ทั้งห้องอาหารตะลึงงัน “ฉันมองไม่ผิดใช่ไหม หรงอวี่ปฏิเสธคำสารภาพรักของจี้โจวเย่?”
“ตอน ม.4 เขายื่นจดหมายรักให้หรงรั่วเหยาแล้วโดนปฏิเสธไปทีนึง วันนี้จัดใหญ่โตขนาดนี้ ยังโดนปฏิเสธอีก?”
“จะว่าไป จี้โจวเย่หน้าตาก็หล่อนะ ทำไมโดนผู้หญิงปฏิเสธตลอด?”
“ผลการเรียนก็ห่วย อารมณ์ก็แปรปรวน แต่งตัวก็บ้าบอ แถมได้ยินมาว่าพ่อแม่ตายหมด เป็นเด็กกำพร้า ใช้เงินช่วยเหลือจากรัฐเลี้ยงตัว แบบนี้ใครจะสนใจกัน?”
“จริง! ถ้าเป็นฉันล่ะก็ไม่เอามาเป็นแฟนหรอก”
“…”
เสียงซุบซิบรอบตัวดังหึ่ง ๆ จี้โจวเย่ยันตัวลุกจากพื้น ตะโกนลั่น “เงียบ! หุบปากกันให้หมด!”
ให้ตายเถอะ สุดท้ายเขากลายเป็นตัวตลกของทั้งโรงเรียน เขาโกรธจนแทบระเบิด
เขามองดูสร้อยคอคริสตัลที่ตกอยู่ แล้วคว้าขว้างออกไปด้านนอก ซึ่งตกลงตรงปลายเท้าของหรงรั่วเหยา สายตาของเด็กสาวหยุดลงทันที
สร้อยเส้นนี้คุ้นมาก นี่มันเป็นรุ่นใหม่ของแบรนด์ระดับโลกที่เพิ่งออกเดือนที่แล้ว ราคาก็โคตรแพง เส้นหนึ่งเกือบล้าน
ตระกูลหรงถึงจะมีเงิน แต่ในเมืองไห่เฉิงก็ไม่ได้จัดว่าเป็นตระกูลใหญ่ระดับไฮโซ ไม่มีทางจะซื้อของหลักล้านมาให้เธอได้ สรุปคือ เธอซื้อไม่ไหวแน่นอน จังหวะนั้นเอง เฉินเหนียนกลิ้ง ๆ คลาน ๆ มาหยิบสร้อยขึ้น แล้วส่งคืนให้จี้โจวเย่
“พี่เย่ ถึงโกรธแค่ไหนก็อย่ามาลงกับสร้อยนะ…”
หรงรั่วเหยาหลุดยิ้มออกมา ที่แท้ก็ของปลอม ก็ใช่น่ะสิ! ใครจะบ้าเอาสร้อยราคาล้านโยนลงพื้น
อีกอย่าง ถ้ามีนักเรียนคนไหนซื้อไหวจริง ฐานะต้องสูงกว่าตระกูลหรงแน่นอน เธอไม่มีทางไม่รู้จัก
ซ่งหวยหันมาถาม “เธอชอบเหรอ?”
หรงรั่วเหยายิ้มหวาน “ก็ไม่ได้ชอบอะไรหรอกค่ะ แค่รู้สึกว่าของปลอมเดี๋ยวนี้ทำเนียนขึ้น เลยเผลอมองนานไปหน่อย” ทั้งสองพูดคุยกันพลางเดินจากไป
หรงอวี่เดินออกจากโรงอาหารโดยไม่หันกลับ ความรู้สึกของเธอช่างสับสนจริงๆ แต่บางเรื่อง ตอนนี้ยังพูดออกมาตรง ๆ ไม่ได้ ไม่รู้ว่า… อิงเป่าจะฟื้นขึ้นมาเมื่อไหร่
ทั้งบ่าย จี้โจวเย่โดดเรียนหมด ที่นั่งด้านหลังก็โล่งเงียบผิดปกติ ใกล้เลิกเรียน ครูประจำชั้น เผยหย่าหรู บอกกับเธอ
“ครูได้ข้อสอบฟิสิกส์โอลิมปิกนานาชุดใหม่มา ตอนเย็นไปทำที่ห้องครูหน่อยนะ”
หรงอวี่พยักหน้า
เธอรีบกลับไปที่ฝูหรงจวงหยวน กินข้าวเย็น ใช้เวลาพักแค่ยี่สิบนาที จากนั้นนั่งรถกลับเข้าโรงเรียนแล้วตรงไปห้องทำงานครูทันที
เผยหย่าหรูให้เธอนั่งลง “ฉันจะดูเธอทำ เขียนวิธีทำให้ละเอียดที่สุดเท่าที่ทำได้”
หรงอวี่ตั้งใจทำโจทย์ พูดตามจริง ต่อให้เป็นโจทย์ฟิสิกส์โอลิมปิกที่ยากที่สุดของนานาชาติ มันก็แค่ใช้ฟิสิกส์พื้นฐาน แต่เอามาผสมกับข่าวสารปัจจุบันให้ดูแปลกใหม่ สำหรับเธอแล้ว ไม่ได้ยากเลยแม้แต่นิด ยิ่งไปกว่านั้น ระบบความรู้ของเธอเหนือกว่าระดับมัธยมไปไกลมาก
เด็กมัธยมอาจต้องใช้สี่ห้าสูตรคิดจนได้คำตอบ แต่เธอใช้สูตรระดับสูงเพียงสูตรเดียวก็แก้ได้แล้ว ที่สำคัญ คนอื่นต้องใช้เครื่องคิดเลข เธอไม่ต้องจดร่างเลยด้วยซ้ำ คิดในใจได้รวดเร็วมาก
เผยหย่าหรูตะลึงแล้วตะลึงอีก เธอดื่มน้ำหนึ่งอึกเพื่อทำใจให้สงบ จังหวะนั้นในห้องทำงานก็เริ่มมีเสียงดังขึ้นมา เธอเงยหน้ามอง เห็นครูคณิตของพวกเธอ อู๋ซู่ กำลังถูกกลุ่มครูรายล้อมคุยอะไรบางอย่าง
“ครูอู๋ คุณนี่ถ้าไม่ออกเสียงก็เงียบสนิท แต่พอเอาจริงขึ้นมาก็ทำเอาคนตกใจทั้งวงการเลยนะ”
“บทความแสดงความคิดเห็นของคุณถูกศาสตราจารย์หมิน ผู้เชี่ยวชาญด้านคณิตศาสตร์แชร์ต่อ ตอนนี้ติดเทรนด์ร้อนแรงแล้ว!”
“ไม่นึกเลยว่าโรงเรียนเราจะมีคนเก่งซ่อนอยู่ขนาดนี้…”
อู๋ซู่ยิ้มถ่อมตัว “ไม่หรอกครับ ทุกคนชมเกินไป ผมแค่เขียนความเห็นเล็ก ๆ ลงเว่ยป๋อ ไม่คิดเลยว่าศาสตราจารย์หมินจะมาเห็น ขอแค่ไม่ทำให้โรงเรียนเราต้องอายก็พอแล้ว”
สายตาเขากวาดมองใบหน้าครูทุกคนในห้อง ทุกคนต่างแสดงความยินดีกับเขาจริงใจ
ถ้าอย่างนั้น… กระดาษร่างที่ตกอยู่บนพื้นวันนั้น คงไม่ใช่ของใครในที่นี้ เขามองไปทางเผยหย่าหรู เธอก็เดินมาร่วมแสดงความยินดี
สายตาอู๋ซู่เลื่อนไปหยุดที่หรงอวี่ ซึ่งนั่งอยู่ตรงโต๊ะทำงานของเผยหย่าหรู เขาจำได้ดี วันนั้นตอนเขาเก็บกระดาษร่าง หรงอวี่ก็นั่งตรงที่เดิมนั้นนานมาก หรือว่ากระดาษนั้นเป็นของหรงอวี่?
ความคิดนี้พอผุดขึ้นมา ก็ถูกเขาปฏิเสธทันที
ก็แค่เด็กมัธยม… ต่อให้เป็นเด็กที่เก่งที่สุดในเมืองไห่เฉิง ก็ไม่มีทางแตะระดับการศึกษาที่เกี่ยวกับ “การศึกษาความคอนเวอร์เจนซ์ของวิธีแก้สมการพาราโบลา” แบบนั้นได้เลย…
เขาส่ายหน้า สลัดความคิดนี้ทิ้งไป
หรงอวี่ใช้เวลาเพียงครึ่งชั่วโมง ก็ทำข้อสอบฟิสิกส์โอลิมปิกทั้งชุดเสร็จเรียบร้อย
เผยหย่าหรูมองเธอแล้วเอ่ยอย่างหนักแน่น
“ตอนนี้ครูเพิ่งเข้าใจ ว่าความสามารถด้านฟิสิกส์มันเป็นยังไง หรงอวี่ เธอตามครูไปบ้านหน่อย ครูมีโจทย์ฟิสิกส์ระดับสูงกว่านี้ให้ลองทำ… บ้านครูอยู่ตึกพักครูหลังโรงเรียน ใกล้แค่นี้เอง ไปกันเถอะ”
หรงอวี่อยากจะปฏิเสธ เพราะเธอไม่อยากทำโจทย์ฟิสิกส์ง่าย ๆ อีกแล้ว
แต่ก็เอาเถอะ ตอนนี้เธอก็เป็นแค่นักเรียนอายุสิบแปดปีคนหนึ่ง หญิงสาวหยิบกระเป๋า เดินตามเผยหย่าหรูไปที่บ้าน สามีของเผยหย่าหรูไปทำงานต่างเมือง ลูกเรียนมหาวิทยาลัย บ้านเลยมีแค่เธอคนเดียว เป็นระเบียบสะอาดตา ห้องทำงานหนึ่งห้องเต็มไปด้วยหนังสือ วารสาร และแม็กกาซีนสายวิทย์เรียงเต็มผนังทั้งแผง ดวงตาหรงอวี่สว่างวาบ
คณิตศาสตร์จริง ๆ แล้ว ก็เป็นเครื่องมือที่ใช้ขยายงานวิจัยวิทยาศาสตร์ต่าง ๆ ดังนั้นเธอจึงสนใจฟิสิกส์มากเป็นพิเศษ
เผยหย่าหรูถือแก้วน้ำเดินกลับเข้ามา แล้วเห็นภาพตรงหน้า—เด็กนักเรียนที่เธอเพิ่งพามา นั่งกับพื้นพิงผนัง หยิบหนังสือออกมาหลายสิบเล่ม ตั้งบนตัก แล้วอ่านอย่างตั้งใจสุดขีด
รอบตัวหรงอวี่เหมือนมี “กำแพง” โอบล้อมไว้ ไม่ให้ใครเข้าไปกวน
เผยหย่าหรูไม่กล้าแม้แต่จะออกเสียงแม้เพียงแผ่วเบา ด้วยกลัวว่าจะทำลายสมาธิของเธอ
เพราะดูยังไง… หรงอวี่ก็คงวางหนังสือเหล่านี้ไม่ได้ง่ายๆ จนกระทั่งเลยเวลาสี่ทุ่ม ห้าทุ่ม… กระทั่งเกือบสิบเอ็ดโมง เผยหย่าหรูถึงจำใจต้องเรียก
“หรงอวี่ ได้เวลากลับบ้านแล้ว ให้ครูไปส่งไหม?”
หรงอวี่รู้สึกตัว เธอมองมือถือ เห็นว่าคนขับรถตระกูลหรงโทรมาไม่รู้กี่สายแล้วแต่เธอไม่ได้ยิน
เธอลุกขึ้นทันที “ให้คนขับมารับก็พอค่ะ หนังสือนี่ ครูให้ฉันยืมได้ไหมคะ?”
เผยหย่าหรูพยักหน้าแล้วเดินมาส่งเธอขึ้นรถ ตอนนี้เกือบเที่ยงคืนแล้ว
หรงรั่วเหยาเพิ่งทำการบ้านเสร็จ เธอเดินออกมา เหลือบมองห้องข้าง ๆ เห็นประตูเปิดอยู่ เลยชะโงกลงไปมองชั้นล่าง แล้วอึ้งเล็กน้อย
“พ่อคะ พี่ยังไม่กลับมาเหรอ?”
หรงวั่งเทียนที่กำลังทำงานเอกสารเหลือบขึ้นเพิ่งสังเกต ว่าลูกสาวคนโตยังไม่กลับบ้าน
“คงไม่ใช่ว่า…” หรงรั่วเหยาลังเลก่อนพูดเสียงเบา “เช้านี้มีคนมาสารภาพรักกับพี่ ฉันว่า… พี่น่าจะออกไปเที่ยวกับผู้ชายน่ะค่ะ…”
“อะไรนะ!” หรงวั่งเทียนลุกพรวดขึ้นทันที “เด็กอายุแค่นี้ ออกไปมั่วกับผู้ชาย เที่ยวเตร่กลับบ้านดึกแบบนี้ ฉันเลี้ยงลูกแบบไหนมาถึงได้เป็นเด็กสารเลวแบบนี้!!”
เสียงเขาเพิ่งขาดประโยค เสียงรถดังมาจากลานบ้าน หรงอวี่ลงจากรถแล้วเดินเข้ามาในบ้าน
พอเข้ามา หรงวั่งเทียนก็ระเบิดใส่ทันที
“ทำไมถึงพึ่งกลับมาตอนนี้? ทำไมไม่ค้างข้างนอกไปเลยเสียล่ะ! ผลการเรียนของเธอฉันยังไม่ว่าอะไร แต่ถ้าอายุมากขึ้นแล้วท้องขึ้นมา ทำให้ตระกูลหรงขายหน้า ฉันนี่แหละจะหักขาเธอ!”
หรงอวี่เลิกเปลือกตาขึ้นเล็กน้อย แล้วกวาดตามองหรงรั่วเหยาที่ยืนอยู่บนระเบียงชั้นสอง
ไม่รู้ว่าทำไม เพียงแค่โดนเธอมองแวบเดียว หรงรั่วเหยากลับรู้สึกขนลุกวาบ เธอกัดริมฝีปากเอ่ยขึ้น
“อย่าโกรธเลยค่ะพ่อ พี่น่าจะมีธุระจริงๆ”