ทุกคนต่างยุ่งกันอยู่ หยางเหวินก้มหน้าคัดแยกเครื่องประดับและสินค้าหรูในบ้านเพียงลำพัง ของที่เคยเป็นสัญลักษณ์แห่งฐานะเหล่านั้น พอถึงวันสิ้นโลกแล้วสู้ขนมปังสักก้อนไม่ได้ เธอจึงจัดเก็บแยกหมวดหมู่ใส่ห่อไว้ พร้อมเตรียมจมูกปลอมและวิกปลอมสำหรับปลอมตัวไว้บ้าง รอจัดการเปลี่ยนเป็นเงินในภายหลัง จะได้แลกเป็นเสบียงเพิ่มได้มากหน่อย
ส่วนอีกด้านหนึ่ง หลีซูโทรศัพท์จนเสียงแหบแทบพูดไม่ออกแล้ว แต่ก็ยังคงโทรออกไม่หยุด
“ฮัลโหล ผู้จัดจำหน่ายอาหารสำเร็จรูปใช่ไหม? กลุ่มบริษัทหลีต้องการอาหารสำเร็จรูปทุกประเภทห้าหมื่นชุด ยิ่งส่งได้เร็วเท่าไรก็ยิ่งดี ค่าขนส่งพวกเรารับผิดชอบทั้งหมด จ่ายเป็นเงินสด!”
“ผ้าอนามัยสี่หมื่นห่อ ผ้าอ้อมเด็กสามพันห่อ นมผงกับโจ๊กเด็กอย่างละหนึ่งพันชุด ขอสินค้าล็อตที่ดีที่สุด...”
“เถ้าแก่หนิว พรุ่งนี้เพิ่มปริมาณผักที่ส่งไปวิลล่าเป็นสามเท่า! พวกเราจะจัดเลี้ยงแขก ผักสด อาหารแช่แข็ง ของแห้ง มีเท่าไรเอาหมด เรื่องราคาไม่ใช่ปัญหา!”
“บริษัทผลิตยาใช่ไหม? พวกเราต้องการยาทุกประเภท ตั้งแต่ยาแก้หวัดจนถึงยาปฏิชีวนะ ตั้งแต่ยารักษาแผลจนถึงชุดปฐมพยาบาล ซื้อจำนวนมาก คุยกันตอนนี้ได้เลย วันนี้ก็เซ็นสัญญาและจ่ายมัดจำได้!”
หลีซูโทรศัพท์จนเสียงแหบ หยางเหวินรีบป้อนน้ำชาผั่งต้าไห่ให้ลูกสาวหนึ่งอึก
โชคดีที่ตอนนี้ทางเหนือกำลังอยู่ในฤดูหนาว
อายุการเก็บรักษาของสิ่งของต่างๆ จะยาวนานขึ้น
เก็บไว้ในเหมืองก็จะไม่เสียเร็วเกินไป
น่าเสียดายที่ไม่มีพลังมิติ ชาติก่อนเป็นหลังจากวันสิ้นโลกมาถึงแล้ว มนุษย์จึงเริ่มปลุกพลังพิเศษกัน
ส่วนทางด้านเสิ่นเจี้ยนเฉิน เขารู้สึกว่าตั้งแต่เกิดใหม่กลับมา ทุกอย่างก็ไม่เคยราบรื่นเลยสักเรื่อง
เดิมทีเขาคิดว่าพอสลัด “ตัวถ่วง” อย่างหลีซูออกไป ตัวเองก็จะได้ใช้ชีวิตอย่างปลอดโปร่ง
แต่ความจริงกลับตบหน้าเขาอย่างแรง
เงินแปดล้านหยวนจากการขายบริษัท ถูกหลีซูเอาไปถึงหกล้านสี่แสนหยวน ส่วนที่เหลือหนึ่งล้านหกแสนหยวนถูกแบ่งให้หลายคน สุดท้ายเงินที่เขาได้รับจริงมีเพียงสองแสนหยวน แม้หลินเถียนโหรวจะช่วยออกความคิดได้บ้าง แต่เหมืองของตระกูลหลีที่เฝ้าหมายตาไว้กลับไม่ได้มา แถมยังถูกตระกูลหลีเล่นงานทุกด้าน ทรัพย์สินของบริษัทหดหายไปมาก อสังหาริมทรัพย์หลายแห่งในชื่อของเขาถูกกดราคาจนเหลือไม่ถึงครึ่ง จากมูลค่าประเมินสามสิบล้านหยวน สุดท้ายขายได้เงินมาเพียงสิบกว่าล้านหยวน
เงินจำนวนนี้เดิมทีก็ไม่มากพอจะรับมือวันสิ้นโลกอยู่แล้ว เสิ่นเจี้ยนเฉินปากบอกว่าไม่เสียดาย แต่ในใจกลับอึดอัดอย่างมาก
ไม่ใช่เพราะเสียดายเงิน
แต่เพราะกล้ำกลืนความคับแค้นนี้ไม่ลง เขารู้สึกว่าทั้งที่ตนเองมีความได้เปรียบจากการเกิดใหม่ แต่กลับถูกกดข่มไปทุกทาง จนหงุดหงิดถึงขีดสุด
โชคดีที่ในที่สุดก็ซื้อเหมืองร้างได้แล้ว แม้จะทุ่มเงินลงไปถึงยี่สิบล้านหยวน แต่อย่างน้อยก็เริ่มกักตุนเสบียงได้เสียที เรื่องนี้ทำให้เขาโล่งใจขึ้นเล็กน้อย
“เจี้ยนเฉิน ข่าวดี! ข่าวดีมาก!”
หลินเถียนโหรวผลักประตูเข้ามา ใบหน้าเต็มไปด้วยความยินดีที่จงใจแสดงออก
ช่วงนี้เสิ่นเจี้ยนเฉินถูกเรื่องน่าปวดหัวเล่นงานจนแทบระเบิด พอได้ยินคำว่าข่าวดี อารมณ์ก็ดีขึ้นทันที “เรื่องอะไร? รีบบอกมา!”
“ฉันบอกแล้วว่าพวกเราได้กลับมาเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง โชคของพวกเราต้องไม่แย่แน่!”
หลินเถียนโหรวจงใจอุบไว้ก่อน
รอจนเสิ่นเจี้ยนเฉินอยากรู้เต็มที่แล้ว เธอจึงลดเสียงลง น้ำเสียงเต็มไปด้วยการอวดผลงาน “อู๋เสี่ยวเหมยปลุกพลังพิเศษได้แล้ว! เร็วกว่าชาติก่อนตั้งหนึ่งเดือนเต็ม!”
“อะไรนะ?” เสิ่นเจี้ยนเฉินลุกขึ้นพรวดทันที เมฆหมอกแห่งความหดหู่บนใบหน้าหายไปจนหมด เขาเดินวนอยู่ในห้องทำงานด้วยความตื่นเต้น “จริงเหรอ? เร็วขนาดนี้เลย? พลังอะไร? ยังเป็นสายฟ้าเหมือนเดิมหรือเปล่า?”
“ไม่ใช่!” หลินเถียนโหรวก้าวเข้ามาใกล้อีกหนึ่งก้าว ลดเสียงลงกว่าเดิม ดวงตาเป็นประกายแห่งความโลภ “เป็นพลังมิติเก็บของ! พอดีกับสิ่งที่พวกเราต้องการที่สุดตอนนี้!”
“พลังมิติ?!” ดวงตาของเสิ่นเจี้ยนเฉินสว่างวาบจนแทบเปล่งแสง เขาถูมือเดินไปมา ตื่นเต้นจนแทบกระโดดขึ้นมา “ดีมาก! นี่มันสวรรค์ช่วยชัดๆ! มีมิติแล้ว อาหารสดกับยาก็เก็บได้ ไม่ต้องกังวลว่าเหมืองจะเก็บของไม่พอ หรือของจะเสียอีกแล้ว! เรื่องนี้ต้องเก็บเป็นความลับ ห้ามให้คนนอกล่วงรู้เด็ดขาด!”
“วางใจเถอะ ฉันกำชับอู๋เสี่ยวเหมยไปแล้ว ต่อให้ตายก็ห้ามบอกใคร!”
หลินเถียนโหรวตบอกรับรอง แต่ในใจกำลังคิดว่าจะผูกขาดพลังมิตินี้ไว้ในมือของเธอกับเสิ่นเจี้ยนเฉินอย่างไร
ทั้งสองรีบมุ่งหน้าไปยังห้องประชุม ยังไม่ทันเข้าประตู ก็ได้ยินเสียงโห่ร้องยินดีดังออกมาจากด้านในไม่ขาดสาย ดังจนแก้วหูแทบแตก สีหน้าของเสิ่นเจี้ยนเฉินและหลินเถียนโหรวหม่นลงพร้อมกัน พอผลักประตูเข้าไป ความโกรธก็พุ่งขึ้นถึงขีดสุดในทันที
อู๋เสี่ยวเหมยกำลังยืนอยู่กลางห้องประชุมราวกับนกยูงรำแพนหาง ต่อหน้าฝูงว่านหลี่ หนิงเถียน หลีต้าตงและคนอื่นๆ เธอกำลังอวดพลังมิติอย่างลำพองใจ
เห็นเพียงเธอยกมือขึ้นโบกครั้งหนึ่ง โต๊ะเก้าอี้หลายตัวตรงหน้าก็หายวับไปกลางอากาศ ทุกคนอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง พร้อมส่งเสียงอุทานดังระงม จากนั้นเธอก็ยกมือขึ้นอีกครั้ง โต๊ะเก้าอี้เหล่านั้นก็ปรากฏกลับมาเหมือนเดิมทุกประการ
หลีต้าตง ไอ้คนโง่ที่เกิดใหม่เหมือนกันถึงกับกระโดดขึ้นมาตบมือ “เสี่ยวเหมย! เธอเก่งเกินไปแล้ว! เป็นคนแรกที่ปลุกพลังพิเศษได้ด้วย! มีเธออยู่ พวกเราต้องผ่านวันสิ้นโลกไปได้อย่างราบรื่นแน่!”
ฝูงว่านหลี่เบิกตากว้าง สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ “ที่แท้วันสิ้นโลกก็เป็นเรื่องจริง! ไม่ใช่ข่าวลือ!”
หนิงเถียนมองด้วยความอิจฉา “เสี่ยวเหมยปลุกพลังได้แล้ว งั้นฉันเองจะมีโอกาสปลุกพลังเทพๆ แบบนี้บ้างไหมนะ?”
คนกลุ่มหนึ่งล้อมอู๋เสี่ยวเหมยไว้ด้วยความตื่นเต้นยินดี โดยไม่ทันสังเกตเลยว่าใบหน้าของเสิ่นเจี้ยนเฉินกับหลินเถียนโหรวหม่นดำราวกับจะหยดน้ำออกมาได้ มีเพียงจ้าวเฉียงเท่านั้นที่ยืนมองมือซ้ายของตัวเองอย่างงุนงง พลางพึมพำไม่หยุด “แปลกจริง หลังจากโดนหมัดของหลีซูครั้งนั้น มือซ้ายของฉันทำไมถึงไม่มีแรงแบบนี้? ทั้งความเร็วหมัดและแรงก็ลดลงไปมาก หรือว่าจะโดนต่อยจนเกิดผลข้างเคียงจริงๆ? หมัดของผู้หญิงคนนั้นหนักเอาเรื่องเหมือนกัน ไม่ได้ด้อยกว่าฉันเลย...”
พอมองเห็นพลังมิติของอู๋เสี่ยวเหมย เขาก็กลับมาลำพองอีกครั้ง “แต่หมัดก็ไม่ได้มีประโยชน์อะไรหรอก พอฉันปลุกพลังพิเศษได้เมื่อไร ถึงตอนนั้นจะฉีกทุกอย่างที่ขวางหน้าให้ดู!”
“อู๋เสี่ยวเหมย!” น้ำเสียงของเสิ่นเจี้ยนเฉินเย็นเยียบราวน้ำแข็ง แฝงความโกรธที่กดไว้ไม่อยู่ “ฉันไม่ได้บอกให้เธอเก็บเป็นความลับหรือไง? ใครอนุญาตให้เธอมาอวดที่นี่!”
สีหน้าได้ใจของอู๋เสี่ยวเหมยชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะทำหน้าซื่อ “ทุกคนก็เป็นพวกเดียวกันไม่ใช่เหรอ? ในเมื่อจะต้องเผชิญวันสิ้นโลกด้วยกัน จะมีความลับไปทำไมล่ะ?”
เสิ่นเจี้ยนเฉินโกรธจนหน้าเขียว ส่วนหลินเถียนโหรวก็กัดฟันแน่น ดวงตาวาบผ่านความเหี้ยมเกรียม
พวกเดียวกันงั้นหรือ?
ในสายตาของเธอกับเสิ่นเจี้ยนเฉิน คนพวกนี้ก็เป็นเพียงตัวประกอบที่สามารถเขี่ยทิ้งได้ทุกเมื่อในวันสิ้นโลก มีประโยชน์ก็ใช้ หมดประโยชน์ก็เตะทิ้ง พวกเขามีสิทธิ์อะไรมารู้ความลับสำคัญแบบนี้!
“ไม่มีหลีซูแล้วจะเป็นไรไป? พวกเราก็ยังใช้ชีวิตในวันสิ้นโลกได้อย่างรุ่งโรจน์อยู่ดี!” อู๋เสี่ยวเหมยถูกคำเยินยอทำให้ลอยจนไม่รู้เหนือใต้ เธอเท้าเอวประกาศอย่างลำพองใจ “ตอนนี้ฉันมีพลังมิติแล้ว! แผนกักตุนเสบียงสำหรับวันสิ้นโลกของพวกเรา ฉันรับผิดชอบทั้งหมดเอง!”
คนรอบข้างถูกภาพฝันที่เธอวาดไว้หลอกจนเคลิบเคลิ้ม ต่างพากันพยักหน้าสนับสนุน
“ใช่ๆๆ ฝากเสี่ยวเหมยดูแลทั้งหมดเลย! พลังมิตินี่สะดวกสุดๆ!”
“นั่นสิ ในนิยายวันสิ้นโลก พลังมิติเป็นของมาตรฐานอยู่แล้ว มีเสี่ยวเหมยอยู่ พวกเราก็ชนะตั้งแต่เส้นสตาร์ตแล้ว!”
“ต่อไปเสี่ยวเหมยก็คือคนสำคัญที่สุดที่พวกเราต้องคุ้มครอง! พวกเราจะคอยดูแลเธอทุกวัน!”
อู๋เสี่ยวเหมยฟังคำสรรเสริญเหล่านั้นจนยิ้มกว้างแทบถึงหู โดยไม่ทันสังเกตเลยว่าในดวงตาของเสิ่นเจี้ยนเฉินและหลินเถียนโหรวเต็มไปด้วยความรังเกียจและการคำนวณ
หลินเถียนโหรวทำท่าถอนใจอย่างเสแสร้ง “ดูเหมือนว่าพวกเราจะมั่นคงแล้วสำหรับวันสิ้นโลก แต่พอนึกถึงว่าซูซูไม่มีอะไรเลย ฉันก็รู้สึกว่านาง...น่าสงสารจริงๆ~”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เฉินเมี่ยวก็นึกอะไรขึ้นมาได้ ทันทีที่ไม่มีใครสังเกตเห็น เธอก็รีบหยิบโทรศัพท์ออกมาส่งข้อความหาหลีซูอย่างรวดเร็ว
【ซูซู! บ้าไปแล้ว! บ้าไปแล้วจริงๆ! อู๋เสี่ยวเหมยต้องเสียสติไปแล้วแน่ๆ! นางเล่นทำให้โต๊ะเก้าอี้หายไปแล้วโผล่กลับมาต่อหน้าทุกคน แถมยังบอกว่าตัวเองปลุกพลังมิติได้แล้ว! ถ้าถูกส่งเข้าโรงพยาบาลจิตเวช คงได้เข้าแผนกอาการหนักแน่นอน!】