สีหน้าของจี้จื่อหยวนปรากฏความกระอักกระอ่วนที่หาได้ยาก เขาขบเม้มริมฝีปากแล้วถามสั้น ๆ ว่า “ค่าอาหารทั้งหมดเท่าไหร่ครับ”
ผู้จัดการร้านเลิกคิ้วเล็กน้อย เพราะปกติประธานจี้มาที่ร้านนี้ ไม่เคยถามราคาแม้แต่ครั้งเดียวยื่นบัตรเครดติก็จบแล้ว แต่วันนี้กลับดูแปลกไป ผู้จัดการตอบ
“รวมทั้งสิ้นเจ็ดหมื่นแปดพันหกร้อยหยวนครับ”
จี้จื่อหยวนเจ็บแปลบในอกทันที เขามาที่นี่กับรั่วเสวี่ยแทบทุกสองสามวัน เฉลี่ยแล้วเดือนหนึ่งใช้เงินกับร้านนี้ประมาณสามถึงสี่แสนหยวน เมื่อก่อนเขาไม่เคยรู้สึกว่ามันมากมายอะไร
แต่ว่าตอนนี้…เขายกมือขึ้นเล็กน้อย
“ขอเวลาผมสักครู่ครับ”
ผู้จัดการพยักหน้า แล้วถอยออกไป หลันเยว่เบิกตากลมโตถามทันที
“พ่อคะ ทำไมบัญชีพ่อถึงเงินไม่พอล่ะคะ พ่อไม่มีเงินแค่เจ็ดหมื่นกว่าหยวนเหรอ… อื้อ!”
ปากของเด็กน้อยถูกปิดอย่างรวดเร็ว หลั่นหรูเสวี่ยเข้าใจทันที ต้องเป็นเพราะคุณปู่จี้ลงโทษตัดช่องทางการเงินของจื่อหยวนแน่นอน เพื่อบีบให้เธอกับจื่อหยวนเลิกกัน เธอนึกย้อนไปอย่างงงงัน ก่อนหน้านี้ไม่กี่วัน คุณปู่ยังชมชอบเธออย่างมาก ถึงขั้นถามว่าเมื่อไหร่จะจัดงานแต่ง…
ทำไมจู่ๆถึงโผล่ชื่อหรงอวี่เข้ามา แล้วทุกอย่างพลิกผันจนตั้งตัวไม่ทัน เงินเจ็ดหมื่นกว่า เธอมีจ่ายแน่นอน ตอนหย่าร้าง เธอได้ค่าชดเชยมาก้อนหนึ่ง—ราวสองล้านกว่าหยวน ตลอดหลายปีที่ทำงานมา เธอก็เก็บเงินไว้ทั้งหมด ไหนจะของฟุ่มเฟือยราคาแพงที่จื่อหยวนชอบซื้อให้ ซึ่งเธอนำไปขายต่อ เรียกได้ว่า เธอไม่ได้จนอะไรเลย แต่ในเมื่อมาออกมาเดต ให้ผู้หญิงควักเงิน… มันดูแปลกไหม? คิดได้ดังนั้น รั่วเสวี่ยจึงไม่พูดอะไรเลย จี้จื่อหยวนเปิดรายชื่อเพื่อน แล้วส่งคำขอกู้เงินไปให้คนหนึ่ง เพื่อนคนนั้นงงมาก
“นายเพิ่งยืมไปสองแสนเมื่อสองสามวันก่อนเองนะ วันนี้มายืมอีกแปดหมื่น เกิดอะไรขึ้นน่ะ จี้กรุ๊ปจะล้มละลายแล้วเหรอ?”
จี้จื่อหยวนไม่อยากอธิบาย เขานิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วตอบเพียงว่า
“โอนมาให้ฉันหนึ่งล้านเลย”
ไม่ถึงวินาที—เสียงแจ้งเตือนดังขึ้น ยอดเงินหนึ่งล้านเข้าบัญชีแล้ว เขาชำระเงินอย่างคล่องแคล่ว
หลันเยว่ยิ้มกว้างทันที “หนูว่าแล้ว คุณพ่อไม่มีทางจ่ายค่าอาหารไม่ได้นี่นา แม่บอกว่า พ่อรวยที่สุดในโลก ต่อไปหนูก็จะเป็นเจ้าหญิงที่รวยที่สุด!”
คิ้วของจี้จื่อหยวนกระตุกน้อย ๆ รั่วเสวี่ย… กล้าพูดเรื่องเงินแบบนี้ต่อหน้าเด็ก?
หลั่นหรูเสวี่ยเองก็รับรู้ถึงอารมณ์ของเขา กำลังหาทางกลบเกลื่อน แต่ในจังหวะนั้น โทรศัพท์ของเธอสั่นขึ้น เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้น เธอกดรับตามปกติ
“รบกวนแจ้งด้วยครับ คุณเป็นญาติของหลันจื้อกังใช่หรือไม่ ตอนนี้เขาถูกควบคุมตัวในข้อหาใช้ตำแหน่งหากำไรโดยมิชอบ โปรดมาที่สถานีตำรวจเพื่อร่วมสอบสวนด้วยครับ—”
ขณะเดียวกันนั้นเอง หรงอวี่กำลังนั่งที่โต๊ะอาหารในคฤหาสน์สกุลจี้ เรือนฝูหรงมีเชฟถึงแปดคน ครบทุกสายอาหารของประเทศ และเมนูจะไม่ซ้ำกันในแต่ละวัน วันนี้จี้โจวเย่นั่งกินอย่างเรียบร้อย พร้อมตักอาหารใส่จานให้หรงอวี่อย่างเอาใจ พอกินเสร็จ เขาถูมืออย่างประจบ แล้วหันไปหาคุณปู่จี้
“คุณปู่ครับ ผมดูแลคุณทวดดีขนาดนี้ แบบนี้ควรจะมีรางวัลบ้างไหมครับ?”
คุณปู่จี้ล้วงกระเป๋าทั้งสองข้างออกมาว่างเปล่า “เห็นไหมว่าปู่จะให้แกอะไรได้บ้าง?”
จี้โจวเย่หน้าเหี่ยวทันที เมื่อก่อนหลังเลิกเรียน เขากินข้างนอกง่าย ๆ แล้วก็ไปเล่นเกมที่ร้านเกมตามปกติ… แต่วันนี้กลับพบว่า—เขาไม่มีแม้กระทั่งเงินจะกินข้าวข้างนอก บัตรเครดิตก็รูดจนเกินวงเงิน กระเป๋าเงินในแอปก็เหลือแค่ห้าหยวนหกเหมา ช่างน่าเวทนาเหลือเกิน
พอหันกลับไป ก็เห็นว่าจี้จื่อหยวนกลับมาแล้ว จี้โจวเย่วิ่งปรี่เข้าไปหา ทำหน้าอ้อนสุดชีวิต
“พี่ครับ ผมไม่มีเงินแล้ว พี่ให้ผมใช้สักหน่อยสิ”
“ฉันก็ไม่มีเงินเหมือนกัน” จี้จื่อหยวนนำกระเป๋าสตางค์ที่ว่างเปล่าออกมาโชว์
“บัญชีธนาคาร บัตรเครดิต ทุกอย่าง ถูกยึดหมดแล้ว”
จี้โจวเย่ “…”
โอ้โห… พี่ชายก็อนาถเหมือนกัน จู่ ๆ เขาก็รู้สึกสบายใจขึ้นมาเฉยเลย จี้จื่อหยวนก้าวฉับ ๆ เข้าห้องโถง สีหน้าเคร่งตึง
“หลันจื้อกังเป็นน้องชายแท้ๆของรั่วเสวี่ย เขาเพิ่งเข้าบริษัทแค่ครึ่งปี ยังอยู่ช่วงเรียนรู้งาน ถ้าทำงานผิดพลาดบ้างก็ไม่ใช่เรื่องแปลก ผมคิดว่า ไม่จำเป็นต้องให้เรื่องถึงตำรวจ”
หรงอวี่ยกมือขึ้นเล็กน้อย “ฉันหาตัวเธอไม่ได้ หาตัวหลันจื้อกังไม่ได้เหมือนกัน ก็เลยจำเป็นต้องให้ตำรวจจัดการ”
เธอยิ้มมุมปาก “ตามบัญชีที่ตรวจพบ เขายักยอกเงินของจี้กรุ๊ปไปสี่แสนแปดหมื่นหยวน ภายในหกเดือน ถ้าเป็นเธอ…เธอจะจัดการยังไง”
จี้จื่อหยวนเม้มปากแน่น สี่แสนแปดหมื่นหยวน… สำหรับเขาไม่ใช่เงินมากอะไรด้วยซ้ำ เดือนหนึ่งค่าอาหารเขายังมากกว่านั้น ถ้าเป็นพนักงานทั่วไป เขาก็คงทำตามขั้นตอนบริษัท
แต่…รั่วเสวี่ยเหลือคนในครอบครัวแค่คนเดียว
“หลันจื้อกังเป็นคนดีนะ” จี้โจวเย่พูดขึ้น
“เดือนก่อนเขายังพาผมกับเพื่อนไปเลี้ยงเหล้าอยู่เลย ใจนักเลงจะตาย ผมก็ว่าไม่ต้องให้ถึงตำรวจหรอก ก็แค่สี่แสนกว่า จี้กรุ๊ปช่วยโปะให้ก็ได้”
“ไอ้เด็กบื้อ!” คุณปู่จี้ฟาดไม้เท้าใส่หัวจี้โจวเย่ดัง “เพียะ!”
“แกนี่สบายเกินไปแล้วถึงได้พูดออกมาว่า เงินตั้งสี่แสนไม่ใช่เรื่องใหญ่!”
แล้วหันมาจ้องจี้จื่อหยวนด้วยความเดือดดาล “แล้วแกอีก! ฉันสร้างแกมาเพื่ออะไร? ทายาทที่มีหัวคิดแบบแกน่ะหรือ?! หลันจื้อกังทำตัวเป็นปลิงดูดเลือดบริษัทอย่างโจ่งแจ้ง แกยังกล้าขอให้ฉันปล่อย?! แกจะทำให้ฉันตายเพราะโมโหเรอะ!”
หรงอวี่ส่งแก้วน้ำให้คุณปู่ “เรื่องแค่นี้ ไม่ต้องโมโหมากหรอก”
เธอหันมามองจี้จื่อหยวน “ถ้าหลันจื้อกังสามารถชดใช้เงินสิบเท่าภายในสามวัน จี้กรุ๊ปก็จะถอนแจ้งความให้”
จี้จื่อหยวนชะงัก สิบเท่า… เท่ากับสี่ล้านแปดแสน แบบนี้เขาต้องขายซูเปอร์คาร์ทิ้งหนึ่งคันแบบเร่งด่วน…หรงอวี่พูดต่อ เสียงชัดเจน
“เพื่อไม่ให้คุณเอาทรัพย์สินของตระกูลจี้ไปอุดรอยรั่วของตระกูลหลัน งั้นขอแจ้งไว้ตรงนี้เลย—ทรัพย์สินทุกอย่างในชื่อของเธอ ไม่ว่าจะเป็นบ้าน รถ ของสะสม ทอง หรือของหรู ตระกูลจี้จะยึดคืนทั้งหมด” เธอเพิ่มเสียง
“พ่อบ้านอวี๋ ช่วยจัดการทรัพย์สินทั้งหมดของคุณชายใหญ่ด้วย ให้เวลาสองชั่วโมง”
เรื่องตระกูลหลันจะติดคุกหรือไม่ เธอไม่สนใจ สิ่งที่เธอต้องการ—คือทำให้จี้จื่อหยวนมองเห็น “ตัวตนที่แท้จริง” ของคนพวกนั้น ถึงยังไง เขาก็เป็นเลือดเนื้อของตระกูล จึงต้องช่วยให้ตาสว่าง
จี้โจวเย่ถึงกับอ้าปากค้าง พี่ชายคือทายาทผู้สืบทอดของจี้กรุ๊ป เมื่อก่อนคุณปู่จะทำอะไรใหญ่ ๆ ต้องหารือกับพี่ชายเสมอ คำพูดของพี่ชายหนึ่งคำมีอำนาจมากมาย แต่ตอนนี้…พอคุณทวดกลับมา พี่ชายกลับ “ย่ำแย่กว่าเขาอีก” ขอไว้อาลัยหนึ่งนาที…
“ถ้าคราวหน้า…” คุณปู่จี้พูดเสียงแข็ง
“ยังแยกเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวไม่ออกอีก ฉันจะส่งแกไปประจำสาขาต่างจังหวัด สั่งสมประสบการณ์ใหม่อีกสักหลายปี!”
จี้จื่อหยวนยืนนิ่งอยู่กลางห้องโถงนานมาก เรื่องนี้ เขาโทษใครไม่ได้เลย ทั้งคุณทวด ทั้งคุณปู่
เพราะผิด—ก็คือหลันจื้อกังจริงๆ และเขาเอง ที่ปล่อยปละจนเรื่องบานปลาย
เขากดโทรหาอาเหยียนก่อน “อาเหยียน—”
แต่จี้เหยียนถิงพูดสวนทันที “ฉันไม่รู้พวกนายมีเรื่องอะไรกัน แต่คุณปู่สั่งไว้ชัด ห้ามให้ฉันปล่อยเงินช่วยแกแม้แต่บาทเดียว เดี๋ยวน้องสามน้องสี่ ก็คงได้รับคำสั่งเดียวกัน ขอโทษด้วยนะพี่ชาย”
จี้จื่อหยวนสีหน้าเคร่งดำ ต้องโทรหาเพื่อนแทน เพื่อนรับแล้วบ่นทันที
“เกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นกันแน่?! คุณปู่บ้านนายโทรหาฉันตอนดึก บอกห้ามให้เงินนายเด็ดขาด ไม่งั้นจะยกเลิกสัญญาร่วมธุรกิจกับบริษัทฉัน!”
เขายังไม่ทันได้ตอบ โทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง เป็นหลั่นหรูเสวี่ย
ปลายสายร้องไห้จนเสียงแหบ “จื่อหยวนคะ… เป็นยังไงบ้างคะ คุณปู่ยอมถอนแจ้งความหรือยัง…”