บทที่ 106 : ค้นพบบัคระบบ (ลู่หราน ลู่จิ้น)
อาจจะเป็นเพราะเห็นว่าเธอยังไม่เดินไปเสียที เสียงของสวี่เมิ่งจึงดังแว่วมาจากทางหลังบ้านอีกครั้ง
"เจาอี้ ลองมาดูตรงนี้หน่อยสิคะ เอาไว้ตรงนี้ได้ไหมคะ"
"กำลังไป"
หญิงสาวส่งเสียงตอบรับกลับไป ก่อนจะหันใบหน้ากลับมาแย้มยิ้มบางๆ ให้ชายหนุ่มตรงหน้า
"คุณผู้ดูแลโจว คุณทำได้ดีมาก"
ประโยคสั้นๆ ที่แฝงความหมายนั้น ทำให้ผู้ดูแลโครงการวิลล่าถึงกับลอบระบายลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก
ในหัวของเขามีเพียงความคิดเดียวที่ผุดขึ้นมา นั่นคือเขาผ่านการประเมินงานแล้ว!
พื้นที่บริเวณหลังบ้านนั้นกว้างขวางกว่าที่ตาเห็นมากนัก สวี่เมิ่งเลือกทำเลบริเวณลานกว้างทางฝั่งซ้ายมือซึ่งอยู่ติดกับบันไดของศาลาพักร้อนพอดี
การจัดวางข้าวของตรงนั้นช่วยลดความยุ่งยากในการกางโต๊ะเพิ่มไปได้มากทีเดียว
"เอาตรงนี้แหละ กะเวลาเตรียมของเอาเองเลยนะ ทำกับข้าวเสร็จแล้วค่อยเรียกฉันก็แล้วกัน"
หลังจากสั่งงานทุกอย่างเสร็จสรรพเรียบร้อย เธอก็หมุนตัวเดินกลับขึ้นไปยังชั้นสามของตัวบ้านทันที
เธอจำเป็นต้องใช้เวลาย่อยข้อมูลที่เพิ่งสืบมาได้จากโจวอี้สักหน่อย
ปลายนิ้วเรียวกดเปิดหน้าจอโทรศัพท์มือถือ พิมพ์คำว่า 'มูลนิธิรุ่งอรุณ' ลงในช่องค้นหาอย่างรวดเร็ว ทว่าผลลัพธ์ที่ปรากฏขึ้นมากลับมีเพียงไม่กี่รายการเท่านั้น
มีเพียงข่าวประปรายกับข่าวประชาสัมพันธ์ทางการอีกไม่กี่บทความ แม้แต่รูปถ่ายของผู้บริหารก็ยังไม่มีให้เห็น
ช่างเป็นองค์กรที่เก็บตัวเงียบเชียบเสียเหลือเกิน
ปลายนิ้วเลื่อนหน้าจอขึ้นลงไปมาเพื่อกวาดสายตาอ่านรายละเอียดทั้งหมด สิ่งเดียวที่พอจะจับใจความได้ก็คือ ผู้ถือครองสิทธิ์การบริหารงานของมูลนิธิแห่งนี้ในแต่ละรุ่นนั้นไม่ได้มีความเกี่ยวพันทางสายเลือดกันเลยแม้แต่น้อย
ทั้งเชื้อชาติและสัญชาติก็แตกต่างกันไปคนละทิศคนละทาง ดูคล้ายกับการสุ่มเลือกผู้สืบทอดเสียมากกว่า
ข้อมูลส่วนนี้กระตุกต่อมความคิดของเธอให้หวนนึกไปถึงระบบขึ้นมาทันที
เป็นไปได้ไหมว่าผู้ถือครองสิทธิ์เหล่านั้นก็คือโฮสต์ที่ผูกปมเข้ากับระบบเหมือนกัน?
ถึงอย่างนั้นมันก็เป็นเพียงข้อสันนิษฐานของเธอเท่านั้น เพราะในตอนนี้สิ่งเดียวที่เชื่อมโยงเธอกับมูลนิธิแห่งนี้ได้ก็มีแค่บ้านเดี่ยวสุดหรูหลังนี้เพียงอย่างเดียว
"ระบบ"
หน้าจอโทรศัพท์มือถือพลันเปลี่ยนไป เจ้าลูกบอลระบบตัวน้อยปรากฏตัวขึ้นมาพร้อมกับแสงกะพริบสว่างวาบ
【สวัสดีครับโฮสต์ มีคำสั่งอะไรให้ผมรับใช้ครับ】
"ก่อนหน้าฉัน แกเคยมีโฮสต์คนอื่นมาก่อนไหม"
เจ้าลูกบอลระบบตัวน้อยสั่นสะท้านขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด แสงสว่างรอบตัวมันกะพริบติดๆ ดับๆ อยู่ครู่หนึ่ง
【เคยครับ】
"กี่คน"
【จำไม่ได้แล้วครับ】
น้ำเสียงกลวงโบ๋ของเครื่องจักรกลดูเหมือนจะมีความลังเลเจือปนอยู่เล็กน้อย
【แต่โฮสต์โปรดวางใจได้เลยครับ ในแต่ละครั้งผมจะให้บริการโฮสต์เพียงแค่คนเดียวเท่านั้น จนกว่าอีกฝ่ายจะไม่ต้องการแล้วครับ】
คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันด้วยความสงสัย เกณฑ์การตัดสินคำว่า 'ไม่ต้องการแล้ว' ที่ว่านั่นมันวัดจากอะไรกันแน่
ยังไม่ทันที่เธอจะได้เอ่ยถามอะไรต่อ เจ้าลูกบอลตัวน้อยก็ชิงตัดบทสนทนาฝ่ายเดียวแล้วอันตรธานหายไปจากหน้าจอเสียอย่างนั้น
ไม่ว่าเธอจะส่งเสียงเรียกอย่างไรมันก็ไม่ยอมโผล่หัวออกมาอีกเลย
ท่าทีที่ผิดแปลกไปจากปกติของมัน จุดประกายความคิดในแง่ลบให้ก่อตัวขึ้นในหัวของหญิงสาวทันที
ตอนนี้เธอมีทั้งรถและบ้านหลังใหญ่โต เงินเก็บในบัญชีก็มีตัวเลขเพิ่มสูงขึ้นจนน่าพอใจจากยอดเงินคืนสะสม
ทุกอย่างกำลังดำเนินไปได้สวยแท้ๆ แต่ลึกๆ แล้วเธอกลับสัมผัสได้ถึงความไม่ปลอดภัยบางอย่างที่ซ่อนอยู่
ยังดีที่ระบบตั้งเป้าหมายยอดเงินเอาไว้สูงถึงหนึ่งร้อยล้าน ดูทรงแล้วมันคงต้องเกาะติดเธอไปอีกสักพักใหญ่ ช่วงเวลานี้แหละที่เธอต้องรีบตักตวงผลประโยชน์จากมันให้ได้มากที่สุด
เกิดวันดีคืนดีตื่นขึ้นมาแล้วตัวช่วยสุดโกงนี้ดันหายวับไป อย่างน้อยเธอก็ต้องมีเงินก้อนโตนอนนิ่งอยู่ในบัญชีให้พอใช้ชีวิตหรูหราอู้ฟู่แบบนี้ต่อไปได้
เธอเป็นพวกคิดปุ๊บทำปั๊บมาแต่ไหนแต่ไร ในเมื่อบอกว่าจะหาเงิน ก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องมานั่งอิดออดรอเวลาอีกต่อไป
จังหวะพอดีกับที่เจียงเจียงซึ่งเปิดไลฟ์สดเป็นประจำทุกวันกำลังออนไลน์อยู่ ปลายนิ้วแตะเข้าไปในแอปพลิเคชันโต่วอินอย่างรวดเร็ว ก่อนจะกดตรงรูปโปรไฟล์เพื่อเข้าไปยังห้องไลฟ์สดของเด็กสาว
หน้าจอถูกแบ่งออกเป็นสี่ช่อง บ่งบอกว่านี่คือการแข่งพีเคแบบกลุ่มหลายคนที่ไม่ได้เห็นมาพักใหญ่แล้ว
หนึ่งในสตรีมเมอร์ที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอคือสตรีมเมอร์หญิงสายไลฟ์สไตล์ที่เธอคุ้นหน้าคุ้นตาจากรอบก่อน ตอนนี้คะแนนของอีกฝ่ายกำลังพุ่งนำโด่งทิ้งห่างคนอื่นๆ ไปไกลลิบ
ส่วนสตรีมเมอร์อีกสองคนที่เหลือ แม้เธอจะไม่รู้จักชื่อเสียงเรียงนามมาก่อน แต่หนึ่งในนั้นซึ่งใช้ชื่อว่า 'หรานจิ้น' กลับทำเอาเรดาร์ระบบเปย์เงินคืนของเธอสั่นระรัวขึ้นมาทันที
ชายหนุ่มเจ้าของชื่อมีใบหน้าหล่อเหลาสไตล์เกาหลี เข้ากับทรงผมหน้าม้าแสกกลางที่ถูกจัดแต่งมาอย่างดี มองเผินๆ นึกว่าเป็นสมาชิกวงบอยแบนด์หน้าใหม่ที่เพิ่งเดบิวต์เสียด้วยซ้ำ
หากให้ระบบเป็นคนประเมิน เธอเดาว่าเปอร์เซ็นต์เงินคืนคงไม่ต่ำกว่าห้าสิบเปอร์เซ็นต์อย่างแน่นอน
เจียงเจียงกำลังพูดคุยอ้อนขอคะแนนโหวตจากคนดูอยู่พอดี ทันทีที่เห็นไอดีของเธอโผล่เข้ามา เด็กสาวก็รีบส่งเสียงทักทายอย่างกระตือรือร้น
"ยินดีต้อนรับพี่สาววัยหกสิบค่ะ พี่เจาอี้เดินช็อปปิงเสร็จแล้วเหรอคะ"
【เสร็จแล้ว】
หญิงสาวพิมพ์ข้อความตอบกลับไปสั้นๆ ทว่าสายตากลับจ้องเขม็งไปที่ใบหน้าหล่อเหลาของหรานจิ้นอย่างไม่วางตา
หลังจากกดส่งข้อความเสร็จ เธอก็ไม่รอช้า รีบกดข้ามไปยังห้องไลฟ์ของชายหนุ่มคนนั้นทันที
เสียงทุ้มต่ำทรงเสน่ห์ที่กำลังร้องเพลงภาษาอังกฤษดังลอดผ่านลำโพงออกมา จากประสบการณ์การหมกตัวฟังซูเย่และคนอื่นๆ ร้องเพลงในห้องแชทเสียงมาพักใหญ่ เธอฟันธงได้เลยว่านี่คือการร้องสด
ทว่าริมฝีปากของหรานจิ้นที่ขยับไปมาบนหน้าจอกลับไม่ตรงกับเนื้อเพลงที่ได้ยินเลยสักนิด
ตัวเลขจับเวลาถอยหลังการแข่งขันพีเคเหลืออีกไม่ถึงหนึ่งนาที วันนี้ลู่โหมวไม่ได้เข้ามาดูไลฟ์ เจียงเจียงจึงต้องอาศัยตั๋วย่อยประคองคะแนนให้อยู่ในอันดับที่สองอย่างทุลักทุเล
คนอย่างเธอไม่มีทางยอมปล่อยให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นเด็ดขาด หญิงสาวกดสลับหน้าจอกลับไปยังห้องของเจียงเจียงทันทีโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด
ของขวัญฝันวิจิตรภาพอุกิโยะสิบครั้งติดต่อกันถูกส่งออกไปอย่างรวดเร็ว หลอดคะแนนของเด็กสาวพุ่งทะยานแซงหน้าทุกคนไปไกลในชั่วพริบตา
แต่สิ่งที่ดุเดือดยิ่งกว่าหลอดคะแนนก็คือคอมเมนต์ของบรรดาคนดูที่พิมพ์ส่งกันเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง
【ว้าว พี่สาววัยหกสิบกลับมาผงาดอีกแล้ว】
【มีพี่สาวอยู่ด้วยทั้งคน ไม่มีคำว่าพลาดหรอก】
【ใครจะไปเข้าใจล่ะ เมื่อกี้ฉันนึกว่าพี่สาวจะโดนผู้ชายหน้าไหนไม่รู้ตกไปซะแล้ว】
【ใครบ้างจะไม่คิดแบบนั้น ฉันแทบจะหัวใจวายตายอยู่ตรงนี้แล้วเนี่ย】
【แต่รู้สึกตงิดๆ ว่ากำแพงบ้านของเจียงเจียงอาจจะต้านทานเสน่ห์หนุ่มหล่อเอาไว้ไม่อยู่นะ】
สายตาคู่สวยกวาดมองข้อความแซวเล่นบนหน้าจอด้วยรอยยิ้มบางๆ โดยไม่คิดจะพิมพ์ตอบโต้กลับไปแต่อย่างใด
จะโทษใครได้ล่ะ ในเมื่อเธอเกิดมาพร้อมกับสายตาที่ชอบมองของสวยๆ งามๆ นี่นา
เมื่อเวลานับถอยหลังสิ้นสุดลง เจียงเจียงก็คว้าอันดับหนึ่งมาครองได้สำเร็จอย่างไม่มีพลิกโผ สตรีมเมอร์หญิงสายไลฟ์สไตล์รีบเปิดไมค์พูดขึ้นมาเป็นคนแรก
"เอาเรื่องอยู่นะเจียงเจียง นี่เธอไปทำบุญด้วยอะไรมาเนี่ย แข่งกับเธอทีไร พี่สาววัยหกสิบต้องโผล่มากลางคันทุกที"
"บังเอิญค่ะ บังเอิญจริงๆ"
เด็กสาวหัวเราะแก้เก้อด้วยท่าทีขัดเขิน
"เฮ้อ ไม่ต้องพูดแล้ว ฉันรู้สึกว่าช่วงนี้ตัวเองดวงซวยยังไงก็ไม่รู้"
เมื่อได้ยินดังนั้น นิ้วเรียวก็กดจิ้มไปที่ห้องของสตรีมเมอร์คนดังกล่าวทันที ก่อนจะเปย์ของขวัญฝันวิจิตรภาพอุกิโยะให้ไปสองชิ้นรวดเป็นค่าทำขวัญเหมือนกับที่เคยทำในครั้งก่อน
จากนั้นจึงพิมพ์ถามไป
【ตอนนี้ยังรู้สึกว่าดวงซวยอยู่ไหม】
สตรีมเมอร์สาวฉีกยิ้มกว้างจนแก้มแทบปริทันที
"พี่สาวก็พูดไป การได้เจอพี่มันคือบุญหล่นทับของฉันต่างหากล่ะ วันหลังแวะมาบ่อยๆ นะคะ"
รู้จักอ่อนข้อรู้จักผ่อนตาม เป็นคนน่าคบทีเดียว
หญิงสาวชอบใจกับความตรงไปตรงมาแบบนี้ เธอจึงกดส่งของขวัญไปให้อีกสองชิ้นเป็นการตบรางวัล
ทว่าหลังจากหยุดมือลงในครั้งนี้ เธอไม่ได้กลับไปยังห้องไลฟ์ของเจียงเจียงแต่อย่างใด หากแต่เลือกที่จะตรงดิ่งไปยังห้องของหรานจิ้นแทน
นั่นก็เพราะสายตาของเธอเหลือบไปเห็นว่าภายในหน้าจอของชายหนุ่มมีใครบางคนโผล่เพิ่มขึ้นมาอีกคน
พ่อหนุ่มหน้าหล่อที่กำลังเต้นอยู่เมื่อครู่ขยับตัวไปด้านข้างเล็กน้อย เปิดทางให้เด็กหนุ่มสวมหมวกแก๊ปอีกคนเข้ามานั่งจุ้มปุ๊กอยู่ข้างๆ อย่างว่าง่าย
ปริศนาเรื่องขยับปากไม่ตรงกับเนื้อเพลงจึงคลี่คลายลงอย่างง่ายดาย ที่แท้พวกเขาก็คือคู่ดูโอที่มาร้องและเต้นด้วยกันนี่เอง
เธอเปย์ของขวัญฝันวิจิตรภาพอุกิโยะไปสองชิ้นเป็นค่าทำขวัญตามธรรมเนียม และถือโอกาสทดสอบยอดเงินคืนสะสมไปในตัว
ทว่าวินาทีที่ข้อความแจ้งเตือนยอดเงินเด้งเข้ามาในโทรศัพท์มือถือ หญิงสาวถึงกับชะงักงันด้วยความงุนงง
ทำไมถึงเป็นหนึ่งแสนสี่หมื่นหยวนไปได้
ของขวัญฝันวิจิตรภาพอุกิโยะราคาชิ้นละห้าหมื่นหยวน แล้วทำไมยอดเงินคืนสะสมถึงได้พุ่งทะลุเปอร์เซ็นต์ไปไกลขนาดนี้
เธอไม่มีกะจิตกะใจจะทนนั่งฟังคำขอบคุณของชายหนุ่มทั้งสองคนอีกต่อไป รีบเรียกตัวช่วยส่วนตัวออกมาทันที
"ระบบของแกมีปัญหาเหรอ"
【เรียนโฮสต์ ระบบของผมทำงานปกติดีทุกอย่าง ไม่มีข้อบกพร่องใดๆ เกิดขึ้นครับ】
【จากการตรวจสอบพบว่า ห้องไลฟ์สดแห่งนี้มีรูปแบบการทำงานร่วมกันอย่างตายตัว ทำให้ระบบไม่สามารถระบุตัวตนของผู้รับของขวัญได้อย่างแน่ชัด ยอดเงินคืนสะสมจึงถูกคำนวณแบบคูณสองครับ】
หัวใจของเธอเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้นอย่างห้ามไม่อยู่
ที่แท้เธอก็เผลอไปค้นพบบัคของระบบเข้าให้แล้ว!
ขนาดฝั่งซูเย่ เธอยังต้องพึ่งพารางวัลจากระบบถึงจะดันเปอร์เซ็นต์เงินคืนขึ้นไปแตะระดับหนึ่งจุดหกเท่าได้ แต่ที่นี่เธอกลับคว้ากำไรมาแบบฟรีๆ ไม่ต้องลงแรงอะไรเลยด้วยซ้ำ
สวรรค์มีตาจริงๆ ไม่เคยทอดทิ้งคนที่ตั้งใจทำมาหากินเลยสักนิด!
หรือว่าหลังจากนี้เธอควรจะตระเวนหาห้องไลฟ์สดแบบนี้เพื่อเปย์ของขวัญดีนะ
หญิงสาวเกิดความลังเลใจขึ้นมาเล็กน้อย แต่เมื่อกวาดสายตามองใบหน้าหล่อเหลาบาดใจของชายหนุ่มทั้งสองคนบนหน้าจอ เธอก็ต้องยอมรับว่าสตรีมเมอร์คุณภาพระดับนี้คงไม่ได้หาเจอกันง่ายๆ
เมื่อการแข่งขันพีเคจบลง สตรีมเมอร์ทั้งสี่คนก็กดตัดสายแยกย้ายกันไปตามระเบียบ
และเธอก็พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าคำพูดของคนดูในห้องเจียงเจียงที่บอกว่า 'กำแพงบ้านอาจจะต้านทานเสน่ห์หนุ่มหล่อเอาไว้ไม่อยู่' นั้นเป็นความจริงทุกประการ
เพราะเธอไม่ได้กดกลับไปหาเด็กสาวเลยสักนิด หากแต่เลือกปักหลักอยู่เงียบๆ ภายในห้องของหรานจิ้นแทน
ลู่หรานเหลือบไปเห็นรูปโปรไฟล์ของหญิงสาวที่ดูมีกลิ่นอายความลึกลับยังคงค้างเติ่งอยู่ในตำแหน่งอันดับหนึ่งบนบอร์ดจัดอันดับ เขาจึงแอบใช้ศอกกระทุ้งสีข้างผู้เป็นพี่ชายเบาๆ เพื่อส่งสัญญาณให้รู้ตัว
ด้วยหน้าตาและรูปลักษณ์ของพวกเขาทั้งสองคน ย่อมมีลูกค้าระดับบอสแวะเวียนเข้ามาเปย์ของขวัญให้อยู่ไม่ขาดสาย
แต่หลักการทำมาหากินของพวกเขาก็คือ ตกปลาได้กี่ตัวก็ต้องเอาไว้ก่อน เน้นปริมาณเข้าสู้ถึงจะอยู่รอด ยิ่งลูกค้ารายนี้พกป้ายเลเวลตันติดตัวมาด้วย เดาได้ไม่ยากเลยว่าคงจะเป็นสายเปย์กระเป๋าหนักอย่างแน่นอน
ทว่าในเวลานี้ ความสนใจของลู่จิ้นกลับพุ่งเป้าไปที่ชื่อไอดีอันแสนยาวเหยียดและดูหลุดโลกของหญิงสาวจนหมดสิ้นเสียแล้ว
[จบบท]