หลังอาหารเย็น หลีซูดึงพ่อมานั่งที่ห้องรับแขกแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า “พ่อ หนูมีเรื่องจะบอก พ่อช่วยร่วมมือกับหนูหน่อยนะ”
หลีจุนมีสีหน้างุนงงเต็มใบหน้า ยังไม่ทันได้ถาม หลีซูก็ใช้ทักษะ [ของของฉัน ฉันจะทำอย่างไรก็ได้]
นี่คือทักษะเฉพาะตัวที่เธอปลุกขึ้นมาได้ ซึ่งสามารถถ่ายทอดพลังพิเศษที่ตนได้รับให้แก่ผู้อื่นได้ โดยยิ่งมีระดับความไว้วางใจสูง ก็จะได้รับพลังอย่างสมบูรณ์มากขึ้น
แทบจะในพริบตาเดียว หลีซูก็ถ่ายทอด [พลังกระโดดของจิ้งหรีดเขียว] และ [การรับรู้] ให้หลีจุนทั้งหมด
“พ่อ ลองลุกขึ้นกระโดดดูหน่อยสิ”
หลีจุนที่อายุเกือบห้าสิบปีงงจนไปไม่ถูก มองลูกสาวด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม : ???
ทุกคนในครอบครัวต่างเดินเข้ามาล้อมดู หลีโย่วพิงโซฟาอยู่พร้อมเผยรอยยิ้มเยาะอย่างเปิดเผย “อายุปูนนี้แล้ว ยังจะให้กระโดดอีกเหรอ??”
หลีจุนถลึงตาใส่ลูกชายทันที แล้วดุด้วยน้ำเสียงเข้มงวดว่า “ไอ้ลูกเวร หนังเหนียวใช่ไหม!”
หลังดุลูกชายเสร็จ หลีจุนก็เกาหัวแล้วมองหลีซู พร้อมหัวเราะทั้งไม่รู้จะร้องไห้หรือหัวเราะดี “ลูกสาวคนดี อย่าล้อพ่อเล่นเลย อายุพ่อขนาดนี้แล้ว จะยังกระโดดไหวได้ยังไง?”
“ไม่เป็นไรพ่อ พ่อลองดูก็รู้เอง”
หลีซูเกลี้ยกล่อมอย่างอดทน หลีจุนถูกลูกชายคนโตหัวเราะเยาะเสียจนจนปัญญา จึงได้แต่ลุกขึ้นช้าๆ แล้วกระโดดไปข้างหน้าตามสบายครั้งหนึ่ง
ใครจะคิดว่ากระโดดครั้งนี้จะเบาราวกับนกนางแอ่น และเมื่อเขาตั้งสติได้ ตัวคนก็ไปยืนอยู่ตรงโถงทางเข้าอย่างมั่นคงแล้ว
จากห้องรับแขกของวิลล่าตระกูลหลีไปถึงโถงทางเข้า ยังมีทางเดินคั่นอยู่ตรงกลาง อย่างน้อยก็ไกลกว่าสิบเมตร
ในวินาทีที่เท้าสัมผัสพื้น ทั้งบ้านก็เงียบกริบ
ทุกคนต่างจ้องแผ่นหลังของหลีจุนด้วยความตกตะลึงจนพูดไม่ออก
หลีโย่วได้สติก่อนเป็นคนแรก เขาชี้ไปที่พ่อด้วยมือสั่นๆ และพูดเสียงสั่นว่า “ภูตเที่ยงคืนปรากฏตัวแล้วหรือไง?!”
หยางเหวินกลอกตาใส่ลูกชาย ก่อนคว้ามือหลีซูเอาไว้ ดวงตาเป็นประกาย “นี่คือพลังพิเศษใช่ไหม? ช่วงนี้แม่อ่านนิยายวันสิ้นโลกเยอะมาก รู้อยู่แล้วว่าต้องมีพลังพิเศษแน่ ซูซู ลูกเป็นคนทำหรือ?”
หัวใจของหลีซูสะดุดเล็กน้อย ความสามารถของผู้ช่วงชิงนั้น ชาติที่แล้วเธอเก็บเป็นความลับมาตลอดชีวิต แต่เมื่อเผชิญหน้ากับคนในครอบครัว สุดท้ายเธอก็ยังเลือกตอบแบบคลุมเครือ “ใช่ หนูสามารถถ่ายทอดพลังพิเศษจากสัตว์ตัวเล็กๆ ให้คนได้”
เธอไม่เอ่ยคำว่า “ช่วงชิง” แม้แต่คำเดียว และพูดเพียงว่า “ถ่ายทอด”
ดวงตาของหลีโย่วเบิกกว้างทันที เขาหันตัวพุ่งขึ้นชั้นบน แล้วอุ้มกรงเหล็กลงมาในพริบตา ภายในมีจิ้งจกหกตัวขดอยู่ ข้างๆ ยังมีกล่องแมงมุมและกล่องตั๊กแตน ซึ่งทั้งหมดเป็นอาหารของจิ้งจก
หลีหยางก็อุ้มตู้ปลาขนาดเล็กวิ่งกระดึ๊บกระดั๊บเข้ามาเช่นกัน ปลาทองตัวเล็กในตู้สะบัดหางไปมา ดวงตากลมเหมือนองุ่นจ้องเธอตาแป๋ว
หลีซู : ……
เอาเถอะ วันนี้ก็อัปเกรดค่าสถานะให้ทั้งครอบครัวพร้อมกันไปเลยแล้วกัน!
[หายใจใต้น้ำ (สิบนาที)] [ว่ายน้ำอย่างมีประสิทธิภาพ: ฉันคือปลาตัวน้อยผู้มีความสุข] [พลังกระโดดของตั๊กแตน] [การรับรู้] [ใยแมงมุม] [ความสามารถในการไต่ของจิ้งจก] [การพรางตัวของจิ้งจก] ยกเว้นการได้ยินของแมวและมือทองคำซ้าย พลังพิเศษทั้งหมดที่เธอสะสมไว้ถูกแบ่งให้สมาชิกในครอบครัวคนละส่วน
“นี่คือการรับรู้อย่างนั้นเหรอ?”
หลีโย่วกำหมัดแล้วแกว่งอยู่กับที่ด้วยความฮึกเหิม “ผมสัมผัสได้เลยว่ารอบตัวไม่มีอันตรายแม้แต่นิดเดียว!”
หนิงเจินเจินเองก็ยกมือขึ้นลองเปรียบเทียบอย่างตื่นเต้น “หายใจใต้น้ำเหรอ? จะว่ายน้ำเหมือนปลาได้จริงๆ เหรอ? อยากลองเดี๋ยวนี้เลย!”
หยางเหวินกับหลีจุนกลับสุขุมกว่ามาก เพราะอายุมากแล้ว มีเพียงหยางเหวินที่แสดงความดีใจออกมาทางสีหน้า ส่วนหลีจุนยังทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ราวกับไม่ได้ใส่ใจนัก
แต่มีอยู่คนหนึ่งที่ทำให้หลีซูรู้สึกแปลกใจ เพราะแม้แต่พี่ใหญ่และพี่สะใภ้ซึ่งเป็นผู้ใหญ่ยังอดดีใจไม่อยู่ แต่หลีหยางลูกชายวัยห้าขวบกลับไม่มีทั้งความอยากรู้อยากเห็นและความกระตือรือร้นที่จะลองใช้พลังพิเศษหลังจากได้รับมันมา เขาเพียงนั่งเงียบอยู่บนโซฟาและมองคนอื่นเท่านั้น
แปลกจริงๆ รู้สึกว่าลูกชายเงียบกว่าก่อนมาก ขาดความร่าเริงแบบเด็กๆ ไป และมีความสุขุมเพิ่มขึ้นหลายส่วน
ขณะที่กำลังครุ่นคิดถึงความผิดปกติของหยางหยาง หยางเหวินก็พูดขึ้นอย่างเรียบๆ ว่า “ในห้องแช่ยังมีตะพาบอยู่ไม่กี่ตัว”
หลีซู : …………
ได้ งั้นพลังป้องกันของเต่าก็จัดไป!
ความคิดของเธอถูกขัดจังหวะอย่างรวดเร็ว ภายในคืนเดียว สมาชิกทุกคนในตระกูลหลีต่างปลดล็อกพลังพิเศษ
ตอนกลางคืน หลีซูอาศัยการได้ยินของแมว ได้ยินเสียงพ่อกับแม่กระซิบกันอยู่ในห้องนอนใหญ่ “ต่อไปไม่ต้องกังวลเรื่องติดตามความคืบหน้าการปรับปรุงเหมืองแล้ว กลางดึกฉันปีนขึ้นไปบนยอดเหมืองดูได้เลย ยังไงก็ไม่มีใครเห็น...”
หลีซูอดยกมุมปากขึ้นไม่ได้ และนอนหลับอย่างสบายตลอดคืน
เช้าวันถัดมา ทุกคนในครอบครัวต่างแยกย้ายกันทำหน้าที่ของตัวเอง หนิงเจินเจินอยู่เฝ้าเสบียงที่บ้าน แม้แต่หยางเหวินก็ยังถือถุงชอปปิงออกไปร่วมกองทัพจัดซื้อด้วย
ตอนนี้เหลือเวลาอีกเพียง 12 วันก่อนวันสิ้นโลกจะมาถึง
ส่วนหลีซู กำลังจะไปงานหมั้นของหลินเถียนโหรว หรือจะพูดให้ถูกก็คือ ไปดูเรื่องตลกที่ถูกเตรียมไว้อย่างประณีต และดูว่าหลินเถียนโหรวจะคลุ้มคลั่งขนาดไหนเมื่อพบว่าสมบัติเต็มห้องถูกขโมยไปหมดแล้ว
เธอแต่งหน้าเต็มอย่างโดดเด่นเป็นพิเศษ เลือกรถหรูที่สะดุดตาที่สุดจากโรงรถ และยังพาหลีหยางติดตัวไปด้วย ในเมื่อคนพวกนั้นรังเกียจเด็กคนนี้นัก งั้นเธอก็จะพาไปด้วยเพื่อทำให้พวกมันอึดอัดเข้าไปอีก
เรื่องเวลาสิบโมงที่หลินเถียนโหรวบอกนั้น หลีซูไม่ได้ใส่ใจเลย เธอจงใจลากเวลาไปจนเที่ยงจึงค่อยปรากฏตัว
ระหว่างนั้นเธอเหลือบมองโทรศัพท์ไปด้วย และพบว่าข้อความของเฉินเมี่ยวถูกส่งมาตั้งแต่หนึ่งชั่วโมงก่อน
【เฉินเมี่ยว】: ซูซู ทุกคนกำลังรอเธออยู่ที่หน้าประตูนะ ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมพวกเขาถึงไม่เข้าไปรอข้างใน
หลีซูหัวเราะออกมา ได้แต่บอกว่าหลินเถียนโหรวอดทนเก่งจริงๆ ต่อให้อยู่ข้างนอกก็ยังยืนรอจนกว่าเธอจะมา แล้วค่อยเข้าไปพร้อมกัน
ภายนอกดูเหมือนอยากให้คนอื่นเห็นว่าเธอให้ความสำคัญกับหลีซูมากแค่ไหน แต่ความจริงแล้วกลับต้องการชื่นชมปฏิกิริยาแรกของเธออย่างมืดมน
แต่ครั้งนี้ หล่อนถูกกำหนดไว้แล้วว่าจะผิดหวังทั้งหมด
ทันทีที่มาถึงหน้าประตู หลีซูก็เจอใบหน้าหม่นหมองของหลินเถียนโหรวเข้าเต็มๆ
เดิมทีควรเป็นหลีซูที่ต้องรออยู่หนึ่งชั่วโมงแล้วถูกเยาะเย้ย แต่กลับกลายเป็นว่าพวกมันต้องยืนรอหลีซูนานกว่าหนึ่งชั่วโมงจนแทบอัดอั้นตาย
“ซูซู เธอมาสายนะ รถติดหรือเปล่า? แต่เวลานี้ไม่น่าจะใช่นะ ก็ไม่ใช่ช่วงเร่งด่วนสักหน่อย...” หลินเถียนโหรวพูดอย่างมีนัย
อู๋เสี่ยวเหมยแค่นเสียงเย็นชา “ต้องจงใจแน่ๆ เถียนโหรวอุตส่าห์เชิญเธอมาดีๆ เธอจะวางท่าให้ใครดู?”
หลีซูไม่แม้แต่จะชายตามองเธอ เพียงยิ้มตาหยี แต่แววตากลับเหมือนกำลังจ้องเนื้อก้อนโตที่เดินมาหาถึงที่
ก็เธอคนเดียวปลุกพลังพิเศษมิติได้อย่างนั้นเหรอ? ข้างในใส่ของเต็มหรือยัง? เก็บอะไรไว้บ้าง? พอให้แคะฟันหรือเปล่า?
หลีหยางที่ยืนอยู่ข้างแม่ก็เลียนแบบท่าทางของแม่เช่นกัน มุมปากยกยิ้มบางๆ แต่สายตาเย็นเยียบ แม่ลูกยืนเคียงกัน เผชิญหน้ากับคนทั้งกลุ่มโดยไม่เสียเปรียบแม้แต่น้อย
เฉินเมี่ยวมองซ้ายทีขวาที ก่อนก้มหน้าทำหน้าที่สายลับตัวน้อยของตัวเองต่อ
หลินเถียนโหรวกดความโกรธเอาไว้แล้วฝืนยิ้มอย่างใจกว้าง “ช่างเถอะ เข้ามาก่อนแล้วกัน พวกเรารอเธอจนยังไม่ได้เปิดประตูเลยนะ” ในใจเธอวางแผนไว้เรียบร้อยแล้ว ขอแค่หลีซูเห็นสิ่งที่เสิ่นเจี้ยนเฉินจัดเตรียมให้เธออย่างพิถีพิถัน รวมถึงทองคำและเครื่องเพชรกองเป็นภูเขา อีกฝ่ายจะต้องอิจฉาจนเป็นบ้าแน่นอน!
หลีซูยังคงยิ้มโดยไม่พูดอะไร ในใจเหลือเพียงความเยาะเย้ย: รอเปิดประตูแล้ว ดูสิว่าเธอยังจะยิ้มออกไหม
คนทั้งสองฝ่ายต่างซ่อนความคิดของตัวเองเอาไว้ และต่างก็ยิ้มสดใสยิ่งกว่ากัน เพียงแต่รอยยิ้มของหลีซูนั้นสดใสจริงๆ
หลินเถียนโหรวยื่นมือไปเปิดประตูด้วยตัวเอง พร้อมพูดอวดอย่างกระตือรือร้นว่า “ซูซู ดูสิ ของพวกนี้ทั้งหมดเป็นสิ่งที่เจี้ยนเฉินเตรียมไว้ให้ฉัน... อ๊าย——!!”
เสียงหัวเราะกลายเป็นเสียงกรีดร้องอย่างบ้าคลั่งในพริบตา และเป็นเสียงที่ฟังรื่นหูอย่างยิ่ง