ขงอวี่และสวี่เหวินจือวิ่งรวดเดียวกลับถึงหอพัก จนกระทั่งปิดประตูห้องลง ถึงได้มั่นใจว่าพนักงานรักษาความปลอดภัยคนนั้นไม่ได้ตามมาจริงๆ ทั้งคู่พิงหลังประตูหอบหายใจด้วยความตื่นตระหนก ผ่านไปนานกว่าจะตั้งสติได้
"ธูปนั่น..."
สวี่เหวินจือเริ่มตระหนักได้ว่า เป็นธูปและกระดาษเงินกระดาษทองที่เธอโยนออกไปนั่นเองที่ดึงดูดความสนใจของพนักงานรักษาความปลอดภัย จนทำให้พวกเธอมีโอกาสหนีรอดมาได้ แต่เธอจินตนาการไม่ออกเลยว่าธูปนั้นจะมีผลลัพธ์ที่น่าอัศจรรย์ขนาดนี้ได้อย่างไร จากเดิมที่เป็นการทำธุรกิจแบบบังคับซื้อบังคับขาย กลับกลายเป็นสิ่งที่ช่วยรักษาชีวิตของพวกเธอเอาไว้ ส่วนธูปและกระดาษเงินกระดาษทองในส่วนของขงอวี่ยังอยู่ครบ เธอมองมันพลางครุ่นคิด
"...พวกเราหาโอกาสลองกันอีกสักครั้งเถอะ"
ของสิ่งนี้ดูเหมือนจะร้ายกาจยิ่งกว่าทักษะและไอเทมของพวกเธอเสียอีก หากยืนยันได้แน่นอนว่ามันส่งผลต่อ NPC ได้จริง โอกาสรอดชีวิตของเธอกับสวี่เหวินจือจะเพิ่มสูงขึ้นมาก จากนั้นเธอก็สำรวจดู พบว่าเครื่องเซ่นไหว้หนึ่งชุดประกอบด้วยธูป 7 ดอก และกระดาษเงินกระดาษทอง 7 แผ่น
"ไม่รู้ว่าถ้าแยกใช้ ผลลัพธ์จะเป็นยังไง"
ขงอวี่กะว่าครั้งหน้าจะลองใช้ธูปเพียงดอกเดียวก่อน หากธูปเพียงดอกเดียวก็สยบ NPC ได้ พวกเธอก็ถือว่ากำไรมหาศาล!
ไม่นานนักทั้งคู่ก็ได้โอกาสทดลอง! ผู้เล่นเก่าคนหนึ่งชื่อหลี่เจี้ยนตงส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือในกลุ่ม เขาเข้าไปหาหลักฐานในห้องพักครูแล้วถูก NPC หัวหน้าฝ่ายปกครองจับได้ และกำลังถูกไล่ล่า เมื่อขงอวี่และสวี่เหวินจือไปถึงที่เกิดเหตุ ก็เห็นหลี่เจี้ยนตงถูกหัวหน้าฝ่ายปกครองบีบคอจนตาเหลือก สถานการณ์เข้าขั้นวิกฤต มีผู้เล่นอีกหลายคนรุดมาถึงเช่นกัน เมื่อเห็นสภาพนี้ต่างก็มีสีหน้าเคร่งเครียด จากประสบการณ์การจะช่วยคนจากเงื้อมมือ NPC จำเป็นต้องจ่ายค่าตอบแทนมหาศาลในชั่วขณะนั้นทุกคนจึงได้แต่ยืนชั่งใจ ไม่มีใครกล้าบุ่มบ่ามลงมือ
ท่ามกลางความเงียบงัน ขงอวี่พลันโยนธูปดอกหนึ่งไปทางหัวหน้าฝ่ายปกครอง หัวหน้าฝ่ายปกครองคว้าธูปไว้ได้ทันควัน เขามองมันเขม็งอยู่สองสามวินาที ก่อนจะค่อยๆ ปล่อยมือจาก หลี่เจี้ยนตง แล้วนำธูปมาจ่อใต้จมูกดมไปมา
"ดี... ชอบจัง..."
ขงอวี่: !
สวี่เหวินจือ: !
สรุปคือ ธูปนี่ดึงดูดความสนใจของ NPC ได้จริงๆ! แถมธูปเพียงดอกเดียวก็ได้ผล!
ขงอวี่เป็นคนแรกที่ได้สติ เธอรีบพุ่งเข้าไปช่วยหลี่เจี้ยนตงออกมา แล้ววิ่งไปแอบดูปฏิกิริยาของหัวหน้าฝ่ายปกครองที่หัวมุมถนนว่าอีกฝ่ายจะตามมาหรือไม่ หัวหน้าฝ่ายปกครองมัวแต่ลุ่มหลงกับการดมธูป ไม่สนใจพวกเขาสักนิดมีเพียงตอนที่หลี่เจี้ยนตงวิ่งหนีไป เขาถึงได้ขยับดวงตาที่ว่างเปล่านั้นเหลือบมองแวบหนึ่ง ก่อนจะกลับไปเคลิบเคลิ้มกับการดมธูปต่อ
ขงอวี่: !
ยืนยันได้แล้วว่า เมื่อ NPC ได้ธูปนี้ไปแล้วจะไม่มาหาเรื่องพวกเธออีก! ได้ผลดียิ่งกว่าแคทนิป (กัญชาแมว) เสียอีก! สวี่เหวินจือจับมือเธออย่างตื่นเต้น
"เยี่ยมไปเลย!"
ขงอวี่ก็ฮึกเหิมเช่นกัน ตอนนี้ในมือเธอเหลือธูป 6 ดอกและกระดาษ 7 แผ่น พวกเธอยังมีโอกาสต้านทาน NPC ได้อีกถึง 13 ครั้ง! นี่คุ้มค่ากว่าทักษะและไอเทมมากนัก เพราะทักษะ [เคลื่อนย้ายวัตถุ] ที่เธอแลกเปลี่ยนออกไปนั้นใช้ได้เพียงวันละครั้ง และไม่แน่ว่าจะกันดาเมจจาก NPC ได้เสมอไป เดิมทีคิดว่าการสูญเสียไอเทมไปอย่างหนึ่งจะทำให้เธอและสวี่เหวินจืออยู่รอดในดันเจี้ยนได้ยากขึ้น แต่ใครจะคิดว่าโชคชะตาจะพลิกผัน พวกเธอได้ของที่ร้ายกาจยิ่งกว่าเดิมมาครอง! ผู้เล่นคนอื่นๆ ที่เห็นเหตุการณ์ต่างพากันมองพวกเธอด้วยความสงสัย
"เมื่อกี้ไอเทมที่คุณใช้คืออะไรเหรอ?"
ผู้เล่นคนหนึ่งอดรนทนไม่ไหวจึงเอ่ยถาม ขงอวี่สูดลมหายใจลึก เธอเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าธูปและกระดาษพวกนี้ถูกจัดว่าเป็นไอเทมประเภทไหนและร้านเครื่องเซ่นไหว้แห่งนั้นมีที่มาอย่างไร เถ้าแก่สาวผู้นั้นเป็นใครกันแน่ ทำไมของในร้านของเธอถึงทำให้ NPC ในดันเจี้ยน ลุ่มหลงได้ขนาดนี้?
เสวี่ยมู่อิ่งไม่รู้เลยว่าของในร้านเครื่องเซ่นไหว้ของเธอจะมีอานุภาพใหญ่หลวงขนาดนั้น หลังจากขงอวี่และสวี่เหวินจือจากไป ในหัวของเธอก็พลันมีข้อความแจ้งเตือนปรากฏขึ้น
[การแลกเปลี่ยนกับแขกต่างโลกเสร็จสมบูรณ์]
[ได้รับไอเทม +1]
[ได้รับทักษะ +1]
พร้อมกับมีรายละเอียดแนะนำไอเทมและทักษะอย่างครบถ้วน
เสวี่ยมู่อิ่ง: ???
เธอสงสัยว่าตัวเองหูฝาดตาฝาดไปเองหรือเปล่า แต่ข้อความแจ้งเตือนนั้นยังคงอยู่แม้จะนอนผ่านไปคืนหนึ่ง ตื่นมาตอนเช้าวันรุ่งขึ้นก็ยังคงมองเห็นอยู่ ดังนั้นนี่ไม่ใช่ภาพหลอน เด็กสาวสองคนเมื่อวานคือแขกจากต่างโลกจริงๆ และไอเทมกับทักษะที่เธอได้รับมาก็คือค่าตอบแทนจากการซื้อธูปและกระดาษเงินกระดาษทอง
นี่มันอัศจรรย์เกินไปแล้ว! เธอสัมผัสได้ว่าสิ่งนี้ไม่มีอันตรายต่อเธอ แต่เธอก็ไม่กล้าทดลอง อย่างแรกคือกลัวว่าจะเกิดความวุ่นวายหรือปรากฏการณ์ประหลาดจนคนมามุงดู อย่างที่สองคือกลัวจะดึงดูดผู้คนจากต่างโลกมา หลังจากทานมื้อเช้า เธอก็เปิดร้านตามปกติ งานยุ่งจนลืมข้อความแจ้งเตือนนั้นไป จนกระทั่งตอนบ่าย หลังจากที่เธอเดินทางไปส่งของให้ลูกค้าที่ชนบทเสร็จ ระหว่างทางกลับผ่านหน้าโรงเรียนอนุบาลประจำตำบล เธอก็พบว่ามีคนมุงล้อมที่นั่นเต็มไปหมด ที่แท้มีชายวัยกลางคนขี้เหล้าคนหนึ่งคิดแค้นสังคม จึงจับเด็กหญิงในโรงเรียนอนุบาลเป็นตัวประกัน ตอนนี้ตำรวจกำลังหาทางช่วยเหลือ ได้ยินว่าผู้นำจากในเมืองก็มาที่นี่ด้วย มีทั้งหน่วยสวาทและพลซุ่มยิง (สไนเปอร์) สแตนด์บายพร้อม แต่คนร้ายเลือกจุดที่อับสายตาทำให้พลซุ่มยิงไม่สามารถลั่นไกได้ สถานการณ์ยังคงคุมเชิงกันอยู่
"ขอร้องล่ะ ปล่อยลูกสาวฉันไปเถอะ..."
เสวี่ยมู่อิ่งเบียดตัวเข้าไปในฝูงชน เห็นแม่ของเด็กหญิงคุกเข่าอยู่บนพื้น ร้องไห้จนแทบขาดใจ พลางสะอื้นบอกว่า "ให้ฉันไปแทนลูกเถอะ..."
ตำรวจก็พยายามเกลี้ยกล่อมคนร้ายอย่างสุดความสามารถ
"คุณต้องการอะไรก็บอกมา เรายินดีตกลงทุกอย่าง"
น่าเสียดายที่คนร้ายไม่หวั่นไหว มีดในมือจ่อติดคอเด็กหญิงไว้แน่น เด็กน้อยหน้าซีดเผือดด้วยความกลัวและร้องไห้ไม่หยุด เสวี่ยมู่อิ่งเกลียดคนสารเลวประเภทแค้นสังคมแบบนี้ที่สุด ไม่กล้าบุกไปแก้แค้นที่สถานีตำรวจ ไม่กล้าเผชิญหน้ากับผู้ชายตัวล่ำๆ กล้าดีแต่เอามีดจ่อเด็กและผู้หญิง คนร้ายดูเหมือนจะเสพติดการถูกล้อมดูจากผู้คน ดวงตาเป็นประกายด้วยความตื่นเต้น มีดค่อยๆ กระชับแน่นขึ้นและเริ่มเชือดลงไปทีละนิด จนลำคอของเด็กหญิงมีเลือดซึมออกมาทันที พ่อของเด็กหญิงร้องโหยหวนด้วยความทรมาน ส่วนแม่สลบไปในทันที ตำรวจแอบวิตกกังวลอย่างหนัก ฝูงชนที่มุงดูต่างก็ตกอยู่ในความโศกเศร้า
หัวใจของเสวี่ยมู่อิ่งก็เต้นระรัว เดิมทีวันนี้อากาศแจ่มใส เธอไปเดินเล่นที่ชนบทมา สูดอากาศบริสุทธิ์จนอารมณ์ดี แต่ไม่นึกเลยว่าจะมาเจอเรื่องแบบนี้เข้า ท่ามกลางความสับสน จู่ๆ เธอก็นึกถึงข้อความแจ้งเตือนนั้น
[เคลื่อนย้ายวัตถุ: สามารถหยิบวัตถุใดๆ ที่คุณต้องการออกมาได้จากความว่างเปล่า ในระยะไม่เกิน 500 เมตร ใช้ได้ 1 ครั้งต่อ 24 ชั่วโมง หมายเหตุ: ไม่รวมสิ่งมีชีวิต]
งั้นเธอสามารถ "หยิบ" มีดจากมือคนร้ายออกมาได้ใช่ไหม? แต่เธอไม่เคยใช้ไอเทมนี้มาก่อน จึงไม่มีความมั่นใจเต็มร้อย และกลัวว่าจะเกิดความผิดปกติ...
ในตอนนั้น เสื้อนักเรียนของเด็กหญิงถูกเลือดเปื้อนไปเกือบครึ่ง ดูน่าสยดสยองมาก หากเป็นเช่นนี้ต่อไป เด็กน้อยอาจจะเสียเลือดมากจนถึงแก่ชีวิตได้ หรืิอว่า... ลองดูดีไหม? ไม่ว่าผลที่ตามมาจะเป็นอย่างไร เธอจะขอรับผิดชอบเองทั้งหมด ตอนนี้ช่วยคนสำคัญที่สุด! เสวี่ยมู่อิ่งตัดสินใจแน่วแน่ เธอเม้มปากด้วยความตื่นเต้นพลางเลือกใช้ [เคลื่อนย้ายวัตถุ] และทำตามคำแนะนำในหัว เล็งเป้าหมายไปที่ "มีด" ในมือของคนร้าย
วินาทีต่อมา มีดเล่มนั้นก็ปรากฏขึ้นในมือของเธอจากความว่างเปล่า
เสวี่ยมู่อิ่ง: !
ฝูงชน: ?
ทุกคนยืนอึ้งอยู่ที่นั่น รวมถึงตัวคนร้ายเองด้วย ตำรวจคือกลุ่มแรกที่ได้สติ ตำรวจนายหนึ่งลั่นไกยิงเข้าที่แขนของคนร้ายเพื่อป้องกันไม่ให้เขาใช้มือเปล่าทำร้ายเด็ก ตำรวจอีกหลายนายพุ่งเข้าไปอุ้มเด็กหญิงส่งขึ้นรถพยาบาลที่จอดรออยู่นานแล้ว เสวี่ยมู่อิ่งจ้องมองมีดในมือ พึมพำกับตัวเอง
"ที่แท้มันใช้ได้จริงๆ..."
แถมขั้นตอนการใช้งานยังเรียบง่ายและราบรื่นมาก ไม่ได้ก่อให้เกิดความวุ่นวายใหญ่โต และไม่ได้ดึงดูดคนจากต่างโลกมาด้วย ขณะที่เธอกำลังยืนอึ้งอยู่นั้น นายตำรวจที่เป็นหัวหน้าก็เดินตรงเข้ามาหาเธอ
"คุณครับ สวัสดีครับ"
เสวี่ยมู่อิ่งสะดุ้งสุดตัว นึกขึ้นได้ว่าตัวเองลงมือไปท่ามกลางสายตาผู้คนนับร้อย ความรู้สึกไม่ดีเริ่มจู่โจมเธอทันที เธอค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมอง แล้วก็พบว่า "ทุกคน" กำลังจ้องมองมาที่เธอ ไม่ว่าจะเป็นผู้นำจากเมือง ตำรวจ อาสาสมัคร รวมถึงเพื่อนบ้านที่คุ้นเคยในตำบล
เสวี่ยมู่อิ่ง: "..."
จบตอน 2