หรงอวี่เปลี่ยนรองเท้าแล้วเดินเข้าบ้าน
เธอเอ่ยเรียบ ๆ “ฉันมีธุระจริงๆนั่นแหละ ไปอ่านหนังสือที่บ้านครูประจำชั้นมาค่ะ”
“อ่านหนังสือยันป่านนี้?” หรงวั่งเทียนหัวเราะหงุดหงิด “คิดว่าฉันเป็นเด็กสามขวบให้เธอหลอกหรือไง?”
“มันดึกไปหน่อยก็จริง” หรงอวี่ครุ่นคิด “ขึ้น ม.6 แล้วเรียนหนักมากจริงๆ วันๆเสียเวลาเดินทางไปกลับเยอะ ไม่งั้น… เอาแบบนี้ก็แล้วกัน ตั้งแต่พรุ่งนี้ ฉันจะอยู่หอพักค่ะ”
กลับบ้านหรงทุกวันก็มีแต่เรื่องวุ่นวาย เธอไม่มีทั้งเวลาและพลังจะรับมืออีกแล้ว
หน้าหรงวั่งเทียนเขียวจัด อยู่หอพัก? ง่ายต่อการ “ไม่กลับบ้าน” มากขึ้นใช่ไหม?
แล้วถ้าพลาดท่าท้องขึ้นมา จะไม่ทำให้ตระกูลหรงขายหน้าทั้งเมืองไห่เฉิงเหรอ!
เขากำลังจะอ้าปากด่าต่อ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เขามองหน้าจอ ครูประจำชั้นคนใหม่ของหรงอวี่, ครูเผย เขาพยายามกดอารมณ์ให้สงบ ก่อนรับสาย
“สวัสดีค่ะ คุณพ่อของหรงอวี่? คือแบบนี้นะคะ วันนี้ตอนเย็นฉันพาหรงอวี่ไปเรียนที่บ้านสองชั่วโมงกว่า เลยทำให้เธอกลับดึกไปหน่อยค่ะ……”
หรงวั่งเทียนชะงัก ที่แท้… ก็ไปเรียนจริง ๆ ?
“ฉันพบว่าหรงอวี่มีพรสวรรค์ด้านฟิสิกส์มากค่ะ ฉันให้เธอลองทำข้อสอบหลายชุด ผลออกมาดีกว่าที่คาดไว้มาก พอดีเร็วๆ นี้มีการแข่งฟิสิกส์ระดับมัธยมปลาย ถ้าผู้ปกครองยินยอม ฉันจะลงชื่อหรงอวี่ล่วงหน้าให้เลยนะคะ”
หรงวั่งเทียนชะงักไปอีกครั้ง “เธอมีพรสวรรค์ด้านฟิสิกส์?”
“ใช่ค่ะ” เผยหย่าหรูกลั้นความตื่นเต้นไว้ “การที่คุณพ่ออนุญาตให้เธอเปลี่ยนสายจากสายศิลป์มาเรียนสายวิทย์ เป็นการตัดสินใจที่ฉลาดมากจริงๆค่ะ……”
เมื่อวางสาย หรงวั่งเทียนเต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย
หรงอวี่เงยหน้า “พรุ่งนี้ฉันเริ่มอยู่หอพักได้ไหมคะ?”
หรงวั่งเทียนไม่มีเหตุผลจะปฏิเสธอีกต่อไป หรงรั่วเหยาตะลึงจนพูดไม่ออก พี่สาวคนนี้… จะไปแข่งฟิสิกส์เนี่ยนะ? การแข่งขันนี้ซ่งหวยเคยเล่าให้เธอฟังแต่ก่อน เป็นเวทีที่แต่ละห้องสายวิทย์ได้ส่งนักเรียนเพียงคนเดียว แต่หรงอวี่เพิ่งเปลี่ยนสายมาไม่กี่วัน แถมเป็นเด็กเรียนอ่อน
มีสิทธิ์ไปแข่งได้ยังไง? ไม่น่าเชื่อเกินไปแล้ว!
หรงอวี่เก็บของในห้องที่มีเพียงเล็กน้อย เจ้าของร่างเดิมเพิ่งย้ายมาอยู่ได้สองเดือนกว่า ของมีไม่เยอะ เสื้อผ้ากับหนังสือแค่หนึ่งกระเป๋าเดินทางก็พอ เช้าวันรุ่งขึ้น เธอไปโรงเรียนเร็ว แล้วตรงไปที่ห้องทำงานครูประจำชั้น
“รบกวนคุณครูจัดหอพักให้ด้วยนะคะ ต่อไปฉันจะนอนที่หอเป็นส่วนใหญ่”
เผยหย่าหรูพยักหน้า “ครูลงชื่อเธอแข่งฟิสิกส์แล้วนะ งานแข่งอยู่สัปดาห์หน้า ช่วงนี้เสริมพื้นฐานฟิสิกส์ให้ดี ทำโจทย์เยอะ ๆ……”
หรงอวี่ยิ้มบาง “ครูคิดว่าฉันจำเป็นต้องทำโจทย์เพิ่มเหรอคะ?”
เผยหย่าหรูพูดไม่ออก ก็จริงนะ… ทั้งทำเร็ว ทั้งถูกทุกข้อ จะให้เธอ “ติวเพิ่ม” ก็ไม่มีอะไรจะติว
สุดท้ายจึงพูดแค่ว่า “งั้นก็พักผ่อนให้เต็มที่ อย่ากดดันตัวเองมากไป”
หรงอวี่ออกจากห้องไปห้องเรียน ทันทีที่เธอเดินออกมา ครูคณิตศาสตร์ อู๋ซู่ ก็เดินเข้ามาใกล้ ๆ
“ครูเผย เมื่อกี้ฉันฟังไม่ผิดใช่ไหม คุณจะให้หรงอวี่ไปแข่งฟิสิกส์? โรงเรียนอนุมัติแล้วเหรอครับ?”
เผยหย่าหรูยิ้ม “กติกาคือแต่ละห้องเลือกได้หนึ่งคน ครูฟิสิกส์กับครูประจำชั้นตกลงกันก็พอ ไม่ต้องส่งให้โรงเรียนพิจารณาค่ะ”
อู๋ซู่: “……”
ก็จริง ทั้งครูฟิสิกส์และครูประจำชั้น… คือเผยหย่าหรูทั้งคู่ งั้นเธอตัดสินใจได้เองทั้งหมด
เขาชะงัก ก่อนถามต่อ “หรงอวี่เพิ่งมาจากสายศิลป์ ผลงานฟิสิกส์เก่งถึงขนาดนั้นจริงเหรอครับ?”
เผยหย่าหรูพยักหน้า ไม่สงวนคำชื่นชม “เธอเป็นนักเรียนที่มีพรสวรรค์มากค่ะ รอผลการแข่งขันครั้งนี้แล้วคุณจะรู้ว่าฉันมองไม่ผิด”
อู๋ซู่กำลังจะถามต่อ จู่ๆโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น
มีคนที่ส่งคำขอแอดเพื่อนวีแชทมาให้เขา…ที่แท้คือศาสตราจารย์หมิน ผู้ทรงอิทธิพลอย่างสูงในแวดวงคณิตศาสตร์ มืออู๋ซู่สั่นเล็กน้อยตอนกดรับคำขอเป็นเพื่อน ไม่นาน ข้อความจากศาสตราจารย์หมินก็ส่งมา
“ครูอู๋ สวัสดีครับ ผมอ่านบทความที่คุณลงในแพลตฟอร์มแล้ว วิธีแก้สมการพาราโบลาที่คุณคำนวณออกมา นับว่าน่าสนใจมาก แต่มีขั้นตอนหนึ่งที่ผมไม่เข้าใจจริง ๆ จากขั้นที่ 15 ไปถึงขั้นที่ 16 ระหว่างนั้นคุณข้ามวิธีคำนวณหรือเปล่าครับ?”
อู๋ซู่ตัวชาวาบทั้งร่าง ขั้นตอนตรงกลางนั้น… เขาเองก็พยายามไล่หาเหตุผลมากกว่าร้อยครั้ง แต่ก็ไม่เคยหาคำอธิบายได้ ถ้าพลิกกลับจากผลลัพธ์สุดท้ายมาดู ย้อนทีละขั้น สมการทั้งหมด “ดูเหมือน” จะถูกต้อง แต่กระบวนการคำนวณตรงกลาง เขาไม่สามารถสร้างได้ครบถ้วนจริง ๆ
สองสามวันนี้ บทความของเขาสร้างแรงสั่นสะเทือนในวงการคณิตศาสตร์ไม่น้อย
ผู้อำนวยการโรงเรียนเรียกเขาไปคุย บอกว่าจะพิจารณาเลื่อนตำแหน่ง มากที่สุดคือหัวหน้ากลุ่มคณิตศาสตร์ แต่ถ้าเขามีโอกาสได้รู้จักศาสตราจารย์หมินจริง ๆ…และได้รับคำแนะนำ
เขาอาจมีโอกาสเข้าไปทำงานเป็นอาจารย์ในคณะคณิตศาสตร์มหาวิทยาลัย…
อู๋ซู่มองหน้าจอสนทนาอยู่นาน ก่อนพิมพ์ตอบไปหนึ่งบรรทัด
“ขอโทษครับศาสตราจารย์ ผมกำลังสอนอยู่ เดี๋ยวจะตอบอีกทีช่วงหลังเลิกเรียนครับ”
________________________________________
ช่วงบ่ายเป็นคาบคณิตศาสตร์ ไม่ว่าจะเป็นคาบไหน หรงอวี่ก็นั่งอ่านหนังสือที่ยืมมาจากห้องสมุดเหมือนเดิม ทันใดนั้น หนังสือบนโต๊ะของเธอเล่มหนึ่ง
《ทฤษฎีเสถียรภาพและการแตกแขนงของสมการพาราโบลิก》
ถูกมือใครบางคนหยิบขึ้นไป “เธออ่านรู้เรื่องหรือ?”
เสียงอู๋ซู่ดังขึ้นด้านหน้า หรงอวี่เงยหน้า แล้วพยักหน้าเบา ๆ “ก็พอได้ค่ะ”
สีหน้าอู๋ซู่ยังคงนิ่ง แต่ในใจปั่นป่วนรุนแรง เขาเห็นอยู่เสมอว่าตั้งแต่หรงอวี่ย้ายมา เธออ่านแต่หนังสือระดับสูงเหล่านี้ทุกวัน ตอนแรกเขานึกว่าเธอแกล้งทำตัวเป็นเด็กเรียนดี แต่เธอกลับตอบว่า “พอได้”
พอได้คืออะไร? อ่านรู้เรื่องแบบพอใช้? หรือเข้าใจทั้งหมด? เด็กมัธยมแค่นี้? อ่านเรื่องนี้?
มันเกินไปแล้วหรือเปล่า!
อู๋ซู่หยิบสมุดร่างของเธอขึ้น เปิดดูอย่างละเอียด แล้วก็ชะงักเหมือนโดนสายฟ้าฟาด
ลายมือที่เขียนแบบหวัด ๆ กระจัดกระจายบนหน้ากระดาษนั้น มันเหมือน “กระดาษปริศนา” ใบนั้นทุกประการ
“คุณครูมีอะไรหรือเปล่าคะ?”
“ไม่… ไม่เป็นไร” อู๋ซู่ฝืนยิ้ม “พื้นฐานคณิตศาสตร์เธอแน่นดีมาก ครูเผยบอกว่าเธอมีพรสวรรค์ด้านฟิสิกส์ ผมว่าคณิตศาสตร์ก็ไม่ธรรมดาเหมือนกัน เดี๋ยวครูให้โจทย์หนึ่ง ขอลองดูฝีมือนะ?”
หรงอวี่: “……” เธอไม่อยากทำโจทย์พื้นฐานเลย มันเสียเวลาเปล่า
แต่โจทย์ที่อู๋ซู่เขียนลงกระดาษ เป็นสมการที่ซับซ้อนกว่าระดับมัธยมมาก คล้ายหัวข้อที่เป็น “จุดกำลังจะแตกประเด็น” ในวงการคณิตศาสตร์ปัจจุบัน และเธอ… เคยแก้ไปแล้วก่อนหน้านี้
แต่ก็นึกถึงคำเตือนของครูเผยที่ย้ำเสมอ “ต้องเขียนขั้นตอนให้ครบ”
เธอเลยเขียนอย่างช้า ๆ ไล่แต่ละขั้นตอนให้สมบูรณ์ เมื่อเห็นกระบวนการทุกขั้นที่หรงอวี่เขียนลงไป ดวงตาของอู๋ซู่ก็สว่างวาบขึ้นเหมือนมีแสงสปอตไลต์ส่อง
“ดี… ดีมาก… ดีมากกก!” เขาเผลอร้องออกมาอย่างลืมตัว เขาหยิบกระดาษร่างขึ้นมา สูดหายใจลึก ก่อนถามด้วยน้ำเสียงสั่นเล็กน้อย
“หรงอวี่ เธอสนใจมาเป็นผู้ช่วยเขียนบทความวิชาการให้ครูไหม?”
หรงอวี่ส่ายหน้าเบา ๆ “ขอโทษค่ะครู เวลาฉันค่อนข้างจำกัด”
ประเทศนี้กำลังพัฒนาอย่างรวดเร็วในช่วงเจ็ดสิบปีที่ผ่านมา เธอต้องรีบไล่ตามความรู้ทั้งหมดที่พลาดไปในชาติที่แล้ว…อู๋ซู่พยายามปรับอารมณ์ก่อนพูด
“โอเค งั้นเธออ่านหนังสือต่อเถอะ”
เขารีบเดินกลับห้องทำงาน จัดเรียงกระบวนการคำนวณใหม่ทั้งหมดให้เป็นระเบียบ แล้วส่งให้ศาสตราจารย์หมินทันที