สำนักงานใหญ่จี้กรุ๊ป เป็นตึกคู่ขนาดมหึมา ตั้งตระหง่านริมแม่น้ำของเมืองไห่เฉิง เป็นแลนด์มาร์กสำคัญของเมือง รถจอดตรงหน้าประตู ผู้ช่วยรีบออกมาต้อนรับ เปิดประตูให้ประธานบริหาร แต่ประธานบริหารกลับเดินอ้อมไปเปิดประตูด้านหลัง
เขานึกว่าจะเป็นแขกใหญ่ระดับผู้บริหารต่างชาติ แต่กลับเห็นว่าเป็นผู้หญิงคนหนึ่ง—ไม่สิ ควรเรียกว่า เด็กสาว เสียมากกว่า—ก้าวลงมาจากรถ เด็กสาวสะพายกระเป๋านักเรียน ดูยังไงก็เหมือนนักเรียนมัธยมปลาย ทั้งคู่เดินเคียงกันไปยังลิฟต์พิเศษสำหรับผู้บริหารชั้นสูง และขึ้นตรงไปยังชั้นบนสุด
เลขาฯ เจียงได้รับข่าวมาก่อนแล้ว จึงรออยู่หน้าลิฟต์ รีบเชิญหรงอวี่เข้าไปในห้องประธานบริษัท และวางเอกสารที่ต้องตรวจบนโต๊ะให้เรียบร้อย จากนั้นจี้จื่อหยวนถึงเดินลงไปชั้นล่างเพื่อพบแขกจากไห่กรุ๊ป เขาเพิ่งเดินเข้าห้องประชุม ทางด้านล่าง หลันหรูเสวี่ยก็พาลูกสาวเดินเข้ามาในตัวตึกของจี้กรุ๊ป พนักงานแผนกเลขานุการต่างพากันเข้ามาทัก
“ทำไมเลขาหลันลาออกกะทันหันล่ะคะ ไม่บอกกันล่วงหน้าสักคำ พวกเรายังอยากจัดงานเลี้ยงส่งให้เลยนะ”
“เธอไม่เข้าใจหรอก แน่นอนว่าท่านประธานบริหารอยากให้เลขาหลันไปเป็นแม่บ้านเต็มตัวสิ ต่อไปก็ได้เป็นคุณผู้หญิงของจี้กรุ๊ปแล้วล่ะ น่าอิจฉาที่สุด!”
“แต่งงานเมื่อไหร่ อย่าลืมเชิญพวกเรานะ!”
หลันหรูเสวี่ยฝืนยิ้ม “เรื่องยังไม่ถึงขั้นนั้นหรอกค่ะ ทุกคนตั้งใจทำงานกันก่อนนะ ฉันขอตัวค่ะ”
เธอจูงหลันเยว่เดินเข้าไปในห้องทำงานประธานบริหาร ไม่นาน เลขาฯ ที่สนิทกับเธอก็ยกกาแฟเข้ามาแล้วกระซิบเบา ๆ
“เมื่อครู่ท่านประธานบริหารมาที่บริษัท โดยมีเด็กผู้หญิงคนนึงมาด้วยค่ะ ดูอายุไม่เกินยี่สิบ สองคนเหมือนสนิทกันมาก…”
รอยยิ้มของหลันหรูเสวี่ยแข็งค้างทันที เด็กผู้หญิงที่กล้าให้จี้จื่อหยวนพาเข้าบริษัท… ไม่มีใครนอกจากหรงอวี่แน่ ที่แท้… หรงอวี่ไล่เธอออกก็เพราะอยากเข้ามาใกล้ชิดประธานบริหารสินะ…
เธอยิ้มฝืน “เด็กคนนั้นเป็นญาติของตระกูลจี้ ใกล้เรียนจบแล้ว เลยมาฝึกงานน่ะ อย่าไปเล่าต่อ เดี๋ยวท่านประธานบริหารไม่พอใจนะ”
เลขาฯ สาวรีบเอามือปิดปากตัวเองแล้วเดินออกไป พอประตูปิด หลันเยว่หน้าบึ้งทันที
“ยัยหรงคนนั้นน่ารำคาญที่สุด! ชอบแย่งคุณพ่อของหนูอยู่เรื่อย น่ารำคาญมาก ๆ เลย! น่ารำคาญกว่ายัยเด็กตั๋วตั่วอีก!” แรก ๆ ตั๋วตั่วก็ชอบไปเกาะแกะคุณพ่อ ครั้งหนึ่ง เธอแอบเอาสร้อยไปซ่อนไว้ในกระเป๋าตั๋วตั่ว คุณพ่อก็เริ่มไม่ชอบตั๋วตั่ว
อีกครั้ง เธอแกล้งทำเป็นถูกตั๋วตั่วผลักล้ม คุณพ่อก็เอ็ดตั๋วตั่วเสียจนร้องไห้ จากนั้นตั๋วตั่วก็ไม่กล้าเข้าใกล้อีกเลย ครั้งนี้… เธอต้องหาเรื่องจัดการยัยหรงให้ได้
“ลูกเยว่ หนูไม่ชอบใครเหรอครับ?”
ประตูถูกเปิดออก จี้จื่อหยวนเดินเข้ามา
“คุณพ่อขา!” หลันเยว่รีบถลาเข้าหาเขา “วันนี้หนูวาดรูปที่โรงเรียน คุณครูบอกให้มอบให้คนที่หนูรักที่สุด หนูเลยเอามาให้คุณพ่อค่ะ!”
จี้จื่อหยวนรับรูปมา ในภาพเป็นแค่ทุ่งหญ้า ดอกไม้ เมฆฟ้า ดูเรียบง่ายมาก แต่เขาก็ยิ้มอย่างเอ็นดู
“ที่แท้พ่อคือคนที่ลูกเยว่รักที่สุดสินะครับ”
หลันเยว่หมุนตัวโชว์ “เพราะรักคุณพ่อ หนูเลยใส่กระโปรงที่คุณพ่อซื้อให้ด้วยไงคะ”
นั่นคือกระโปรงที่ราคาแพงระยับยี่สิบสองหมื่น และแน่นอน… ใส่ออกมาแล้วสวยมาก
จี้จื่อหยวนอุ้มลูกขึ้น เตรียมจะพูดบางอย่าง ทว่ามีเสียงเคาะประตูดังขึ้นก่อน
เลขาฯ เจียงเดินเข้ามา “ท่านประธานบริหารครับ ท่านประธานฯเรียกให้ท่านขึ้นไปพบที่ห้องทำงานครับ”
หลันหรูเสวี่ยกัดริมฝีปากแน่น ท่านผู้เฒ่าก็มาด้วยอย่างนั้นหรือ…? นี่มัน… ตั้งใจมาเข้าข้าง
หรงอวี่อย่างเปิดเผยเลยใช่ไหม!? ถ้าพนักงานทั้งบริษัทรู้ว่าหรงอวี่คือ “ว่าที่สะใภ้ใหญ่ของตระกูลจี้”
แล้วเธอ หลันหรูเสวี่ย จะไม่ถูกหัวเราะเยาะทั้งบริษัทหรือ? เธอดันหลันเยว่เบา ๆ
“คุณพ่อขา… คุณพ่อจะไปทำงานอีกแล้วเหรอคะ?” หลันเยว่กระพริบตาเพียงครั้งเดียว น้ำตาหยดโตก็ไหลลงมา “หนูอยากกินข้าวเย็นกับคุณพ่อ อยากเล่าเรื่องสนุก ๆ ในโรงเรียนให้คุณพ่อฟัง คุณพ่อ… อยู่กินข้าวกับหนูก่อนได้ไหม ฮือ… ฮือ…”
เธอยิ่งร้อง ยิ่งหายใจถี่ขึ้น สีหน้าของหลันหรูเสวี่ยซีดเผือด
“ไม่ได้แล้วจื่อหยวน! อาการหอบของเยว่ๆจะกำเริบอีกแล้ว คุณต้องรับปากนะคะ ไม่อย่างนั้นเธอจะร้องจนอาการกำเริบ… ขอร้องล่ะค่ะ…”
จี้จื่อหยวนรีบอุ้มหลันเยว่ขึ้นมาอย่างสะเทือนใจ “พ่อไปกินข้าวกับเยว่ๆ เด็กดี อย่าร้องนะครับ”
หลันเยว่สะอื้น “ไปเดี๋ยวนี้เลยนะคะ!”
เขามองเลขาฯเจียง “เรื่องอื่นไว้ทีหลังแล้วกัน”
แล้วก็อุ้มหลันเยว่เดินออกไป หลันหรูเสวี่ยแสยะมุมปากเยาะ มีท่านผู้เฒ่าหนุนหลังแล้วอย่างไร?
แค่หลันเยว่พูดประโยคเดียว—จี้จื่อหยวนก็ยอมทิ้งงานทุกอย่าง ทั้งสามขึ้นลิฟต์ไปแล้ว
เลขาฯ เจียงกลับเข้าไปในห้องประธานฯอย่างลำบากใจ
“คุณหลัน…ลูกสาวคุณหลันมีอาการกำเริบ ประธานบริหารเลยจำเป็นต้องพาคุณหลันกับลูกกลับไปก่อนครับ…”
หรงอวี่เงยขึ้น “จี้กรุ๊ปบริหารกันหลวมมากเหรอคะ? พนักงานที่ลาออกแล้วยังเข้าเขตผู้บริหารชั้นสูงได้ตามใจ?”
“เมื่อเป็นคำสั่งของประธานฯ!” เลขาฯ เจียงยืดหลังตรงทันที “ผมจะจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อยภายในคืนนี้ครับ!”
ตอนแรก เขานึกว่าหรงอวี่เป็นแค่เด็กสาวที่ไม่รู้อะไรเลย แต่การร่วมงานแค่ยี่สิบนาที ทำลายอคติทั้งหมดของเขาจนแหลกไม่มีชิ้นดี
“หลัก ๆ คือสองเรื่องค่ะ” หรงอวี่เข้าสู่ประเด็นทันที
“หนึ่ง ปรับปรุงไฟร์วอลล์ของบริษัทใหม่ทั้งระบบ สอง บัญชีฝ่ายจัดซื้อมีปัญหา—สวัสดิการประจำเทศกาลของกลุ่มบริษัท ใครเป็นคนรับผิดชอบการจัดซื้อ เรียกมาพบฉันเดี๋ยวนี้”
เลขาฯ เจียงโทรหาฝ่ายจัดซื้อทันที “...งานส่วนนี้เป็นของหัวหน้ากลุ่มหลันเป็นผู้ดูแลครับ แต่ตอนนี้เขาเลิกงานแล้ว คงรายงานงานได้พรุ่งนี้…”
เลขาฯ เจียงขมวดคิ้ว “ตอนนี้เพิ่งห้าโมงสี่สิบห้า ยังไม่ถึงเวลาเลิกงานสิบห้านาที”
ปลายสายพูดอย่างจนใจ “ก็… หัวหน้ากลุ่มหลันเป็นน้องชายของเลขาท่านประธานบริหารนี่ครับ เขาเข้างานสายเลิกงานเร็ว พวกเราก็ไม่กล้าพูด เดี๋ยวเลขาหลันเอาไปบอกท่านประธานบริหาร พวกเราจะอยู่กันยังไง…”
เลขาฯ เจียงซึ่งเป็นระดับผู้บริหาร ไม่เคยรู้มาก่อนว่ามีเรื่องเช่นนี้ เขาวางสาย สีหน้าเครียด
“ประธานฯ เรื่องนี้ผมจะ”
หรงอวี่ส่ายหน้า ทายาทผู้ยอดเยี่ยมที่สุดของจี้กรุ๊ปงั้นเหรอ… แค่นี้เอง?
เธอแตะเอกสารด้วยปลายนิ้ว “หลักฐานอยู่ในบัญชีชุดนี้ทั้งหมด แจ้งตำรวจเลยค่ะ”
เลขาฯ เจียงอึ้ง “แต่ว่าทางประธานบริหาร”
“ฉันให้โอกาสเขาแล้ว” หรงอวี่พูดเรียบ ๆ “เขาเลือกจะไม่มาเอง”
เดิมที เธอตั้งใจจะจัดการกันแบบส่วนตัว แต่พวกเขากลับมาท้าทายความอดทนของเธอเอง
งั้นก็ส่งเรื่องให้ตำรวจจัดการทั้งหมดก็แล้วกัน
อีกด้านหนึ่ง จี้จื่อหยวนพาหลันหรูเสวี่ยและลูกสาวไปยังภัตตาคารตะวันตกที่หรูหราที่สุดริมแม่น้ำไห่เฉิง เป็นร้านที่พวกเขามาประจำ ผู้จัดการร้านออกมาต้อนรับด้วยตนเอง พาทั้งสามเข้าไปยังห้องส่วนตัว เมื่ออาหารถูกเสิร์ฟพอดีกับพระอาทิตย์ลับฟ้า แสงไฟตามแนวแม่น้ำก็เริ่มสว่างขึ้นทีละดวง ในเมืองที่มีค่าที่ดินแพงที่สุด การกินอาหารไปชมวิวไป ถือเป็นการเสพความหรูหราสุดขีด กว่าชั่วโมงจึงกินเสร็จ
จี้จื่อหยวนหยิบกระเป๋าสตางค์ออกมาเพื่อติดบัตรตามความเคยชิน แล้วเพิ่งนึกได้ บัตรเครดิตของเขาถูกยึดไปแล้ว แต่ในวีแชตยังมีเงินเล็กน้อย เขาเลยเปิดคิวอาร์โค้ดขึ้นมา
ผู้จัดการร้านสแกน “ขออภัยค่ะ ยอดเงินในบัญชีของคุณไม่เพียงพอ”
แล้วจื่อหยวนจะทำยังไงต่อดี…