช้า ตอนนี้มันกลับพุ่งทะยานไปข้างหน้าด้วยความเร็วที่เพิ่มขึ้นอย่างกะทันหัน กู้ชิงซีตกใจจนหลุดเสียงอุทานออกมาเบาๆ สัญชาตญาณเอาตัวรอดสั่งให้เธอรีบยื่นมือออกไปคว้าที่ยึดเหนี่ยวเอาไว้โดยอัตโนมัติ ซึ่งสิ่งที่มือเล็กๆ ของเธอคว้าเอาไว้ได้แน่นก็คือเสื้อนวมกันหนาวบริเวณแผ่นหลังของเซียวเซิ่งเทียนนั่นเอง

วันนี้เขาสวมเสื้อโค้ททหารตัวเก่าที่บุนวมกันหนาวเอาไว้ด้านใน มันดูหนาและให้ความอบอุ่นได้ดีทีเดียว แม้เธอจะไม่รู้ว่าเขาไปเอาเสื้อตัวนี้มาจากไหนก็ตาม

และทันทีที่มือของเธอคว้าหมับเข้าที่เสื้อนวมกันหนาวของเขา ความเร็วของจักรยานที่พุ่งทะยานเมื่อครู่ก็ค่อยๆ ลดระดับลงจนกลับมาปั่นในจังหวะที่ไม่เร่งรีบเหมือนเดิม

เสียงทุ้มเอ่ยถามกลั้วรอยยิ้มบางๆ อย่างคนอารมณ์ดี

"กลัวแล้วใช่ไหมล่ะ?"

หญิงสาวยังคงกำเสื้อนวมของเด็กหนุ่มเอาไว้แน่น ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันเล็กน้อยก่อนจะกระซิบตอบกลับไปอย่างไม่ยอมแพ้

"ไม่เห็นจะกลัวเลยสักนิด ยังไงคนที่ปั่นก็คือคุณ ส่วนฉันแค่ซ้อนท้ายสบายๆ คนที่เหนื่อยก็ต้องเป็นคุณอยู่แล้ว"

น้ำเสียงของหญิงสาวนั้นทั้งแผ่วเบาและนุ่มนวล ท่ามกลางสายลมหนาวเหน็บที่พัดผ่านมา น้ำเสียงนั้นกลับฟังสบายคล้ายกับขนมหวานที่กำลังหลอมละลายและซึมซาบเข้าไปในโสตประสาทของเด็กหนุ่มอย่างช้าๆ

เด็กหนุ่มที่ยังคงอ่อนต่อโลกทอดสายตามองออกไปยังเส้นทางอันแสนยาวไกลและอ้างว้างเบื้องหน้า สองเท้าที่กำลังปั่นจักรยานอยู่ค่อยๆ ชะลอความเร็วลงอย่างไม่รู้ตัว

ภายในใจลึกๆ เขากลับรู้สึกว่าเส้นทางสายนี้มันช่างสั้นเกินไปเสียเหลือเกิน

หลังจากใช้เวลาปั่นจักรยานมาพักใหญ่ ในที่สุดพวกเขาก็เดินทางมาถึงตัวอำเภอ ท้องฟ้าในเวลานี้เริ่มมืดสลัวลงแล้ว แสงไฟจากโคมไฟริมถนนที่ดูเลือนรางค่อยๆ สว่างวาบขึ้นมาสาดส่องลงบนพื้นถนน เนื่องจากบริเวณนี้มีรถราสัญจรไปมาค่อนข้างมาก พื้นถนนจึงไม่ได้จับตัวเป็นน้ำแข็ง จะมีก็เพียงแค่แอ่งน้ำขังที่หลงเหลืออยู่ประปราย ซึ่งเมื่อแสงไฟริมทางส่องกระทบลงมา มันก็สะท้อนให้เห็นสีสันหลากหลายสีสันดูแปลกตา

เซียวเซิ่งเทียนปั่นจักรยานฝรั่งเลี้ยวเข้าไปในตรอกเล็กๆ ที่อยู่ไม่ไกลจากโรงเรียนมัธยมปลายอันดับหนึ่งประจำอำเภอ ก่อนจะหยุดรถลง

"เดินต่อไปเองก็แล้วกันนะ"

กู้ชิงซีก้าวขาลงจากรถจักรยานอย่างว่าง่าย

"ได้ค่ะ"

ชายหนุ่มอธิบายเหตุผลเพิ่มเติมให้เธอเข้าใจ

"ไปส่งถึงหน้าประตูโรงเรียนไม่ได้หรอกนะ ถ้าเกิดเพื่อนร่วมชั้นมาเห็นเข้า เดี๋ยวเธอจะดูไม่ดีเอาได้"

กู้ชิงซีก้มหน้าลงเล็กน้อยพร้อมกับตอบรับเบาๆ ในลำคอ

"เข้าใจแล้วค่ะ"

พูดจบเธอก็ขยับตัวเดินเข้าไปใกล้ๆ เพื่อหยิบถุงตาข่ายไนลอนใบใหญ่ทั้งสองใบที่แขวนอยู่บนแฮนด์จักรยานของเขาลงมา

ในจังหวะที่กำลังจะดึงถุงตาข่ายไนลอนออก เซียวเซิ่งเทียนยังคงยืนนิ่งไม่ขยับเขยื้อนไปไหน ปลายนิ้วของเธอจึงบังเอิญไปสัมผัสเข้ากับหลังมือของเขาอย่างไม่ได้ตั้งใจ วินาทีนั้นหญิงสาวรีบชักมือกลับทันทีราวกับถูกของร้อนลวกเข้าให้

เซียวเซิ่งเทียนก้มหน้าลงมองสบตาเธออย่างจริงจัง

"ยังไม่หมดนะ"

กู้ชิงซีรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก เธอรีบเอ่ยถามออกไปตามสัญชาตญาณ

"มีอะไรอีกเหรอคะ?"

ชายหนุ่มไม่ได้พูดอะไรต่อ แต่เขากลับล้วงมือเข้าไปในเสื้อโค้ทแล้วหยิบเอาห่อผ้าที่ใช้สำหรับรองนึ่งของออกมา

"อันนี้เอาไปกินสิ"

กู้ชิงซีเบิกตากว้างมองห่อผ้านั้นด้วยความประหลาดใจ ห่อผ้านั้นดูพองๆ นูนๆ มองปราดเดียวก็รู้ทันทีว่าข้างในต้องมีไข่ไก่อยู่แน่ๆ กะจากสายตาน่าจะมีสักสี่ห้าฟองได้

แน่นอนว่าเธอไม่มีทางยอมรับของชิ้นนี้มาง่ายๆ

"นี่มันอะไรกันคะ ไม่เอาหรอกนะ"

แต่เซียวเซิ่งเทียนกลับกระชากถุงตาข่ายไนลอนที่ใส่หมั่นโถวแป้งข้าวฟ่างแดงไปจากมือของเธออย่างถือวิสาสะ เขาจัดการเปิดปากถุงออกอย่างคล่องแคล่ว แล้วยัดห่อผ้าใส่ไข่ไก่นั้นลงไปหน้าตาเฉย

"ก็บอกว่าจะให้ไง ห้ามปฏิเสธนะ"

พูดจบเขาก็ยัดถุงตาข่ายไนลอนใบนั้นกลับคืนใส่มือของเธอตามเดิม

กู้ชิงซีได้แต่ยืนมองการกระทำของเขาด้วยความทำตัวไม่ถูก เธอเม้มริมฝีปากแน่นก่อนจะพยายามอธิบาย

"รับไว้ไม่ได้จริงๆ ค่ะ เก็บเอาไว้กินเองเถอะนะ คุณ..."

ใจจริงเธออยากจะพูดเตือนสติเขาออกไปว่า ตอนนี้ฐานะความเป็นอยู่ของเขาก็ไม่ได้ร่ำรวยอะไรนักหนา แต่พอคิดดูอีกทีเธอก็เลือกที่จะกลืนคำพูดเหล่านั้นลงคอไป เพราะกลัวว่ามันจะเป็นการทำร้ายความรู้สึกและหยามเกียรติของเขา ถึงอย่างไรตอนนี้เขาก็ยังเป็นแค่เด็กหนุ่มคนหนึ่งเท่านั้น

ชายหนุ่มขมวดคิ้วเข้าหากัน

"ทำไม หรือว่ากำลังดูถูกฉันอยู่?"

เมื่อถูกแทงใจดำเข้าอย่างจัง กู้ชิงซีก็รีบส่ายหน้าปฏิเสธเป็นพัลวัน

"ไม่ใช่อย่างนั้นแน่นอนค่ะ แค่รู้สึกว่าจู่ๆ ก็เอาของพวกนี้มาให้โดยไม่มีเหตุผล ก็เลยรู้สึกเกรงใจแล้วก็ไม่สบายใจที่จะรับเอาไว้ก็เท่านั้นเอง"

เซียวเซิ่งเทียนแสร้งเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อหลบสายตา

"เรื่องที่เกิดขึ้นริมแม่น้ำวันนั้น ฉันเป็นคนผิดเอง ถือซะว่าไข่ไก่พวกนี้เป็นของขวัญแทนคำขอโทษก็แล้วกัน จะได้ไหมล่ะ?"

น้ำเสียงของเขาดูแข็งกระด้างและติดขัดเล็กน้อยอย่างคนที่ไม่ค่อยคุ้นชินกับการง้อใคร

หญิงสาวพยายามบ่ายเบี่ยง

"แต่ฉันแทบจะลืมเรื่องนั้นไปหมดแล้วนะคะ"

ชายหนุ่มสวนกลับด้วยน้ำเสียงกระด้าง

"เธอลืมไปแล้วแต่ฉันยังไม่ลืมนี่!"

เนื่องจากเขาเผลอขึ้นเสียงดังไปนิด เธอจึงสะดุ้งตกใจและได้แต่ยืนมองหน้าเขาตาปริบๆ อย่างทำอะไรไม่ถูก

เมื่อเห็นท่าทีตื่นตระหนกของหญิงสาว เซียวเซิ่งเทียนก็ยกมือขึ้นลูบผมตัวเองอย่างลุกลี้ลุกลน

"เอาล่ะ รับๆ ไปเถอะ ถือซะว่าฉันเป็นคนไม่ดีเองก็แล้วกัน"

กู้ชิงซียืนจ้องหน้าเขาอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะค่อยๆ พยักหน้ายอมรับอย่างช้าๆ

"ไม่เคยคิดเลยนะว่าคุณเป็นคนไม่ดี คุณเป็นคนดีคนหนึ่งเลยแหละ แต่เรื่องไข่ไก่นี่..."

เซียวเซิ่งเทียนพูดแทรกขึ้นมาทันทีโดยไม่ปล่อยให้เธอได้ปฏิเสธอีก

"ถ้าไม่ยอมรับไข่ไก่นี่ไว้ ก็จะเอาไปโยนทิ้งซะ"

กู้ชิงซีถอนหายใจออกมาเบาๆ

"ถ้าอย่างนั้น... รับไว้ก็แล้วกันค่ะ"

ชายหนุ่มพยักหน้าอย่างพึงพอใจ

"ก็แค่นั้นแหละ รีบเดินไปโรงเรียนเถอะ จะกลับแล้ว"

พูดจบเขาก็ไม่ได้หันกลับมามองกู้ชิงซีอีก ชายหนุ่มตวัดขาขึ้นคร่อมจักรยานฝรั่งแล้วเตรียมตัวจะปั่นออกไปทันที

กู้ชิงซีที่สะพายกระเป๋านักเรียนและหิ้วถุงตาข่ายใบใหญ่ทั้งสองใบเอาไว้ในมือ ได้แต่มองตามแผ่นหลังของเซียวเซิ่งเทียนที่กำลังจะจากไป เธอรีบส่งเสียงเรียกเขาเอาไว้

"เดี๋ยวก่อนค่ะ"

เซียวเซิ่งเทียนหยุดชะงักและเบรกรถเอาไว้

"มีอะไรอีกเหรอ?"

เขาไม่ได้หันหน้ากลับมามองเธอเลยสักนิด ชายหนุ่มเพียงแค่ใช้เท้าข้างหนึ่งยันพื้นเอาไว้เพื่อประคองจักรยานฝรั่งพร้อมกับเอ่ยถามออกไปเท่านั้น

ส่วนกู้ชิงซีเอง เมื่อครู่นี้เธอเพียงแค่ร้องเรียกเขาเอาไว้ตามสัญชาตญาณเพราะรู้สึกว่ายังมีเรื่องที่อยากจะคุยกับเขาอยู่

แต่พอเรียกเขาเอาไว้แล้ว เธอกลับนึกไม่ออกว่าจะพูดอะไรดี

การได้พูดคุยกับเขามันทำให้เธอรู้สึกสบายใจและชอบที่จะได้คุยด้วย แต่ถ้าจะให้ระบุเจาะจงลงไปว่าเธอมีเรื่องอะไรที่อยากจะบอกเขา เธอกลับนึกไม่ออกเลยแม้แต่น้อย

หญิงสาวยืนนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง สายตาของเธอจับจ้องไปยังแผ่นหลังอันเหยียดตรงของเด็กหนุ่ม ในที่สุดเธอก็ตัดสินใจเอ่ยปากถามออกไป

"เซียวเซิ่งเทียน ขอถามอะไรสักคำสิคะ"

ชายหนุ่มส่งเสียงตอบรับในลำคอเบาๆ

"หืม?"

กู้ชิงซีรวบรวมความกล้าถามในสิ่งที่ค้างคาใจ

"ตอนที่อยู่บนถนนตรงปากทางเข้าหมู่บ้านน่ะ... คุณกำลังรอฉันอยู่ใช่ไหมคะ?"

หลังจากที่เธอถามประโยคนี้จบ เซียวเซิ่งเทียนก็เงียบกริบไปพักใหญ่โดยไม่ได้ปริปากพูดอะไรออกมาเลยแม้แต่คำเดียว

[จบบท]