หรงอวี่นั่งอยู่ในห้องพักฟื้นเงียบ ๆ นานเกือบครึ่งชั่วโมง เธอพกสมุดสเก็ตช์ติดตัวมาเสมอ
สเก็ตภาพดินสอเรียบง่ายหนึ่งใบ แล้ววางไว้บนโต๊ะหัวเตียง จากนั้นเธอก็ลุกขึ้น มองไปยัง
จี้จื่อหยวนที่นั่งอยู่บนโซฟาเงียบ ๆ และเอาแต่จ้องเธอ หญิงสาวเอ่ยเสียงเรียบว่า
“ต่อจากนี้ ฉันจะมาช่วงเวลานี้ทุกวันเพื่อเยี่ยมท่านปู่ คุณจี้ไม่ว่าอะไรนะคะ?”
จี้จื่อหยวนเงียบ เขาแน่นอนว่า “ว่า” มาก แต่…อีกฝ่ายรู้แม้กระทั่งเรื่องลับที่สุดของตระกูลจี้
ความสนิทกับท่านปู่ยังดูมากกว่าเขาในฐานะ “หลานชายคนโต” เสียอีก
เขายังเผลอคิดเรื่องงี่เง่าว่า หรือว่าเด็กสาวคนนี้…เป็นผู้หญิงที่ท่านปู่เลี้ยงไว้ข้างนอก?
ไม่น่าใช่หรอกมั้ง อายุห่างกัน มากเกินไปจริง ๆ!
หรงอวี่ยกมือถือขึ้น เปิดคิวอาร์โค้ด “สแกนค่ะ—แอดฉันเป็นเพื่อนก่อน”
จี้จื่อหยวนกดสแกนวีแชตเงียบๆ หรงอวี่ยิ้มบาง “งั้น…อาหยวน พรุ่งนี้เจอกันนะ”
จี้จื่อหยวน: “……” ถูกเด็กม.ปลายเรียกชื่อเล่นใส่ตรง ๆ แบบนี้ รู้สึกไม่ชินมาก
แต่พอสบตาเธอ สายตาที่ใส กระทั่งนิ่งและมั่นคง เขากลับรู้สึกแปลก ๆ ราวกับว่า…เธอ ควรจะ เรียกเขาแบบนั้น ก็จริงนะ! ท่านปู่ยังเป็น “อิงเป่า” สำหรับเธอ ให้เธอเรียกเขาว่า “อาหยวน” ก็คงไม่แปลก
จี้จื่อหยวนเดินไปส่งหรงอวี่ถึงหน้าประตู กำชับคนขับรถว่าให้ส่งเธอถึงบ้านอย่างปลอดภัย
เมื่อรถออกไปแล้ว เขาเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ
“จัดคนสองคนเฝ้าไว้ ถ้าเธอเข้าใกล้คนในแวดวงธุรกิจเมื่อไหร่ ควบคุมตัวทันที”
ตอนนี้ก็ปาเข้าไปทุ่มกว่าแล้ว
–
ถึงเวลาแบบนี้ก็ไม่จำเป็นต้องกลับไปเรียนคาบเย็นแล้ว เธอให้คนขับส่งกลับบ้านตระกูลหรง
“คุณหนูกลับมาแล้วหรือคะ”
แม่บ้านเดินเข้ามาถาม “คุณหนูยังไม่ได้ทานอะไรใช่ไหมคะ?”
หรงอวี่ตอบเรียบ ๆ “ทำบะหมี่ง่าย ๆ สักชามก็พอ”
เธอนั่งบนโซฟา หยิบหนังสือที่ยืมจากห้องสมุดออกมาอ่าน เป็นงานวิจัยเกี่ยวกับสมการเชิงอนุพันธ์ เต็มไปด้วยสัญลักษณ์และสูตรคำนวณมากมาย ซึ่งดูน่าสนใจไม่น้อย พอเจอช่วงที่สนใจ
เธอก็หยิบกระดาษกับปากกาขึ้นมา ค่อย ๆ วาดขอบเขตที่สามารถแก้ได้ให้แคบลงไปทีละนิด
“คุณหนู ทานข้าวได้แล้วค่ะ”
“รอก่อน”
ปลายปากกาของเธอเขียนเร็วฉับไวยาวทั้งหน้า หลังขีดเส้นสุดท้ายเสร็จ หรงอวี่ยิ้มขึ้นมาทันที
ความรู้สึกแบบนี้ เหมือนได้กลับมาเป็นตัวเองอีกครั้ง เธอเดินไปนั่งที่โต๊ะอาหาร หยิบตะเกียบขึ้นมา แต่ยังไม่ทันแตะเส้นบะหมี่ สีหน้าก็เปลี่ยนไป
หรงอวี่ยกตาขึ้นมอง ตรงบันได หรงชิ่งอันกำลังยืนยิ้มแบบมีเลศนัย เธอวางตะเกียบลง
“มานี่สิ”
หรงชิ่งอันฮึดฮัดใส่ “แค่เธอเรียก ฉันก็ต้องไปหาหรือไง? เธอคิดว่าเธอเป็นใคร!”
หรงอวี่ลุกขึ้น คว้าคอเสื้อเขา แล้วกดตัวเขาลงกับขอบโต๊ะในทันที
“ปล่อยนะ! ยัยเด็กบ้านนอก! เธอเป็นใครถึงกล้าทำฉัน—ปล่อยเดี๋ยวนี้!”
หรงชิ่งอันดิ้นแรงมาก แต่ไหล่ทั้งสองกลับขยับไม่ได้เลย เหมือนถูกคีบด้วยเหล็กหนีบสองอัน
จากนั้น หรงอวี่ยัดตะเกียบใส่มือเขา “กินซะ”
หรงชิ่งอันเบิกตากว้างตกใจสุดขีด เพราะบะหมี่ชามนี้ หลังจากแม่บ้านยกมาวาง เขาเป็นคนแอบเท เกลือครึ่งขวด น้ำส้มสายชูครึ่งขวด และที่โหดที่สุด เขาแอบถุยน้ำลายลงไปด้วย!
“ฉันไม่กิน!” หรงอวี่ไม่คิดจะตามใจเขาเลย บีบปากเขาแล้วยัดบะหมี่เข้าปากหนึ่งคำเต็ม ๆ
ในประเทศนี้ คนกินอิ่มกันมามีกี่สิบปีเอง ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าในโลกยังมีคนอีกมากที่กำลังอดอยาก สิ่งเดียวที่เธอรับไม่ได้ที่สุด คือการ “ทิ้งอาหาร”
“ปล่อยนะ! แหวะ!” “ฉันจะไปฟ้องพ่อกับแม่…”
แม่บ้านทุกคนถึงกับชะงัก คุณหนูคนนี้ปกติเงียบ เรียบร้อย ไม่ค่อยพูดจา ไม่ว่าคุณชายจะพูดหรือทำอะไร จะถากถางหรือเยาะเย้ยแค่ไหน คุณหนูก็ทนเงียบ ๆ มาตลอดนี่มันเกิดอะไรขึ้น?
คุณหนูกล้าตอบโต้? ยังไม่ทันที่แม่บ้านจะตั้งตัว ก็ได้ยินเสียงรถยนต์จากด้านนอก
เป็นหรงวั่งเทียนกับเสิ่นหลินกลับมาแล้ว
“พ่อ! แม่!” หรงชิ่งอันร้องไห้ลั่น
“หรงอวี่แกล้งผม! เธอแกล้งผม!”
“นี่มันเรื่องอะไร?”
หรงวั่งเทียนเดินเข้ามาในห้องอาหาร เห็นลูกชายในสภาพเละเทะ เขาหันไปมองหรงอวี่ทันที เสียงเข้มขึ้น “นี่มันกี่โมงกี่ยามแล้ว? เลิกคาบเย็นแล้วเหรอ? ไม่อยู่เรียนดีๆ กลับบ้านเร็วมาแกล้งชิ่งอันแบบนี้ ดูตัวเองสิ ตั้งแต่หัวจรดเท้า มีตรงไหนดูเป็นพี่สาวบ้างไหม?”
หรงอวี่ตอบเรียบๆ “ก็เพราะเป็นพี่ ถึงต้องสั่งสอนเขา ให้รู้จักรักษาอาหารให้ดี”
เธอยื่นตะเกียบให้ “ถ้าพ่อสงสารเขา งั้นพ่อกินแทนเขาก็ได้นะ”
หรงวั่งเทียนก้มมองแล้วก็รู้ทันทีว่า “มีอะไรอยู่ในชามนี้”
หรงอวี่พูดเสียงเรียบ “นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาทำแบบนี้ ในเมื่อผู้ใหญ่ไม่สอน ฉันก็มีหน้าที่สอนไม่ใช่เหรอคะ?”
หน้าเสิ่นหลินเปลี่ยนทันที “หรงชิ่งอัน! ขอโทษพี่เดี๋ยวนี้!”
ถูกเรียกชื่อเต็มแบบนี้ หรงชิ่งอันสะดุ้งจนลืมร้องไห้ ก้มหน้าพึมพำว่า “ขะ…ขอโทษครับ…”
หรงอวี่หยิบแอปเปิลหนึ่งลูกจากโต๊ะ แล้วเดินขึ้นบันไดไป
เสิ่นหลินลากหรงชิ่งอันเข้าห้องทำงานทันที กล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นเฉียบว่า
“เอาเวลาที่ใช้แกล้งคนอื่น ไปใส่เรียนซะ เพิ่มคะแนนอีกไม่กี่คะแนนมันยากมากหรือไง?
เขาก็แค่เด็กที่มาจากชนบท เธอจะไปหาเรื่องเขาทำไม? รออีกสองปี เขาก็แต่งออกจากบ้านแล้ว
มันไม่กระทบอะไรกับเธอเลย! แต่ถ้าเธอยังเอาแต่เล่นแบบนี้ คะแนนไม่ขึ้น เธอจะหมดสิทธิ์สืบทอดกิจการของตระกูลหรง!”
หรงชิ่งอันยอมเงียบและเริ่มทำการบ้านทันที
..........................................................
หรงอวี่อ่านหนังสือ แก้สมการไปเรื่อยๆ เผลออีกที ก็เลยตีสองไปแล้ว เธอรีบล้มตัวลงนอนสักงีบ เช้าวันต่อมาไปโรงเรียนด้วยตาคล้ำสองข้าง ที่นั่งข้างๆของจี้โจวเย่ว่างเปล่า พวกเพื่อนเขาก็ไม่มา ดูท่าคงโดดเรียนกันทั้งกลุ่ม
หญิงสาวไม่สนใจ เมื่อเข้าเรียนแล้วก็อ่านหนังสือเล่มสุดท้ายจบพอดี ตั้งใจว่าเที่ยงนี้จะไปเปลี่ยนเล่มที่ห้องสมุด คาบนี้เป็นคาบคณิตศาสตร์ ครูคณิตชื่อ อู๋ซู่
ชายวัยสี่สิบกว่า สวมแว่น สิบปีมานี้เขายืนอยู่หน้าห้องนี้วันแล้ววันเล่า สอนเนื้อหาคณิตม.ปลายที่น่าเบื่อ มองดูนักเรียนในห้องที่ไม่มีใครตั้งใจฟัง เขาถอนหายใจลึก เขาสังเกตเห็นว่าบนโต๊ะ
หรงอวี่มีหนังสือวางไว้อยู่ชื่อ “การวิจัยสมการเชิงอนุพันธ์ขั้นสูง”
พักหลังเขาก็อ่านหนังสือเล่มนี้เหมือนกัน ตั้งใจจะใช้สมการเชิงอนุพันธ์เป็นจุดตั้งต้น เพื่อกำหนดขอบเขตที่สามารถแก้ได้ใหม่ ถ้าส่งงานลงวารสารวิชาการระดับสูงได้สำเร็จ เขาก็จะมีเหตุผลพอที่จะย้ายออกจากห้องเด็กเรียนอ่อนห้องนี้เสียที
แต่นักเรียนเรียนอ่อน…อ่านเล่มนี้หรือ? เขาแค่นยิ้ม แล้วสอนต่อไป ตอนพักเที่ยง
หรงอวี่กินข้าวในโรงอาหารอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหอบหนังสือสิบเล่มไปยังห้องสมุด
เมื่อเดินเข้าไป ก็สวนกับคนสองคนตรงทางเข้า ผู้หญิงคือหรงรั่วเหยา ผู้ชาย…ถ้าเธอจำไม่ผิด
น่าจะเป็น “ซ่งหวย” ดาวโรงเรียน หนุ่มหล่อเรียนเก่ง และเป็นคู่หมั้นของหรงรั่วเหยา
การหมั้นหมายนี้ ถูกผู้เฒ่าทั้งสองบ้านตกลงกันไว้ตั้งแต่ก่อนพ่อแม่เจ้าของร่างเดิมจะหย่ากัน
ดังนั้น คู่หมั้นที่แท้จริงของซ่งหวย “เดิมที” ต้องเป็นหรงอวี่
เพราะแบบนี้ ตอนเจ้าของร่างเดิมกลับมาบ้านหรงใหม่ๆ พอเห็นว่าซ่งหวยทั้งฉลาด ทั้งมีอนาคต
ตามประสาสาวน้อย เธอจึงหวั่นไหวไปกับเด็กหนุ่มคนนี้ ทั้งคอยตามเอาใจสารพัด แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือความรำคาญของซ่งหวย และความอิจฉาเกลียดชังของหรงรั่วเหยา
เช่นตอนนี้ หรงรั่วเหยาเงยมองเธอด้วยสายตาระแวง เหมือนกลัวว่าเธอจะพุ่งเข้าไปยื่นของให้ซ่งหวยเหมือนเมื่อก่อน