คาบบ่ายเป็นคาบฟิสิกส์ ครูฟิสิกส์คือ ครูประจำชั้นเผยหย่าหรู ประกาศให้มีการทดสอบฟิสิกส์ย่อย เมื่อกระดาษข้อสอบถูกแจกลงมา หรงอวี่กวาดตามองเพียงแวบเดียว ก็พบว่าเป็นเพียงความรู้พื้นฐานทางฟิสิกส์ที่ง่ายมาก ง่ายแค่เห็นปุ๊บก็รู้คำตอบทันที เธอก้มหน้าลงเขียนคำตอบลงไปอย่างฉับไว จากนั้นก็วางข้อสอบไว้ข้างตัว แล้วหยิบวารสารขึ้นมาอ่านต่อ
เผยหย่าหรูเดินไปมาในห้องเรียน แม้ห้องนี้จะเป็นห้องที่แย่ที่สุดของโรงเรียน แต่ก็ยังมีเด็กที่พอจะเป็นต้นกล้าดี ๆ อยู่บ้าง หากบ่มเพาะดี ๆ ก็อาจสอบติดมหาวิทยาลัยอันดับหนึ่งได้เหมือนกัน เธอยืนมองด้านหลังของนักเรียนที่เรียนดีอยู่สองสามคน แล้วก็ถอนหายใจออกมา
สามข้อสุดท้ายเป็นข้อคิดวิเคราะห์ ระดับความยากถือว่ามากอยู่ แต่ถ้าคุ้นเคยกับสูตรทั้งหมดแล้วนำมาประยุกต์สลับกัน ก็ไม่ใช่ว่าจะหาคำตอบไม่ได้ เพียงแต่ขั้นตอนค่อนข้างซับซ้อนหน่อย
แต่กลับไม่มีใครทำถูกสักคนเดียว เธอเดินต่อไปไม่กี่ก้าว แล้วหยุดตรงข้างตัวหรงอวี่
ทันทีที่เห็น คิ้วก็ขมวดเข้าหากัน ในการสอบฟิสิกส์ นักเรียนคนนี้กลับอ่านหนังสือเสริม?
เผยหย่าหรูไม่ได้พูดอะไร เพราะเด็กที่เรียนแย่ในห้องมีมากเกินไป เช่น ข้างๆก็มี จี้โจวเย่ที่นอนหลับอยู่ ส่วนเฉินเหนียนก็แอบเล่นมือถือ…จะคุมทีละคนก็คงเป็นไปไม่ได้ จึงค่อย ๆ จำใจเรียนรู้ที่จะหลับตาข้างหนึ่งเปิดตาข้างหนึ่งไปตามเรื่อง อย่างน้อยดูแลเด็กที่ยังมีใจอยากก้าวหน้าให้ได้ก็พอ เธอกำลังจะเดินต่อ แต่บังเอิญเห็นข้อสอบบนโต๊ะของหรงอวี่ ข้อใหญ่ ๆ ท้ายกระดาษเขียนเพียงคำตอบ โดยไม่เขียนวิธีทำ แต่คำตอบ…ถูกทั้งหมด
“หรงอวี่” เผยหย่าหรูเอ่ยเสียงเบา “วิธีทำของสามข้อนี้ เธอเขียนไว้ที่ไหน?”
หรงอวี่ยกหน้า “ไม่ได้เขียนค่ะ”
“แล้วรู้คำตอบได้ยังไง?” เผยหย่าหรูสงสัย “เดาเอาเหรอ?”
คงมีแต่เดาเท่านั้น แต่…ทำไมถึงเดาถูกทุกข้อ?
“ใช้สูตรนี้ค่ะ” หรงอวี่เขียนลงบนกระดาษ “คิดในใจได้ ไม่จำเป็นต้องเขียนวิธีทำ”
เผยหย่าหรูเบิกตากว้าง สูตรนี้ไม่ใช่สูตรที่อยู่ในขอบเขตฟิสิกส์ระดับมัธยมปลายด้วยซ้ำ แม้แต่ระดับมหาวิทยาลัย สาขาฟิสิกส์โดยตรงยังไม่ได้เรียนกันทุกคน ที่สำคัญ การใช้สูตรนี้ต้องใส่ตัวเลขอย่างน้อยห้าตัวเพื่อคำนวณคูณหาร ผลลัพธ์แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะคิดในใจได้…
“ตามฉันไปที่ห้องพักครูหน่อย” หรงอวี่จึงปิดหนังสือแล้วเดินตามออกไป เผยหย่าหรูหยิบกระดาษเปล่ามา ออกโจทย์ประเภทเดียวกันอีกข้อให้ทำตรงนั้นเลย
หรงอวี่รับมา แล้วแทบไม่หยุดคิดแม้แต่วินาทีเดียว เขียนตัวเลขคำตอบลงไปทันที แถมยังละเอียดถึงหลังจุดทศนิยมแปดตำแหน่ง เผยหย่าหรูอ้าปากค้าง เธอยังไม่เชื่อเท่าไหร่ จึงออกข้อที่ยากกว่าเดิมอีก เป็นโจทย์ที่เกินขอบเขตเนื้อหามัธยมไปมาก แต่หรงอวี่ก็ยังแทบไม่ต้องใช้เวลา คิดปุ๊บตอบปั๊บเหมือนเดิม
“เธอ…” เผยหย่าหรูดันแว่นขึ้นเล็กน้อย “หรงอวี่ เธอเรียนสายศิลป์จริงๆเหรอ?”
โรงเรียนไห่เฉิงจะมีการแยกสายตอนเทอมสองของ ม.4 นั่นคือก่อนหน้านี้ เธอเรียนฟิสิกส์เพียงแค่ครึ่งปีเท่านั้น ครึ่งปีจะเก่งได้ถึงขนาดนี้? เป็นไปได้หรือ?
“ตอนม.ต้น หนูชอบสายวิทย์ค่ะ เทอมแรกของ ม.4 ก็เรียนเองจนจบหลักสูตรวิทย์ระดับมัธยมปลายทั้งหมด” หรงอวี่หลุบตาลงโกหก
“ที่เลือกสายศิลป์เพราะ…ไม่ค่อยเข้าใจ เลยทำให้เสียโอกาสค่ะ”
“น่าเสียดายจริง ๆ” เผยหย่าหรูน้ำเสียงอ่อนลง “งั้นทำชุดข้อสอบแข่งขันฟิสิกส์ในห้องพักครูให้ฉันหน่อย ขอให้เขียนวิธีทำให้ครบถ้วนด้วยนะ”
หรงอวี่จึงทำตามอย่างว่าง่าย เขียนสูตรและวิธีทำอย่างเรียบร้อย เผยหย่าหรูกำลังจะโทรศัพท์ จึงเดินออกไปรับสาย ครูเผยหย่าหรูเพิ่งเดินออกไปได้ไม่นาน
ซ่งหวยก็เข้าห้องพักครูมาเพื่อส่งการบ้านให้ครู เขาเงยหน้าขึ้น ก็เห็นหรงอวี่อยู่ในนั้น ไม่น่าเชื่อ…นี่เธอตามเขามาถึงห้องพักครูเลยเหรอ? คนตามจีบเขามีเยอะก็จริง แต่คนที่หน้าด้านที่สุด…ก็เธอนี่แหละ เขาส่ายหน้า วางการบ้านลงแล้วก็เดินออกไปทันที ส่วนหรงอวี่ไม่ทันได้สนใจเขาเลยด้วยซ้ำ
เธอทำข้อสอบแข่งขันฟิสิกส์เสร็จอย่างรวดเร็ว พอเห็นว่าครูประจำชั้นยังไม่กลับเข้ามา ก็เบื่อจนเริ่มวาดรูปเรขาคณิตต่าง ๆ ทั้งกราฟ เส้นโค้ง พาราโบลาที่วาดแล้วสนุกเป็นพิเศษ ยังเผลอค้นพบคุณสมบัติการลู่เข้ารูปแบบหนึ่งของพาราโบลาที่ค่อนข้างพิเศษอีกด้วย…
“เธอทำเสร็จแล้วเหรอ?” เผยหย่าหรูเดินกลับเข้ามาหลังคุยโทรศัพท์เสร็จ กวาดตาดูข้อสอบก่อนกลืนน้ำลายหนึ่งที ข้อที่ให้นั้นเป็นโจทย์แข่งขันฟิสิกส์ระดับประเทศ ปีที่แล้วซ่งหวยจากห้องเด็กเก่งเป็นตัวแทนโรงเรียนไปแข่ง ทำผิดเพียงข้อเล็กน้อย แต่ก็ยังคว้ารางวัลทองระดับประเทศกลับมาได้ แต่หรงอวี่…ทำถูกทั้งหมด
“เดี๋ยวฉันจะหาโจทย์แข่งขันฟิสิกส์นานาชาติให้เธอลองทำอีกชุดหนึ่ง” เผยหย่าหรูเอ่ย “ตอนนี้กลับห้องไปเรียนก่อนก็ได้”
หรงอวี่รู้สึกปวดหัว ข้อสอบพวกนี้มันง่ายเกินไปจริงๆ แค่เขียนคำตอบก็เสียเวลาแล้ว ยังต้องบังคับให้เขียนวิธีทำละเอียดอีก ทว่า…ตอนนี้เธอเป็นเพียงนักเรียนมัธยมปลายธรรมดา จะฝืนคุณครูเกินไปก็ไม่ได้ หญิงสาวลุกขึ้น เดินออกจากห้องพักครู ทันทีที่เดินออกไป กระดาษร่างแผ่นหนึ่งก็หล่นจากโต๊ะทำงาน ลงไปตรงเท้าของครูอีกคนหนึ่ง
ครูคนนั้นคือ อู๋ซู่ ครูสอนคณิตศาสตร์ของห้อง 20 ขณะกำลังเขียนบทความวิจัย เขาก้มลงไปเห็นว่ากระดาษร่างเต็มไปด้วยรูปพาราโบลา และยังมีขั้นตอนคำนวณกำกับอยู่ด้วย
ตอนแรกเขานึกว่าเป็นกระดาษของตัวเอง พอหยิบขึ้นมาดูก็พบว่าลายมือหวัดรวดเร็ว ไม่ใช่ของเขา…กำลังจะยื่นคืนให้ฝั่งตรงข้าม แต่ก็ชะงักไป บนกระดาษนั้น เป็นสมการและการหาผลเฉลยของหัวข้อวิจัยที่เขากำลังทำอยู่ในตอนนี้ และถูกหาจนถึง “ขั้นตอนสุดท้ายแล้ว”
เลือดสูบฉีดวูบขึ้นมาทันที อู๋ซู่ลังเลอยู่พักหนึ่ง ก่อนเงยหน้าถามว่า
“ครูเผยครับ กระดาษแผ่นนี้…ยังจะเอาไหมครับ?”
ในเมื่อเขาเรียกว่าเป็นกระดาษขยะ เผยหย่าหรูก็ย่อมไม่สนใจอยู่แล้ว เมื่อหรงอวี่กลับเข้าห้องเรียน เสียงซุบซิบก็เงียบลงทันที ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าต้องซุบซิบเรื่องเธอแน่ สำหรับนักเรียนแล้ว อยู่ ๆ ถูกครูเรียกเข้าห้องพักครูไป ย่อมไม่ใช่เรื่องดีเลย แต่หญิงสาวไม่ได้สนใจอะไร นั่งอ่านหนังสือต่อไป พอบ่ายจบ เธอเก็บหนังสือเตรียมไป หมู่บ้านฝูหรงจวงหยวน
จี้โจวเย่รีบเดินตามหลังมา “ได้ยินมาว่าสองวันนี้เธอไม่มาเข้าเรียนพิเศษตอนค่ำ ไปเล่นที่ไหนน่ะ พาฉันไปด้วยดิ”
หรงอวี่เดินตรงไปข้างหน้า “มีธุระ”
“ธุระอะไร?” จี้โจวเย่ตามซ้ำ “ไปไหน เดี๋ยวฉันขับรถไปส่ง”
“เลิกตามฉันสักที น่ารำคาญ”
หรงอวี่มองเขาเย็นเยียบ ก่อนเปิดประตูแท็กซี่ขึ้นไปนั่ง แล้วเร่งให้คนขับออกตัวทันที
เฉินเหนียนลูบคาง “พี่เย่ ผมว่าหรงอวี่…ไม่น่าใช่คนที่แอบชอบพี่นะ?”
“นายเคยมีแฟนหรือยัง นายรู้เรื่องอะไรกัน” จี้โจวเย่ส่งเสียงหึหนึ่งที “มองไม่ออกเหรอ เธอกำลังเขินไง ไม่รู้ว่าจะรับมือกับไมตรีของฉันยังไง เดี๋ยวอีกสองวันก็ชินเองแหละ”
เฉินเหนียนคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนพูดว่า “หรืออาจจะเป็นว่าเธอไม่เข้าใจความในใจพี่เย่ก็ได้ ไม่งั้นสารภาพตรง ๆ ไปเลยก็จบ ผมอยากเห็นหน้าเธอตอนร้องไห้แล้วจริง ๆ”
จี้โจวเย่ชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนหัวเราะ “ไปค้นให้ทีว่า…การสารภาพรักต้องเตรียมอะไรบ้าง”
รถแท็กซี่พาหรงอวี่มาถึงประตูทางเข้าหมู่บ้านฝูหรงจวงหยวนในเวลาไม่นาน
คนดูแลเดินนำทางเข้าไป จนถึงโถงใหญ่ ก็เห็น จี้จื่อหยวน นั่งอยู่บนโซฟา อุ้มเด็กหญิงตัวเล็กอายุสี่ห้าขวบไว้บนตัก ดูสนิทสนมกันมาก ข้างๆ ยังมีหญิงสาววัยยี่สิบปลาย ๆ สวมกระโปรงทรงรัดสะโพก ดูสุภาพและมีเสน่ห์แบบผู้ใหญ่