เวลาเกือบสามทุ่ม รายการบันทึกเทปจึงเสร็จสิ้น หรงอวี่ถือกระเป๋าเดินออกมา ก็เดินชนเข้ากับหลันหรูเสวี่ยพอดี สายตาของหลันหรูเสวี่ยจ้องที่กระเป๋าใบนั้น ในไลฟ์ คนดูพากันบอกว่ากระเป๋าเป็นของปลอม แต่มีเพียงเธอคนเดียวที่รู้ว่า—ไม่ใช่ของปลอม คนตระกูลจี้นี่ช่างเอ็นดูหรงอวี่เหลือเกิน ส่งของแบรนด์ดัง ส่งรถหรูให้ แถมยังจัดทำรายการเฟ้นหาศิลปิน เพื่อปูทางให้หรงอวี่เดบิวต์อีก…
“ยินดีด้วยค่ะคุณหนูหรง ที่ได้อันดับหนึ่งในรอบทีม”
เสียงหลันหรูเสวี่ยมีแววเสียดสี
“แต่คะแนนความนิยมส่วนบุคคล…ยังต้องพยายามอีกเยอะเลยนะคะ”
ปัจจัยตัดสินว่าจะได้เดบิวต์หรือไม่ ก็คือคะแนนความนิยมส่วนบุคคล และหรงอวี่เปิดเกมมาก็ไปขัดใจผู้เข้าแข่งขันตัวเต็งสองคนเข้าแล้ว แบบนี้ต้องดิ้นรนระหว่างแรงกดดัน ต่อไปจะยิ่งลำบาก… หรงอวี่กอดอก น้ำเสียงเรียบเฉย
“ถ้าเลขาหลันแยกแยะเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวไม่ได้ คิดว่าอาจจะไม่เหมาะกับตำแหน่งหัวหน้าเลขาฯ ประธานบริษัทนะคะ” เรื่องช่างแต่งหน้า แค่คิดก็รู้ว่าเป็นฝีมือหลันหรูเสวี่ย
จะประชดลับหลังยังพอว่า แต่จงใจสร้างปัญหาในเรื่องงาน…คนแบบนี้ อยู่ในจี้กรุ๊ปมีแต่จะสร้างเรื่อง หลันหรูเสวี่ยชะงักเล็กน้อย ก่อนหัวเราะออกมา
“ไม่ทราบว่าคุณหนูหรง ใช้สถานะอะไรในการปลดฉันออกจากตำแหน่งคะ?”
เธอเคยไปเรียนต่างประเทศหลายปี จบจากมหาวิทยาลัยนานาชาติพรินซ์ตัน ถูกผู้อำนวยการฝ่ายบุคคลของจี้กรุ๊ปเชิญตัวมาทำงานด้วยตนเอง ยิ่งไปกว่านั้น ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับจื่อหยวนนั้นไม่ธรรมดา ทั้งในแง่งานและแง่ส่วนตัว ไม่มีใครมีสิทธิ์ปลดเธอ หรงอวี่ส่ายหน้าเบา ๆ
“ลองดูเองก็แล้วกันว่าจะยื่นใบลาออก หรือให้จี้กรุ๊ปออกเอกสารเชิญให้คุณไป”
“คุณหนูหรง นี่คุณพูดแรงเกินไปแล้วนะ!”
ลมหายใจของหลันหรูเสวี่ยเริ่มสั่น
“อย่าคิดว่าคุณปู่ให้ความสำคัญกับคุณ แล้วจะยิ่งใหญ่ขึ้นมาจริงๆ เหอะ! เอาเข้าจริง คุณปู่น่ะเริ่มจะหลงๆลืมๆแล้ว จื่อหยวนต่างหากที่เป็นหัวหน้าตระกูลจี้ตัวจริง ฉันเป็นแฟนของจื่อหยวน ว่าที่คุณนายของจี้กรุ๊ปในอนาคต แล้วคุณ…มีสิทธิ์อะไรมาไล่ฉัน?”
แววตาหรงอวี่เย็นลงทันที “เลขาหลัน กรุณาเช็กข้อความในโทรศัพท์ด้วยค่ะ”
พูดจบเธอก็เดินจากไป หลันหรูเสวี่ยกัดฟันแน่น พยายามกดอารมณ์เดือดพล่านเอาไว้
เธอกำลังจะโทรหาจี้จื่อหยวน แต่โทรศัพท์ก็มีข้อความเด้งเข้ามาเสียก่อน
“คุณหลันหรูเสวี่ย เนื่องจากคุณทำผิดกฎระเบียบการทำงาน ทางบริษัทได้พิจารณาอย่าง รอบคอบแล้ว โปรดดำเนินการลาออกภายในสามวัน บริษัทจะจ่ายค่าชดเชยตามกฎหมายแรงงานให้ตามที่กำหนด…”
ทางด้านหรงรั่วเหยา กำลังคิดจะไปคุยกับหลันหรูเสวี่ยเรื่องความร่วมมือของกลุ่มหรง
ไกล ๆ เธอเห็นหรงอวี่คุยกับหลันหรูเสวี่ย ตอนแรกเธอคิดว่า หรงอวี่กำลังพยายามทำความสนิทสนมกับเธอ แต่กลับเห็นหรงอวี่เดินจากไปโดยไม่เหลียวหลัง ส่วนหลันหรูเสวี่ยโกรธจนกระทืบเท้าอยู่กับที่ ก่อนปาของมือถือทิ้ง เธอไม่กล้าเข้าไปยุ่งให้ซวย รีบหลบออกมา
เมื่อออกไปด้านหน้า เสิ่นหลินมารอรับด้วยตัวเอง สีหน้าเต็มไปด้วยความดีใจ
“เป็นไงบ้าง อันดับรวมได้ที่หนึ่งใช่ไหม?”
หรงรั่วเหยาพยักหน้า “เมื่อกี้หนูเห็นหรงอวี่ทะเลาะกับเลขาหลัน ไม่รู้ว่าเธอพูดอะไรไป ทำเอาเลขาหลันโมโหจนปามือถือทิ้ง เธอไปทำให้เลขาหลันโกรธ แบบนี้กลุ่มหรงกรุ๊ปของเราจะร่วมงานกับจี้กรุ๊ปยิ่งลำบากแล้วหรือเปล่าคะ…”
เสิ่นหลินขมวดคิ้ว “ทำไมเด็กคนนี้ถึงไม่รู้เรื่องเอาเสียเลย…แต่เลขาหลันคงยังไม่รู้ว่าเธอเป็นคุณหนูใหญ่ของกลุ่มหรงหรอก”
เธอยังตั้งใจจะรอหรงอวี่ ออกมาด้วยกัน แต่หรงรั่วเหยาเอ่ยเบา ๆ
“ถ้าบังเอิญมีแฟนคลับเห็นว่าฉันกับเธอเป็นพี่น้องกัน คงไม่ดีแน่ค่ะ”
แม่ลูกจึงขึ้นรถ แล้วรีบออกไปทันที หรงอวี่ถูกพนักงานพาขึ้นมายังชั้นบนสุดของจี้กรุ๊ป
คุณปู่จี้จัดอาหารมื้อดึกเต็มโต๊ะไว้แล้ว
“แม่ครับ วันนี้แม่แสดงได้ดีมากเลย คงเหนื่อยสินะครับ มากินรองท้องก่อนเถอะ…”
หรงอวี่หิวจนท้องร้องจริง ๆ พอกินไปได้ประมาณครึ่งหนึ่ง เธอถึงได้สังเกตว่า จี้จื่อหยวนกำลังนั่งอยู่บนโซฟาข้าง ๆ สีหน้าคล้ายอยากพูดแต่กล้า ๆ กลัว ๆ
“อาหยวน อยากจะพูดเรื่องเลขาหลันใช่ไหม?” เธอวางตะเกียบลง
“ฉันเป็นคนแฮกระบบภายในของจี้กรุ๊ป แล้วส่งข้อความปลดเธอเอง”
สองสามวันนี้ เธอศึกษาวิศวกรรมซอฟต์แวร์อยู่ รู้สึกว่าน่าสนใจไม่เบา พอดีกับว่ามีระบบของจี้กรุ๊ปให้ลองมือ คาดไม่ถึงว่า ไม่ถึงหนึ่งนาที เธอก็เจาะไฟร์วอลล์ของจี้กรุ๊ปได้แล้ว
“เลขาหลันทำไมเหรอ?” คุณปู่ถามงง ๆ
“ทำไมถึงส่งหนังสือเชิญให้ลาออก?”
หรงอวี่เอนหลังพิงโซฟา “อาหยวน เธออธิบายเองเถอะ”
จี้จื่อหยวนเล่าเรื่องทั้งหมดอย่างลำบากใจ แล้วอธิบายตามว่า “คุณทวดครับ อันที่จริงหรูเสวี่ยไม่ได้ตั้งใจกลั่นแกล้งคุณ เธอเป็นผู้หญิงรักสวยรักงาม ก็เลยคิดจะแต่งหน้าให้เรียบร้อยก่อน เลยลืมคำนึงถึงผู้เข้าแข่งขัน อันนี้เธอผิดจริง แต่ก็ไม่ถึงขั้นต้องถูกไล่ออก…”
คุณปู่ขมวดคิ้ว “เลขาหลันเคยเป็นคนไม่คิดถึงส่วนรวมแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน? เด็กๆกำลังรอขึ้นเวที เธอกลับย้ายช่างแต่งหน้าไปเพื่อความสวยของตัวเอง ถ้ากลุ่มของทวดแกคิดหาทางออกไม่ออก ก็เท่ากับเด็กผู้หญิงแปดคนต้องเสียโอกาสเดบิวต์เพราะเลขาหลันคนเดียว! งานพลาดขนาดนี้ ก็สมควรไล่ออกแล้ว!”
จี้จื่อหยวนเม้มปาก “ถ้าอย่างนั้น…ลดตำแหน่งแล้วอยู่ในช่วงประเมินก่อนดีไหมครับ?”
“ฮึ!” คุณปู่ทั้งฟึดฟัดทั้งถลนตา
“หลันหรูเสวี่ยยังทำงานตำแหน่งหัวหน้าเลขาฯ ของจี้กรุ๊ปไม่ได้ แกเองก็เหมือนกันนั่นแหละ—ก็ยังไม่คู่ควรตำแหน่งประธานบริษัทของจี้กรุ๊ป!”
ริมฝีปากจี้จื่อหยวนตึงแน่น ตั้งแต่เด็กเขาเป็นความภาคภูมิใจของตระกูลจี้ ไม่ว่าจะที่ไหน คุณปู่จี้ก็ชมและให้กำลังใจเขาเสมอ อายุสิบสอง เขาก็ถูกประกาศให้เป็นทายาทตระกูลจี้ เริ่มเข้ามารับงานบริหารของบริษัท คุณปู่เคยบอกเสมอว่า ไม่มีใครเหมาะจะเป็นประธานบริษัทเท่าเขาอีกแล้ว
แต่ตอนนี้…เพราะเรื่องเล็กน้อยแค่นี้ กลับถูกปฏิเสธไม่ได้รับการยอมรับแล้ว
คนเราย่อมทำผิดพลาดได้—หลันหรูเสวี่ยก็แค่ทำผิดเล็กน้อย ทำไมถึงไม่ให้โอกาสเธอ?
เมื่อเห็นเขาเงียบ คุณปู่ถอนหายใจอย่างผิดหวัง แล้วกดโทรศัพท์
“เลขาเจียง ขึ้นมาหาฉันที!”
เลขาเจียง เป็นหัวหน้าเลขาของคณะกรรมการบริษัท และเป็นหัวหน้าฝ่ายเลขาทั้งหมดของจี้กรุ๊ป ผ่านไปสิบกว่านาที เขาก็รีบขึ้นมา ผู้ชายวัยสี่สิบกว่า สวมแว่น ดูน่าเชื่อถือมาก
คุณปู่จี้พูดขึ้นทันที “ช่วยจัดทำเอกสารโอนหุ้นของประธานบริษัทให้ฉันด้วย”
เลขาเจียงพยักหน้า คุณปู่อายุมากแล้ว จะพูดตรงๆ คืออาจจากโลกนี้ไปเมื่อไรก็ได้ การรีบโอนหุ้นจำนวนมากให้ทายาทถือเป็นเหตุผลที่สมควร เขาจัดทำเอกสารอย่างรวดเร็ว แล้วส่งโน้ตบุ๊กให้คุณปู่ตรวจ คุณปู่ขมวดคิ้ว
“ชื่อผิดนะ ไม่ใช่โอนไปให้จี้จื่อหยวน—โอนไปให้หรงอวี่”
เขาไม่ได้อยากให้แม่ต้องเหน็ดเหนื่อย แต่—ในสังคมนี้นะ ถ้าไม่มีฐานะ ไม่มีตัวตน มีแต่โดนรังแก นี่เห็นไหม แค่เลขาตัวเล็กๆคนหนึ่ง ยังกล้ารังแกถึงหัวหน้าตระกูลจี้
“อย่ามองฉันด้วยสายตาตั้งคำถามแบบนั้น” คุณปู่พูดกับเลขาเจียง
“ยืนยัน โอนให้หรงอวี่!” เลขาเจียงรีบมองไปที่จี้จื่อหยวน ก็เห็นประธานบริษัทของพวกเขานั่งก้มหน้า ราวกับมะเขือยาวถูกน้ำค้างกัดเหี่ยวลงทันตา
ในเมื่อคนสำคัญที่สุดของตระกูลจี้สองคนไม่คัดค้าน เขาในฐานะคนนอกก็ไม่มีสิทธิโต้แย้ง จะให้เปิดปากถามคุณปู่ว่าอาการทางสติปัญญาเริ่มมีปัญหาแล้วหรือก็ไม่ได้ เอกสารถูกจัดทำเสร็จ พิมพ์ออกมาให้คุณปู่ตรวจ เขาดูเรียบร้อยแล้วลงชื่อ แล้วดันเอกสารไปตรงหน้าหรงอวี่