มหาวิทยาลัยไห่เฉิง บ่ายสองโมง นักเรียนที่เข้าร่วมการแข่งขันทยอยกันมาถึงเรื่อย ๆ
คุณนายซ่งมาส่งซ่งหวยด้วยตัวเอง กำชับว่า “ถ้าได้อันดับสามของการแข่งขันฟิสิกส์ระดับ ประเทศขึ้นไป ก็จะได้สิทธิ์รับรองเข้ามหาวิทยาลัยชื่อดังโดยไม่ต้องสอบ ตอนทำข้อสอบขอให้รอบคอบ ตรวจทานหลาย ๆ รอบ…”
พูดมาถึงตรงนี้ เธอหยุดไปครู่หนึ่ง “เด็กผู้หญิงเสื้อขาวคนนั้น… นั่นไม่ใช่หรงอวี่เหรอ?”
ซ่งหวยเงยหน้ามอง เป็นหรงอวี่จริง ๆ
“ช่างน่าขันจริงๆ ถึงขั้นตามมาถึงสนามแข่งขัน!” คุณนายซ่งหัวเราะเยาะ “ไม่ส่องกระจกดูก่อนเหรอ ตั้งแต่หัวจรดเท้า มีตรงไหนที่คู่ควรจะก้าวเข้าประตูบ้านเรา?”
เธอปิดประตูรถดังปัง สวมส้นสูงเดินปรี่มาตรงหน้าหรงอวี่ ในหัวหรงอวี่กำลังคำนวณชุดสมการอยู่ เงาหนึ่งทอดลงมา เธอจึงเงยหน้ามอง ผู้หญิงตรงหน้าคุ้นตาอยู่บ้าง แต่ยังนึกไม่ออกว่าเป็นใคร
“ฉันบอกเธอไปไม่รู้กี่ครั้งแล้ว คนที่มีสัญญาหมั้นกับซ่งหวยคือน้องเหยา ไม่ใช่เธอ” คุณนายซ่งเชิดหน้าอย่างเหนือกว่า “ตามมาหน้าด้านแบบนี้ มีแต่จะทำให้พวกเราดูถูกเธอมากขึ้น!”
หรงอวี่ขมวดคิ้ว ตอนนี้ถึงนึกออก—นี่คือแม่ของซ่งหวย
เธอยิ้มบาง ๆ “ซ่งหวย คุณแม่ของคุณนี่มั่นใจในตัวเองเกินเหตุจริง ๆ คุณไม่คิดจะห้ามเธอบ้างหรือไง”
ใบหน้าคุณนายซ่งหม่นลงทันที “เธอตามตื๊อลูกชายฉันทุกวัน เรื่องนี้ใคร ๆ ก็รู้หมด เธอไม่อาย แต่บ้านฉันอายนะ! ฉันเตือนเลย ออกจากมหาวิทยาลัยไห่เฉิงเดี๋ยวนี้ ไม่งั้น”
“มีอะไรกันคะ?” เผยหย่าหรูกำลังคุยกับอาจารย์อีกสองสามคน พอได้ยินเสียงโต้เถียงก็รีบเดินเข้ามา เธอมองซ่งหวยก่อน แล้วจึงมองคุณนายซ่ง
“อ้อ แม่ของซ่งหวยนี่เอง เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ?”
หรงอวี่ตอบเสียงเรียบ “คุณนายซ่งบอกให้ฉันออกจากที่นี่ทันทีค่ะ”
“คงไม่ได้ค่ะ” สีหน้าของเผยหย่าหรูหายไปทันที
“หรงอวี่เป็นตัวแทนโรงเรียนหนึ่งเข้าร่วมการแข่งขัน อีกไม่นานก็ต้องเข้าห้องสอบแล้วนะคะ”
เธอหยิบใบรับรองผู้เข้าแข่งขันของหรงอวี่ออกจากกระเป๋า แล้วโอบไหล่พาเดินเข้าไปกับกลุ่มนักเรียน
ด้านหลัง “นี่… นี่มันอะไรกัน?” คุณนายซ่งตกตะลึง “เด็กบ้านหรงคนนี้สอบตก คะแนนแค่ร้อยกว่าคะแนน ครอบครัวถึงต้องควักเงินจับยัดเข้าโรงเรียนหนึ่ง ทั้งเกรดก็ห่วย จะมีคุณสมบัติอะไรไปแข่งแทนโรงเรียนหนึ่งได้!”
ซ่งหวยมองตามแผ่นหลังของหรงอวี่ “เธอถูกย้ายไปอยู่ห้องยี่สิบ ห้องรวมเด็กเรียนแย่ คงเพราะห้องนั้นไม่มีใครเก่งกว่านี้แล้ว”
“หึ ฉันว่าแล้วเชียว” คุณนายซ่งเยาะ “บ้านหรงเสียเงินซื้อที่นั่งเข้ามา พอสอบไม่ได้เรื่องก็ถูกโยนเข้าห้องเด็กเรียนอ่อน แบบนี้ไม่เรียกทิ้งเงินทิ้งทองแล้วจะเรียกว่าอะไร?”
ซ่งหวยสะพายกระเป๋า “แม่ครับ ผมเข้าไปก่อนนะครับ”
ผู้เข้าแข่งขันฟิสิกส์ส่วนมากเป็นหัวกะทิของแต่ละโรงเรียน การแข่งขันแบ่งเป็นสามรอบ รอบแรก รอบคัดเลือก และรอบชิงชนะเลิศ หากติดหนึ่งในสามอันดับแรกของประเทศ จะได้รับสิทธิ์เข้ามหาวิทยาลัยดังโดยไม่ต้องสอบ ทุกคนจึงจริงจังมาก
หรงอวี่นั่งลงในห้องสอบ พอได้ข้อสอบก็ไล่ดูโดยรวม ทั้งหมดนอกจากข้อสุดท้ายที่ซับซ้อนกว่าเล็กน้อย แค่เหลือบมองก็รู้คำตอบแล้ว แต่คุณครูเผยกำชับไว้ว่า ต้องเขียนวิธีทำให้ครบถ้วน
หรงอวี่จึงเริ่มเขียนอย่างรวดเร็วลื่นไหล พอเขียนเสร็จ เธอดูนาฬิกา ยังไม่ถึงครึ่งชั่วโมงด้วยซ้ำ
หญิงสาวลุกขึ้นยืน กรรมการคุมสอบขมวดคิ้ว “นักเรียน ทำอะไร? นั่งลง อย่ารบกวนคนอื่น”
หรงอวี่ตอบ “ฉันขอส่งกระดาษคำตอบก่อนค่ะ”
นักเรียนทั้งห้องเงยหน้ามองพร้อมกัน ส่งก่อนเวลางั้นหรือ? นี่คนจริงๆหรือเปล่า?
ซ่งหวยชำเลืองมองเธอแวบหนึ่ง ก่อนจะหันกลับไปทำข้อสอบต่อทันที
ครูคุมสอบกำลังจะตำหนิด้วยน้ำเสียงเข้มงวด แต่พอเห็นกระดาษคำตอบกลับเต็มแน่นทุกบรรทัด เนียนสะอาด ตัวหนังสือสวยลื่นไหล ไม่เหมือนทำลวก ๆ เลยสักนิด เขาเพิ่งรับกระดาษคำตอบมาไว้ในมือ หรงอวี่ก็หยิบอุปกรณ์การเขียนแล้วก้าวออกจากห้องสอบทันที
เธอเดินทอดน่องสำรวจมหาวิทยาลัยไห่เฉิงไปเรื่อย ๆ
เมื่อเจ็ดสิบปีก่อน ตอนเธอเรียนจบกลับมาจากต่างประเทศ มหาวิทยาลัยไห่เฉิงเคยเชิญเธอมาสอนคณิตศาสตร์หนึ่งสัปดาห์ ไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังเดินมาถึงตึกเรียนเก่าในสมัยนั้น ตอนนี้ถูกปรับให้เป็นอาคารจัดแสดง รวบรวมประวัติศาสตร์เก่าแก่ของมหาวิทยาลัย เดินผ่านไปก็เหมือนย้อนเวลากลับสู่หมอกควันแห่งอดีต…หรงอวี่หยุดมองกระดานดำแผ่นหนึ่ง
ด้านบนสุดเขียนว่า “แปดปัญหาใหญ่ที่คณิตศาสตร์ยังหาคำตอบไม่ได้มานานสามสิบปี…”
ตามผนังเต็มไปด้วยสูตรคำนวณซับซ้อนมากมาย แต่ไม่มีตอนจบ… ปัญหาข้อแรก—ความเสถียรของวงโคจรดาวเคราะห์และทฤษฎีความโกลาหล
เธอเคยได้ยินประโยคหนึ่ง—คณิตศาสตร์คือภาษาที่งดงามที่สุด เพราะมันอธิบายกฎของทั้งจักรวาล ยุคนั้น ประเทศจีนพยายามไขความลับของอวกาศ แต่จำกัดด้วยเทคโนโลยี จึงยากจะก้าวหน้า… ผ่านมาถึงวันนี้ จีนประสบความสำเร็จยิ่งใหญ่ในด้านการบินอวกาศแล้ว
แต่ปัญหานี้—สำหรับเธอแล้ว ก็ยังถือว่ายากอยู่ดี แต่ยิ่งยาก ก็ยิ่งน่าท้าทาย ยิ่งน่าสนุก
หรงอวี่ยกชอล์กขึ้น เริ่มคำนวณลงบนพื้นที่ว่างของกระดานอย่างรวดเร็ว
“คุณทำอะไรน่ะ!” เสียงเอ็ดดังขัดจังหวะ เธอหันไปเห็นอาจารย์หนุ่มคนหนึ่งรีบเดินเข้ามา
“กระดานนี้ห้ามเขียนมั่วนะครับ!”
หรงอวี่ชะงัก ถึงเพิ่งรู้ตัวว่าตนทำอะไรลงไป เธอเขียนกระบวนการคำนวณยาวเหยียดลงใต้ชุดปัญหาที่ยังไม่ถูกแก้ ปรากฏเต็มพื้นที่ว่างจนหมด
“ขอโทษค่ะ เดี๋ยวฉันลบให้”
เธอเพิ่งหยิบแปรงลบขึ้นมา
“เดี๋ยวก่อน!” เสียงหนึ่งดังมาจากด้านหลัง หรงอวี่หันไป เห็นหญิงวัยราวหกสิบกว่าเดินเข้ามาเร็วมาก ครูหนุ่มรีบต้อนรับ
“อาจารย์หยุนครับ”
อาจารย์หยุนทำมือให้เงียบ แล้วจ้องสูตรบนกระดานด้วยสายตาเฉียบขาด ก่อนจะหยิบปากกาขึ้นมา ค่อย ๆ คำนวณตามรอยที่หรงอวี่เขียนไว้…
“ไม่น่าเชื่อ… สามารถได้ผลลัพธ์ได้จริง… ที่แท้ต้องเริ่มจากทิศทางนี้…”
เธอหันขวับมามองหรงอวี่ “นี่… นี่เธอเป็นคนคำนวณออกมาเหรอ?”
หรงอวี่พยักหน้า “แต่ฉันคิดว่าผลสุดท้ายยังไม่ถูกต้อง น่าจะพลาดตรงกลางไปหนึ่งขั้น ถ้าย้อนลำดับกลับ จะเห็นว่าจุดนี้…”
เธอวงกลมบนกระดาน “ถ้าคิดด้วยแนวทางใหม่ จะได้ข้อมูลอย่างน้อยสามชุด ต้องรวมเข้ากับลักษณะเฉพาะของดาวแต่ละดวง…”
อาจารย์หยุนพยักหน้า “วิธีคิดของเธอค่อนข้างระมัดระวัง ถ้าเป็นเมื่อสี่ห้าสิบปีก่อนก็นับว่าใช้ได้ แต่ตอนนี้… ฉันแนะนำให้ลองก้าวให้ไกลกว่านี้อีกสักหน่อย…”
ทั้งคู่ยืนถกกันหน้ากระดานอย่างจริงจัง จนกระทั่งเสียงสัญญาณหมดเวลาสอบฟิสิกส์ดังขึ้น หรงอวี่ถึงเพิ่งรู้ว่าเวลาผ่านไปเกือบสองชั่วโมงแล้ว มันคือปัญหาใหญ่ที่คณิตศาสตร์พยายามแก้มานานสามสิบปี แน่นอนว่าแก้ไม่ได้ในเวลาอันสั้น แต่ทั้งคู่ได้แนวทางที่ชัดเจนแล้ว
อาจารย์หยุนมองเธอด้วยสายตาชื่นชม
“ครูของเธอคือใคร?”
หรงอวี่ตอบ “ฉันเป็นนักเรียนของครูเผยค่ะ”
อาจารย์หยุนขมวดคิ้วทันที วงการคณิตศาสตร์มีศาสตราจารย์นามสกุลเผยด้วยหรือ?
หรงอวี่จึงเสริม “ครูเผยเป็นครูสอนฟิสิกส์ที่โรงเรียนไฮสคูลไห่เฉิงค่ะ ฉันกำลังเรียนชั้น ม.6”
“…นักเรียนมัธยมปลาย?” บนใบหน้าผู้มากประสบการณ์ที่เคยนิ่งสงบ กลับปรากฏความตะลึงอย่างที่สุด
“แค่ม.6 แต่กล้าวิเคราะห์ปัญหาระดับโลกได้… เด็กอัจฉริยะทางคณิตศาสตร์แบบเธอ ทำไมถึงเพิ่งโผล่มาตอนนี้… เธอยังไม่มีอาจารย์จริงจังใช่ไหม? ให้ฉันเป็นอาจารย์ให้เธอไหม?”